Categorie archieven: Joep

Joep denkt na over een ribbelding

Heb ik jullie ooit wel ‘s gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel, die ik als beebiekittenkater kreeg toen ik op mezelf ging wonen?

Ik heb daar heel erg lang veel plezier van gehad, want ik oefende daarop om het veertje aan het uiteinde van de hengel te vangen en omdat het uiteinde van de hengel lekker doorveerde kon ik er met m’n kleine pootjes op trainen om m’n evenwicht te bewaren. Met als gevolg dat, toen ik eenmaal naar buiten mocht in het voorjaar nadat ik was geboren, geen muis te snel voor me was en geen schutting te smal. Maar dat had een prijs…

Hengel

Naarmate ik groterder groeide, m’n poten sterkerder werden door het vele rennen, klimmen en klauwteren in huis en de cijfertjes van m’n geboortegewicht al lang meer dan verdubbeld waren, brak de hengel steeds vaker en elke keer weer op een andere plek dan waar m’n personeel ‘m net met een dikke laag plakspul omwikkeld had. Dat ging net zo lang goed tot er bijna een hele rol plakspul over de hele hengel zat, en hij ook lang niet meer zo leuk doorveerde wanneer ik er op sprong.

Hengel

Toen de hengel op een ochtend op zó veel plaatsen was doorgebogen dat ‘ie echt niet meer te redden was en alleen nog maar van plakspul aan elkaar hing, verdween hij in de grote vuilnisbak. Ik moet eerlijk toegeven, m’n personeel heeft hun best gedaan om een nieuwe voor me te vinden die net zo mooi uitschoof, maar ze konden niks vinden. Zelfs bij m’n lokale dierenwinkelmeneer, waar m’n allereerste hengel vandaan kwam, was een vervangend model niet meer verkrijgbaar. Die had alleen nog maar van die korte houten stokjes, die helemaal niet mee bogen als ik er op sprong. O, ik heb echt een poging gedaan hoor, om die bij gebrek aan beter toch leuk te vinden, maar de lol was daar snel van af toen het stokje tijdens een wilde speelpartij al snel gewoon krak deed. De maanden daarna heb ik zonder hengel gezeten, maar ik kon m’n snelheid en evenwicht gelukkig buiten purrrfectioneren. Maar ja, toen werd het weer winter dus de muizen bleven binnen en de schuttingen en richeltjes waren te nat en te glad om te oefenen.

Dat was het moment om me te gaan bekwamen in pootbal, want ik moest toch wat om m’n katditie op peil te houden als ik binnen was. Ik begon zelfs te dromen van een loopbaan in het Nationale Kattenteam, als eerste doelkater. Want er kwam geen bal voorbij me, hoe snel, hoog of groot die ballen ook waren. Maar ja, m’n personeel en ik waren het er over eens dat we geen ballenkittens over de vloer wilden, om de ballen te verzamelen en terug te brengen zodat ze opnieuw gegooid of gerold konden worden, dus m’n droom ging voorlopig even in de onderste la van de koelkast. Daarbij kwam ook nog ‘s dat ik het na die winter heel druk kreeg met de straatcontroles in m’n wijk, dus ik had weinig tijd meer om een hele dag binnen te spelen. Het leek er op dat zulke keuzes nou eenmaal gemaakt moeten worden wanneer je ineens een volwassen katermans bent geworden.

In m’n blog van volgende week mauw ik verder over de zoektocht van m’n personeel naar een telescoophengel, want ze hadden natuurlijk al lang door dat ik toch wel weer heel erg graag een nieuwe zou willen. Dus dat verhaal gaat nog verder.
‘t Is niet dat ik geen ander speelgoed meer had om de dag door te komen hoor, maar zo’n hengel was toch echt wel m’n favoriet. En volgens mij vond m’n personeel het zelf ook wel leuk speelgoed, want we konden daar saame dagenlang mee bezig zijn.
Maar ik wil ook nog wel wat kwijt over de afgelopen week, want tussen het dutten door scheen af en toe de zon en hoewel het best wel wat kouderder is geworden doet me dat dit najaar weinig, want m’n winterjas is inmiddels dik genoeg om een hele tijd lekker warm te blijven. En als ik echt kouwe poten krijg kan ik altijd weer terug naar binnen, om lekker op ‘t grote bed of in de vensterbank te slapen.

Bank

Maar halverwege de afgelopen week ontdekte ik dus een heel nieuw plekje in m’n huis om warm te worden, en dat wil ik vandaag even met jullie delen omdat ‘t buiten nou echt geen zomer meer is.
Want waarom zou ik, als ik na een inspectieronde buiten weer binnen kom, óp de vensterbank gaan liggen op een dik zacht kussen, als ik ook ónder de vensterbank kan opwarmen, direct op dat grote ribbeltjesding waar de warmte van af komt? Ik vond het best wel een aardig idee van mezelf, dus zo gemauwd, zo gedaan. Ik moet toegeven, het duurde even voordat ik echt katfortabel lag, met de nagels van m’n voorpoot in m’n bank voor een beetje extra houvast. Want iets nieuws uitproberen, da’s toch altijd best wel een beetje eng. En ik ben katermans genoeg om dat toe te durven geven. Maar al snel warmde m’n buik op, en m’n poten, en durfde ik los te laten om een half uurtje lekker warm te dutten voor de lunch werd geserveerd.
M’n personeel stond even heel raar te kijken toen ze me zo zagen liggen, maar intussen zijn ze er al aan gewend. Natuurlijk moet ik elke keer als ik daar wil gaan liggen wel eerst checken of de kachel niet te warm is, of te koud. Want dat voelt dan niet lekker. Maar de komende week ga ik proberen of ik ook op m’n rug op dat ribbelding kan liggen, of misschien zelfs wel op m’n zijkant. Al moet ik dan wel in de gaten houden dat m’n personeel niet in de buurt is om foto’s te maken…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over binnenkater en buitenkater zijn

De afgelopen week vroeg mijn personeel zich af hoeveel een jonge katermans als ik eigenlijk kan slapen op een dag.
Nou had ik daar zelf eerlijk gemauwd nog nooit over nagedacht, want als ik een dutje wil doen dan doe ik dat gewoon, zonder dat ik op de klok hoef te kijken. Ik zoek gewoon een lekker plekje uit, en doe m’n ogen dicht. Dat kan ik als de beste.
Voordeel dat ik heb is dat ik niet hoef te werken, niet op bezoek hoef, m’n voorraadkast niet zelf hoef bij te vullen en een lege agenda heb. In tegenstelling tot m’n personeel, dat een hele dag druk kan zijn met van alles en nog wat zonder tussendoor lekker een dutje te doen. Die gaan gewoon van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat door totdat ze weer naar ‘t grote bed gaan.

Bed

Toegeven, soms ga ik dan ook met ze mee, want ‘t is altijd wel gezellig om met z’n allen op ‘t grote bed te liggen. Al ligt het niet altijd even rustig voor mij, want de afgelopen week werd ik weer bijna van het bed gelanceerd omdat Junior een stuk dekbed over zich heen trok omdat ze ‘t koud had, terwijl ik me net lekker tussen hullie in had genesteld. Ik schrok me wezenloos en ben toen maar weer tussen de kussens in gaan liggen, want dat is toch altijd wel de veiligste plek om rustig en veilig te kunnen slapen vind ik.
En ik kan dan ook prima in de gaten houden wanneer één van de twee opstaat om op hun eigen bak te gaan. Dan wandel ik even gezellig mee omdat ik weet dat ik daarna dan lekker naar buiten kan. Want dat is een vaste gewoonte geworden nu het best wel weer wat kouder is geworden en ‘t niet meer zo lekker is om een hele nacht lang buiten te zijn.

Seizoenen

Zelf denk ik dat het allemaal met de seizoenen te maken heeft. Als ‘t buiten lekker warm is met lange dagen en korte nachten kan ik hele dagen op stap zijn en kom ik alleen binnen voor m’n ontbijt, de lunch en m’n diner. Aaien, knuffels en lieve woordjes krijg ik dan ook buiten, omdat m’n personeel dan toch in de tuin zit. En ik weet ook precies dat wanneer ik het rollende gordijn in de woonkamer naar beneden hoor gaan dat er daarna snekkies in m’n puzzeltoren gedaan worden, dus dan maak ik dat ik binnen kom om die niet te missen. Dat zijn sinds ik op mezelf woon vaste gewoontes geworden, en daar hou ik van.
Als m’n snekkies op zijn wil ik in de zomer ook graag weer terug naar buiten, om met de buurtkatten de straatcontroles te doen, muizen of mollen in ‘t weiland te vangen of om gewoon lekker naar de sterren te zwaaien en te genieten van de stilte in de nacht.

Huiskater

Maar nu het koud en nat is buiten en de mollen en muizen net als mijn vrienden de buurtkatten liever lekker warm binnen blijven, heb ik besloten dat ik in de winter wil proberen om meer huiskater dan tuinkater te zijn. Nou ja, tot een uurtje of vijf ‘s morgens dan hè, want dat is altijd een prima tijd om nog even een frisse neus te halen en m’n dagelijkse workout te doen voordat een nieuwe dag begint. Ik heb de hele straat dan helemaal voor mezelf alleen, want iedereen slaapt dan nog en er is eigenlijk helemaal niks meer te beleven.
Meestal ga ik dan lekker op de stoel naast de voordeur liggen wachten totdat ik binnen in m’n huis geluiden hoor, en dan is een zacht mauwtje genoeg om te laten weten dat ik weer naar binnen wil. Of ik ga lekker in m’n achtertuin onder tafel liggen, in een grote bloempot waar een mat in ligt, zodat ik droog en uit de wind kan wachten tot het grote licht in de keuken aangaat.

Personeel

Ik heb m’n personeel inmiddels geleerd dat ze, zodra ze uit bed komen, dan eerst de voordeur even opendoen om te zien of ik daar zit. En anders dan lopen ze gelijk door naar de achterdeur, dus ik hoef nooit lang te wachten om weer binnen te komen. En dat is, nu de nachten langerder en kouderder zijn geworden, best wel lekker.
Misschien haal ik in deze donkere maanden wel de slaap in die ik in de zomermaanden gemist heb. Of houden katten misschien ook wel een soort van winterslaap, die alleen wordt onderbroken voor eten, drinken, knuffelen en spelen?
Ik ben er nog niet helemaal achter, maar om heel eerlijk te mauwen bevalt ‘t me prima om met de billen boven de verwarming te dutten en te dromen van de dag dat alles buiten weer groen en fleurig is, terwijl ik de warme zon weer op m’n jas voel. Maar daar moet ik volgens de oudere buurtkatten nog even geduld voor hebben, dus ik denk dat ik eerst nog maar een lekker dutje ga doen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over vakantie en 80 blogs

Okee, ik zal het maar eerlijk toegeven… Vanmorgen was ik laat binnen. Dat komt zo, het was gisteravond nog heerlijk weer dus toen m’n personeel ging slapen ben ik lekker naar buiten gegaan. Ondanks dat er grote druppels in de tuin vielen. Maar weet je, ik vind het gewoon lekker om in het donker, in alle rust, op m’n kussen onder ‘t afdak op de tuintafel te liggen om te luisteren naar de regen die op de dorre blaadjes in m’n tuin valt.

Vakansie

Af en toe was ‘t droog en dat was een mooi moment om even de poten te strekken, wat bij te mauwen met de buurtkatten en een eindje met ze op te wandelen. Want de afgelopen week hadden m’n personeel en ik vakansie, dus we hoefden helemaal niks. En dan raak je ook het ritme van de dagen een beetje kwijt, dus met schaamrood op de kaken mauw ik nu dat ik eigenlijk niet meer aan m’n zaterdagblog gedacht heb… Tot vanmorgen vroeg.
Dus toen ik binnenkwam voor m’n ontbijt zag ik Junior al helemaal klaar achter de laptop zitten, en ze keek me vragend aan. Of ik nog van plan was iets te mauwen, want de blog moest nog wel de deur uit.
Heel even stond ik te twijfelen, want ik kan m’n tachtigste blog natuurlijk niet zomaar overslaan. Maar ja, m’n ontbijt ook niet.
Senior zag dat en zei dat ik voor één keer op tafel, naast de leptop, mocht ontbijten. Als ik beloofde om niet te spetteren, en niet met m’n bek vol mousse te mauwen.
Jammer genoeg zijn daar geen foto’s van, want Junior had het te druk met tiepen en Senior had nog een hoop andere dingen te doen.

Verlegen

Dus tsja, hoe brengt een huis- tuin- en keukenkatermans als ik nou een vakansie door, vraag je je misschien af. Ik heb wel ‘s de verhalen gehoord van kattenvrienden die hun vakansie doorbrengen in een pension, en dat zoiets altijd heel leuk is omdat ze dan bij kunnen mauwen met andere katten die ze daar weer tegenkomen. Misschien wil ik dat ook wel ‘s proberen, ooit, maar ik weet nog niet of ik dat eigenlijk wel leuk ga vinden.
Je moet namelijk weten dat ik wel heel erg stoer lijk, maar eigenlijk ben ik best wel een beetje verlegen als ik katten ontmoet die ik nog niet ken. Ik ben zo’n tiepje dat veel liever eerst even de kat uit de boom, dan wel de krabpaal kijkt voordat ik besluit of ik wel kennis wil maken. Want in de jaren dat ik nu op mezelf woon heb ik al een boze kater meegemaakt, maar ook een nogal kleverige poezendame die me overal achterna liep. Gelukkig kom ik die tegenwoordig allebei niet zo vaak meer tegen, want ik ben een vrije jongen die graag zonder gaten in z’n jas op gezette tijden van m’n rust hou. Aan mijn lijf geen pooloonaaisie, en mijn vrienden de buurtkatten zijn eigenlijk net zo. We houden gewoon geen van allen van drukte, daarom kunnen we ‘t zo goed met elkaar vinden.

Alleen

Nou is de kans dat ik ooit in een pension mag gaan logeren ook niet zo heel errug groot, want mijn personeel is ook niet zo dat ze dagen achter elkaar de hort op gaan. Ze zijn net als ik, veel liever lekkerderder thuis. Want waarom zou je weggaan als je een voorraadkast vol met lekker eten in huis hebt, een fijne tuin om in te zitten en een prachtig uitzicht om van te genieten?
Hoewel… De afgelopen week heb ik drie dagen achter elkaar alleen op ‘t huis gepast, omdat m’n personeel net voor de lunch de deur uitging, en pas weer terug kwam toen het donker was.
Eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg hoor, ze laten de radio altijd voor me aanstaan in de woonkamer, ik heb vers water voordat ze vertrekken en brokjes in m’n etensbak. O, en voordat ze hun jassen aantrokken kreeg ik een lekkere strip met eend, de tweede dag een strip tonijn en de derde dag een strip kip voor lunch.
Terwijl ik ‘t op dagen dat ze niet weggaan gewoon met een soeppie of twee kupjes kattenmelk moet doen voor de lunch. Dus eigenlijk vond ik ‘t wel een beetje jammer dat ze maar drie keer weg zijn geweest deze week. Want als ze dan weer terug waren kreeg ik ook nog een blikje van de bovenste plank uit m’n voorraadkast, en ik moet mauwen, dat zijn meestal de blikjes waar ook kaas of pompoen in zit. En die zijn zooooo lekker…

Plantjes

Het enige dat me een beetje tegenvalt als m’n personeel een paar uur weggaat is dat ik dan niet naar buiten mag. Dat mag alleen als zij thuis zijn, of eventjes voor een uurtje in de omgeving op jacht gaan.
En hoewel ik een prachtige mooie kattenbak in de badkamer heb staan die altijd schoon is, gebruik ik die alleen als ik écht hoge nood heb. Want sinds ik vorig jaar zomer ontdekt heb hoe goed de plantjes in m’n tuin groeien door regelmatige bemesting en bewatering, hou ik m’n binnenbak liever schoon. Daar groeit toch niks in, en ik vind ‘t niet erg om lekker in de aarde te kunnen graven om dan met een paar modderpoten weer vrolijk naar binnen te wandelen. Dus ik heb m’n personeel geleerd dat ze, zodra ze weer thuis zijn, de tuindeur open doen zodat ik buiten m’n tuinkaterplicht kan doen voordat ik aan een laat diner begin.

Misschien mag ik nog wel ‘s een keer op tafel naast de leptop ontbijten. Hoewel, ‘t was wel even stressen hoor, zo tegen een deadline aan nog een heel verhaal te mauwen. Maar gelukkig is vandaag de vakansie alweer voorbij, dus volgende week zit ik vast weer in m’n gebruikelijke roetiene en is m’n blog weer netjes op tijd klaar. Al kan ik natuurlijk niks beloven.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep voelt zich geen verwende katermans

Wat me van de week toch overkomen is… Ik stond daar zelf van te kijken, zo van dat doen ze anders noooit, heb ik dat?
Laat me je mauwen wat er gebeurd is, want zo lang als dat ik hier woon is me zoiets echt nog nooit eerder overkomen.

Boergondies

Zoals jullie misschien wel weten, ben ik een Boergondiese Katermans. En daar bedoel ik mee dat ik graag altijd de vier verschillende smaken van mijn droge brokjesmerk met 3 grote mokken per soort goed gemengd in m’n grote brokkenvoorraadbox wil hebben, om daar twee keer per dag een schepje van in mijn etensbak te krijgen. Want, zoals mijn moeder altijd mauwde “geen betere raad dan voorraad”, en dat heb ik in m’n oren geknoopt toen ik bij haar uit huis ging.
Ik weet ook altijd precies wanneer de bodem van m’n voorraadbox in zicht komt, want dan komen er vier grote zakken uit de voorraadkast op de grote eettafel, samen met een mengkom en mijn maatmok.

Brokjes

Tegenwoordig ga ik er dan lekker bij op tafel zitten en hou mauwlettend in de gaten of het allemaal wel goed gaat, want m’n personeel is inmiddels ook een dagje ouder dus daarom steek ik graag een pootje toe bij de brokcontrole. De brokjesverhouding moet natuurlijk wel kloppen, want anders heb ik niet de variatie die ik al bijna m’n leven lang zo graag lust.
Ik kan me ook niet voorstellen dat er brokjes bestaan die nóg lekkerderder kunnen smaken, dus ook wat dat betreft ben ik een heel tevreden katermans.
Af en toe springt er wel ‘s een brokje uit de grote mengkom, en daar sla ik dan heel snel m’n voorpoot op om te voorkomen dat ‘ie van tafel rolt. Dat noem ik dan een soort van voorproeven, om zeker te weten dat er aan de smaak niets veranderd is door het grote brokjesbedrijf. ‘t Is altijd heerlijk om de hele dag door af en toe wat te knabbelen te hebben, want natvoer krijg ik alleen voor m’n ontbijt en m’n avondeten.

Boelidinges

Ook in natvoer hou ik van variatie, dus ik krijg elke keer weer iets anders in m’n schaaltje. Dat heeft m’n personeel zo bedacht voor me, want zij zeggen dat ze zelluf ook niet elke dag ‘t zelfde eten, dus dat hoef ik ook niet. Hoewel ik natuurlijk wel favorieten heb hoor, want ze weten dat ik van kip, rund, kalkoen, tonijn en zalm hou dus die krijg ik afwisselend uit blikjes, kuipjes, hartjes of zakjes. Soms in boelidinges, soms in gelei (ben ik niet zo heel gek op, maar ik eet ‘t wel), en soms zit er een melksaus over of een slagroomhart speciaal voor katten in.
Het heeft wel even geduurd voordat m’n personeel begreep wat ik lekker vond, want toen ik hier net woonde kreeg ik ook wel ‘s kabeljauw of garnalen of mossel of sardientjes, maar dat lust ik dus echt niet. En runderhart vind ik ook niet lekker, net zo min als van die rollen vlees of vis uit de diepvries. Ik weet dat er duizenden katten zijn die dat heerlijk vinden, maar smaken mogen gelukkig verschillen vind ik.

Inmiddels heb ik ook al paard gegeten, en kangoeroe en wild zwijn en hert en eland, en geloof ‘t of niet, zelfs sprinkhanen in een sausje uit een zakje. Aan die laatste vond ik nou niet veel smaak zitten, maar de saus was heerlijk dus m’n bakje kon daarna gewoon gelijk de kast weer in. Maar m’n favoriet blijven toch de blikjes waar kaas in zit, en of er dan tonijn en kip in zit of alleen tonijn, dat maakt me helemaal niks uit. Volgens mij is alles met kaas gewoon lekker.
M’n personeel maakt er altijd wel weer een sport van wanneer ze over de grens op jacht gaan voor me, want daar is zóveel meer te vinden om uit te proberen dan hier in m’n eigen weiland en omgeving.
En als je nou denkt ‘wat een verwende katermans is die Joep’, dan heb je eigenlijk wel gelijk. Maar het kan nog gekker, hoor…

Snorharen

Van de week kreeg ik dus een blikje tonijn met zeewier voorgeschoteld als diner. En dat had ik nog nooit eerder gegeten, dus ik moest even wennen aan de smaak. Na een kwart bakje hield ik ‘t even voor gezien, gewoon een pauze om te bedenken of ik dit wel echt lekker vond.
Maar Senior begreep dat verkeerd, en dacht dat ik het helemaal niet lekker vond. Dus hij maakte een kuipje voor me open en serveerde dat. En toen had ik dus twee keer diner, want hij liet het bakje dat ik eerder gekregen had gewoon staan…
Nou, ik kan je mauwen, ik heb met wat tussenpozen eerst het ene bakje helemaal leeg gegeten en daarna het andere bakje,  voordat het bedtijd was. Al wil ik daar toch liever geen gewoonte van maken om twee diners te eten, want ik zat tot aan m’n snorharen vol. En ik had niet eens meer zin om naar buiten te gaan, ik ben lekker op ‘t grote bed gaan liggen om al dat eten rustig te laten verteren. Nou ja, totdat Senior midden in de nacht naar z’n eigen bak moest, want toen wilde ik lekker naar buiten omdat een wandeling in de frisse nachtelijke buitenlucht me toch een beter plan leek dan binnen te blijven. Want proberen te slapen met een volle buik, da’s helemaal geen gemakkelijke opgave…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over plekjes waar je kunt slapen


Eigenlijk is het al lang niet meer zo lekker om overdag buiten in de tuin te liggen. In de pot onder de kersenboom is ‘t me nu te koud, boven op die natte harde aarde. M’n eigen kussen op de tuintafel is al in de schuur gelegd, omdat die door de regen van de laatste dagen helemaal doorweekt is en m’n personeel zegt dat die nattigheid niet goed is voor m’n botten bij deze temperaturen. Dus ik ga ‘s morgens, als ik thuiskom van m’n werk of m’n wandeling door de buurt of het bijmauwen met de buurtkatten, na m’n ontbijt een lekker katfortabel en warm plekje in huis zoeken waar ik alleen vandaan kom om even de poten te strekken, te lunchen of dineren. Of om even naar buiten te gaan voor het bewateren en bemesten van de plantjes in m’n tuin. Want zoals ik al ‘s eerder gemauwd heb, als luxe huis-, tuin- en keukenkater heb ik ‘t niet zo op kou.

Op bed

Voorheen ging ik altijd graag op het grote bed liggen zodra m’n personeel dat gladgestreken had. Maar ja, dat heeft dan weer als klein nadeel dat ik regelmatig uit m’n dutje gehaald wordt als m’n personeel weer ‘s behoefde heeft aan wat aandacht of knuffels. En dan heb ik ‘t nog niet eens over alle foto’s die de Mamarazzi hier in huis van me wil maken, omdat ik er volgens haar dan weer zo schattig bij lig. Alsof ze met die honderdduizendmiljoen foto’s die al gemaakt zijn sinds ik hier op mezelf woon nog steeds niet genoeg heeft…
Nou ben ik er intussen wel aan gewend geraakt hoor, om fotomodel te spelen. Want omdat ik een lichte slaper ben hoor ik d’r vaak al van verre aankomen, hoe stil ze ook probeert om in m’n buurt te komen. En ik weet ook precies hoe ik dan moet kijken of liggen om na zo’n fotosessie nog de nodige kriebels, kusjes en kroelen te krijgen. Eerlijk gemauwd vind ik dat altijd wel heel erg lekker, en zodra ze weer weg is draai ik me om en slaap ik verder.

Raam

Maar goed, ik dwaal af want ik had het over warme slaapplekjes hier in huis nu het buiten steeds vaker koud en winderig is.
Een ander plekje waar ik graag lig is op m’n blauwe kleedje in ‘t grote slaapkamerraam. Daar kan ik als ik wakker ben mooi in de gaten houden wat er allemaal op de parkeerplaats van die bromdingen op vier wielen gebeurd, wie er langs loopt, en ik mauw altijd even gedag als ik zie dat de buurman z’n voordeur uitloopt om Ziva de buurteckel uit te laten. Zij heeft geen binnenbak en ze begraaft haar bemesting nooit, dus de buurman moet een paar keer per dag met haar aan de wandel om weer plek te kunnen maken voor haar volgende maaltijd. Maar ja, zo gaat dat nou eenmaal in een hondenleven denk ik dan, terwijl ik me nog ‘s lekker omdraai in de grote vensterbank boven de verwarming.

Kast

Sinds van de zomer heb ik trouwens ook ontdekt dat als Senior even in de slaapkamer is en ik hard ga staan mauwen bij de grote schuifdeur van de kledingkast, dat hij die dan een eindje open schuift. Mijn favoriete plank is de derde van onderen, want daar liggen de dikke wisselvachten van Senior. Junior moppert wel ‘s omdat ik die vachten altijd wel wat dikker probeer te maken door m’n eigen haren er op achter te laten, maar Senior maakt daar zelf zelden een probleem van omdat hij weet dat ik met liefde graag wat bijdraag om zijn wisselvacht wat warmer te maken.
Op die plank kan ik trouwens ook redelijk ongestoord dutten want ik ga lekker helemaal achter in de kast liggen en omdat Junior geen flits wil gebruiken als ze foto’s van me maakt is het gewoon te donker daar binnen. Behalve dan die ene keer dat ze alle lampen in de slaapkamer had aangedaan en minstens driehonderd foto’s had gemaakt, waarvan er volgens haar uiteindelijk maar één of twee een beetje gelukt waren.

Ik heb ook nog een ander donker plekje in huis gevonden, en het heeft echt dagen geduurd voordat m’n personeel door had dat ik daar lag. Want onder de eettafel staat een hele oude blauwe stoel geschoven, met hoge armleuningen. Daar kan ik mooi als ik onder de tafel doorwandel met gemak opspringen, en dan krul ik me helemaal op in die zachte stoel en geef ik geen enkele mauw terwijl m’n personeel me roept en naar me op zoek is. Maar zodra ze met m’n snektrommel rammelen kom ik heel stilletjes naar ze toe, want een lekker snekkie laat ik natuurlijk nooit aan m’n neus voorbijgaan.
Zo heb ik al heel veel prima dutplekjes in huis, en ik dacht toch echt dat ik ze inmiddels allemaal wel gevonden had.

Rood kussen

Maar sinds woensdag heb ik een heel nieuw plekje in de woonkamer ontdekt. Gewoon, op de bank. Want daar ligt al jaren een dik rood kussen, waar ik nooit eerder belangstelling voor had. Maar toen ik daar toevallig overheen liep om naar de achterdeur te gaan, ontdekte ik ineens dat het best wel lekker aanvoelde onder m’n poten. Dus ik ben er voorzichtig op gaan liggen, eerst met m’n poten ingetrokken, maar al snel merkte ik dat het ook heel lekker aan m’n buik voelt. Dus sinds een paar dagen lig ik nu opgerold of uitgestrekt over dat hele kussen heen op de bank, met m’n hengel en plafondvis en de tuindeur binnen pootbereik. Al vind ik het eigenlijk wel een beetje jammer dat m’n nieuwe favoriete plekje rood is en niet koningsblauw of zwart, want rood kleurt niet zo mooi bij m’n jas. Maar ‘t is een heerlijk plekje om de komende winter op door te komen, en als ik lig te dutten heb ik toch m’n ogen dicht. Dus ik laat het maar zo.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep