Nou daar issie dan hoor, m’n allereerste blog op de derde dag van de eerste maand van het nieuwe jaar…

Om te beginnen wil ik dus heel graag de derde blogger zijn op Saame die op deze pagina, die mijn grote vriend en lichtend voorbeeld Bert ooit begonnen is en die een tijdje nadat Bert een hele mooie ster is geworden gelukkig door zijn opvolger Ollie is voortgezet, al mijn vrienden, vriendinnen en hun personeel nog even 363 hele mooie, gezonde en gelukkige dagen toe te wensen.
Ook namens mijn eigen personeel natuurlijk, dat me ook voor dit komende jaar weer beloofd heeft om me te helpen met het vertalen van mijn gemauwde avonturen en gedachten naar letters die andere tweebeners lijken te kunnen begrijpen. En ik kan je verzekeren dat dat niet altijd even makkelijk gaat, want ze hebben echt wel even heel bedenkelijk zitten kijken hier achter de leptop toen ik m’n tweede zin van deze blog aan ze doormauwde. Maar het is allemaal netjes opgetikt, dus ik kan gewoon verder met m’n verhaal over de afgelopen week.

Katrière

Toen ik nog niet zo heel lang geleden hier kwam wonen als beebiekittenkatertje, had ik nooit gedacht dat ik elke week een stukje zou laten optikken over wat ik allemaal meegemaakt had in de afgelopen week. Ik had wel wat anders aan m’n kop, want in die tijd was ik druk bezig met groterderder en sterkerder te groeien. Mijn droom was toen om ooit een katrière als doelkater in het Nationaal Pootbalteam te beginnen. Maar ja, hoe goed ik ook trainde en m’n personeel ook zocht, er bleek helemaal geen Nationaal Pootbalteam te bestaan dus daar was dan ook geen droge brok mee te verdienen.
In de tussentijd maakte m’n personeel foto’s van me, omdat ze m’n leven van kitten naar kater graag wilden vastleggen. Heel eerlijk vond ik dat in ‘t begin best wel leuk hoor, maar toen bleek dat er geen dag meer voorbij leek te gaan gaan zonder dat ik die camera weer voor m’n snuffert kreeg, was de lol er na een tijdje ook wel van af.

Zaterdag

Die foto’s werden door mijn personeel ook op Feestboek gedeeld, waar ik begon te mauwen over wat ik gedaan had of nog wilde gaan doen. Of hoe ik ergens over dacht. Want ik mauwde wat af in die tijd, en m’n personeel begon dat te vertalen. Ik kreeg vrienden, niet alleen miauwers maar ook blaffers, en zelfs een paar tweebeners begonnen me te volgen. Dagenlang zaten m’n personeel en ik achter de leptop om op iedereen te reageren. Maar m’n personeel moest ook nog tijd overhouden om brokjes voor mij te verdienen, met me te spelen, knuffelen en me te aaien, op jacht te gaan om m’n voorraadkast te vullen en m’n huis aan kant te houden. We hadden het er best wel druk mee.
Een paar weken voordat ik m’n allereerste verjaardag zou vieren kreeg ik een mailtje van Mevrouw Bert, of ik het leuk zou vinden om voor de website van Bert te gaan schrijven. Hij was nog op zoek naar iemand die de zaterdag wilde opvullen toen mijn andere grote vriend Bram een mooie ster was geworden en dus geen tijd meer had om zijn blog nog wekelijks te laten optikken.

Bert

Heel eerlijk gemauwd, m’n personeel en ik zijn toen om de tafel gaan zitten om mijn toekomst te bespreken. Want zij vonden dat ik, nu mijn beebiekittenkatertijd ten einde liep en ik een grote katermans aan het worden was, toch iets om poten moest hebben. Zelf vond ik eigenlijk dat ik het al druk genoeg had met groeien, dutten, spelen en knuffelen tussen fotomodel zijn door, en dan had ik het nog niet eens over de tijd die ik doorbracht achter de leptop om op al mijn vrienden op Feestboek te reageren.
Maar door Bert gevraagd te worden om in Bram z’n voetsporen te treden was toch wel een hele grote eer, dus ik besloot mijn mogelijk toekomstige  pootbalkatrière op te geven en naast fotomodel aan huis ook de stap te wagen  om als schrijver aan de bak te kunnen en de uitnodiging met beide poten aan te nemen. Want ik had ‘t al niet zo op reizen, mijn wereld binnenshuis en buiten in de wijk waar ik woon was al groot genoeg en daar ben ik nog steeds heel tevreden mee. En voor de combinatie van fotomodel en schrijver kon ik gewoon lekker thuis blijven werken, dichtbij al m’n favoriete plekjes om te dutten, m’n eigen personeel en natuurlijk m’n voorraadkast en etens- en drinkbakjes.

Blogkater

Zo ben ik dus blogkater geworden, en ook in het nieuwe jaar ben ik weer van de partij. Saame met alle andere blogkaters en -poezen, die elke week hun belevenissen met jullie als lezer of luisteraar mogen delen. En dat is eigenlijk best wel biezonder, want zo kunnen we kennis met elkaar maken en leren van anderen en ideeën opdoen waar we zelf misschien nog helemaal niet aan gedacht hadden.
Dat maakt onze wereld groterderder, terwijl we gewoon lekker op ons favoriete slaapplekje liggen of met buurtcontrole bezig zijn of gewoon buiten een frisse neus aan het halen zijn. Zolang we onze belevenissen kunnen blijven delen gaat het zeker weer een purrrachtig jaar worden met elkaar.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Wat gaat zo’n week toch hard hè… Misschien komt ‘t wel omdat ik overdag veel geslapen heb. In een vensterbank, op ‘t grote bed, in verschillende stoelen, op de bank. En natuurlijk in m’n ribbeldingmandje, of boven in m’n cactuskrabpaal of lekker rustig in m’n villa onder de eettafel.

Want zoals al eerder gemauwd, ik heb duizend-en-één plekjes om lekker te dutten in m’n huis. Soms val ik ook gewoon in slaap op de vloer onder de kleine tafel, nadat ik met m’n ketnipmuis heb gespeeld. Eigenlijk kan ik overal wel slapen denk ik.

Donker

Volgens m’n personeel komt dat vanwegens de donkere dagen voor kerssemus, omdat het ‘s morgens nog laterderder licht wordt en ‘s avonds eerderder donker dan de weken hiervoor. Dat hoort allemaal bij de tijd van ‘t jaar zegt m’n personeel en daarom hebben we nu ook al die kleine lichtjes in huis, omdat zij dat gezelliger vinden dan de gewone lampen aan doen.
Maar mij maakt dat eigenlijk helemaal niks uit, omdat ik als volwassen katermans helemaal geen moeite heb met donker, want ik ren gewoon achter de snekkies aan die in de donkere gang worden gegooid en die krijg ik ook altijd te pakken. Maar dat is voor m’n personeel toch wat anders, want hullie kunnen niet alles zien wat ik zie.
Als zij iets kwijt zijn moeten ze toch altijd ‘t grote licht aan doen om ‘t weer te kunnen vinden. En omdat ik vaak geen idee heb wat ze zoeken, kan ik ze ook niet helpen behalve als het iets is wat op de grond is gevallen en eetbaar is.
Dan inspecteer ik natuurlijk eerst of ik het misschien zelluf lust, maar dat is zelden het geval. Dus dan ga ik er maar bij zitten, of ik tik er wat met m’n poot tegen, totdat m’n personeel ziet dat ik ‘t al lang gevonden heb en dan ruimen ze ‘t zelluf op. Want ik ben natuurlijk niet de hulp in de huishouding hier, al kan ik prima m’n eigen etensbakjes zo mooi glanzend schoonlikken dat ze daarna gewoon de kast weer in kunnen.

Rare dagen

Eigenlijk zijn de dagen voor kerssemus hier in huis best wel raar. M’n personeel is druk bezig met allerlei dingen die nog moeten gebeuren, en dat geeft mij de tijd om lekker ongestoord te kunnen dutten.
En als ik dan even wakker ben omdat ik trek heb in wat te knabbelen of een slokje water is er ook altijd wel tijd voor knuffels, kroelen, aaien en lieve woorden, want ik kom helemaal niks te kort hoor. Zelfs voor spelen met de hengel of een potje pootbal saame wordt tijd gemaakt, maar ik zal blij zijn als alles hier in huis weer in z’n dagelijkse ritme terug is. Want kerssemus, daar heb ik eigenlijk niet zo heel veel mee.
Ik hoor ‘t ook van de buurtkatten wanneer ik die ‘s nachts toevallig tegenkom, want bij hun in huis is ‘t nu ook anders dan op de andere dagen van ‘t jaar. De meeste zijn al wat ouderder dan dat ik ben en hebben dit soort dagen dus al vaker meegemaakt. En zij mauwen over een huis vol met tweebeners die ze niet kennen, tafels met eten en drinken waar ze niet mogen aanzitten en papiersnippers en linten waar ze niet mee mogen spelen.

Boom

Ze mogen zelfs niet in de boom klimmen of die grote bollen er uit tikken, of slingers naar beneden trekken. Dus m’n buurtkatvrienden vragen zich elk jaar weer af wat de lol dan is van een echte boom in huis en komen, zeker nu het best nog niet echt koud is ook ‘s nachts, weer buiten. En dat is heel gezellig, want we klimmen dan lekker op schuttingen en scherpen onze stiletto’s aan echte bomen die stevig in de grond staan.
Dit jaar wordt ‘t de derde keer dat ik kerssemus meemaak, en ik ben blij dat het bij mij thuis heel anders gaat dan bij de buren in de straat. Want m’n personeel en ik, we vieren geen kerssemus met heel veel anderen in huis maar zijn gezellig met z’n drietjes zonder allerlei drukte. Dat is omdat het voor ons eigenlijk het hele jaar door al kerssemus is, ook al branden er niet altijd kleine lampjes of staat er een nepboom op tafel.
Waar ik trouwens ook helemaal geen belangstelling voor heb, want ‘t is maar een kleintje en ik vind ‘m best wel een beetje neppig ruiken dus ik blijf er lekker bij uit de buurt.

Lief

Want bij mij thuis vinden we dat je eigenlijk alle dagen van een jaar door lief kan zijn voor anderen, ze helpen en af en toe verwennen met zomaar een katdootje of een zachte aai of lieve woorden. Of je nou een hengel of een glanzende mol of een lekkere snek of een krakend verse muis deelt, het hoeft helemaal niet groot te zijn of heel veel brokjes te kosten, ‘t gaat er om dat het vanuit je hart komt wat je kunt delen.
Niet alleen met iedereen die je lief is, maar ook met anderen die best wel wat extra hulp of aandacht kunnen gebruiken. Omdat saame zijn niet alleen maar in twee dagen gepropt hoeft te worden maar het hele jaar door gewoon kan. De wereld zou er een heleboel liever en zachterder van worden als we de kerssemusgedachte het hele jaar door vast kunnen houden.

Voor nu wens ik, ook namens m’n personeel, al mijn lieve blogvrienden en -vriendinnen alvast een hele mooie week toe, en ik hoop dat we saame in het nieuwe jaar 365 kerssemusdagen kunnen vieren. Ook als die boom en de lichtjes alweer in de kast of op zolder staan.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Nou dacht ik de afgelopen week toch echt dat het alweer voorjaar was geworden. M’n personeel durfde overdag zelfs zonder jas de tuin in en, behalve dan de twee dagen dat ik op ‘t achterpad bijna uit m’n jas woeide, was ‘t ook best wel lekker buiten.
Zeker als de zon even tevoorschijn kwam en ik met half samengeknepen ogen zat te genieten van ‘t uitzicht over m’n weiland. Vanaf de houten tuintafel, want m’n personeel heeft m’n tafelkussen en m’n stoelen voor de winter alvast in de schuur gezet nadat alles weer opgedroogd was na een flinke regenbui waarbij de druppels zelfs onder ‘t afdak door tegen de ramen sloegen.

Achterstevoren

Ik heb deze week ook iets nieuws ontdekt om te doen als ik na m’n diner nog even naar buiten ga. Tot nu toe zat ik altijd vanaf de tafel te kijken of er nog iemand van de buurtkatten langs wandelde over ‘t achterpad en dan wandelde ik gezellig even mee om de laatste nieuwtjes uit te mauwen en wat straatcontroles te doen.
Maar nu het al zo vroeg donker is, lijkt iedereen lekker binnen te blijven en is er helemaal niks te beleven buiten. Dus ik besloot begin van de week gewoon ‘s achterstevoren op m’n tafel te gaan zitten en m’n neus tegen de ruit te drukken om te zien wat m’n personeel binnen in de woonkamer allemaal aan ‘t uitspoken was. En dat was hartstikke leuk joh, want hoewel de tuindeur op de haak stond en ik dus gewoon naar binnen kon lopen als ik dat wilde, kwam m’n personeel steeds naar de deur om te vragen of ik naar binnen wilde.
Ik denk dat ze nog even moesten wennen aan m’n nieuwe spelletje, want de avonden daarna kwamen ze het niet meer vragen omdat ze snapten dat ik gewoon binnenhuisinspectie vanuit de tuin aan ‘t doen was… Nou ja, tot aan het moment dat ze het grote rolding voor ‘t raam omlaag deden natuurlijk, want dat is al zolang als ik hier woon het signaal dat m’n personeel richting het grote bed gaat en dan weet ik dat er altijd nog wel een paar snoepjes gestrooid worden waar ik achteraan kan jagen, dus dan is ‘t hoog tijd om weer even binnen te komen.

Vreemd verhaal

Over strooien gemauwd, ik hoorde van een buurtkat dat er vorig wiekend bij hun thuis vreemde tweebeners op bezoek waren geweest en dat er uit een grote zak allemaal katdootjes tevoorschijn waren gekomen. Hij was al snel naar buiten gegaan, want hij vond het een beetje te druk worden in z’n huis. Maar hij mauwde dat die vreemde tweebeners wel hele mooie jute zakken bij zich hadden, waar hij voordat ‘ie naar buiten ging nog even snel z’n nagels aan gescherpt had en dat er toen allemaal van die rare bolle brokjes uit waren gevallen die hij niet eens mocht opeten.
Ik vond ‘t nogal een vreemd verhaal want bij mij thuis had ik geen vreemden gezien, m’n personeel zat gewoon rustig aan tafel. Maar toen ik ‘s avonds weer binnen kwam stond er een ding op de grote bank dat ik nog niet eerder gezien had. Ik kon er m’n nagels niet eens aan scherpen, maar ‘t was wel lekker zacht en omdat ik kouwe poten had besloot ik er gewoon lekker op te gaan liggen voor een dutje.

Nou moet ik toemauwen, ik was daarna heel even opgestaan voor een paar slokjes vers water en wat hapjes brok, maar toen ik terug kwam was dat zachte ding van de bank verdwenen. Senior tilde me op en toen zag ik dat dat ding waar ik net zo lekker op gedut had aan dat ribbelding hing. Zachtjes werd ik er in gezet en ik moet zeggen, hij lag zelfs nog lekkerderder dan even daarvoor op de bank. En de achterkant was nu heerlijk warm, dus daar heb ik de rest van de avond en de dagen daarna lekker gelegen. De ene keer warmde ik m’n poten of m’n rug, en een andere keer m’n linker- of rechterzijkant. Ik heb nog steeds geen idee waar dat zachte ding vandaan is gekomen, maar wat mij betreft is het een aanwinst voor m’n huis en dus een blijvertje.

Lichtjes

M’n personeel heeft deze week ook niet stilgezeten, want overal in huis hangen nu kleine lichtjes aan een slinger, er hangt boven m’n grote raam in de slaapkamer iets dat ze een kerstklok noemen, en zelfs die geeft licht. In m’n kleine raam daar hangt ook iets met lichtjes, maar gelukkig gaat dat allemaal uit als m’n personeel gaat slapen.
Maar ‘t stomste dat uit de grote kast tevoorschijn kwam was wel een boom die op de grote tafel werd gezet. En ook daar zaten allemaal lichtjes in, en iets dat m’n personeel slingers noemt. Natuurlijk heb ik die boom op tafel aan een potige inspectie onderworpen, maar ik vind er helemaal niks aan. ‘k Ben zelfs op m’n achterpoten gaan staan om ‘m van de bovenste tot de onderste tak te inspecteren, maar er is iets vreemds mee aan de hand. Hij is zacht genoeg om kopjes tegen te geven, maar ik denk niet dat ‘ie mest of bewatering nodig heeft. En hij ruikt helemaal niet interessant genoeg om mee te spelen, maar m’n personeel is er zo te zien best wel blij mee, dus ik gun ze hun pleziertje en blijf er verder van af.
Toch blijven ze zeggen dat ik heel mooi in die boom hang, terwijl ik gewoon lekker in m’n ribbeldingesmandje lig te dutten.
Ik snap er echt helemaal niks van, maar ik laat ‘t maar zo. ‘t Zal wel een tweebenerdingetje zijn, zo tegen ‘t einde van ‘t jaar. En hopelijk gaan al die lichtjes, die rare boom en alle andere spullen weer snel terug in de doos waar ze vandaan kwamen, zodat ik m’n oude vertrouwde huis weer terug krijg.
Zolang ze dat ribbeldingesmandje maar laten hangen, want die is van mij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep