Ik weet het even niet meer. Dagenlang heb ik genoten van de zon op m’n vacht, waardoor ik dacht dat ik m’n winterjas al wel kon verspreiden over m’n diverse kleedjes en kussentjes in huis, het grote bed, de bank en de stoelen en niet te vergeten m’n favoriete plekje, de schone en bij voorkeur donkere was van m’n personeel. Want het waren een paar heerlijke warme dagen, dus het werd tijd voor m’n zomerjas. Dacht ik.

Maar de afgelopen week had ik daar best wel een beetje spijt van. Buiten woeide een koude wind, het regende en de zon was lang niet meer zo lekker warm als de dagen ervoor, en zelfs de nachten waren frisserig nu ik het grootste deel van m’n wintervacht al losgelaten heb.

Warm

Dus de hele afgelopen week heb ik vaker binnen in de vensterbank gelegen boven dat lekkere warme ribbelding. Want ook m’n personeel vond het zó koud dat ze de kachel weer hadden aangezet. Zij hadden zelfs de versgewassen sjaals weer uit de kast gehaald om te dragen maar ik heb helemaal geen sjaal. En ik vertik het om een wollen jasje met een hoge kraag te vragen, wat als stoere katermans draag ik natuurlijk alleen maar haren. Maar ja, die had ik in mijn blijdschap dat het voorjaar er aan leek te komen al verspreid door m’n huis.
Dus ik vond het eerlijk gemauwd toch wel lekker toen ik op een ochtend deze week best wel wat verkleumd op het nog warme grote bed ging liggen na m’n ontbijt, en Senior het dek over me heen legde. Daar heb ik heerlijk een paar uur onder liggen slapen, en ik snap nou ook waarom m’n personeel dat ‘s nachts altijd over zich heen trekt want ‘t ligt lekker warm.

Ontbijt

Toch ben ik deze week ook wel buiten geweest, want de nachtelijke straatcontroles moesten toch gedaan worden. Ik had vroege diensten, dus ik hoefde pas om drie uur ‘s nachts te beginnen. Dat kwam mooi uit omdat rond die tijd een van m’n personeelsleden meestal wel opstaat om naar hun eigen bak te gaan, hoewel ik ze toch ook een paar keer wakker heb moeten maken om op tijd aan ‘t werk te kunnen.
Ik liep dan zachtjes mauwend over Senior heen en liet Junior slapen, want die moest er twee uur later alweer uit om brokjes te gaan verdienen terwijl Senior pas later hoefde op te staan. Ik kien dat altijd purrrcies uit, want na m’n straatcontrole wacht ik dan in m’n tuin tot Junior het licht in de woonkamer aan doet om haar spullen te pakken en dan spring ik op de tuintafel zodat ze weet dat ik naar binnen wil.
Terwijl ik dan wacht tot de tuindeur open gaat scherp ik m’n stiletto’s alvast voor op de kokosmat bij de tuindeur, voordat ik binnen aan m’n vaste ochtendritueel begin. En als ik daarmee dan klaar ben staat m’n ontbijt al klaar.

Gelei

En over ontbijt gemauwd, m’n personeel heeft m’n voorraadkast weer helemaal bijgevuld met eten dat ze over de grens gejaagd hebben en daar ben ik niet altijd even enthousiast over. Ze dachten me een plezier te doen met wat andere merken en smaken natvoer omdat ik intussen wel een beetje uitgekeken ben geraakt op wat altijd m’n favorieten waren, dus ik ben nu weer even proefkater.
Maar mauw nou zelf, wat moet een stoere katermans met vlees waar worteltjes doorheen zitten? Of asperge, of pompoen? Of nog erger, zeewier? O, ik heb het geprobeerd hoor, maar na een paar hapjes ging ik dan toch liever verder met de knapperige brokjes waar ik al drie jaar dol op ben. En m’n personeel snapt de hint en noteert netjes wat ze kunnen laten lopen wanneer ze weer ‘s voor me op jacht willen. Zo weten ze al dat ik niks met garnalen, mosselen of kabeljauw eet, terwijl zalm en tonijn er altijd wel ingaan. En lever of hart ben ik ook geen liefhebber van, maar kip en rund en konijn en eend en wild zwijn lust ik ook best. Zelfs als ze kangoeroe of eland voor m’n neus zetten eet ik dat op, als ik daar dan toevallig trek in heb.
Zolang m’n eten maar niet in van die glibberige gelei zit. Want dan neem ik gewoon lekker m’n brokjes voor ontbijt of diner, omdat ik toch echt geen moeilijke eter ben.

Zomer

Maar goed, even terug naar het voorjaar. Of eigenlijk, het ontbreken daarvan. Want buiten is nu alles weer lekker groen na alle regen van de afgelopen week, en ik zie alweer allerlei kleine beestjes door de tuin wandelen en vliegen. Maar het is er deze week niet van gekomen om lekker languit in m’n tuin te zonnen. Zelfs de muizen in het weiland komen niet eens hun holletjes uit, dus daar was ook niks te beleven. De potten pindakaas blijven onaangeroerd staan, omdat het wel weer herfst leek. Dus ik hoef dit weekend nog geen enkele pot te vervangen.
Daarom denk ik dat ik maar lekker binnen boven dat ribbelding blijf dutten de komende dagen. Afwachten wat ik ‘s morgens en ‘s avonds in m’n etensbak vind. En korte straatcontroles doen, want ik vind er buiten even niks aan. Ik wil voorjaar, zon, warmte op m’n zomerjas. Lekker buiten in de tuinstoel kunnen liggen, achter de muizen aanjagen of lui op m’n catwalk kunnen hangen. Samen met Senior in de tuin werken en zonder kouwe poten weer binnenkomen na een nachtje stappen met de buurtkatten.
Misschien wordt dit jaar de lente wel gewoon overgeslagen en staat ineens de zomer voor de deur. En dan zit er nu even niks anders op dan geduldig te wachten tot het eindelijk zo ver is.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep