Deze week was er veel zon, ik kon bijna elke dag op mijn bankje in de tuin liggen, soms werd het al zo warm dat ik ONDER mijn bankje moest gaan liggen, elke dag werd ik blij wakker omdat ik wist dat er zon zau zijn, natuurlijk dacht ik in de zon ook aan mijn vrienden die ziekies zijn, ik denk de hele tijd aan ze, ik hoop dat ze weer beeter gaan worden en dat de zon helpt dat ze zich wat frolijker foelen, maar ineens kwam er een dag met alleen maar reegen.

Ster

Op die dag was er het bericht dat Stokkie-Stefan een ster was geworden, lieve dappere Stokkie die hier op de blog schreef, hij was heel erg seeniejor, hij is wel 21 jaaren geworden, dan komt er een dag dat je lijfje niet meer kan, en soms ook je hoofd, zo gaat het in het leefen zeggen mensen vaak, dat kan best maar ik ben het er toch niet mee eens!

Stokkie had veel fertrauwen en was altijd vriendelijk, ook al had hij op straat een moeilijke tijd gehad, dat vind ik zoooo biesonder!, mevrouw Stokkie-Stefan heeft Stokkie uit het asiel gehaald toen hij al 18 was en problemen had met zijn schiltklier, het is machtig mooi dat ook een seeniejor katermans met meedies gedoe een huisje krijgt en ik vind het heel knap dat mevrouw Stokkie dat gedaan heeft, ze wist dat Stokkie minder jaaren van zijn leefen over had dan een jonge kat, en dat ze dus veel eerder ferdriet zau krijgen, en toch heeft ze Stokkie een huis gegeven, gelukkig maar!

Boffen

Alle katten verdienen een eigen huis, of ze nau aud of jong zijn, dik of dun, gesond of ziekies, want een eigen huis en eigen mensen is het allerfijnste dat er is, en misschien heb je als je aud of ziek of heel bang bent juist wel ekstra veel een huisje noodig waar je je feilig kan foelen, en waar je mag zijn zoals je bent.

Mensen zeggen weleens tegen mijn man en vrouw dat ik geboft heb dat ze mij uit het asiel hebben gehaald, en dat is ook wel zo, maar mijn mensen hebben ook geboft met mij!, als je SAMEN liefde hebt, heb je SAMEN geboft, en als je vrienden bent blijft dat altijd zo, wij hebben geboft met Stokkie-Stefan als vriend, en we fergeten je nooit Stokkie!

De zon is er alweer, maar toch foelt het anders, ik weet nau weer dat niets zeker is, het kan zomaar gaan reegenen, je leefen kan zomaar feranderen of afgelopen zijn, daarom ben ik ekstra blij met de zon en fier ik het leefen zolang ik dat kan.

En ik blijf gewoon doortetteren voor vreede!

Eerst wil ik al mijn vrienden die het noodig hebben heeeeeeel veel beeterderschap wensen!, ik hoop dat ze zich gouw weer helemaal fijn en gesond foelen!

Verstoppen

Toen ik in het asiel kwam had ik helemaal niks: geen naam, geen mensen en geen flees op mijn botjes, ik was zo bang en in de war dat ik ook niet kon fertellen wie ik was, want ik ben natuurlijk wel altijd iemand geweest!, in het asiel ferstopte ik me alleen maar en durfde pas onder de kooien vandaan te komen als het donker en stil was, dan at ik snel wat en ging naar de weecee en ferstopte me weer.

Triftraf

Toen mijn mensen me uit het asiel kwamen ophalen had ik drie dingen bij me: een deekentje, een balletje en de brokjes die ik in het asiel at, die brokjes zijn allang op, dat snappen jullie wel, het balletje is kwijt maar het deekentje heb ik nog steeds, het lag eerst op mijn schaapje, en nu ligt het al heel lang op de rand van mijn mandje, en elke dag triftraf ik erop, ik wieg heen en weer en doe stamp, stamp, stamp, stamp met mijn voorpoten.

