Categorie archieven: Joep

Joep her-ontdekt de hengel

De hele week had ik allerlei dingen waarvan ik dacht ‘dát moet ik onthouden voor m’n blog op zaterdag, en dat, en dat…’
En nou zit ik hier met Junior achter de leptop, te staren naar een heel leeg scherm met een knipperend streepje.

Avondeten

Ik merk dat ik zelf met m’n ogen mee begin te knipperen, en dan lijkt het net of ‘t streepje stil staat terwijl ik in m’n kop de hele week nog ‘s doorloop.
Zo zou ik kunnen mauwen dat ik de afgelopen dagen drie keer een flinke bui over me heen heb gekregen, maar dat vind ik helemaal niet zo erg zolang het nog niet koud is buiten.
Of ik kan mauwen over dat ik ‘n keer m’n avondeten retour heb gestuurd naar de keuken omdat ik ‘t gewoon echt niet lekker vond. Kip met worteltjes, dat eet m’n personeel maar lekker zelf. Bléééhhh. Maar een vervangend diner geserveerd krijgen? Nou, echt niet hoor. Eten wat de pot schaft, noemt m’n personeel dat dan. En als me dat niet aanstaat, kan ik altijd verder met de restjes in m’n brokjesbak zeggen ze. Gelukkig werd er voordat ik die nacht aan m’n straatcontrole begon nog wel wat lekkers in m’n snoeptoren gedaan, anders was ik in m’n pauze tijdens m’n werk toch echt wel op zoek gegaan naar een lekkere sappige muis. Zonder worteltjes.

Hengel

Terwijl ik zo zit te mauwen waar ik het in deze blog juist even niét over wil hebben, tikt Senior tegen m’n nieuwe speeltje in de bank. Oooo, da’s waar ook, ik heb deze week weer een hengel gekregen! Daar kan ik ‘t wel even over gaan hebben want die hengel, da’s kittensentiment…
Misschien herinner je je nog wel dat ik vroeger, toen ik net op mezelf woonde, een uitschuifbare stok had, met aan ‘t eind een bosje veren. Kattastisch speelgoed vond ik dat, waar ik uren mee bezig kon zijn. En als ik dan moe was van ‘t spelen, schoof m’n personeel het uiteinde van de hengel tussen de kussens in de bank zodat ik, als ik weer uitgeslapen was, er ook zelf mee aan de slag kon.
Jammer genoeg hing de hengel binnen een jaar al van dik zwart plakband aan elkaar omdat niemand me ooit had geleerd dat ik niet op de stok moest gaan staan springen. Terwijl ‘ie juist dan zo lekker mee veerde onder m’n kittenpootjes.
Toen uiteindelijk ook bijna alle veertjes weg waren, verdween de oude opgelapte hengel in de vuilnisbak. Maar een nieuwe vinden, dat bleek nog niet zo gemakkelijk. Maandenlang heeft m’n personeel elke dierenwinkel die ze tegenkwamen afgejaagd, maar ze konden nergens meer zo’n zelfde hengel vinden. Totdat iemand de gouden tip gaf en er deze week ineens een pakketje voor me bezorgd werd.

Spelen

Ik snuffelde wat aan de verpakking, maar echt interessant vond ik het niet. Die nieuwe hengel was niet eens zoveel langerderder dan dat ik ben… Tot de verpakking er af ging en een tweede stuk uitgeschoven werd, en nog een derde. De hengel bleek bijna net zo groot als Senior te zijn, dus ik wilde er natuurlijk ook gelijk mee spelen. Springen, vangen, achteraan jagen zoals ik vroeger als kleine kitten al zo graag deed…
De rest van de ochtend zijn m’n personeel en ik met die hengel aan ‘t spelen geweest, ik kon er gewoon geen genoeg van krijgen. Tegen lunchtijd werd ‘ie op de oude vertrouwde plek in de bank tussen de kussens geschoven, omdat m’n personeel aan tafel ging.
Terwijl ik op de armleuning zat te genieten van hoe mooi die nieuwe hengel daar stond, stak ik voorzichtig een voorpoot uit om de hengel omlaag te trekken. Dat ging prima, en ik zette m’n andere poot erbij om te zien hoe ver de hengel kon doorbuigen. En dat had ik dus niet moeten doen…

Moe

Zelf denk ik dat er gewoon metaalmoeheid in die nieuwe hengel zat, maar volgens m’n personeel ben ik nu veel sterkerderder dan toen ik nog klein was. En ze mompelden ook nog iets over m’n gewicht, maar dat heb ik niet helemaal meegekregen.
Een beetje teleurgesteld keek ik naar de geknakte hengel en gaf ik nog een tikje tegen de veren die onderaan het draadje hingen voordat ik besloot om een dutje op de bank te doen, dicht in de buurt van de gebroken hengel die ik in m’n enthousiasme al binnen een paar uur gesloopt had.

Ik werd wakker van de heerlijke lucht van een bakje kaassoep voor de lunch, die ik bij hoge uitzondering voor een keer op de bank mocht opslobberen. Ik kreeg aaitjes, en m’n personeel verzekerde me dat het allemaal wel weer goed zou komen.
En nadat ik m’n lunch achter de kiezen had kwam Senior met die grote zwarte rol plakband, dat hij om m’n gebroken hengel begon te plakken. En wat denk je? Ik kan er nu gewoon weer mee spelen. Alleen zal ik onthouden dat ik er niet meer op moet gaan staan, of ‘m te hard naar beneden trekken. Want anders kan ik misschien wel weer een jaar wachten op een nieuwe hengel…

Catwalk

Gisteravond was het zulk lekker weer dat ik nog voordat ‘t echt donker werd al op m’n catwalk zat. Da’s tegenwoordig helemaal geen gemakkelijke klus om daar te komen, want er groeien sinds een paar weken enorme lange stengels, nog langerderder dan m’n nieuwe hengel, en daar komen volgens m’n personeel ook nog ‘s hele grote gele bloemen aan.
Nou ja, ‘t is in elk geval altijd heerlijk om hoog tussen al dat groen over m’n weiland heen te staren en te wachten tot ik naar alle mooie sterren kan gaan zwaaien.
Misschien zaten m’n gedachten nog wel bij al die lieve vrienden toen ik vanmorgen heel vroeg achter de leptop ging zitten om m’n blog door te mauwen. Maar volgens mij is het uiteindelijk toch nog goed gekomen, dankzij m’n nieuwe hengel waar ik nu heel zuinig op ga zijn…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over een bewogen week

Afgelopen woensdag was ‘t alweer een jaar geleden dat het even heel stil werd op de site van Saame…
Mevrouw Bert schreef daar donderdag al een prachtige blog over, waarin ze zowel over Tim, de voorganger van Huiskater Bert, als Ollie, de opvolger van Bert, hele mooie letters schreef. Maar vooral over Bert, en zijn voor mij toch nog plotselinge vertrek naar over de Regenboogbrug.
Ik had net 22 blogs op m’n naam staan, dankzij het vertrouwen dat Bert in mij, toen nog een kittenkatertje van amper 1 jaar, had uitgemauwd. Toch nog wat onzeker maakte ik m’n eerste blog, maar na 22 keer had ik het toch wel behoorlijk onder de voorpoot, al mauw ik ‘t zelf. En toen ineens was m’n mentor, m’n grote voorbeeld, één van m’n allergrootste helden, aan z’n laatste reis begonnen.

Herinneringen

Dagen, wekenlang daarna ben ik van slag geweest. Geen zin om te spelen, geen zin om naar buiten te gaan. Ik lag binnen op ‘t grote bed, of op de bank of in de vensterbank. Te denken en te verzinnen hoe het eruit zou zien daar achter de Brug. Ik had contact met m’n vrienden op Feestboek die al meer ervaring hadden met dierbaren die vertrokken, en daar heb ik een heleboel van geleerd. Zo kon ik het gemis, de leegte en de verslagenheid een plaatsje geven, niet alleen van Bert maar ook van mijn lieve vriend Brammiesaurus, die zo’n vijf maanden eerder uit m’n leven verdween.
Sindsdien zijn ze allebei nog steeds heel dicht bij me, samen met al die andere sterren waar ik ‘s nachts naar zwaai. Want liefhebben is ook loslaten om daarna voor altijd diep in je hart alle mooie herinneringen met je mee te blijven dragen…

Planten

Wat ik voor de rest nog heb gedaan deze week? Nou, eigenlijk niet zo heel veel. Vooral buiten genoten van ‘t mooie weer, lekker in de zon gezeten en gewandeld. O, en toezicht gehouden op m’n personeel  tijdens ‘t poten van de laatste planten in de volle grond. Maar daarvoor moest eerst plek gemaakt worden, dus Senior ging enthousiast met de snoeischaar in de weer om de oude hortensidingessen in te korten. Precies, de planten die in m’n persoonlijke buitenkattenbak staan, en die ik al het hele jaar goed bemest en bewaterd heb. Dat leek me een mooi moment om even de poten te strekken en een pauze te nemen, want toezicht houden is best hard werken hoor.
Maar toen ik weer terugkwam in m’n achtertuin schrok ik best wel, want alle uitgebloeide bloemen en heel veel grote bladeren waren gewoon… WEG!
Geen enkele praaivessie dus meer tijdens m’n dagelijkse bakgang… Nou ja, er staat nu nog één hortensidinges, maar die staat écht te dicht op de schutting om even katfortabel achter te kunnen gaan zitten. En die nieuwe planten zijn gewoon nog te klein om onder te bemesten en bewateren, dat duurt nog jaren voordat ik daar onder pas…

Plank

Midden in de week ontdekte ik trouwens dat het best wel lekker rustig ligt op de plank in de grote kledingkast, dus daar heb ik uit protest voor het genadeloos snoeien en de inbreuk op mijn privaat twee ochtenden, tussen ontbijt en lunch, heerlijk liggen dutten. ‘t Duurde even voordat m’n personeel door had waar ik was gebleven, want ik had me tussen een heel smal spleetje van de schuifdeur doorgewurmd. Ze hebben uren naar me lopen zoeken en ik hoorde ze een paar keer langs lopen en gniffelde zachtjes in m’n voorpoten, terwijl ik lekker tussen de wollen vesten en de truien lag. Pas op de tweede dag zagen ze me uit de kast komen voor m’n lunch, dus toen was de lol er voor mij alweer af om me in de kast te verstoppen. Maar ik hou dat plekje zeker in gedachten voor als het straks weer winter gaat worden.

Reismand

En wat denk je? Gisteren werd ik vlak voor m’n avondeten ineens in m’n kladden gepakt en in m’n reismand gezet. Ik heb nog twee geslaagde pogingen gedaan om me er weer uit te wringen, maar de derde keer lukte het me niet meer. Daar zat ik dan, terwijl ik eigenlijk naar buiten had gewild om de restanten van de hortensidingessen te bewateren en bemesten, maar m’n personeel was onverbiddelijk. Ik werd op schoot bij Senior in dat blik op wielen gezet, en er was geen ontkomen meer aan.
Nog voordat we de straat uit waren begon ik alle liedjes die ik van Kianjo tijdens haar workshop op het GWF had geleerd te zingen, maar m’n personeel begreep me niet. Nou, en toen heb ik het matje in m’n reismand maar bemest en bewaterd, net toen we voor de deur van die lieve dierendoktermeneer gestopt waren. Terwijl ik m’n matje aan het dubbelvouwen was om toch nog droog te kunnen zitten, zag ik m’n personeel een beetje pips rond de neus worden en werden de deuren heel snel opengezet. Tsja, een verteerde muis ruikt nou eenmaal niet naar bloemetjes…
Gelukkig is de mat in de wachtkamer uit m’n mand gehaald, netjes in een vuilniszak gestopt en buiten bij ‘t restafval in de container gegooid, zodat ik met schone droge billen rustig kon wachten tot ik aan de beurt was.

Dokter

Misschien vraag je je nu af waarom ik ineens naar die lieve dierendoktermeneer moest? Nou, niks ernstigs hoor. Junior had even daarvoor tijdens het kriebelen onder m’n kin een heel klein roze bobbeltje ontdekt. En omdat ze niet wist wat ‘t was wilde ze ‘t na laten kijken.
De lieve dierendoktermeneer keek er naar, pakte een tangetje, draaide het bobbeltje uit m’n kin en legde ‘t in z’n hand. ‘t Was zó klein dat Junior er zelfs haar leesbril voor op moest zetten, en toen zag ze dat er pootjes aan ‘t bobbeltje bewogen. Bleek dat ik een teek gevonden had zonder dat ik ‘t door had!
Nou ja, voor alles is een eerste keer mauw ik dan maar…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep heeft gewone speciale wensen

Begin deze week was het eigenlijk meer van ‘t zelfde, een beetje zoals voorgaande weken… Zowel overdag als ‘s nachts lekker warm, dus prima weer om de hort op te gaan.

Avond

Op zulke dagen zie ik m’n personeel weinig, al probeer ik er wel voor te zorgen dat ik binnen ben voordat ze het rolgordijn laten zakken, de steen voor de tuindeur wegschuiven en de deur dicht doen. Want als ik te laat ben zit er niks anders op dan op de tuintafel te springen en onder ‘t gordijn door naar binnen te loeren, in de hoop dat ik opgemerkt wordt. Als me dat te lang duurt dan geef ik een hele harde mauw, en dan is er altijd wel iemand die de deur voor me open doet. Ik heb m’n personeel inmiddels best goed getraind, al mauw ik dat zelf.
Ze weten dat ik, voordat ze gaan slapen, altijd nog wel iets lekkers lust. Dat kan een knabbelstaafje zijn, wat snekkies in m’n snoeptoren of een cupje kattenmelk. En ik wil natuurlijk nog even met ze spelen, knuffelen en geaaid worden. Omdat ik ze op warme zomerse dagen al zo weinig zie wil ik niet dat ze zich genegeerd voelen, want ik vind ze nog steeds reuze lief. Maar ik ben met dat mooie weer ook zo graag buiten…

Nacht

Als ik m’n snekkies op heb en ‘t geknuffel en gekroel lang genoeg geduurd heeft, ga ik alvast op een tactische plek op ‘t grote bed liggen voordat m’n personeel instapt. En de eerste tijd lig ik dan lekker tussen hullie in, krijg ik van twee kanten kriebeltjes en kusjes en aaien, en doen we wie het eerste in slaap valt. Meestal win ik dat, maar zodra m’n personeel begint te snurken verhuis ik naar ‘t voeteneind van ‘t bed, leg m’n voorpoten over m’n oren en slaap ik lekker verder.
Meestal wordt m’n personeel midden in de nacht wakker om op hun eigen bak te gaan. Om een reden die ik nog steeds niet snap vertikken tweebeners het gewoon om, net als ik, de planten in de tuin of ‘t gras in ‘t weiland te bemesten en bewateren. Dat hoor ik ook van de buurtkatten die ik mauw. Ze blijven veel liever binnen op die rare stoel met stromend water zitten. Maar goed, wie ben ik om te mauwen dat ze dat niet mogen. Ze zijn er gelukkig mee, dus dan is ‘t goed.

Zodra m’n personeel uit bed stapt, weet ik dat ‘t tijd is om op te staan. Als volwassen katermans ken ik inmiddels de nachtelijke gewoontes van m’n personeel als de achterkant van m’n voorpoot. Ik blijf nog even lekker op ‘t grote bed liggen totdat ik hoor dat er een papiertje gescheurd wordt. Dat is het signaal om me even uitgebreid uit te rekken en te kijken of de rest van m’n personeel ook al wakker is. Tegen de tijd dat de personeelsbak dan wordt doorgespoeld zit ik al op de mat bij de voordeur en zodra de bakdeur open gaat hoef ik maar één mauw te geven om m’n personeel te laten weten waar ik ben en dat ik naar buiten wil.
‘t Heeft even wat tijd gekost hoor, om ze dit aan te leren. Want het liefste hebben ze eigenlijk dat ik de hele nacht gezellig tussen hullie in op ‘t grote bed blijf liggen als ik geen straatcontroledienst heb. Maar ja, als jager ben ik op m’n best tijdens de kleine uurtjes, dat zat al in de genen van m’n verre voorouders, dus bij mij begint ‘t dan ook te kriebelen en moet ik gewoon de deur uit.

Ochtend

Meestal kom ik dan ‘s morgens rond een uur of 5, 6, 7 weer thuis, en even afhankelijk van de route die ik gewandeld heb meld ik me dan weer met een mauw bij de voor- of achterdeur. Want tegen die tijd heb ik al best wel weer trek in een hapje brokjes of nog beter, een bakje met sappig natvoer. Soms heb ik geluk, want als Junior vroeg moet werken zit ik vaak al om half 6 aan m’n ontbijt. Maar op andere dagen kan het ook wel ‘s half 8 worden voordat ze eindelijk ‘t grote bed uit komen.
Mij hoor je daar niet over hoor, als m’n personeel wat later is. Maar van de week had ik best een drukke nacht buiten gehad, en was ik daarna lekker onder wat struiken in slaap gevallen. Ik schrok wakker van de buurkindjes die buiten kwamen spelen, en ik voelde m’n maag een beetje knorren. Toen ik m’n kop tussen de struiken door stak zag ik dat de zon al heel hoog boven me stond en ‘t was al behoorlijk warm, dus hoog tijd om naar huis te gaan voor m’n ontbijt. Tenminste, dat dacht ik.
Zodra ik het voortuinpad opliep zag ik dat het slaapkamerraam open stond, dus ik kon zonder gemauw naar binnen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om zo laat thuis te komen, liep ik op m’n gemak door de gang naar de keuken, maar wat denk je? Er werd om 1 uur ‘s middags niet eens meer ontbijt geserveerd! Nee, ik kon een soeppie krijgen, of wat kattenmelk. Gelukkig was m’n bak met brokjes wel bijgevuld, anders was ik zeker verhongerd voordat ‘t avondeten werd opgeschept.

Ontbijt

Binnenkort maar ‘s even met m’n personeel om de tafel. Om ze te beloven dat ik ga proberen niet meer zo laat thuis te komen, want ze hebben zich urenlang zorgen gemaakt omdat ik niet kwam opdagen op de gebruikelijke tijd.
Maar ik ga ook m’n poot stijfhouden, want ik vind dat zodra ik na een nachtje buiten weer thuiskom, dat het gewoon tijd is voor een lekker nat ontbijtje, ongeacht het tijdstip van de dag.
Maar vandaag ga ik eerst even een dutje doen, na een heerlijk ontbijt. ‘t Is nu toch geen weer om buiten te zijn.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep wil nooit op vakantie

De hele afgelopen week met het mooie weer heb ik een echt tropenrooster gehad. Vroeg beginnen en dan weer vroeg naar huis om lekker onder dat grote zwiepding op ‘t grote bed te dutten. Of op de bank, want in de woonkamer is het ook aardig koel nu in m’n hele huis de gordijnen overdag dicht blijven. Mij bevalt ‘t best wel.
‘s Morgens na ‘t ontbijt heb ik meestal even lekker buiten een wandeling gemaakt, om te zien wie er nog meer al wakker was. Want dan was ‘t nog heerlijk koel op ‘t achterpad.
Maar het is in mijn straat nu nog echt vakantietijd, hoor. En behoorlijk wat buurtkatten zitten nog lekker luuks in een hotel of pension, omdat hun personeel op vakantie is gegaan en ze niet alleen thuis mochten blijven.

Vakantie

Soms vraag ik me wel ‘s af hoe dat nou is, om als kater of poes een koffertje te pakken en zelf ook weg te gaan uit je eigen vertrouwde omgeving. Want is dat nou echt leuk,om ergens naar toe te gaan waar je helemaal niks of niemand kent, en de geuren helemaal nieuw voor je zijn? Vreemde tweebeners om je heen, katten die je nog nooit gezien hebt en ander eten. Of mag je in zo’n hotel of pension gewoon je eigen eten meenemen?
Ik heb vorig jaar wel wat buurtkatten gemauwd die aangaven dat ze aan zo’n vakantie toe waren en daar al weken van tevoren naar uitkeken. Want ze gingen elk jaar weer naar dezelfde plek op vakantie waar ze dan ook weer dezelfde oude bekenden van ‘t jaar daarvoor tegenkwamen. Dat lijkt me best wel heel gezellig en ‘t doet me denken aan de lieve vrienden die ik maanden lang niet zie en dan weer tegenkom op een feest. Want even neus aan neus staan, snuffelen, kopjes geven en wat om elkaar heen draaien is toch niet te vergelijken met het kattakt dat we met elkaar op de leptop hebben. Live is toch altijd leuker, maar niet altijd even gemakkelijk. En dan is bijna elke dag het lief en leed via ons personeel met elkaar delen toch ook wel weer een mooie manier om saame te kunnen zijn.

Vertrouwd

Toch heb ik zo m’n bedenkingen hoor, of ik het wel zo leuk zou vinden om voor één of twee weken m’n eten- en drinkbakken heel ergens anders te hebben staan dan op de vertrouwde plekken in m’n eigen huis en tuin. En dat niet alleen, want als Bewust Enig Katermans ben ik er ook nog niet zo zeker van of ik het wel zo leuk zou vinden om dagenlang andere katten om me heen te hebben. Of heb je in zo’n hotel of pension ook een eigen plek voor jezelf? Daar heb ik de buurtkatten nog nooit over gehoord, die mauwden alleen maar dat ze toch ook wel blij waren om na hun vakantie hun personeel weer terug te zien en lekker naar hun eigen huis te kunnen.
Het schijnt er zelfs bij te horen om, als je dan weer de eerste poot over je eigen drempel heen hebt gezet, als een dolle door je huis heen te rennen om te zien of alles nog wel steeds op dezelfde plek staat als voor dat  je met vakantie ging. Sommige katten zijn urenlang bezig om alles en iedereen thuis weer heel veel kopjes te geven, zodat je hele huis en alles wat daarbij hoort weer jouw eigen vertrouwde luchtje heeft. Andere buurtkatten mauwden me dat ze hun personeel ook uren- of zelfs dagenlang compleet negeerden omdat ze niet met hun mee mochten op vakantie. Voor dat laatste schijnen tweebeners heel gevoelig te zijn, dus ‘t levert dan altijd wel extra snekkies en heel veel knuffels en kroelen op.

Vrije dag

Maar ja, mijn personeel wil helemaal niet op vakantie, want ze zeggen dat ze het thuis prima naar hun zin hebben. Toch gaan ze wel eens ‘s morgens vroeg de deur uit na m’n ontbijt, en dan zijn ze soms tegen de tijd dat het alweer bijna donker is pas weer terug. Ik weet dan dat ik die dag écht een vrije dag heb wanneer ik, vlak voordat ze weg gaan, nog ‘s extra geknuffeld, geaaid en gekroeld word. Net daarvoor heb ik dan al lang gehoord dat ze m’n brokjes- en waterbak hebben bijgevuld, en het geluid van snekkies die ‘s morgens vroeg al in m’n snoeptoren vallen  is ook niet gebruikelijk. Ik weet dan al lang dat ze ook nog een bakje met kattenmelk of een lekker soeppie hebben neergezet voor de lunch, want ik ken m’n personeel inmiddels wel wat langerderder dan vandaag.
Het wordt dan een dag waarop ik heerlijk kan blijven dutten op elke plek die ik wil, zonder gestoord te worden door personeel dat altijd precies juist op die plek lijkt te moeten zijn waar ik net lekker lig. Ik kan dan ook zelf m’n lunchtijd bepalen, ongestoord spelen wanneer ik zin heb en ik hoef niet mooi of lief te doen omdat er weer ‘s een foto gemaakt moet worden.

Binnen

De enige nadelen van zo’n dag zijn dat ik niet naar buiten kan om met m’n vrienden de buurtcontrole te doen of lekker wat bij te mauwen, en ik kan ook niet naar buiten om de plantjes in m’n tuin of de graspollen in ‘t weiland te bewateren en bemesten. Op zo’n dag ga ik dan maar weer ouderwets binnen op m’n bak in de badkamer, waar dan altijd een dikke verse laag grit in ligt. Maar dat is toch altijd weer een heel ander gevoel aan de poten dan de zachte aarde of ‘t gras buiten, dus daar maak ik alleen gebruik van bij hoge nood.
En als ik dan dat blik op wielen van m’n personeel weer aan hoor komen, ren ik snel terug naar de plek waar ik ‘s morgens lag en doe ik net of ik slaap. Dan denken ze vast dat ik ze helemaal niet gemist heb…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep weet iets over een zwembadparty

Heeft het bij jullie begin deze week ook zo hard gewaaid en geregend? Nou, bij mij wel hoor. Ik woeide bijna uit m’n jas als ik over ‘t achterpad liep, en als ik dan weer thuiskwam was ik veel langerderder bezig om al m’n haren weer op een rijtje te likken.

Voordeel is wel dat een natte vacht veel gemakkelijker in model te brengen is dan een droge vacht en ik krijg er een minder droge bek van, maar toch… ‘t Blijft best wel veel werk, vooral wanneer ik ook nog uit de buurt van die handdoek wil blijven waarmee m’n personeel steeds opnieuw kwam aansjouwen. Ik heb ze al honderden keer gemauwd dat dat helemaal niet nodig is, maar ze bleven ‘t elke keer weer proberen.
Toch hebben we deze week daarvoor eindelijk een goed katpromis gevonden: m’n personeel legt een dikke handdoek op ‘t grote bed en daar ga ik dan op zitten om m’n vacht droog te likken. Maar ik hou ze wel in de smiezen hoor, want zodra ze ook maar een puntje van de handdoek willen pakken maak ik dat ik wegkom en zoek ik een ander plekje om goed op te kunnen drogen.
Tsja, ‘t heeft wat tijd gekost om m’n personeel te trainen, maar ze zijn dus nog steeds niet te oud om te leren. Ze zijn alleen een beetje hardleers en denken er niet aan om de handdoek eerst even op te warmen in de wasdroger. Maar daar maak ik nu even niet zo’n werk van zolang ‘t nog niet echt koud is buiten.

Zwembadparty

Maar dat was nog niet alles, want maandagavond was ik dus lekker in de regen aan de wandel, toen ik wat gerommel in de verte hoorde en even later werd ‘t weiland heel even in het licht gezet. Terwijl ik toch weet dat de mamarazzi nooit geen flits gebruikt als ze een foto maakt, want daar heeft ze net als ik echt een hekel aan. Ik probeerde tussen de dikke waterdruppels te ontdekken waar ze stond, maar ik zag even helemaal niks. Er volgden nog drie of vier rommels en lichtflitsen, en ik vond dat ‘t verstoppertje spelen van m’n personeel wel lang genoeg geduurd had, dus ik wandelde op m’n gemak weer richting huis om de foto’s te gaan bekijken. De tuindeur stond nog op een kiertje open, dus ik kon zo naar binnen.
Tot m’n verbazing stond m’n personeel achter ‘t grote raam in de woonkamer naar buiten te kijken. En pas toen drong het tot me door dat de rommels en de flitsen geen foto’s waren geweest maar ‘t vuurwerk van achter de Regenboogbrug. Blijkbaar waren ze daar een enorme zwembadparty aan ‘t houden, om na de warme dag wat af te koelen. Dat moet toch een feest van jewelste zijn bedacht ik me, terwijl ik op m’n handdoek op ‘t grote bed ging zitten. Zouden ze daar ook een dubbele wokkelglijbaan bij ‘t zwembad hebben? En een springplank? En verwarmde badhokjes met hele dikke zachte pootdoeken om je op af te drogen?
Dat moet haast wel…

Thuis

Toen op dinsdag de zon weer tevoorschijn kwam dacht ik lekker lui in de vensterbank te kunnen gaan dutten na m’n ontbijt, maar nee hoor. Al wekenlang lopen tweebeners door de wijk druk te zijn om al ‘t houtwerk van de huizen op te knappen en van een nieuwe lik verf te voorzien, en juist toen ik net m’n ogen dicht had stond er zo’n wildvreemde tweebener voor m’n raam om met een herrieding over ‘t houtwerk heen te gaan. Laat ik je mauwen, ik was gelijk weer klaarwakker. Nou ja, dan maar uitrekken, opstaan en naar de achtertuin, om daar lekker met m’n personeel te genieten van de zon die steeds warmer werd.
Voordat ik een lekker plekje zocht om verder te dutten besloot ik toch nog even een wandeling over ‘t achterpad te maken voor een extra ochtendinspectie, maar ik was even vergeten dat de buurtkindjes vakantie hebben. Nadat ik tussen de stepjes, driewielers, ‘t stoepkrijt en ander speelgoed op ‘t pad door was getijgerd en net drie buurhuizen voorbij was kwamen wat kleine tweebenertjes een tuin uitgerend. En ik kan je verzekeren, daar kwam meer geluid uit dan dat de klustweebener in z’n eentje aan de voorkant van ‘t huis stond te maken. Ik bedacht me geen moment en ben snel op de dichtstbijzijnde schutting geklommen, om via de schuurdaken en de katwalks van de buren weer terug te gaan naar m’n eigen achtertuin, waar m’n personeel heerlijk stilletjes van het nieuwe groen in onze tuin zat te genieten. Ik mauwde ze gedag en liep naar binnen, scherpte m’n stiletto’s even bij aan m’n krabpaal, nam wat te drinken en knabbelde wat brokjes omdat m’n ontbijtbord al leeg was. Ineens bedacht ik me dat het misschien wel een goed plan zou zijn om in de oude stoel onder de eettafel te gaan liggen. En op dat dikke kussen in die stoel leek het net of de geluiden aan de voor- en achterkant van m’n huis heel ver weg waren en ben ik heerlijk in slaap gevallen.

Voortuin

De volgende ochtend was de klustweebener weer terug, deze keer zonder dat herrieding maar met een emmer die stonk en een steel met haren. En omdat daar geen geluid uit kwam ben ik lekker buiten op m’n tuinpad in de zon gaan zitten om van een afstandje toezicht te houden.
Zo heb ik die tweebener de rest van de week in elke voortuin in de gaten gehouden en ik moet eerlijk mauwen, het is er wel een heel stuk mooier op geworden.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep