Folgens de mensen-kaalender is het lente, maar in mijn tuin is het weer herfst, met reegen die de hele dag en de hele nacht doorgaat, en ook harde wind, ik vind dat helemaal niet fijn, toen ik hier net woonde dacht ik dat mijn mensen dat konden feranderen, ik tetterde tegen ze dat ze het op moesten laten hauden, maar ik weet al lang dat mijn mensen er niks aan kunnen doen, ik moet dus wachten tot het foorbij gaat, dat is soms moeilijk want ik ben ongeduldig, zo heet dat als je alles liefer meteen NU wilt, maar soms kan ik toch niet anders dan wachten.

Ineens

Het weer pastte goed bij hoe ik me foelde, sombertjes, zo noemt mijn vrouw dat, dat kwam omdat er ineens allemaal vrienden naar de dokter moesten, mijn lieve Brammievlinderleeuw was zomaar omgefallen en moest voor zijn hartje naar de dokter, gelukkig is het niks ernstigs maar wel iets dat blijft, Bert deed raar zei zijn vrouw en hij moest in de afond met een taksie naar de dokter, Pom van mevrouw Kim moest bloed geven aan de dokter en daarvoor moest ze een kleine narkoose, en Sam van mevrouw Kim heeft probleemen met haar hart, Foppe foelde zich niet goed en moest naar de dokter en Japie heeft weer last van zijn longen, en Stokkie-Stefan is nog steeds beeter aan het worden van zijn bezoek aan de dokter, zooo heee wat een boel vrienden die ziekies zijn!

Helpen

Er was één dag dat ik op mijn bankje in de zon kon liggen, en dat heb ik ook gedaan, het was heerlijk, ik toeterde af en toe naar mijn mensen, dat ze me even kwamen knuffelen of een snekkie kwamen brengen, maar het was toch niet zoals anders, ik moest steeds aan al mijn zieke vrienden denken, het liefst zau ik ze willen helpen, ik zau net als Loes een mantelpak aan willen trekken om voor ze te zorgen, maar dat kan niet want ik woon niet bij ze in huis, ik zau ze zo heel graag beeter willen maken, maar ik kan alleen maar wachten, en dat vind ik juist zo moeilijk.

Gesond en blij

Ik hoop dat ik in mijn folgende blog al lente heb, maar fooral dat al mijn vrienden weer gesond en blij zijn, dan kan ik weer helemaal frolijk zijn, want wachten tot je hoort dat alles goed is met je vrienden is het allermoeilijkste dat er is, nog veeeeeeeeeeel moeilijker dan wachten tot de reegen foorbij is!, maar ik heb een plan: als we nau met zijn allen aan onze vrienden denken die het moeilijk hebben, zodat ze het foelen in hun hart, dat ze foelen Ik ben niet alleen, dat we ze laten weten dat we SAMEN zijn, het mooiste woord van Bolle, dan hoefen we niet alleen maar te wachten maar kunnen we ook een beetje van onze kragt en van onze liefde sturen, ja dat ga ik doen, doen jullie mee?

En natuurlijk tetter ik nog steeds voor vreede!

Als je als kat SAMENwoont met mensen is het belangrijk dat je mensen snappen wat je van ze ferwacht, mijn mensen begrijpen meestal heel goed wat ik wil, folgens mijn vrouw is dat ook niet zo moeilijk omdat dat bijna altijd eeten is, dat is niet helemaal waar hoor!, het kan ook zijn dat ik graag met mijn mensen wil spelen, meestal krab ik dan aan de bank of aan mijn nieuwe krabpaal, zo weten mijn mensen wat ik bedoel: dat ze pluusjen muisjes en balletjes moeten gooien, of dat ze met de veer heel snel heen en weer moeten beweegen omdat ik die veer ga vangen.

Tetter

En ja, ik heb vaak honger, dat is waar, maar dat komt omdat ik te weinig eeten krijg of niet het goede eeten, eigenlijk is dat hetzelfde want als ik fiese brokjes heb staan ga ik die echt niet eeten, dat lijkt me logies, en dus tetter ik voor andere brokjes of een kouwstik of een snekkie, mijn mensen doen vaak of ze niks horen en dat vind ik niet netjes, want ik weet zeker dat ze me WEL horen, en soms is mijn buik zooooo leeg dat ik toch die fiese brokjes ga eeten, zielig hè?

Maar er is nog iets dat ik noodig heb, ik weet nooit presies wanneer, het komt ineens in me op, ik tetter maar mijn vrouw geeft me een snekkie, lekker hoor alleen dat bedoel ik niet, dus ik zet mijn toeter weer aan, mijn vrouw gooit een balletje maar ik kijk er niet eens naar, en dan snapt mijn vrouw het (of mijn man, dat gaat hetzelfde): ik wil knuffels!, en ook echt meteen, knuffels en kusjes en liefe woordjes, zo van dat ik de allerliefste Keef ben, dat ik zo knap ben en dat ik het liefste mannetje ben van mijn vrouw, als mijn vrouw die dingen fertelt zegt mijn man altijd dat mijn vrouw het vast niet tegen hem heeft, en nee inderdaad niet, want IK ben natuurlijk de allerallerliefste!

Tuinkater

Ik ben een grote jongen, ik heb mijn eigen leefen en ik heb veel ferantwoordelijkheid als Tuinkater, maar soms wil ik efentjes klein zijn en knuffels krijgen, oferdag of in de nacht, binnen of buiten, oferal en altijd kan het gebeuren dat ik ineens heeeeeeel dringend knuffels noodig heb, mijn mensen mopperen wel eens als ik ze midden in de nacht wakker maak, of wel drie of vier keer, maar ik krijg toch mijn knuffels, want ze weten dat ik Kever ben, en dat het zo hoort, iedere kat is anders, en allemaal zijn we presies goed zoals we zijn, anders waren we niet zo gemaakt, en ik ben nau eenmaal Kever!

*Ik tetter gewoon door voor vreede, ik geef niet op!
*En vanaf folgende week is er iets nieuws!, mijn letters gaan ferhuizen, ze gaan naar de maandag, en Lucky en Japie zijn foortaan op zondag, tot de folgende keer, dat is dus een maandag!

Bij deze letters zit een filmpje, dat jullie kunnen zien wat er gebeurt als ik pijn aan mijn been heb, normaal komen mijn mensen altijd meteen naar me toe, maar nau wilde mijn man een film maken om aan de dokter te laten zien, daarna kreeg ik ekstraveel knuffels en kusjes!

De dokter

Het leek forige week wel alsof iedereen naar de dokter moest: Bertje kreeg de dokter op besoek voor zijn tanden, Stokkie-Stefan moest zelfs efentjes bij de dokter blijfen, en ik moest ook weer langs, tenminste, dat vonden mijn mensen, zelf vond ik natuurlijk van niet, en ik verzette me echt heel erg toen ik in mijn tas moest, maar ja: twee tegen één, dat is toch niet eerlijk?, fooral niet als die ene veel kleiner is, ik maakte gewoon geen kans.
In de tas ging ik heen en weer schuiven en tetteren en ook graven, mijn vrouw zei dat ik me niet uit de tas kon graven, nau wacht maar af, folgende keer lukt het me wel!, bij de dokter was ik ineens helemaal stil, ik deed net alsof ik er niet was, en toch kreeg ik een prik, dat was niet zo erg, maar daarna wilde hij naar mijn benen kijken, hij draaide me op mijn rug en toen WERD ik me toch bang!, ik moest piepen en friemelen en ook bijten, en ik beet keihard, dat kan ik!, omdat ik zo bang was kon de dokter mijn benen niet goed bekijken, dus moest ik ook nog een stukje lopen, dat deed ik met mijn buik op de grond, want ik vond het allemaal maar grieselig.

Kompliementen

Ik kreeg kompliementen voor mijn vagt, dat die zo dik is en dat ik mooie roode haaren tussen de zwarte heb, en mijn tanden waren helemaal prima in orde, Dat heb ik gemerkt! roept mijn vrouw, want zij was degene die ik had gebeten, het ging per ongeloos hoor, ik wau eigenlijk de dokter bijten alleen kon ik daar niet bij, dus nau heeft mijn vrouw een gat in haar vinger, maar daar kon ik echt niks aan doen.
De dokter zei dat fiesieoo-teerapie geen zin heeft voor mij omdat ik niet meewerk, en alles aanspan en mijn lijf helemaal stijf maak, ja vind je het gek?, het is nog steeds niet duidelijk wat het presies is met mijn poten, en o ja, ik moest ook wat slanker worden.

Tekst gaat verder onder video

Sijfer

En dat kan ik, sinds die footoos van mijn benen ben ik op diejeet geweest, ik kreeg steeds veels te weinig eeten en had echt honger, maar het heeft gewerkt want mijn sijfer op het weegding is feranderd!, mijn mensen moesten lachen toen ze het hoorden, maar op een raare manier vond ik, ik snapte niet goed waarom, als mijn sijfer is feranderd is dat toch goed? Jawel, zei mijn vrouw, maar niet als het een ons HOGER is geworden.
Toen we thuiskwamen waren we alledrie helemaal moe, mijn man zei Keef, wat ben je toch ook een portret, mijn vrouw had pijn aan haar vinger en ik had honger, en daarna heb ik de hele middag en afond geslapen, dus om vier uur in de nacht was ik wakker en had ik inspieraazie voor muziek, het ging over dokters en tanden en kouwstiks.

Ook met een ons meer blijf ik tetteren voor vreede!
En ik stuur feeliesietetters naar Stokkie-stefan voor zijn ferjaardag!, en ik hoop heeeeeeel erg dat hij nog een tijd bij ons blijft!

Nawoord van mevrouw Kever
Als iemand herkent wat er met de poot van Kever gebeurt, of tips of ideeën heeft, zijn die heel erg welkom.

Natuurlijk weet ik dat er voor mij andere katten hier in huis hebben gewoond, er hangen footoos van ze aan de muur en er staan ook nog spulletjes die van hun zijn geweest, maar ik wist het meteen al toen ik hier voor het eerst binnenkwam omdat ik het rook, mensen kunnen dat niet maar katten ruiken alles!, ik kon fooral Bolle nog goed ruiken, aan zijn krabplankjes en zijn veren en op de plekken waar hij vaak lag, hij rook lief en dapper, en dat was hij ook zeggen mijn mensen, ik foelde dat het een katerman was om respekt voor te hebben dus dat had ik ook, maar ik foelde ook dat ik niet bang hoefde te zijn.

In het huis

Popje, Molly en GroteBeer kon ik ook nog een beetje ruiken, fooral daar waar ze altijd kopjes gaven, zo wist ik dat ik mijn mensen kon fertrauwen, ik ging wel meteen zelf oferal krabben hoor want nau woon ik hier!, ik krabte op presies deselfse plekken als Pop folgens mijn mensen, aan de bank, de floerbedekking en de zwarte dingen waar muziek uit komt (een gefoelig PUNT voor mijn man), maar eigenlijk oferal waar ik net sta of zit of lig, soms zelfs aan de muur, ik schrijf oferal KEVER IS HIER!

In de tuin

Toen ik de tuin in mocht moest ik er aan wennen, ik rook zoooooveel ferschillende geuren en hoorde zoveel freemde geluiden en zag allemaal dieren en planten die ik nog nooit had gezien, alles was nieuw voor me, ik rook dat Popje, Beer, Molly en Bolle hier vaak hadden gelopen en hadden gekrabt en ook naar de weecee waren gegaan, zelf ging ik toen nog altijd op mijn bak, die staat binnen, maar na een tijdje ging ik op dezelfde plekken naar de weecee als waar de anderen dat deden, ook als het reegent of er zijn van die witte flokken, dat vind ik helemaal geen PUNT.

Nu ben ik elke dag in mijn tuin, ik tsjek of alles in orde is, ik ren over mijn gras, ik tetter tegen Mikkie en ik lig op mijn stoel, ik kijk naar de vogels en probeer te fliegen, en ik ga buiten dus naar de weecee, forig jaar zagen mijn mensen dat ik naast de grafjes ging zitten en een plasje deed, ze moesten een beetje lachen, maar een paar weken later zagen ze dat ik naast de grafjes ging zitten om te poepsen, mijn man zei iets van Nau ja Keef!, een paar dagen later schopte ik steentjes die om het grafje heen lagen omfer om een gat te grafen, en nu is het mijn vaste PUNT om te poepsen.

Het leefen

Ik foel dat de grafjes belangrijk zijn in de tuin, een biesonder PUNT, dus ik wil ze markeren en zorgen dat er geen andere dieren kunnen komen, mijn mensen vonden het eerst een beetje moeilijk, maar toen zei mijn vrouw dat het eigenlijk juist wel mooi is, dat het een teeken is dat het leefen door gaat, met Pop, Beer, Mol en Bol die er altijd bij blijfen, en met Tuinkater Kever die de tuin bewaakt en netjes haudt, en Tuinkater Kever dat ben ik!!

En ik blijf doorgaan met tetteren voor vreede!!