Pluisen

Een tijdje geleden zag mijn vrouw ineens allemaal pluisen naast mijn mandje liggen, ze haalde ze weg maar elke dag lagen er weer nieuwe pluisen, ze snapte er niks van, totdat ze mijn deekentje in de was wilde doen, ze pakte het uit mijn mand en er kwamen allemaal pluisen vanaf en zelfs kleine stukjes, mijn deekentje is kapoo aan het gaan!, als het zo doorgaat zijn er straks alleen nog een heleboel kleine losse pluisen maar geen deekentje meer.

Fertrauwen

Mijn vrouw heeft het mijn deekentje maar terug gelegd in mijn mand, ik mag er net zolang op triftraffen tot het niet meer kan en dan gooien we het weg, dat vind ik niet erg hoor, want ik heb nau heeeeeel veel fijne deekentjes om op te triftraffen, en als die kapoo gaan krijg ik weer nieuwe, daar fertrauw ik op, mijn deekentje van het asiel hoort bij het ferleeden, maar zelf ben ik in het NU, bij mijn mensen en mijn vrienden, bij mijn tuin en bij Mikkie, ik heb mijn toeter en mijn kouwstiks, ik ben Kever!!, en van mijn ferleeden, toen ik helemaal bang en alleen was, zonder mensen en zonder huis en zonder flees op mijn botjes, zijn alleen nog maar een paar pluisen over, en die kan ik zo pffftt… wegblaasen.

En ik tetter gewoon door voor vreede!!!

Folgens de mensen-kaalender is het lente, maar in mijn tuin is het weer herfst, met reegen die de hele dag en de hele nacht doorgaat, en ook harde wind, ik vind dat helemaal niet fijn, toen ik hier net woonde dacht ik dat mijn mensen dat konden feranderen, ik tetterde tegen ze dat ze het op moesten laten hauden, maar ik weet al lang dat mijn mensen er niks aan kunnen doen, ik moet dus wachten tot het foorbij gaat, dat is soms moeilijk want ik ben ongeduldig, zo heet dat als je alles liefer meteen NU wilt, maar soms kan ik toch niet anders dan wachten.

Ineens

Het weer pastte goed bij hoe ik me foelde, sombertjes, zo noemt mijn vrouw dat, dat kwam omdat er ineens allemaal vrienden naar de dokter moesten, mijn lieve Brammievlinderleeuw was zomaar omgefallen en moest voor zijn hartje naar de dokter, gelukkig is het niks ernstigs maar wel iets dat blijft, Bert deed raar zei zijn vrouw en hij moest in de afond met een taksie naar de dokter, Pom van mevrouw Kim moest bloed geven aan de dokter en daarvoor moest ze een kleine narkoose, en Sam van mevrouw Kim heeft probleemen met haar hart, Foppe foelde zich niet goed en moest naar de dokter en Japie heeft weer last van zijn longen, en Stokkie-Stefan is nog steeds beeter aan het worden van zijn bezoek aan de dokter, zooo heee wat een boel vrienden die ziekies zijn!

Helpen

Er was één dag dat ik op mijn bankje in de zon kon liggen, en dat heb ik ook gedaan, het was heerlijk, ik toeterde af en toe naar mijn mensen, dat ze me even kwamen knuffelen of een snekkie kwamen brengen, maar het was toch niet zoals anders, ik moest steeds aan al mijn zieke vrienden denken, het liefst zau ik ze willen helpen, ik zau net als Loes een mantelpak aan willen trekken om voor ze te zorgen, maar dat kan niet want ik woon niet bij ze in huis, ik zau ze zo heel graag beeter willen maken, maar ik kan alleen maar wachten, en dat vind ik juist zo moeilijk.

Gesond en blij

Ik hoop dat ik in mijn folgende blog al lente heb, maar fooral dat al mijn vrienden weer gesond en blij zijn, dan kan ik weer helemaal frolijk zijn, want wachten tot je hoort dat alles goed is met je vrienden is het allermoeilijkste dat er is, nog veeeeeeeeeeel moeilijker dan wachten tot de reegen foorbij is!, maar ik heb een plan: als we nau met zijn allen aan onze vrienden denken die het moeilijk hebben, zodat ze het foelen in hun hart, dat ze foelen Ik ben niet alleen, dat we ze laten weten dat we SAMEN zijn, het mooiste woord van Bolle, dan hoefen we niet alleen maar te wachten maar kunnen we ook een beetje van onze kragt en van onze liefde sturen, ja dat ga ik doen, doen jullie mee?

En natuurlijk tetter ik nog steeds voor vreede!

Als je als kat SAMENwoont met mensen is het belangrijk dat je mensen snappen wat je van ze ferwacht, mijn mensen begrijpen meestal heel goed wat ik wil, folgens mijn vrouw is dat ook niet zo moeilijk omdat dat bijna altijd eeten is, dat is niet helemaal waar hoor!, het kan ook zijn dat ik graag met mijn mensen wil spelen, meestal krab ik dan aan de bank of aan mijn nieuwe krabpaal, zo weten mijn mensen wat ik bedoel: dat ze pluusjen muisjes en balletjes moeten gooien, of dat ze met de veer heel snel heen en weer moeten beweegen omdat ik die veer ga vangen.

Tetter

En ja, ik heb vaak honger, dat is waar, maar dat komt omdat ik te weinig eeten krijg of niet het goede eeten, eigenlijk is dat hetzelfde want als ik fiese brokjes heb staan ga ik die echt niet eeten, dat lijkt me logies, en dus tetter ik voor andere brokjes of een kouwstik of een snekkie, mijn mensen doen vaak of ze niks horen en dat vind ik niet netjes, want ik weet zeker dat ze me WEL horen, en soms is mijn buik zooooo leeg dat ik toch die fiese brokjes ga eeten, zielig hè?

Maar er is nog iets dat ik noodig heb, ik weet nooit presies wanneer, het komt ineens in me op, ik tetter maar mijn vrouw geeft me een snekkie, lekker hoor alleen dat bedoel ik niet, dus ik zet mijn toeter weer aan, mijn vrouw gooit een balletje maar ik kijk er niet eens naar, en dan snapt mijn vrouw het (of mijn man, dat gaat hetzelfde): ik wil knuffels!, en ook echt meteen, knuffels en kusjes en liefe woordjes, zo van dat ik de allerliefste Keef ben, dat ik zo knap ben en dat ik het liefste mannetje ben van mijn vrouw, als mijn vrouw die dingen fertelt zegt mijn man altijd dat mijn vrouw het vast niet tegen hem heeft, en nee inderdaad niet, want IK ben natuurlijk de allerallerliefste!

Tuinkater

Ik ben een grote jongen, ik heb mijn eigen leefen en ik heb veel ferantwoordelijkheid als Tuinkater, maar soms wil ik efentjes klein zijn en knuffels krijgen, oferdag of in de nacht, binnen of buiten, oferal en altijd kan het gebeuren dat ik ineens heeeeeeel dringend knuffels noodig heb, mijn mensen mopperen wel eens als ik ze midden in de nacht wakker maak, of wel drie of vier keer, maar ik krijg toch mijn knuffels, want ze weten dat ik Kever ben, en dat het zo hoort, iedere kat is anders, en allemaal zijn we presies goed zoals we zijn, anders waren we niet zo gemaakt, en ik ben nau eenmaal Kever!

*Ik tetter gewoon door voor vreede, ik geef niet op!
*En vanaf folgende week is er iets nieuws!, mijn letters gaan ferhuizen, ze gaan naar de maandag, en Lucky en Japie zijn foortaan op zondag, tot de folgende keer, dat is dus een maandag!