Jaaaaa, het lijkt er echt op dat mijn vriend Kever helemaal gelijk had toen hij in z’n blog mauwde dat hij de lente al voelde aankomen. Ik heb volop kunnen genieten van het lekkere warme weer van de afgelopen paar dagen na al die miezer nattigheid met behoorlijk wat wind eerder deze week.
De dag
Want nu ik ook het voorjaar voelde, ging ik ‘s morgens na m’n ontbijt al gelijk op de leuning van de grote stoel bij de voordeur liggen wachten tot de zon boven het dak van de overburen uitkwam, en daar bleef ik dan lekker liggen totdat de warmte om de hoek van m’n huis verdween.
Vervolgens strekte ik rustig de rug en poten, om daarna op m’n gemak naar ‘t achterpad te wandelen en daar dan weer lekker op ‘t bankje achter de schuur te gaan liggen.
Na de lunch klom ik dan lekker op m’n catwalk om wat in beweging te blijven, en daar bleef ik dan uiteindelijk net zo lang liggen tot de zon weer achter de bomen verdween en het tijd werd om naar binnen te gaan om te kijken of m’n diner al klaar was om geserveerd te worden.
Weiland
Het waren dus een paar kattastische eerste dagen met de zon, en ‘t voordeel van m’n plekje op de catwalk is dat ik een heel mooi uitzicht heb over m’n weiland omdat ik daar lekker hoog lig.
En ik moet mauwen, er komt zelfs overdag nu steeds meer leven in ‘t weiland. Ik zag in een dag al meer muizen rennen dan ik dit hele jaar gezien had, en ook de hazen joegen met scherpe bochten achter elkaar aan door ‘t gras. Ik vraag me trouwens af hoe haas van de barbeknoei smaakt, want daar heb ik nog geen enkele ervaring mee. Misschien dat iemand van Muisbezorgd daar tips voor heeft? Ik weet in elk geval al zeker dat er geen mol op ‘t feestmenu komt, want daar hou ik zelf niet van. Hopelijk zijn er begin juli wel alweer verse knoeperts te vangen in de tuin van vriend Kever.
Tegen die tijd zal denk ik ook de feestboekpagina van Muisbezorgd wel klaar zijn, zodat de katmunicatie over met wie, hoe, waar en wanneer we aan ‘t werk gaan soepeltjes verloopt.
Straatcontroles
In m’n geheugen staan nu in elk geval al alle plekjes waar de muizen zitten gegrift, zodat ik weet waar ik later deze nieuwe maand de potten pindakaas strategisch voor ze kan neerzetten. En daarna moet ik waarschijnlijk nog een maandje of twee goed observeren voordat ik met m’n vriend Japie en de catlega’s van Muisbezorgd de eerste proefexemplaren kan gaan vangen. En wanneer die dan helemaal goedgekeurd zijn dan heeft m’n personeel nog tot half juli de tijd om op hun gemak hun eigen voorraad uit de lades van m’n grote vriezer op te eten, want ik denk dat dit jaar alle ruimte nodig is voor de voorraad muizen voor het Derde Grote Weilandfeest die dan, gemarineerd en wel, krakend vers ingevroren kunnen worden tot de grote dag.
Maar voorlopig kan ik nog even lekker genieten zolang de zon schijnt en de temperaturen in de nacht ook in de dubbele cijfers blijven. Want nu is ‘t weer een feest om ‘s nachts de straatcontroles te doen zonder kouwe poten te krijgen. M’n buurtvrienden komen ook weer langzaam maar zeker bij de kachel vandaan, en we hebben na zoveel weken winter ook best veel bij te mauwen terwijl we door de wijk wandelen.
Verandering
Een nieuwtje dat ik in elk geval kan delen is dat er weer ‘s een verandering in m’n woonkamer is geweest.
Ik heb het daar nooit zo op wanneer m’n personeel iets anders neerzet, want ik hou niet
van veranderingen. En zeker wanneer ze m’n kaktuskrabpaal ineens ergens anders in de woonkamer neerzetten kan ik daar best een beetje sjagadinges van worden. Want stel je voor, je gaat ‘s middags nietsvermoedend even naar buiten om de plantjes in je tuin te bewateren en bemesten, maakt nog even een ommetje door de wijk, doet wat katditietraining in ‘t weiland en komt voor het avondeten terug om je hele kaktus ineens aan de andere kant van de tuinkamerdeur terug te vinden. Zonder een mauw van overleg of toestemming van mij, gewoon zomaar verplaatst…
Je snapt natuurlijk dat ik duidelijk heb laten merken dat ik het met die hele gang van zaken absoluut niet eens was, en ik heb een paar dagen lekker niet naar die kaktus omgekeken, gewoon uit protest.
Verbetering
Totdat Senior me gisteren van divagedrag beschuldigde en ineens oppakte om me in ‘t mandje van m’n kaktuskrabpaal te zetten. Nou, dat heeft ‘ie geweten hoor want ik heb uit alle macht geblazen naar ‘m, en met ingetrokken stiletto’s een paar flinke tikken op z’n hand gegeven. Want personeel beschadigen, daar ben ik niet zo’n voorstander van. M
aar ik moest als katermans des huizes natuurlijk wel even duidelijk maken dat ik het helemaal niet eens was met de gang van zaken.
Toch ben ik ‘t mandje blijven liggen, omdat het eigenlijk een prima uitkijkpunt is om te zien wat er in de keuken en de woonkamer gebeurt. En als ik me omdraai heb ik ineens een veel beter uitzicht naar de tuin en een deel van ‘t weiland dan vanaf de plek waar de kaktus eerst stond.
Dus al met al is de verplaatsing een verbetering gebleken, al heb ik dat natuurlijk nog niet laten merken aan m’n personeel. Want anders loop ik misschien de kans dat ik een volgende keer bij binnenkomst m’n eigen woonkamer niet meer herken omdat alles weer ergens anders staat, en daar hou ik gewoon niet van.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Nou, ik kan je mauwen, ik had wel een heel ongewoon begin van de afgelopen week hoor…
Ongewoon
Sleutel
De hele afgelopen week zag ik al overal hartjes als m’n personeel ‘s avonds voor de kijkkast op de bank zat. Die vorm herken ik namelijk uit duizenden, want af en toe komt m’n natte ontbijt of diner ook uit een hartje en zeker nu er hartjes met kalkoen of rund met kaas in m’n voorraadkast staan hou ik die natuurlijk scherp in de gaten zodra het etenstijd is.
vensterbank, en iedereen die m’n voortuinpad op komt hou ik in de gaten totdat ik het bromblik van m’n personeel weer aan hoor komen. Want dan is mijn werktijd weer voorbij en is ‘t tijd om te spelen en te rennen door ‘t huis. Want omdat ik deze wintermaanden niet zoveel buiten kan trainen als in de zomer, moet ik toch m’n catditie op peil houden en tussen het dutten door zorgen dat m’n jas niet te klein is geworden wanneer ik over een tijdje weer meer buiten ben dan binnen.
Maar voor nu ga ik eerst nog even dutten, want dat moet ik als sportkater natuurlijk ook goed bijhouden.
Nou, ik heb me vorige week heel wat op de hals gehaald door mijn spontane idee voor het zelf kweken van met kaas gevulde Weilandmuizen te delen in m’n vorige blog… O, er was best wel wat belangstelling van mijn vrienden voor hoor, maar praktisch gezien leek m’n plan toch wel wat meer poten in de aarde te hebben dan ik bij stilgestaan had.
mauwde terug dat het nu misschien nog wel een beetje vroeg was om m’n plan uit te voeren, maar dat ik over een paar weken toch wel wilde gaan starten zodra m’n vrienden van Muisbezorgd tijd hadden om te komen helpen. En toen bleef het even stil. Muisstil. Dus ik besloot me tussen hen in op de grote bank te netstelen, iets wat ik nog nooit eerder gedaan had maar eigenlijk best wel katfortabel en warm lag, en wachtte geduldig op wat er nog meer zou gaan komen.
weilandmuizen van kop tot staart zou kunnen vullen met pindakaas, dat ik dan zakgeld zou kunnen besparen op liters pindasaus wanneer de muizen krakend vers van de barbeknoei af zouden komen tijdens ‘t Weilandfeest.
Zo, eigenlijk is de eerste maand van het nieuwe jaar best wel heel erg snel voorbij gegaan, want morgen begint de tweede maand alweer.
benen van m’n personeel aan te wrijven. Dat zien zij als dat ik ze gedag kom zeggen, dus dan krijg ik aaien en lieve woordjes. Allemaal heel leuk en lief bedoeld natuurlijk, maar ik probeer ze dan een beetje richting m’n voorraadkast te duwen zodat ze iets pakken voor m’n ontbijt. Maar eerst moet ik elke ochtend weer aanhoren dat m’n jas koud is, en voor mijn gefoel duurt het dan uren voordat ze eindelijk de deur van die kast open doen.
tevoorschijn komt dan loopt ‘t water me al door ‘t bekkie. Want ik ben nou eenmaal een oerhollandse katermans die dol is op kaas, en m’n personeel weet dat.