Categorie archieven: Joep

Joep bleef gewoon lekker binnen

De afgelopen week ben ik lekker veel binnen gebleven. Gewoon, omdat ‘t kon en omdat ik ‘t buiten veuls te koud vond. Want ik heb ‘t niet zo op die kouwe nachten die er ineens waren.

Soms stak ik even m’n neus buiten de tuindeur en heel soms rende ik ook nog even een rondje om m’n huizenblok, om gelijk wat straatinspectie te doen en de gemeenteperkjes wat te bemesten en te bewateren. Maar daarna was ‘t snel terug naar de voordeur om te mauwen dat ik toch wel weer naar binnen wilde.
Terwijl ik me dan lekker tussen m’n personeel op ‘t grote bed nestelde, kreeg ik nog een hele hoop aaitjes en knuffeltjes, en dan slaap viel ik tevreden in slaap. Want ik heb een heel goed kattenleven.
De kerssemusdagen waren niet zoveel anders dan de andere dagen, omdat m’n personeel eigenlijk niet zoveel aan kerssemus doet. Geen katdootjes, bijna geen vreemde tweebeners over de vloer, en gewoon het eten dat het hele jaar door al lekker genoeg is. Ik hou daarvan, dat er niet ineens allerlei dingen veranderen maar gewoon z’n gebruikelijke  gangetje blijven gaan.

Binnen

Eigenlijk heb ik deze week dus helemaal niks spannends beleefd. De buurtkatten lagen net als ik overdag boven dat ribbelding in de vensterbank of op een ander warm plekje in huis, of deden de buurtcontrole lekker van achter het raam uit de wind in ‘t zonnetje. En ons personeel was gewoon brokjes aan ‘t verdienen of op jacht om de voorraadkasten te vullen. Of allebei.
Dus toen het weer tijd was om achter de leptop te gaan zitten om m’n nieuwe blog te maken moest ik toch wel even heel hard nadenken waar ik deze keer over zou mauwen. Misschien over die lieve dierendoktermeneer van me, die vorige week met  pensjoen is gegaan. En dat ik daarom vanaf volgend jaar ineens dierendoktermevrouwen krijg die ik helemaal nog niet ken. Maar ik weet haast wel zeker dat mijn lieve dierendoktermeneer heel erg z’n best heeft gedaan om goede opvolgers te vinden. Nou nog even afwachten wanneer ik kennis met ze ga maken, want ik ben nog steeds niet van plan om er vaak langs te gaan. Als ik ‘t voor het mauwen heb maar één keer per jaar voor m’n APK-tje (de Algemene Periodieke Kattencontrole), voor ‘t stempeltje in m’n paspoort als buitenkat. Maar voorlopig ben ik nu nog even liever binnen- dan buitenkater, zolang ‘t in m’n tuin en daarbuiten nog te koud is naar m’n zin.

Kittenkatertje

Misschien kan ik ook nog mauwen over dat ik de afgelopen week weer netjes op m’n huis heb gepast omdat m’n personeel een paar keer weg was. Ik ga dan altijd heel straategies in de vensterbank van het grote raam liggen, want dan kan ik precies in de gaten houden wie er over m’n tuinpad naar m’n voordeur loopt. En ik zie dan ook wanneer m’n personeel weer thuiskomt, en wat ze bij zich hebben.
Vroeger, toen ik nog kittenkatertje was, sprong ik dan gelijk uit de vensterbank en liep naar de voordeur voor een grondige tasseninspectie, maar tegenwoordig neem ik die moeite niet meer omdat ik wel weet dat m’n personeel best wel goed kan jagen. Ze weten precies wat ik graag lust, al slaan ze af en toe toch nog wel ‘s de plank mis door met iets onbekends thuis te komen, om ‘t me te laten proeven. Soms is ‘t heel erg lekker en wordt het toegevoegd aan m’n boodschappenlijst, maar het komt ook wel ‘s voor dat ik al gelijk ruik dat ‘t niks is wanneer m’n etensbakje gevuld wordt.

Eten

Nou heb ik, toen ik nog thuis woonde bij m’n moeder, geleerd om netjes m’n bakje leeg te eten. Maar als baas in m’n eigen huis moet ik m’n personeel natuurlijk wel duidelijk maken wanneer ik iets niet lekker vind. Uit beleefdheid snuffel ik dan wel even in m’n etensbakje, en soms lik ik de saus er uit. Want die is vaak best wel lekker, maar de rest niet. Dus dat laat ik dan staan en neem demonstratief een paar droge brokjes. M’n personeel weet dan genoeg, al laten ze dat afgekeurde bakje nog wel een uurtje staan, voor het geval ik me toch bedenk en wil eten. Maar dat gebeurt zelden, kan ik je mauwen.
Nadeel is dan wel dat ik heus geen ander natvoer in m’n bakje krijg als ik iets niet lust, dus dan zit er niks anders op dan gewoon m’n brokjes te eten als ik écht trek heb. Nou ja, dat vind ik voor een keertje ook helemaal niet erg hoor, maar het moet toch ook weer niet te vaak voorkomen want dan ga ik daar echt wel even een paar hartige woordjes over mauwen.

Druppeltjes

De laatste paar weken merk ik dat er ook iets van druppeltjes aan m’n natvoer worden toegevoegd, en dat doet m’n personeel nou al voor de derde keer zo tegen het einde van ‘t jaar. Ze zeggen dat ik dan beter tegen de harde knallen kan die buiten zijn, dat ik er niet zo erg van schrik. En eigenlijk vind ik ‘t ook best wel lekker, die druppetjes, want het is net alsof ik na het eten lekker relekst ben. Alsof ik een heel half uur met m’n ketnipmuis gespeeld heb en een beetje wieuw ben geworden.
Voordeel is ook dat ik, net als vorige jaren, volgende week weer lekker vanaf de vensterbank boven dat warme ribbelding naar alle lichtjes buiten ga kijken. En voor alle herrie die daarbij hoort draai ik dan m’n poot niet om. Want met de jaarwisseling en de dagen daarvoor ben ik gewoon een Koele Katermans, al mag ik dan niet naar buiten van m’n personeel. Maar dat vind met de kou ook helemaal niet erg hoor.

Ik wens al m’n blogvriendjes alvast een hele mooie jaarwisseling, met heel veel knuffels en gezondheid en lief personeel voor het hele nieuwe jaar!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep en de dingen van Kerssemus

Wat gaat zo’n week toch hard hè… Misschien komt ‘t wel omdat ik overdag veel geslapen heb. In een vensterbank, op ‘t grote bed, in verschillende stoelen, op de bank. En natuurlijk in m’n ribbeldingmandje, of boven in m’n cactuskrabpaal of lekker rustig in m’n villa onder de eettafel.

Want zoals al eerder gemauwd, ik heb duizend-en-één plekjes om lekker te dutten in m’n huis. Soms val ik ook gewoon in slaap op de vloer onder de kleine tafel, nadat ik met m’n ketnipmuis heb gespeeld. Eigenlijk kan ik overal wel slapen denk ik.

Donker

Volgens m’n personeel komt dat vanwegens de donkere dagen voor kerssemus, omdat het ‘s morgens nog laterderder licht wordt en ‘s avonds eerderder donker dan de weken hiervoor. Dat hoort allemaal bij de tijd van ‘t jaar zegt m’n personeel en daarom hebben we nu ook al die kleine lichtjes in huis, omdat zij dat gezelliger vinden dan de gewone lampen aan doen.
Maar mij maakt dat eigenlijk helemaal niks uit, omdat ik als volwassen katermans helemaal geen moeite heb met donker, want ik ren gewoon achter de snekkies aan die in de donkere gang worden gegooid en die krijg ik ook altijd te pakken. Maar dat is voor m’n personeel toch wat anders, want hullie kunnen niet alles zien wat ik zie.
Als zij iets kwijt zijn moeten ze toch altijd ‘t grote licht aan doen om ‘t weer te kunnen vinden. En omdat ik vaak geen idee heb wat ze zoeken, kan ik ze ook niet helpen behalve als het iets is wat op de grond is gevallen en eetbaar is.
Dan inspecteer ik natuurlijk eerst of ik het misschien zelluf lust, maar dat is zelden het geval. Dus dan ga ik er maar bij zitten, of ik tik er wat met m’n poot tegen, totdat m’n personeel ziet dat ik ‘t al lang gevonden heb en dan ruimen ze ‘t zelluf op. Want ik ben natuurlijk niet de hulp in de huishouding hier, al kan ik prima m’n eigen etensbakjes zo mooi glanzend schoonlikken dat ze daarna gewoon de kast weer in kunnen.

Rare dagen

Eigenlijk zijn de dagen voor kerssemus hier in huis best wel raar. M’n personeel is druk bezig met allerlei dingen die nog moeten gebeuren, en dat geeft mij de tijd om lekker ongestoord te kunnen dutten.
En als ik dan even wakker ben omdat ik trek heb in wat te knabbelen of een slokje water is er ook altijd wel tijd voor knuffels, kroelen, aaien en lieve woorden, want ik kom helemaal niks te kort hoor. Zelfs voor spelen met de hengel of een potje pootbal saame wordt tijd gemaakt, maar ik zal blij zijn als alles hier in huis weer in z’n dagelijkse ritme terug is. Want kerssemus, daar heb ik eigenlijk niet zo heel veel mee.
Ik hoor ‘t ook van de buurtkatten wanneer ik die ‘s nachts toevallig tegenkom, want bij hun in huis is ‘t nu ook anders dan op de andere dagen van ‘t jaar. De meeste zijn al wat ouderder dan dat ik ben en hebben dit soort dagen dus al vaker meegemaakt. En zij mauwen over een huis vol met tweebeners die ze niet kennen, tafels met eten en drinken waar ze niet mogen aanzitten en papiersnippers en linten waar ze niet mee mogen spelen.

Boom

Ze mogen zelfs niet in de boom klimmen of die grote bollen er uit tikken, of slingers naar beneden trekken. Dus m’n buurtkatvrienden vragen zich elk jaar weer af wat de lol dan is van een echte boom in huis en komen, zeker nu het best nog niet echt koud is ook ‘s nachts, weer buiten. En dat is heel gezellig, want we klimmen dan lekker op schuttingen en scherpen onze stiletto’s aan echte bomen die stevig in de grond staan.
Dit jaar wordt ‘t de derde keer dat ik kerssemus meemaak, en ik ben blij dat het bij mij thuis heel anders gaat dan bij de buren in de straat. Want m’n personeel en ik, we vieren geen kerssemus met heel veel anderen in huis maar zijn gezellig met z’n drietjes zonder allerlei drukte. Dat is omdat het voor ons eigenlijk het hele jaar door al kerssemus is, ook al branden er niet altijd kleine lampjes of staat er een nepboom op tafel.
Waar ik trouwens ook helemaal geen belangstelling voor heb, want ‘t is maar een kleintje en ik vind ‘m best wel een beetje neppig ruiken dus ik blijf er lekker bij uit de buurt.

Lief

Want bij mij thuis vinden we dat je eigenlijk alle dagen van een jaar door lief kan zijn voor anderen, ze helpen en af en toe verwennen met zomaar een katdootje of een zachte aai of lieve woorden. Of je nou een hengel of een glanzende mol of een lekkere snek of een krakend verse muis deelt, het hoeft helemaal niet groot te zijn of heel veel brokjes te kosten, ‘t gaat er om dat het vanuit je hart komt wat je kunt delen.
Niet alleen met iedereen die je lief is, maar ook met anderen die best wel wat extra hulp of aandacht kunnen gebruiken. Omdat saame zijn niet alleen maar in twee dagen gepropt hoeft te worden maar het hele jaar door gewoon kan. De wereld zou er een heleboel liever en zachterder van worden als we de kerssemusgedachte het hele jaar door vast kunnen houden.

Voor nu wens ik, ook namens m’n personeel, al mijn lieve blogvrienden en -vriendinnen alvast een hele mooie week toe, en ik hoop dat we saame in het nieuwe jaar 365 kerssemusdagen kunnen vieren. Ook als die boom en de lichtjes alweer in de kast of op zolder staan.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep heeft verandering in huis

Nou dacht ik de afgelopen week toch echt dat het alweer voorjaar was geworden. M’n personeel durfde overdag zelfs zonder jas de tuin in en, behalve dan de twee dagen dat ik op ‘t achterpad bijna uit m’n jas woeide, was ‘t ook best wel lekker buiten.
Zeker als de zon even tevoorschijn kwam en ik met half samengeknepen ogen zat te genieten van ‘t uitzicht over m’n weiland. Vanaf de houten tuintafel, want m’n personeel heeft m’n tafelkussen en m’n stoelen voor de winter alvast in de schuur gezet nadat alles weer opgedroogd was na een flinke regenbui waarbij de druppels zelfs onder ‘t afdak door tegen de ramen sloegen.

Achterstevoren

Ik heb deze week ook iets nieuws ontdekt om te doen als ik na m’n diner nog even naar buiten ga. Tot nu toe zat ik altijd vanaf de tafel te kijken of er nog iemand van de buurtkatten langs wandelde over ‘t achterpad en dan wandelde ik gezellig even mee om de laatste nieuwtjes uit te mauwen en wat straatcontroles te doen.
Maar nu het al zo vroeg donker is, lijkt iedereen lekker binnen te blijven en is er helemaal niks te beleven buiten. Dus ik besloot begin van de week gewoon ‘s achterstevoren op m’n tafel te gaan zitten en m’n neus tegen de ruit te drukken om te zien wat m’n personeel binnen in de woonkamer allemaal aan ‘t uitspoken was. En dat was hartstikke leuk joh, want hoewel de tuindeur op de haak stond en ik dus gewoon naar binnen kon lopen als ik dat wilde, kwam m’n personeel steeds naar de deur om te vragen of ik naar binnen wilde.
Ik denk dat ze nog even moesten wennen aan m’n nieuwe spelletje, want de avonden daarna kwamen ze het niet meer vragen omdat ze snapten dat ik gewoon binnenhuisinspectie vanuit de tuin aan ‘t doen was… Nou ja, tot aan het moment dat ze het grote rolding voor ‘t raam omlaag deden natuurlijk, want dat is al zolang als ik hier woon het signaal dat m’n personeel richting het grote bed gaat en dan weet ik dat er altijd nog wel een paar snoepjes gestrooid worden waar ik achteraan kan jagen, dus dan is ‘t hoog tijd om weer even binnen te komen.

Vreemd verhaal

Over strooien gemauwd, ik hoorde van een buurtkat dat er vorig wiekend bij hun thuis vreemde tweebeners op bezoek waren geweest en dat er uit een grote zak allemaal katdootjes tevoorschijn waren gekomen. Hij was al snel naar buiten gegaan, want hij vond het een beetje te druk worden in z’n huis. Maar hij mauwde dat die vreemde tweebeners wel hele mooie jute zakken bij zich hadden, waar hij voordat ‘ie naar buiten ging nog even snel z’n nagels aan gescherpt had en dat er toen allemaal van die rare bolle brokjes uit waren gevallen die hij niet eens mocht opeten.
Ik vond ‘t nogal een vreemd verhaal want bij mij thuis had ik geen vreemden gezien, m’n personeel zat gewoon rustig aan tafel. Maar toen ik ‘s avonds weer binnen kwam stond er een ding op de grote bank dat ik nog niet eerder gezien had. Ik kon er m’n nagels niet eens aan scherpen, maar ‘t was wel lekker zacht en omdat ik kouwe poten had besloot ik er gewoon lekker op te gaan liggen voor een dutje.

Nou moet ik toemauwen, ik was daarna heel even opgestaan voor een paar slokjes vers water en wat hapjes brok, maar toen ik terug kwam was dat zachte ding van de bank verdwenen. Senior tilde me op en toen zag ik dat dat ding waar ik net zo lekker op gedut had aan dat ribbelding hing. Zachtjes werd ik er in gezet en ik moet zeggen, hij lag zelfs nog lekkerderder dan even daarvoor op de bank. En de achterkant was nu heerlijk warm, dus daar heb ik de rest van de avond en de dagen daarna lekker gelegen. De ene keer warmde ik m’n poten of m’n rug, en een andere keer m’n linker- of rechterzijkant. Ik heb nog steeds geen idee waar dat zachte ding vandaan is gekomen, maar wat mij betreft is het een aanwinst voor m’n huis en dus een blijvertje.

Lichtjes

M’n personeel heeft deze week ook niet stilgezeten, want overal in huis hangen nu kleine lichtjes aan een slinger, er hangt boven m’n grote raam in de slaapkamer iets dat ze een kerstklok noemen, en zelfs die geeft licht. In m’n kleine raam daar hangt ook iets met lichtjes, maar gelukkig gaat dat allemaal uit als m’n personeel gaat slapen.
Maar ‘t stomste dat uit de grote kast tevoorschijn kwam was wel een boom die op de grote tafel werd gezet. En ook daar zaten allemaal lichtjes in, en iets dat m’n personeel slingers noemt. Natuurlijk heb ik die boom op tafel aan een potige inspectie onderworpen, maar ik vind er helemaal niks aan. ‘k Ben zelfs op m’n achterpoten gaan staan om ‘m van de bovenste tot de onderste tak te inspecteren, maar er is iets vreemds mee aan de hand. Hij is zacht genoeg om kopjes tegen te geven, maar ik denk niet dat ‘ie mest of bewatering nodig heeft. En hij ruikt helemaal niet interessant genoeg om mee te spelen, maar m’n personeel is er zo te zien best wel blij mee, dus ik gun ze hun pleziertje en blijf er verder van af.
Toch blijven ze zeggen dat ik heel mooi in die boom hang, terwijl ik gewoon lekker in m’n ribbeldingesmandje lig te dutten.
Ik snap er echt helemaal niks van, maar ik laat ‘t maar zo. ‘t Zal wel een tweebenerdingetje zijn, zo tegen ‘t einde van ‘t jaar. En hopelijk gaan al die lichtjes, die rare boom en alle andere spullen weer snel terug in de doos waar ze vandaan kwamen, zodat ik m’n oude vertrouwde huis weer terug krijg.
Zolang ze dat ribbeldingesmandje maar laten hangen, want die is van mij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep en de hengel (deel twee)

Vorige week heb ik jullie gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel die ik als beebiekittenkater gekregen had, weet je nog? En dat die na een tijdje van dik plakband aan elkaar hing, en helemaal niet meer uitschoof en dus uiteindelijk in de vuilnisbak belandde.
Nou, het leek wel alsof alle uitschuifbare hengels vanaf dat moment bij geen enkele winkel meer te koop waren, dus ik heb maandenlang zonder moeten doen…
M’n personeel had de moed eigenlijk al opgegeven, totdat een lieve buurvrouw de tip gaf dat er in een heel ver land een winkel bestond die zo’n hengel gewoon met de postbezorger tot aan je voordeur brengt.

Bestelling

Heel eerlijk gemauwd heeft m’n personeel het niet zo op dat soort bestellingen, want ze zijn nog best wel een beetje ouderwets wat dat betreft en willen altijd liever eerst zelf in ‘t eggie zien wat ze willen hebben. Maar na een dag heel zielig mauwen dat ik m’n allereerste hengel zo vreselijk miste omdat zij ‘m weg hadden gegooid, werd er via de leptop een bestelling gedaan.
Dagenlang heb ik op de mat bij de voordeur gewacht, maar er kwam helemaal niks. Behalve de gebruikelijke spullen die altijd al door de brievenbus geschoven worden, en daar deed ik netjes een stapje voor opzij om ze niet op m’n kop te krijgen. Maar net op het moment dat ik dacht dat m’n pakketje was zoekgeraakt, stapte Junior binnen met iets in haar handen en ik wist ‘t gelijk: dit moest m’n nieuwe uitschuifbare hengel zijn!
Ik begon om haar heen te draaien en kon haast niet wachten tot ze de verpakking open maakte voor me…

Hengel

M’n personeel was een beetje teleurgesteld, want omdat het pakje van heel ver weg kwam was het dunste puntje van m’n nieuwe hengel ergens onderweg door de verpakking heen geschoten, en dat hing er nu al gelijk heel zielig geknakt bij. Maar voor mij maakte dat eigenlijk helemaal niks uit, want ik vond ‘m al gelijk prachtig en ik wist zeker dat Senior vast nog wel ergens een grote rol met van dat dikke plakband had liggen.
Dus nadat het dunste stukje van m’n nieuwe hengel gemaakt was en weer stevig recht stond, wilde ik ‘m ook gelijk uittesten. En ik vond ‘m werkelijk kattastisch. Urenlang ben ik met m’n nieuwe speeltje in de weer geweest om de veertjes te pakken te krijgen. Ik sprong, dook, sloeg er met m’n poten naar en was dan helemaal blij. Vaak kreeg ik ze te pakken, maar soms waren ze net te snel om te grijpen en dan maakte ik me heel klein en volgde in opperste concentratie de bewegingen van de veertjes voordat ik BAM met m’n voorpoot deed om ze dan alsnog te vangen. Ik kreeg er gewoon geen genoeg van, en zelfs als m’n personeel even geen tijd had mocht ik er alleen mee spelen.

Hele gevechten heb ik met de hengel gehad, terwijl m’n personeel dan soms van een afstandje lachend toekeek en complimenten maakte omdat ik zo goed kon jagen. Want ze hadden dat nog nooit zo gezien omdat ze niet meegaan als ik ‘t weiland inga, op zoek naar muizen. Maar nu zagen ze zelf ook ‘s hoe goed ik dat inmiddels kan, als volwassen katermans met de kattastische internetcursus van lieve tante Luna en een hele goede praktijktraining van mijn goede vriend Japie van Muisbezorgd achter de kiezen.
Het duurde dan ook niet zo heel erg lang voordat ook deze hengel niet meer uit kon schuiven, omdat er weer een hele laag van dat dikke plakband omheen zat. Want in al m’n enthousiasme, met de kracht die loskwam om te winnen, brak ik ‘t ene na het andere deel doormidden. Maar dat kon m’n pret niet drukken, ik ging het gevecht met de veertjes gewoon elke dag weer dolenthousiast aan.

Bonus

En omdat m’n personeel wel doorhad dat dit voor mij een prima manier is om het jagen ook tijdens de wintermaanden in de poten te houden nu de muizen in ‘t weiland zich niet laten zien omdat ze ‘t al te koud vinden, hebben ze een nieuwe bestelling voor extra uitschuifhengels gedaan en die zijn vorige week allemaal helemaal heel aangekomen. Ze staan nu in de kast als reserve naast de uitschuifhengels van Senior, voor het geval m’n tweede uitschuifhengel écht helemaal op is.
Maar ik ben niet alleen verwend met die extra hengels, want er zat ook nog een bonuskatdootje bij dat ik wel gelijk mocht gaan gebruiken: een ding dat aan de ene kant op ‘t raam gekleefd zit, en aan de andere kant heule, heule grote witte veren heeft. Ongeveer ‘t formaat van de knoeperts die in de tuin van m’n lieve vriend Kever overwinteren. Dus daar kan ik ook mee blijven oefenen, en die krijg ik zelfs te pakken als ik lekker lui in de bank heb liggen dutten en daarna wat rek- en strekoefeningen wil doen. Want dat is ook heel belangrijk om in katditie te blijven.

Sinterklaas

Kortom, ik heb dus gisteren niks van Sinterklaas gekregen. Sterker, er is zelfs niemand langsgeweest. Maar gelukkig heb ik wel een lekkere snek gekregen van m’n personeel en heel veel kroelen, kriebels, aaien en lieve woordjes. Zelfs een paar kusjes op m’n neus en tussen m’n oren, maar ik weet nog niet helemaal zeker of ik dat nou echt wel zo leuk vind. Maar ze bedoelen ‘t goed hoor, dat personeel van me. Al is ‘t ze nog steeds niet gelukt om scherpe foto’s te maken als ik met m’n uitschuifhengel speel, want ik ben dan zo afgrijselijk snel dat ik gewoon niet bij te houden ben. Vandaar dat je het even moet doen met een foto van toen ik net wakker was geworden en gelijk de veren van m’n raamhengel greep. Dat is voornamelijk voorpotenwerk zoals je kunt zien aan ‘t bewogen beeld, maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.

Joep denkt na over een ribbelding

Heb ik jullie ooit wel ‘s gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel, die ik als beebiekittenkater kreeg toen ik op mezelf ging wonen?

Ik heb daar heel erg lang veel plezier van gehad, want ik oefende daarop om het veertje aan het uiteinde van de hengel te vangen en omdat het uiteinde van de hengel lekker doorveerde kon ik er met m’n kleine pootjes op trainen om m’n evenwicht te bewaren. Met als gevolg dat, toen ik eenmaal naar buiten mocht in het voorjaar nadat ik was geboren, geen muis te snel voor me was en geen schutting te smal. Maar dat had een prijs…

Hengel

Naarmate ik groterder groeide, m’n poten sterkerder werden door het vele rennen, klimmen en klauwteren in huis en de cijfertjes van m’n geboortegewicht al lang meer dan verdubbeld waren, brak de hengel steeds vaker en elke keer weer op een andere plek dan waar m’n personeel ‘m net met een dikke laag plakspul omwikkeld had. Dat ging net zo lang goed tot er bijna een hele rol plakspul over de hele hengel zat, en hij ook lang niet meer zo leuk doorveerde wanneer ik er op sprong.

Hengel

Toen de hengel op een ochtend op zó veel plaatsen was doorgebogen dat ‘ie echt niet meer te redden was en alleen nog maar van plakspul aan elkaar hing, verdween hij in de grote vuilnisbak. Ik moet eerlijk toegeven, m’n personeel heeft hun best gedaan om een nieuwe voor me te vinden die net zo mooi uitschoof, maar ze konden niks vinden. Zelfs bij m’n lokale dierenwinkelmeneer, waar m’n allereerste hengel vandaan kwam, was een vervangend model niet meer verkrijgbaar. Die had alleen nog maar van die korte houten stokjes, die helemaal niet mee bogen als ik er op sprong. O, ik heb echt een poging gedaan hoor, om die bij gebrek aan beter toch leuk te vinden, maar de lol was daar snel van af toen het stokje tijdens een wilde speelpartij al snel gewoon krak deed. De maanden daarna heb ik zonder hengel gezeten, maar ik kon m’n snelheid en evenwicht gelukkig buiten purrrfectioneren. Maar ja, toen werd het weer winter dus de muizen bleven binnen en de schuttingen en richeltjes waren te nat en te glad om te oefenen.

Dat was het moment om me te gaan bekwamen in pootbal, want ik moest toch wat om m’n katditie op peil te houden als ik binnen was. Ik begon zelfs te dromen van een loopbaan in het Nationale Kattenteam, als eerste doelkater. Want er kwam geen bal voorbij me, hoe snel, hoog of groot die ballen ook waren. Maar ja, m’n personeel en ik waren het er over eens dat we geen ballenkittens over de vloer wilden, om de ballen te verzamelen en terug te brengen zodat ze opnieuw gegooid of gerold konden worden, dus m’n droom ging voorlopig even in de onderste la van de koelkast. Daarbij kwam ook nog ‘s dat ik het na die winter heel druk kreeg met de straatcontroles in m’n wijk, dus ik had weinig tijd meer om een hele dag binnen te spelen. Het leek er op dat zulke keuzes nou eenmaal gemaakt moeten worden wanneer je ineens een volwassen katermans bent geworden.

In m’n blog van volgende week mauw ik verder over de zoektocht van m’n personeel naar een telescoophengel, want ze hadden natuurlijk al lang door dat ik toch wel weer heel erg graag een nieuwe zou willen. Dus dat verhaal gaat nog verder.
‘t Is niet dat ik geen ander speelgoed meer had om de dag door te komen hoor, maar zo’n hengel was toch echt wel m’n favoriet. En volgens mij vond m’n personeel het zelf ook wel leuk speelgoed, want we konden daar saame dagenlang mee bezig zijn.
Maar ik wil ook nog wel wat kwijt over de afgelopen week, want tussen het dutten door scheen af en toe de zon en hoewel het best wel wat kouderder is geworden doet me dat dit najaar weinig, want m’n winterjas is inmiddels dik genoeg om een hele tijd lekker warm te blijven. En als ik echt kouwe poten krijg kan ik altijd weer terug naar binnen, om lekker op ‘t grote bed of in de vensterbank te slapen.

Bank

Maar halverwege de afgelopen week ontdekte ik dus een heel nieuw plekje in m’n huis om warm te worden, en dat wil ik vandaag even met jullie delen omdat ‘t buiten nou echt geen zomer meer is.
Want waarom zou ik, als ik na een inspectieronde buiten weer binnen kom, óp de vensterbank gaan liggen op een dik zacht kussen, als ik ook ónder de vensterbank kan opwarmen, direct op dat grote ribbeltjesding waar de warmte van af komt? Ik vond het best wel een aardig idee van mezelf, dus zo gemauwd, zo gedaan. Ik moet toegeven, het duurde even voordat ik echt katfortabel lag, met de nagels van m’n voorpoot in m’n bank voor een beetje extra houvast. Want iets nieuws uitproberen, da’s toch altijd best wel een beetje eng. En ik ben katermans genoeg om dat toe te durven geven. Maar al snel warmde m’n buik op, en m’n poten, en durfde ik los te laten om een half uurtje lekker warm te dutten voor de lunch werd geserveerd.
M’n personeel stond even heel raar te kijken toen ze me zo zagen liggen, maar intussen zijn ze er al aan gewend. Natuurlijk moet ik elke keer als ik daar wil gaan liggen wel eerst checken of de kachel niet te warm is, of te koud. Want dat voelt dan niet lekker. Maar de komende week ga ik proberen of ik ook op m’n rug op dat ribbelding kan liggen, of misschien zelfs wel op m’n zijkant. Al moet ik dan wel in de gaten houden dat m’n personeel niet in de buurt is om foto’s te maken…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep