Fandaag heb ik maar een paar letters want ik ben zoooo ferdrietig, er is alweer een ster: onze lieve Brammie van de blog, zijn hartje was op, en hij is door Loes, de Moeder van alle Sterre, met open pootjes ontfangen.

Miniester

Brammie was een hele biesondere katermans, hij was lief en zacht en gefoelig, hij was Mienister van gefoelige Saake in het kattenkabinet en dat deed hij fantasties, hij had één oog maar hij zag alles omdat hij ook met zijn hart keek, en hij schreef hele mooie letters, letters over zijn tuintje, over sneks en over onder de poort door gluren die in zijn tuin staat, dat was een hobbie van hem.

Vlinderleeuw

Brammie was spesjaal voor mij, een paar jaar geleeden kreeg ik een brief van hem waarin hij froeg ik friendferkering met hem wilde, en dat wilde ik heel graag!, ik noemde hem altijd mijn vlinderleeuw omdat hij zacht maar ook dapper was, hij klom in struiken en in zijn klimpaal,

hij rolde in de aarde en kon keigoed speelmuisjes fangen, dat is stoer natuurlijk, maar hij wees beestjes die in zijn tuin verdwaald waren de weg, hij had een groot zacht hart en was altijd vriendelijk voor iedereen, en dat is zacht, dus dan ben je een vlinderleeuw, zo zie ik dat.

Brammie had ferkering met Jafita, en ik met Mila, het zusje van Brammie, we waren vaak met zijn viertjes in de tuin, Brammie en ik lagen graag met onze buiken omhoog in de zon, dat findt Mila niet netjes, maar je buik wordt zo lekker warm, dus deden we het toch, Bram woonde met zijn zusje Mila en zijn hondbroer Toby, hij had een vrouw en een manspersoon en een oma, die foelen nau heel veel ferdriet, er is een leegte waar Brammie was, en wij, zijn vrienden missen hem ook, iedereen die Brammie heeft gekend mist hem want als je Brammie kende hield je van hem, dat kon gewoon niet anders.

Troostkopjes

Ik stuur de famielie van Brammie heeeeeeeel veel zachte troostkopjes, maar ik weet dat het er nooit genoeg kunnen zijn, en ik hoop maar dat mijn vlinder nu de hele tijd zon heeft en met zijn buik omhoog kan liggen en rieleksen, en dat hij af en toe onder de Hemelpoort doorgluurt en mij dan ziet, en ik hem, want ik mis hem zo, mijn lieve lieve vlinder… tot ziens Brammie, je zit voor altijd in mijn hart ❤️

In mijn tuin staan een heleboel stoelen, ik find die stoelen heel biesonder, je kan er OP zitten maar ook er ONDER, als er zon is zit of lig ik op een stoel en word ik lekker warm, als het reegent zit ik er onder en blijf ik droog, bofendien kan ik goed krabben aan de onderkant van een stoel, en dat doe ik ook!, ik ga op mijn billen zitten en krab met mijn voorpoten onder aan de stoel rits rats rits rats, mijn vrouw roept dan Ja hoor, sloop jij de boel maar Keef, ik weet dat dat een grapje is, want ze moet er altijd om lachen als als ik het doe, maar ze zegt dat ze wél blij is dat ik dat alleen buiten doe.

Stoelen

Achter in de tuin staan wel zeeven stoelen, drie zijn alleen voor mij, dat zijn mijn nieuwe en mijn aude stoel en de stoel van Bolle, ferder zijn er ook nog mensenstoelen, ja die bestaan ook!, op die stoelen kan ik gewoon zitten, maar mijn mensen kunnen niet op mijn stoelen en die van Bolle zitten, want daar zakken ze dan zomaar doorheen.

Leenig en atleeties

Mijn nieuwe stoel en twee mensenstoelen staan op een rijtje, en nau heb ik helemaal zelf een spel bedacht, ik speel het in mijn eentje en het gaat zo: ik klim op een stoel en ik spring er weer vanaf, ik klim op een andere stoel en spring er weer vanaf, en dan…. spring ik op een stoel en klim naar de stoel die ernaast staat!, dat is keispannend!, je moet er best leenig en atleeties voor zijn en dat ben ik, dat kunnen jullie zien op de footoos!

Mijn vrouw zegt altijd dat ik een stoelendans doe als ik dat spel speel, ze legde me uit dat dat een spel is dat mensen spelen, fooral kinderen, het is een spel dat ze met vrienden spelen op feestjes, en er zijn zelfs footoos dat mijn vrouw dat deed toen ze klein was, van wel honderd jaar geleden, ik froeg of ze mee wilde doen met mijn spel, maar ze zei dat ze die tijd had gehad, flouw hè?, mijn man wilde ook niet, en toen dacht ik natuurlijk meteen aan jullie, mijn vrienden!

Het spel

Komen jullie met mij het spel met de stoelen spelen als het lente is?, nau reegent het nog te veel en het kan best frisjes zijn, maar in de lente is het warmer en droger, het wordt vast keigezellig, ik zorg voor snekkies en ik doe voor hoe het spel werkt, als je niet mee wil of kan spelen ga je gewoon lekker in het gras liggen, en het maakt niet uit wie het snelste is of wie er wint, we winnen gewoon allemaal, want SAMENzijn met vrienden is altijd feest!

Maar één stoel laten we leeg, want daar had Loes horen te zitten…

Ik tetter door voor vreede, zo lang als het noodig is, maakt niet uit hoe lang dat duurt!, en ik stuur iedereen die het noodig heeft liefe zachte kopjes!!

Bijna elke dag is er nau zon in mijn tuin, de zon is er al froeg in de morgen en schijnt vaak de hele dag, dat find ik heerlijk dus ik ben veel buiten, de zon is nog foorsichtig en als ze weg is is het meteen kaud en kruip ik binnen in mijn warme mand, Leootje schreef donderdag dat het Loes is die ons nau warme zonnestraalen stuurt, en dat is waar, dat kan ik foelen want de warmte is zacht en lief, net zoals Loes dat was.

De stoel

Dus als ik in de zon lig denk ik aan Loes, zo zit mijn tuin fol met herinneringen, er zijn natuurlijk de grafjes van Beer, Pop, Molly, Billy en Bolle, daar lig ik graag naast of bofenop, het foelt biesonder, ik foel dat daar liefde ligt, de stoel van Bolle staat er nog steeds, na al die jaren, hij is helemaal van kaal haut geworden maar ik kan er nog op zitten, de eerste stoel die ik kreeg staat ernaast en mijn nieuwe stoel staat er tegenofer, dat is een prima stoel maar hij heeft nog geen ferleeden, daarom ik zit liefer op mijn aude, ook al is die kapoo.

Maar mijn tuin is ook NU, want fandaag zijn er blaadjes die er gisteren nog niet waren, fandaag lig ik op mijn bankje in de warmte en tetter ik naar mijn mensen dat ze ook buiten moeten komen, liefst met een kouwstik, ik zie Mikkie op het dak van het schuurtje, ik zie vogels die in mijn gras zitten te pikken en dat mag niet, dus daar ren ik efentjes heen om ze te laten weeten dat het gras van mij is, de hond die naast mij woont blaft omdat hij de vogels ziet, en ik ga weer lekker op mijn bankje liggen, in de zon.

Toekomst

Mijn tuin is ook toekomst, ik weet dat er steeds meer groen komt, dat er bloemen gaan bloeien, over een tijdje zijn de kale takken waar mijn twalet tussen ligt hoge struiken geworden, er groeien appeltjes en peeren en framboosjes, die eten mijn mensen dan op, bah ik moet er niet aan denken!, en ik weet dat er steeds meer vogels komen, misschien zie ik zelfs wel weer beebievogels!, ik weet dat het beebies zijn omdat ze pluisjes op hun lijf hebben, pas als ze groot zijn krijgen ze veeren.

Alles is met elkaar ferbonden en het loopt allemaal door elkaar heen, we leefen fandaag, op dit mooment, maar we nemen onze herinneringen mee, onze herinneringen aan alles wat mooi was en alles wat ferdrietig was, aan Loes en alle andere sterren, aan alle liefde die we al hebben gekreegen en gegeefen, en aan alle liefde die nog gaat komen, liefde die nau nog ferstopt zit onder de grond, maar die vanzelf gaat groeien en bloeien, net zoals de toekomst: je weet dat er iets gaat komen, maar je weet niet hoe en wat, je moet geduld hebben, je kan het niet dwingen, morgen en overmorgen komen vanzelf, en ze groeien op gisteren en fandaag.

*

Ik stuur iedereen die het noodig heeft lieve zachte kopjes, ik zwaai naar Loes en alle andere sterren, en ik tetter weer voor vreede!!

Afgelopen week was er een paar keer zon, de zon was nog niet echt heel warm, behalfe als ik er presies in ging liggen, dus dat deed ik, het was heerlijk en ik bleef de hele dag buiten, ik schoof met de zon mee door mijn tuin, zodat ik dat warme bleef foelen.

Lente

Het leek wel alsof het lente was, ik keek om me heen en zag dat mijn tuin weer begint te groeien en te bloeien, er zijn al wat bloempjes en ook steeds meer blaadjes, mijn tuin haudt van de zon, net als ik!, er komen steeds meer kleuren en alles ziet er frolijker uit, Mikkie lag op het dak van het schuurtje te rollen van geluk, en Pokon rommelde stiekum in de tuin van de buren, en toch was het niet zoals het moest zijn, ik foelde een schaaduw over alles heen, ik kon die schaaduw niet zien maar mijn hart foelde de kau en het donkere ervan.

Ster

Die schaaduw is het ferlies van Loes, die nau een ster is, Loes die liefde gaf en licht uitstraalde, en Loes was er altijd!, alles is ineens helemaal anders zonder haar, fooral voor mevrouw Loes en Zusje, en voor Bertje en Door, maar iedereen mist Loes en haar mooie en wijze letters, ik krijg nu geen antwoord meer van haar op mijn letters, en daar ferheugde ik me juist altijd zo op!, net als op de heerlijke taarten die ze voor me bakte, ik bakte frietjes spesjaal voor Loes en haar leefeswerk, en dat kan nu niet meer dus mijn frietuur is foorgoed gesloten.

Uitfinden

We moeten ferder maar we moeten nog uitfinden hoe we dat gaan doen, konden we het maar aan Loes fraagen, Loes zau dat wel weten, ze wist alles over gefoelens, en ze kon moeilijke dingen toch poosietief bekijken, gelukkig hebben we van haar kunnen leren, ze leerde ons over liefde, respekt, akseptaazie, ferbinding, geduld, fielgoed, troost en steun, dat zijn mooie ronde en zachte woorden, en als ik ze hoor denk ik meteen weer aan Loes, en ik denk dat Loes daar trots op zau zijn!, met die herinneringen ga ik proberen poot voor poot ferder te gaan, hoe moeilijk dat ook is.

Heemel

Nu is het wel al een beetje lente aan het worden maar de zon en de warmte moeten nog komen, de hemel huilt nog veel om Loes, ik hoop maar dat het over een tijd ECHT lente wordt, dat er weer planten en bloemen groeien om de leegte heen die Loes heeft achter gelaten, en dat Loes in die lente dan de roose bloesem van de appelboom is, dat ze de mooiste roos is die bloeit, of de vlinder die foorbij fliegt, de vlinder die dwarrelt en danst in de lucht, die in de zon gaat zitten en haar vleugels open fauwt om van de warmte te genieten, en daarna wegfliegt, steeds hoger en hoger, tot ze in de blouwe heemel is…

Soms gebeuren er dingen die je niet kan begrijpen, ik niet en mijn vrienden niet en mijn mensen niet, je snapt gewoon niet hoe het kan, en waarom het kan, je zau willen dat het niet waar was maar dat is het toch, er zijn geen letters voor, er is alleen maar stilte en ferdriet en herinneringen, en zoiets is gebeurd: onze allerliefste Loes van de blog is een ster geworden.

Moeder aller Sterren

Loes die zo lief was en zo dapper, Loes, de Moeder van alle Sterren, staat nu aan de hemel te twinkelen, ze is weer bij Oopa Floris, maar hoe moeten we hier nau ferder zonder Loes, wat moet Bertje zonder zijn verkering, wat moet Door zonder zijn mamsie, wat moet ik zonder mijn lieve vriendin, wat moeten we allemaal zonder Loes?, maar fooral: wat zullen mevrouw Loes en Zusje veels te veel ferdriet hebben, wat een grote leegte in hun hart en in hun huis …

In ons hart

Lieve Loes, je was zo belangrijk voor de blog, dankjewel voor al je fantastiese letters, voor je goede zorgen voor iedereen, voor de Hoedjessjoows, voor je vriendschap en voor je leefen, we blijfen altijd aan je denken, je blijft bij ons, we dragen je mee in ons hart, en we staan poot in hand in poot in hand om mevrouw Loes en Zusje heen, om ze een heel klein beetje te kunnen troosten, want zo een groot ferdriet heeft tijd noodig, en het komt nooit meer helemaal goed.

Sterren

Lieve Loes, ik ga elke afond naar je zwaaien, ik weet zeker dat de sterren je met open armen en pootjes op hebben gewacht, en ik fergeet nooit wat je me hebt geleerd, je hebt me geleerd dat zacht zijn sterker is dan hard zijn, dat rond een mooie form is, dat liefde bijna alles kan, en dat de sterren altijd bij ons blijfen, we kunnen ze zien en naar ze zwaaien, en dat is natuurlijk heel mooi, dat ga ik ook doen, maar het is helemaal niet hetzelfde als toen je nog hier was, ik mis je zo heel heel heel erg… maar wat een geluk dat ik je heb gekend, tot ziens lieve Loes!