Een week geleden was ‘t een drukte van heb-ik-jou-daar, met het Grote Weiland Feest 2025. ‘t Was de tweede editie alweer, al raken heel wat vrienden een beetje in de war omdat mijn maat Ropi vorig jaar ook een Groot Weiland Feest heeft gegeven, maar dat was in ‘t mooie land van Brabant, en niet in mijn weiland achter m’n huis. Gelukkig waren alle vrienden vorige week zaterdag wel naar ‘t goeie adres gekomen, want Brabant en Zuid-Holland, dat ligt best nog wel een eindje uit elkaar…

Geweldig

Nou verwacht je misschien een heel uitgebreid verslag van mijn feest, maar eigenlijk kan ik het best heel kort samenvatten: ‘t was weer geweldig!
Okee, er konden een paar vrienden niet komen, omdat die het even te druk hadden met andere bezigheden. Snap ik helemaal, dat kan nou eenmaal gebeuren, en hopelijk kunnen ze volgend jaar op de laatste zaterdag van de maand juli weer wel van de partij zijn. En ja, dit is gelijk een luidruchtige hint om de datum van het Grote Weiland Feest 2026 alvast te laten noteren op alle kalenders en in alle agendaas die in huis te vinden zijn.
Helaas waren onze vrienden die het afgelopen jaar over de Regenboogbrug zijn gegaan ook niet van de partij, maar zij waren in onze harten en gedachten ook allemaal aanwezig. En we hebben de zaterdagavond heel mooi afgesloten door met alle feestneuzen te zwaaien naar iedereen die we om ons heen moeten missen. Er werden herinneringen aan ze opgehaald en traantjes weggepinkt, er werden pootjes om elkaar heen geslagen en even waren alle vrienden die vertrokken zijn toch weer heel dicht bij ons…

Weiland

Zondag, in de loop van de ochtend, ging iedereen die was blijven logeren weer met een goed humeur en een volle buik richting huis. En toen zondag aan ‘t eind van de middag ook de kramen, tenten en de dubbele waterglijbaan weer opgehaald waren, was ‘t weiland weer leeg alsof er nooit een feest geweest was.
‘s Avonds kwam de familie Paard, na een logeerpartij een paar weilanden verderop, ook weer terug in ‘t weiland. En daarmee was eigenlijk alles weer hoe het altijd geweest is.
Nou ja, bijna dan. Want voor m’n gevoel heb ik bijna de hele afgelopen week alleen maar geslapen. En gegeten en gedronken en geknuffeld natuurlijk, maar ik heb overdag vooral op ‘t grote bed of in de vensterbank lekker liggen dutten en nog nagenoten van een heerlijk feest waar ik behalve veel oude vrienden ook nieuwe vrienden heb ontmoet.
Ik ging alleen ‘s nachts naar buiten, want de buurtcontroles moesten natuurlijk ook gedaan worden. En ‘t was lekker weer, dus ik hoefde m’n personeel niet wakker te mauwen als ik weer thuiskwam en ook al klaar was met het bemesten en bewateren van de plantjes in de tuin. Er was genoeg te doen dus de afgelopen week heb ik ze ook lekker laten uutslapen.

Plantjes

Over plantjes gemauwd, daar zijn er trouwens in de afgelopen week weer aardig wat bijgekomen. Terwijl ik lekker binnen lag te dutten heeft m’n personeel nieuwe tuinaarde uitgestrooid om daar nieuw spul in te zetten, en deze week gaan ze daar, als ‘t droog blijft, ook nog mee door. Er staan nog aardig wat struiken, ieniemini fruitboompjes en planten met bloemen in m’n achtertuin te wachten op een eigen plekje. Allemaal leuk en aardig, maar ‘t is allemaal nog net te klein en te kaal om lekker onder te gaan liggen als ‘t warm is, maar ach, m’n personeel zegt dat alles vanzelf groterder groeit en vollerderder wordt, en dat ik gewoon wat geduld moet hebben.
Tot donderdag stond er gelukkig nog een heel dichte groene plantenhaag van aangewaaide zaadjes in de border langs ‘t voorpad van m’n buren, waar ik heerlijk onder kon wegkruipen voor een dutje of om de straat ongezien in de gaten te houden. Maar toen ik ‘s avonds weer ‘s buiten kwam stonden er nog maar twee plantjes in… Die heb ik toen maar wat extra water gegeven en bemest, maar gisteravond stonden er nog steeds maar twee plantjes. Nou kan ik natuurlijk wel in de achtertuin onder m’n eigen hortensiaas achter de schuur gaan liggen maar daar heb ik geen uitzicht, dus da’s maar half zo leuk.

Regen

Nou, hopelijk hebben jullie van maandag tot en met vandaag meer meegemaakt dan dat ik heb. Intussen regent het af en toe, dus dat is weer een extra goeie reden om overdag lekker binnen te blijven en nog wat te dutten. Dan kan ik vannacht om drie uur m’n personeel weer wakker mauwen omdat ik naar buiten wil. En dan kunnen ze gelijk de voordeur voor me open doen voordat ze zelf even op de bak gaan en weer terug in ‘t grote bed duiken. Hebben ze nog zeker vier uur om nog lekker te dutten voordat ik weer bij de voordeur ga zitten mauwen dat ik naar binnen wil. Want zeven uur ‘s morgens is een perfecte tijd voor m’n ontbijt. Ze komen dan toch uit bed om de deur voor me open te maken, dus dat kan dan mooi gelijk in één moeite door…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Nou, wat mij deze week overkomen is… ongelofelijk gewoon. ‘t Weekend was kattastisch geweest. En de dinsdag tot en met nu ook. Maar de maandag… Die liep toch even wat anders dan ik in m’n kop had.

Naar buiten

Ik was die dag gelijk na ‘t ontbijt, zoals gewoonlijk, lekker naar buiten gegaan omdat ‘t heerlijk weer was. ‘k Heb rustig door de buurt gewandeld, beetje ‘t weiland geïnspecteerd en wat bijgemauwd met de buurkatten. Na een heerlijke dut onder wat struiken vond ik dat ‘t wel tijd was voor lunch, dus ben ik weer op huis aangegaan. Maar toen ik m’n achtertuin in kwam zag ik tot m’n stomme verbazing al gelijk dat de tuindeur dicht zat. Terwijl die nog wagenwijd open had gestaan toen ik ‘s morgens onder ‘t tuinhek door tijgerde. En m’n personeel was ook in geen velden of wegen of in de achtertuin te vinden.
Ik sprong op m’n kussen dat op de tuintafel ligt en drukte m’n neus tegen de pas gewassen ramen aan, om te zien of ik m’n personeel binnen zag… Maar niks hoor. Ik mauwde twee keer heel hard, maar er kwam helemaal niemand.
Pas toen herinnerde ik me dat ze ‘s morgens voordat ik de deur uitwandelde hadden gezegd dat ze eind van de ochtend weg moesten, en dat ik uiterlijk om 11 uur weer thuis moest zijn. Dus ik had m’n innerlijke alarmklok al op kwart voor 11 gezet voordat ik de achterdeur uit wandelde, maar ja, dat dutje onder die struiken was onbedoeld wat uitgelopen dus toen was ik te laat. En m’n personeel had niet eens op me gewacht!

Lunch

Een beetje teleurgesteld was ik wel, want nou had ik m’n lunch gemist. Geen soepie, geen leverworstmuis, geen reepje tonijn of kupjes kattenmelk. Ik keek weer door het raam of er misschien een extra bakje bij m’n brokjes stond, maar nee hoor. Ik bedacht me dat dat ook helemaal geen zin had om dat binnen bij m’n eettafel op de grond te zetten want hoewel ik al twee jaar in m’n huis woon, heb ik nog steeds geen eigen sleutel. Hoeft ook eigenlijk niet, want ik heb prima personeel dat ook de portierstaken op zich neemt. Eén, hooguit twee mauwtjes zijn altijd voldoende om elke deur te openen. Behalve maandagmiddag dus.
Heel even schoot het door me heen dat er misschien wel iets lekkers voor me in de tuin was neergezet, dus ik keek vanaf de tuintafel m’n omheinde landgoed over.

Maar nee hoor, er was zelfs geen droog brokje te bekennen… Gelukkig had ik ’s morgens een stevig ontbijt gehad, en dat was zó lekker dat m’n etensbak daarna gewoon gelijk weer de kast in kon. Ik was op dat moment wel heel errug blij dat ik netjes m’n etensbak had leeggegeten voordat ik naar buiten ging, anders zou ik in de tijd dat m’n personeel weg was misschien wel ‘s kunnen verhongeren…

Thuis

Ik besloot op m’n dikke kussen op de tuintafel wat te gaan slapen, want dan zou de tijd misschien wat sneller gaan. En net toen ik goed en wel lag, zag ik bij de schuur een grote bak staan. Even dacht ik dat ik misschien aan het holuni… halocine… nou ja, dat ik het me verbeelde, dus ik sprong van tafel om poothoogte te gaan nemen. De bak stond er écht en zat vol met koel water, dus ik nam een paar slokjes voordat ik terug ging naar m’n kussen. Even een lekkere lange dut, en als ik daarna dan wakker werd zou de tuindeur vast alweer open staan.
Gek eigenlijk hè, want ik ben altijd heel errug graag buiten als ‘t lekker weer is. Maar nu ik even niet naar binnen kon baalde ik daar best wel van. Omdat dit nog nooit eerder was voorgekomen voelde ‘t heel vreemd om zomaar buitengesloten te zijn.
Natuurlijk was m’n innerlijke alarmklok wel op tijd afgegaan, en had ik m’n personeel wel minuten lang horen roepen naar me. Ik had zelfs het rammelen van de snektrommel gehoord, maar ik had nog geen trek en ben gewoon niet gekomen omdat ik té lekker onder die struiken lag. Daar had ik toen dus wel spijt van…

Wakker

Ik werd wakker van de buurpup die blafte, en ik keek hoopvol richting m’n tuindeur. Maar die zat nog steeds dicht. Ik rekte me uitgebreid uit, sprong van tafel en besloot nog wat te gaan drinken voordat ik dat hele eind om het huizenblok ging lopen om in de voortuin te gaan liggen. Want dan kon ik m’n personeel daar opwachten en gelijk ‘s even een stevig potje tegen ze mauwen als ze eindelijk weer thuiskwamen waarom ze de achterdeur dicht hadden gedaan toen ze weggingen.
Eenmaal bij de voordeur aangekomen zag ik daar, naast de stoel die er staat, ook zo’n zelfde grote bak met water als in de achtertuin staan. Ik was daar net even wat uit aan ‘t lebberen toen ik het bromblik van m’n personeel de straat in hoorde komen. Ik likte m’n snuit snel af en ging met de meest verontwaardigde kop die ik kon trekken voor de deur zitten wachten terwijl m’n personeel het tuinpad op kwam. Aaien? Nee, natuurlijk niet. Daar konden ze mijn buitensluiting écht niet zo maar goed mee maken.

Eettafel

Zodra de voordeur open ging schoot ik als eerste m’n huis in en liep met m’n neus én m’n staart omhoog direct voor m’n personeel uit, de gang door naar de keuken, om naast m’n eigen eettafel m’n ongenoegen over de gemiste lunch te laten horen. Dat had meteen effect want nog voordat m’n personeel de schoenen uit had gedaan werd m’n voorraadkast opengetrokken en kreeg ik een heerlijk soepje geserveerd.
Pas toen ik dat op had wilde ik wel een paar aaitjes en kriebels. En heel veel lieve woordjes. Maar ik had m’n personeel wel even heel duidelijk gemaakt dat hun afwezigheid en die twee oneindig lange uren dat de deur gesloten was niet nog ‘s moest gebeuren!

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Tsja, waar zal ik het deze week ‘s over hebben… Want dat de zomer weer terug is, dat hadden jullie ook vast zelf al gemerkt. En bij mij thuis betekent dat ekstra kupjes kattenmelk, ekstra kattensoepjes en een drinkbak … uhhh … pootjesbaaibad in de slaapkamer. Al blijft m’n personeel stug volhouden dat ‘t toch écht een drinkbak is.

De week

De afgelopen week heb ik overdag lekker languit liggen dutten op ‘t grote bed of op de bank of in de vensterbank, en ‘s nachts was ik de hele nacht lekker buiten. Behalve natuurlijk als de hosta en de hortensijaas in de achtertuin bewaterd moesten worden, of bemest. Want hoewel ik een prachtige schone grote kattenbak in de badkamer heb staan, ga ik daar al maaaaaaanden niet meer heen. Omdat er écht een heel groot verschil zit tussen binnen graven in een laag kattengrit en tot aan m’n oksels in de aarde onder de hosta en hortensijaas graven. M’n Drentse vriend Zorro had me ooit ‘s gemauwd hoe lekker dat laatste is, en dat hij dat al jaren deed. Maar heel eerlijk, ik zag daar toen de lol helemaal niet van in, ik was gewend aan m’n bak binnen. Lekker warm, altijd schoon, en ik kreeg er geen vuile poten van.

Hortensijaas

Tot de dag dat ik m’n achtertuin in kwam en de lucht van ‘n onbekende kater rook. Stel je voor, in m’n eigen tuin… Ik vond dat best nog wel brutaal, en ‘t enige wat ik kon bedenken was om m’n eigen luchtje eroverheen te plassen. De hosta groeide daar eigenlijk wel goed op dus ik dacht, dan bemest ik ‘m ook maar gelijk als ik toch bezig ben. En omdat de hortensijaas in ‘t zelfde perk staan besloot ik die ook maar gelijk extra te verzorgen. En ik moet mauwen, ze bloeien dit jaar als nooit tevoren!
De kater die dacht dat ‘ie m’n tuin kon inpikken heb ik nooit meer geroken. Nou ja, af en toe heel vaag in m’n weiland, maar dat is groot genoeg voor ons samen. En dat pootjespoetsen is eigenlijk zo gedaan. Het meeste veeg ik toch af aan m’n personeel, de bank of ‘t dekbed op ‘t grote bed, want ik wil natuurlijk geen vieze poten aan m’n krabpaal, of op de kussens van m’n mandjes.

Weiland

Trouwens, over weiland gemauwd… Vandaag over precies twee weken barst ‘t Tweede Grote Weiland Feest weer los, en er wordt al druk afgesproken om met elkaar mee te reizen vanuit alle windstreken van Nederland.
Ik heb alweer slaapdozen in verschillende formaten gevonden voor de miauwers en woefers die blijven overnachten en geen zin hebben om hun eigen mand of dekentje mee te nemen. De proeverijtent staat over twee weken tot aan de nok gevuld dankzij alle sponsors, en ook de andere tenten worden vrijdags voor ‘t feest al opgezet. Net als de dubbele waterglijbaan, die ik dezelfde avond natuurlijk zelluf dan gelijk ga uittesten…
Senior staat al de hele week druk te zagen en te timmeren op ‘t achterpad om de balanceerbaan op tijd af te krijgen, en Junior zat deze week elk vrij moment dat ze had met ‘r neus in alle kookboeken die in de boekenkast staan. Hopelijk is ‘t volgende week niet zo warm, want dan gaat ze elke dag lekkere hapjes koken, bakken, stoven, braden en grillen, die ik dan samen met de buurtkatten mag voorproeven.

Muisbezorgd

Zelf ga ik de donderdag voor het feest met Japie van Muisbezorgd ‘t hele land weer door met de koelwagens, om op aanwijzingen van onze vrienden ter plaatse zoveel mogelijk verschillende soorten krakend verse muizen te vangen. Want er moet natuurlijk wel iets te kiezen zijn op ‘t feest.
En als we dan weer thuiskomen werken we met kat en macht de hele nacht door om alles purrrfect gefileerd te krijgen, om dan verdeeld over de vijfentwintig koelkasten in de schuur op vrijdag een hele dag te marineren om op zaterdag sappig en smakelijk op één van de tien barbeknoeis gelegd te kunnen worden.
Dat is dit jaar wel zelfbediening, want Chef Tiga en z’n broers zijn er dit jaar jammer genoeg niet bij op ‘t feest omdat ze nog steeds met hun sabbatical bezig zijn. Maar gelukkig hebben de stoere poezen en katers van de lokale brandweer toegemauwd dat ze een oogje in ‘t zeil komen houden en waar nodig een pootje toe willen steken om de gasten te helpen die zelf nog weinig of geen barbeknoei ervaring hebben. Want alle vachten moeten natuurlijk wel weer na ‘t feest zonder brandgaten naar huis…

Workshops

Er zijn ook weer de nodige workshops te volgen, en ‘t aanbod is dit jaar enorm. Van tevoren aanmelden om daaraan deel te nemen is wel potig, want vol is vol. Maar je kunt natuurlijk ook op ‘t feest zelf besluiten om te kijken of er nog ergens plek is. Op m’n eigen Feestboekpagina heb ik een bericht met alle workshops vastgezet, misschien zit er wel iets voor je bij. En wil je zelf nog een workshop geven over iets waar je heel goed in bent, laat ‘t me maar weten!
Verder zijn er, net als vorig jaar, weer een Podiumtent voor diverse live optredens, een Wieuwtent en een Seniorentent om lekker te chillen, een Bartent om gezellig bij te mauwen of te blaffen met elkaar onder ‘t genot van een hapje en een lebbertje, en nog veel meer. Eigenlijk veuls teveul om op te mauwen, maar als je er vorig jaar bij was dan weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten.
O, en ‘t feest wordt dit jaar om 12.00 uur precies geopend door de hond van onze hoofdsponsor die de catering verzorgt, dus zorg dat je erbij bent!

Ik kijk er al naar uit om jullie over twee weken weer te mogen verwelkomen op ‘t feest. Maar nu ga ik eerst even m’n stiletto’s aan m’n nieuwe krabpaal scherpen. Daarna ontbijten, knuffelen met m’n personeel en een dutje doen. Tot aan lunchtijd ofzo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep