Nou, wat mij deze week overkomen is… ongelofelijk gewoon. ‘t Weekend was kattastisch geweest. En de dinsdag tot en met nu ook. Maar de maandag… Die liep toch even wat anders dan ik in m’n kop had.
Naar buiten
Ik was die dag gelijk na ‘t ontbijt, zoals gewoonlijk, lekker naar buiten gegaan omdat ‘t heerlijk weer was. ‘k Heb rustig door de buurt gewandeld, beetje ‘t weiland geïnspecteerd en wat bijgemauwd met de buurkatten. Na een heerlijke dut onder wat struiken vond ik dat ‘t wel tijd was voor lunch, dus ben ik weer op huis aangegaan. Maar toen ik m’n achtertuin in kwam zag ik tot m’n stomme verbazing al gelijk dat de tuindeur dicht zat. Terwijl die nog wagenwijd open had gestaan toen ik ‘s morgens onder ‘t tuinhek door tijgerde. En m’n personeel was ook in geen velden of wegen of in de achtertuin te vinden.
Ik sprong op m’n kussen dat op de tuintafel ligt en drukte m’n neus tegen de pas gewassen ramen aan, om te zien of ik m’n personeel binnen zag… Maar niks hoor. Ik mauwde twee keer heel hard, maar er kwam helemaal niemand.
Pas toen herinnerde ik me dat ze ‘s morgens voordat ik de deur uitwandelde hadden gezegd dat ze eind van de ochtend weg moesten, en dat ik uiterlijk om 11 uur weer thuis moest zijn. Dus ik had m’n innerlijke alarmklok al op kwart voor 11 gezet voordat ik de achterdeur uit wandelde, maar ja, dat dutje onder die struiken was onbedoeld wat uitgelopen dus toen was ik te laat. En m’n personeel had niet eens op me gewacht!
Lunch
Een beetje teleurgesteld was ik wel, want nou had ik m’n lunch gemist. Geen soepie, geen leverworstmuis, geen reepje tonijn of kupjes kattenmelk. Ik keek weer door het raam of er misschien een extra bakje bij m’n brokjes stond, maar nee hoor. Ik bedacht me dat dat ook helemaal geen zin had om dat binnen bij m’n eettafel op de grond te zetten want hoewel ik al twee jaar in m’n huis woon, heb ik nog steeds geen eigen sleutel. Hoeft ook eigenlijk niet, want ik heb prima personeel dat ook de portierstaken op zich neemt. Eén, hooguit twee mauwtjes zijn altijd voldoende om elke deur te openen. Behalve maandagmiddag dus.
Heel even schoot het door me heen dat er misschien wel iets lekkers voor me in de tuin was neergezet, dus ik keek vanaf de tuintafel m’n omheinde landgoed over.
Maar nee hoor, er was zelfs geen droog brokje te bekennen… Gelukkig had ik ’s morgens een stevig ontbijt gehad, en dat was zó lekker dat m’n etensbak daarna gewoon gelijk weer de kast in kon. Ik was op dat moment wel heel errug blij dat ik netjes m’n etensbak had leeggegeten voordat ik naar buiten ging, anders zou ik in de tijd dat m’n personeel weg was misschien wel ‘s kunnen verhongeren…
Thuis
Ik besloot op m’n dikke kussen op de tuintafel wat te gaan slapen, want dan zou de tijd misschien wat sneller gaan. En net toen ik goed en wel lag, zag ik bij de schuur een grote bak staan. Even dacht ik dat ik misschien aan het holuni… halocine… nou ja, dat ik het me verbeelde, dus ik sprong van tafel om poothoogte te gaan nemen. De bak stond er écht en zat vol met koel water, dus ik nam een paar slokjes voordat ik terug ging naar m’n kussen. 
Even een lekkere lange dut, en als ik daarna dan wakker werd zou de tuindeur vast alweer open staan.
Gek eigenlijk hè, want ik ben altijd heel errug graag buiten als ‘t lekker weer is. Maar nu ik even niet naar binnen kon baalde ik daar best wel van. Omdat dit nog nooit eerder was voorgekomen voelde ‘t heel vreemd om zomaar buitengesloten te zijn.
Natuurlijk was m’n innerlijke alarmklok wel op tijd afgegaan, en had ik m’n personeel wel minuten lang horen roepen naar me. Ik had zelfs het rammelen van de snektrommel gehoord, maar ik had nog geen trek en ben gewoon niet gekomen omdat ik té lekker onder die struiken lag. Daar had ik toen dus wel spijt van…
Wakker
Ik werd wakker van de buurpup die blafte, en ik keek hoopvol richting m’n tuindeur. Maar die zat nog steeds dicht. Ik rekte me uitgebreid uit, sprong van tafel en besloot nog wat te gaan drinken voordat ik dat hele eind om het huizenblok ging lopen om in de voortuin te gaan liggen. Want dan kon ik m’n personeel daar opwachten en gelijk ‘s even een stevig potje tegen ze mauwen als ze eindelijk weer thuiskwamen waarom ze de achterdeur dicht hadden gedaan toen ze weggingen.
Eenmaal bij de voordeur aangekomen zag ik daar, naast de stoel die er staat, ook zo’n zelfde grote bak met water als in de achtertuin staan. Ik was daar net even wat uit aan ‘t lebberen toen ik het bromblik van m’n personeel de straat in hoorde komen. Ik likte m’n snuit snel af en ging met de meest verontwaardigde kop die ik kon trekken voor de deur zitten wachten terwijl m’n personeel het tuinpad op kwam. Aaien? Nee, natuurlijk niet. Daar konden ze mijn buitensluiting écht niet zo maar goed mee maken.
Eettafel
Zodra de voordeur open ging schoot ik als eerste m’n huis in en liep met m’n neus én m’n staart omhoog direct voor m’n personeel uit, de gang door naar de keuken, om naast m’n eigen eettafel m’n ongenoegen over de gemiste lunch te laten horen. Dat had meteen effect want nog voordat m’n personeel de schoenen uit had gedaan werd m’n voorraadkast opengetrokken en kreeg ik een heerlijk soepje geserveerd.
Pas toen ik dat op had wilde ik wel een paar aaitjes en kriebels. En heel veel lieve woordjes. Maar ik had m’n personeel wel even heel duidelijk gemaakt dat hun afwezigheid en die twee oneindig lange uren dat de deur gesloten was niet nog ‘s moest gebeuren!
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Hoi Joep,
Potjandorie zeg dat je de lunch hebt gemist is wel heel erg vreselijk, gelukkig had je nog wel water buiten staan zodat je niet omkwam van de dorst.
Dan kunnen 2 hele uren wel erg lang zijn hé, heel goed dat je ze hebt laten merken dat je het er niet mee eens was.
Hopelijk hebben ze daar naar geluisterd, en wachten ze de volgende keer gewoon totdat je weer thuis bent.
pootje van Tommy!
Hoi Tommy,
Ja, ’t waren écht hele lange uren hoor! Maar ze moésten op tijd weg, omdat Junior naar de tandarts moest. En die wacht echt niet…
‘k Zal in ’t vervolg zelf ook maar beter opletten, want vaak zie ik al lang van tevoren wanneer m’n personeel de deur uit wil. Maar ’t was die dag zullek lekker weer dat ik alleen maar buuten wilde zijn…
Pootje terug, vriend! 😽🐾
Heeee lieve vriend Joep, wat een freselijk afontuur heb je meegemaakt….🙀, hoe KAN zoiets?!!, heb je altijd een mobiele telefoon bij je?, want dan kan je mij bellen en klim ik meteen op mijn fiets om je snekkies te komen brengen, en eeten, en een mandje, en alles wat je noodig hebt, maar ik denk dat ik je ook wel hoor als je hard miouwt, ooo en nau ben ik benieuwd naar leferworstmuizen… ik kom jauw kant op met een rugzak fol met snekkies en ketnippies, o en ik heb een paaraasol bij me, dan kunnen we lekker in het weiland zitten, tot zo!!, heeeeeel veel lieve kopjes voor jau en je mensen, ze zijn van je vriend Kever!!
Lieve Keef, jammer genoeg heb ik geen eigen huissleutels en ook geen eigen mobiele telefoon… Maar ach, ik heb toch geen zakken in m’n vacht, dus ‘k zou niet weten waar ik ze zou moeten laten…
Dank je wel dat je een volgende keer te hulp wilt fietsen, da’s heel errug lief van je, vriend.
Ik heb de leverworstmuis al in de koeling laten leggen, dan is ’t makkelijker om er straks plakjes van te snijden. De ligstoelen staan al in ’t weiland, en goed dat je ook een paaraasol meeneemt, want ik krijg die van m’n personeel niet van z’n plek met al die stenen er op. De kupjes kattenmelk staan ook al koel, net zoals een paar kattensmoothies met tonijn. Kunnen we lekker combineren met de snekkies en ketnippies die in je rugzak zitten! Ik zie je zo lieve Keef, doe voorzichtig onderweg en heel veel zachte kopjes voor jou en je personeel! 😽🐾
Lieve vriend Joep,
Wat moet dat opeens een gekke gewaarwording voor je geweest zijn dat je bedienden er niet waren en er geen lunch geserveerd werd 🙀 Gelukkig stond er wel water voor je. Ik denk dat je bedienden er niet gerust op waren dat ze je niet zagen toen ze je riepen toen ze weggingen. Je was zeker wel heel blij toen ze weer terug waren?
Vrouwtje en ik hebben weer van het verslag van je belevenis genoten.
Lieve groet ook voor je bedienden van mijn vrouwtje en mij🐈⬛
Lieve Figo,
Dat was zeker heel raar… Als ik binnen was geweest had m’n personeel m’n lunch klaargezet voordat ze weg zouden gaan, dan had ik gewoon kunnen eten als ik trek had. Maar buiten wordt geen lunch geserveerd, want dan denken de buurtkatten dat ik een restaurant met terras ben begonnen en komen ze elke dag lunchen…
M’n personeel vond ’t helemaal niet leuk dat ik niet kwam toen ze me riepen, maar ik lag zoooo lekker. En ik had nooit gedacht dat ze uiteindelijk toch weg zouden gaan terwijl ik nog buiten was, want dat doen ze anders nooit. Maar ja, ik weet nu dat je voor een tandartsafspraak écht op tijd moet komen!
Natuurlijk was ik heel blij toen ze weer terug kwamen, maar dat heb ik ze natuurlijk niet laten merken. Zoiets doet een stoere katermans niet denk ik, hoewel ik ook wel snap dat ’t ook een beetje m’n eigen schuld is dat ik buitengesloten was, dus als ze me een volgende keer weer roepen of, nog beterder, met de snoepjesbak rammelen dan ga ik maar gewoon naar huis. Natuurlijk wel op m’n gemak hè, want een coole katermans heeft geen haast volgens de oudere buurkatten…
Dank je wel voor het compliment vriend, en kopjes van mij en groetjes van m’n personeel voor jou en je vrouwtje! 😽🐾
tsssss, Joep,
ze hadden toch gewoon de deur op een kiertje kunnen laten staan. Ze weten toch dat jij de tuin bewaakt. En het huis. En het weiland.
Zullen we ze laten afwassen tijdens het GWF?
Dan denken ze volgende keer wel twee keer na voor ze je zonder lunch laten zitten.
Koppie van Japie
Hee Japie!
Enne, vergeet de tuinen niet hè, en ’t achterpad… Die bewaak ik ook, en als ik dan iets raars zie of ruik dan ren ik naar binnen om m’n personeel te waarschuwen… Maar ja, die waren er dus niet, vandaar dat een open deur die dag echt geen optie was!
Ik heb vorige week ook bijna elke dag lunch op bed gehad, dus ze hebben ’t alweer goed gemaakt. En de afwas op ’t GWF wordt gewoon weer vuil opgehaald door de sponsor van de bakken, dus er is helemaal geen afwas…
Koppie terug, vriend! 😽🐾