Categorie archieven: Joep

Joep over de zomer en zijn personeel

Volgens m’n personeel begint vandaag de zomer, omdat de zon precies recht boven de evenaar staat. Nou heb ik helemaal geen idee wat die evenaar voor een ding is, maar als de zon blijft schijnen ben ik al dik tevreden. Dan kan ik lekker buiten wandelen en dutten, en als ‘t me overdag te warm wordt ga ik lekker op de grond onder de struiken in m’n tuin liggen. Ik hoop alleen dat m’n personeel dan m’n ontbijt, lunch en diner daar ook wil serveren…

Trainen

Want dat buiten eten, dat is iets waar ik ze nog even op moet trainen. In m’n tuin staan al wel twee drinkbakken die twee keer per dag van vers water worden voorzien, maar m’n eten ook buiten zetten, dat doen ze liever niet omdat ze denken dat dat dan de katten uit de buurt aantrekt omdat ik m’n etensbak nooit in één keer leeg eet.
Zelf zie ik het probleem niet zo, want ik heb genoeg eten om te delen. Zelfs de hond van die lieve overbuurvrouw die m’n bak met ‘t restje natvoer helemaal leeg lebbert als ze op bezoek komen mag mee eten. Al sta ik er elke keer weer verbaasd over hoe snel ze dat dan kan want hoewel ze kleinerderer is dan ik, slobbert ze ‘t restje in m’n bak met natvoer in 0,001 seconde helemaal leeg. Maar dat scheelt m’n personeel dan wel weer afwas.

Personeel

En over m’n personeel gemauwd, deze week waren ze alweer twee jaar in dienst bij me. Waarvan ze sinds anderhalf jaar een vast contract hebben, want ik had al snel in de gaten dat het, zoals m’n moeder al gelijk mauwde toen ze de eerste keer op bezoek kwamen, inderdaad prima personeel voor mij is.
Okee, ze zijn een heel stuk ouderder dan het personeel van m’n moeder, maar daardoor zijn ze ook veel rustiger en vaker thuis, dus knuffel- en kroeltijd is de hele dag en nacht door. En ‘t zijn hele ervaren jagers, want m’n voorraadkast staat altijd vol met lekker eten en heerlijke snekkies. Dus daar hoefde ik ze helemaal niet meer in te trainen, wamt daar zijn ze natuurtalenten in.

Kattenklok

Maar ja, ze lopen nog niet altijd gelijk met m’n innerlijke kattenklok. Al weten ze inmiddels wel dat als ik ‘s morgens rond ‘n uurtje of zeven binnen kom van m’n nachtdienst of gewoon lekker buiten zijn, dat ik dan graag m’n ontbijt wil. En dan natuurlijk een nat ontbijt hè, want droge brokjes staan er altijd wel.
Soms zit ik in ‘t donker al op de tuintafel als ze midden in de nacht naar hun tweebenersbak gaan, en dan zie ik ze daarna vaak weer gewoon terug naar hun mand gaan, alsof ze me niet gezien hebben. Maar omdat het nu alweer vroeg licht is kunnen ze niet om me heen, en gaat soms om vijf uur de deur al voor me open zodat ik even m’n nagels kan scherpen aan de krabpaal naast de bank. Daarna ga ik dan klaar zitten bij m’n brokjes- en waterbak, met een blik van ‘wat ontbijten we vandaag’.
En dan gaat het mis. Ik krijg wel kroelen en aaien en kriebeltjes, en lieve woordjes. Maar daarna zegt m’n personeel doodleuk dat vijf uur nog veuls te vroeg is voor een nat ontbijt, en dat ik als ik honger heb lekker wat brokjes kan gaan knabbelen…

Vier dingen

Nou, ik weet dus ondertussen echt niet meer hoe ik ze nu, na twee jaar, nog kan aanleren om ‘s morgens gelijk ontbijt te serveren als ik binnenkom, ongeacht het tijdstip. Dus ik sta open voor ideeën, want ‘t enige dat ik nog kan verzinnen is om zo snel mogelijk, voordat m’n personeel terug in de slaapkamer is, languit op hun mand te gaan liggen. Maar dan nog zien ze kans om zich in allerlei bochten te wringen en gewoon onder hun dekentje verder te gaan slapen.
Meestal loop ik dan nog wel een paar keer over ze heen, maar dat vinden ze allemaal prima. Ze laten zich gewoon niet gek maken en slapen lekker verder.
Dan kan ik dus maar vier dingen bedenken om nog te doen.
Eén: ik kan heel hard gaan miauwen totdat ze hun bed uitkomen om m’n ontbijt te serveren.
Twee: ik kan wat droge brokjes gaan eten en wat slokjes water nemen.
Drie: ik kan achter ‘t gordijn in de vensterbank of tussen m’n personeel in de grote mand gaan liggen wachten.
Vier: ik kan m’n stiletto’s gebruiken om duidelijk te maken wat ik wil.

Heel eerlijk? Nummer vier vind ik eigenlijk helemaal geen optie, want geweld lost natuurlijk niks op. In plaats daarvan zou ik dan eerder de vacht die boven de dekens uitsteekt gaan likken, of hun snuit. Want m’n personeel is altijd heel lief voor me, en meestal snappen ze gewoon wat ik bedoel en hoef ik maar een mauwtje te geven, of ze aan te kijken of met m’n staart tegen hun achterpoot te tikken.
Ze hebben nog maar weinig training nodig, alleen moet ik ze wel af en toe nog een beetje bijsturen. Vooral wat m’n ontbijt betreft…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Voor mevrouw Sabine

Vanaf hier wil ik mevrouw Sabine nog heel veel sterkte wensen nu haar Ollie een mooie ster is geworden.
De vrienden die vorig jaar op het Eerste Grote Weiland Feest waren, herinneren zich Ollie vast nog want hij was de Meesterbakker van de Enige Echte Limburgse Ketnipvlaaien.
Lieve Ollie, we zullen je missen.
Maar ik weet zeker dat je van achter de Regenboogbrug een oogje in ‘t zeil zal houden, en ik zwaai elke nacht vanaf ‘t schuurdak naar jou en alle andere lieve vriendjes en vriendinnetjes met wie je nu voor altijd samen bent…

Joep is stoer en oer en ook gevoelig

Zoals heel veel vrienden wel weten, doet regen me helemaal niks. Zolang het er maar niet koud bij is, want daar heb ik een grondige hekel aan. Maar zelfs het onweer, dat deze week over m’n huis en tuin trok, maakte helemaal geen indruk op me. Ik zat lekker buiten, op m’n kussen op m’n tuintafel onder ‘t balkon van de bovenburen, en keek naar de lichtflitsen die na de donderklappen m’n weiland heel even beschenen.

Knallen

‘t Deed me denken aan de twee jaarwisselingen die ik binnen op de vensterbank al heb meegemaakt, met knallen en lichtflitsen in de straat. M’n personeel deed toen hun best om me bij ‘t raam weg te houden, maar ik wilde daar niks van weten. Ik heb geblazen en net zo lang gewurmd tot ik weer uit hun armen terug op de vensterbank kon springen…
Maar goed, even terug naar deze week.
M’n personeel zat naast me, ieder aan een kant van de tuintafel, mee te genieten van het vuurwerk uit de lucht. Want het ruikt altijd zo lekker, als ‘t regent nadat het een warme dag is geweest. En zo lekker buiten met z’n drietjes in ‘t donker was ook wel heel gezellig.

Stoer en koel

Terwijl Senior me heerlijke kriebels tussen m’n oren gaf, zei hij dat ‘ie me een hele stoere koele katermans vond, omdat ik niet bang was van ‘t onweer. Maar waarom zou ik bang zijn? Oudere buurtkatten hadden me al lang geleden gemauwd dat de knallen en ‘t vuurwerk uit de lucht vanachter de Regenboogbrug worden afgestoken, omdat alle lieve vrienden die daar nu wonen iets te vieren hebben en dat willen delen met iedereen die aan deze kant is achtergebleven.
Toen ik ‘t verhaal hoorde had ik nog helemaal geen idee wat de Regenboogbrug was, maar intussen heb ik daar nu een paar vrienden wonen, waar ik elke avond naar zwaai als ‘t donker is en de sterren naar me knipogen. Dan zijn ze weer even heel dichtbij me…

Maar toch ben ik diep in m’n hart niet zo’n stoere koele katermans als dat Senior denkt dat ik ben. Want als m’n buurtweebener aan de overkant met zo’n groot stuk blik op nog grotere zwarte ronde dingen door m’n weiland tuft, zorg ik dat ik zo vlug mogelijk weer in m’n eigen tuin kom. Ik snap ook niet dat de Weilandmuizen die daar nu weer wonen niet bang zijn van die herrie langs hun muizenhol. Mischien zijn zij wel veel stoerderder dan ik, want ik maak me uit de poten als ik dat gevaarte de grote schuur al uit hoor rijden.
En als ik teveel vreemde tweebeners op m’n achterpad zie, dan blijf ik ook liever in m’n eigen tuin. Okee, dan durf ik prima onder m’n tuinhek door om een hoekje over ‘t achterpad te loeren, maar dat doe ik eigenlijk meer om die vreemden in de gaten te houden. Want als ze te dichtbij komen naar m’n zin zit ik zó binnen.

Voor de buurtpoezen ben ik al lang niet meer bang, we zijn al helemaal aan elkaar gewend en we weten wat we aan elkaar hebben. Met sommigen wandel ik graag een inspectieronde, da’s altijd gezellig om samen werk en dollen te combineren.
Maar er zijn ook twee oude katers die al hun negen levens heel erg serieus nemen en geen tijd hebben om samen te spelen. Ze weten heel veel, en elke keer als we samen op stap gaan kom ik weer wijzer thuis. Maar achter elkaar aanjagen, stoeien of in bomen klimmen, daar beginnen ze niet meer aan. Ze willen ook nog steeds niet mee ‘t schuurdak op, terwijl je juist daar het beste uitzicht hebt. Dat geloven ze ook wel, maar ze mauwen dat ze al met pensioen zijn en ‘t klimmen liever aan de jongere poezels overlaten.

Grote kater

De enige waar ik voorlopig liever nog steeds een eindje bij uit de buurt blijf is de grote zwart witte kater, die af en toe vanuit een andere wijk verderop in ‘t dorp bij mij in de straat en over ‘t achterpad loopt. Ik weet nog steeds niet goed in te schatten of ‘ie wel vriendjes met me wil zijn. En ik weet eigenlijk ook helemaal niet of ik wel vriendjes wil zijn met zo’n grote kater uit een hele andere buurt.
Okee, dankzij hem heb ik wel mijn liefde voor water en zwemmen ontdekt, nadat ik vorig voorjaar als jong kittenkatertje zó erg van ‘m schrok dat ik op de brug naar ‘t weiland misstapte en in de sloot viel en daarmee een mogelijk gevecht uit de weg ging. Misschien weet ‘ie helemaal nog niet dat ik dankzij die ontmoeting tegenwoordig gediplomeerd zweminstructeur ben en al m’n zwemdiploma’s heb gehaald, die ik vol trots bewaar in de la bij m’n paspoort.
Maar hij zit heel vaak bij buurpoes Zosja voor de deur te wachten totdat ze naar buiten komt, en dan gaan ze samen aan de wandel. ‘t Kan natuurlijk best zo zijn dat zij tegen hem over mij gemauwd heeft, en dan weet ‘ie hopelijk dat ik geen katcurent om haar poot ben. Want daar heb ik als jonge katermans ook helemaal geen tijd voor, ik ben veel te druk met m’n nachtdiensten, personeel trainen, knuffelen en bijslapen, buiten in m’n tuin of binnen in de vensterbank. En dan heb ik natuurlijk ook nog een paar puntjes op de i te zetten voor het komende Tweede Grote Weilandfeest eind volgende maand.

Genieten

Maar eerst ga ik dit weekend nog even genieten van de regenbuien die er volgens m’n personeel aankomen. En misschien komt er ook nog wel vuurwerk uit de lucht. Want er is altijd wel ergens iets te vieren, zelfs als het regent buiten.
Omdat het leven gewoon zo mooi is…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep denkt aan het weilandfeest

Nou, dat was weer wat hoor, de afgelopen week… Van ‘t weekend lag ik lekker onder m’n kersenboom van de zon te genieten.

Pootjes

M’n personeel was druk in de weer met een zwart ding dat op de tuintafel was gezet. Er zaten drie pootjes onder, maar ‘t bewoog helemaal niet, zelfs niet toen ik er heeeel lang naar bleef kijken. Dus ik besloot om maar ‘s wat dichterbij te gaan inspecteren, want ik was best wel benieuwd wat m’n personeel nou weer m’n tuin had ingesleept.

Tot m’n verbazing zag ik dat dat ding heel erg leek op ‘t golfballetje waar ik binnen zo graag mee speel, omdat het zo’n leuk geluid maakt als ‘ie tegen de kast of de deur of de muur rolt wanneer ik ‘t een zwieper geef. Maar dit ding op tafel was iets groterderder dan m’n balletje, en ik had gelijk al gezien dat ‘ie niet kon rollen, want hij had een hele andere vorm. En hij had pootjes. En die heeft m’n balletje dan weer niet.

Bloempot

Nieuwsgierig liep ik een rondje om dat zwarte ding op m’n tafel, en ik had geen idee wat ik ermee kon. ‘t Voelde koud aan, dus even dacht ik dat m’n personeel een nieuwe zomermand voor me gekocht had, zo eentje waar het binnen lekker koel blijft terwijl het buiten heel erg warm is.
Ik ging op m’n achterpoten staan en keek naar binnen in dat zwarte ding. Hmmm. Dat zou daar onderin best wel lekker kunnen liggen, als ze dat glimmende metalen ding dat bovenop lag er uit zouden halen. Want daaronder leek het verdacht veel op een grote stenen bloempot, en ik weet uit eigen ervaring dat die ‘s zomers heerlijk koel zijn om in te liggen.
Maar dan moest wel dat deksel naar beneden. Alleen vroeg ik me af hoe kon ik er dan makkelijk in en uit zou kunnen komen, want ik had al lang gezien dat er onderin alleen maar een smalle schuif zat waar ik precies twee voorpoten in kon steken, maar meer toch echt niet.

Ineens wist ik ‘t: m’n personeel had dit zwarte ding vast en zeker voor me gekocht om m’n eigen Topkwaliteit Tuinmuizen in te kunnen kweken! Onderin kon ik wat stro leggen, door ‘t schuifje kon ik dan zien hoe het met ze ging en eten geven, en door dat glimmende metalen ding bovenin konden ze niet ontsnappen als ‘t deksel open stond. Ik zag het al helemaal voor me, maar m’n droom werd wreed verstoord toen Senior zei dat ik van de tuintafel af moest, me oppakte en terugzette onder m’n kersenboom terwijl Junior zwarte stenen in m’n muizenkweekbak stortte. Niet veel later zag ik vlammen boven de rand uitkomen, en toen die uitgingen deed ze het deksel dicht.
Echt, ik snapte er niks meer van. Ik kon toch geen Topkwaliteit Tuinmuizen leveren uit een vieze kweekkast?
Junior kwam naar buiten met een groot bord, en ik kon van onder m’n kersenboom niet zien wat er op lag, maar ‘t rook wel errug interessant.

Senior

Dus ik sprong uit m’n bloempot en liep naar de tuintafel, maar toen ik met m’n voorpoten tegen de tafelrand omhoog keek leek dat zwarte ding ineens wel heel groot. En ik voelde aan m’n snorharen dat dat ding op tafel nu best wel warm was geworden. Senior zei nog ‘Nee Joep’ en ik hoorde dat ‘ie het meende dus ik besloot om maar even de poten te gaan strekken op ‘t achterpad. Misschien was daar wel iets te beleven. In elk geval scheen de zon nog steeds, en ik kon ook heerlijk uit de wind in een tuinstoel achter de schuur gaan liggen om te zien wie er allemaal voorbij zou komen. Of misschien liep ik wel gewoon door naar m’n weiland, waar ‘t gras nog steeds hoog staat, om op zoek te gaan naar Weilandmuizen. Want die tuinmuizenkwekerij kon ik wel vergeten…
Toen ik weer terug in m’n tuin kwam was m’n personeel net klaar met eten en was de tafel leeg. Ze hadden helemaal niks voor me bewaard! Ik keurde ze geen blik waardig terwijl ik de keuken inliep. Maar bij binnenkomst rook ik dat mijn avondeten al geserveerd was, want er lag kip met kaas in m’n etensbak. En mauw nou zelf, dan kun je toch gewoon niet boos blijven op je personeel?

Zalm

De volgende dag werd dat zwarte ding weer gevuld met stenen, alleen stond ‘ie nu niet meer op tafel maar op een verhoging die Senior gemaakt had. Ik sprong op m’n tuintafel om te zien wat ze nou eigenlijk met dat zwarte ding aan ‘t doen waren, want er kwamen weer heerlijke luchtjes vanaf. En raad ‘s? Deze keer kwam Junior naar buiten met niet alleen borden, maar ook met mijn etensbak! Dus we hebben lekker met z’n drietjes buiten gegeten, al was het niet meer zulk lekker weer als de dag ervoor.
Maar dat maakte me helemaal niet uit, want ik kreeg een stukje lauwe zalm uit een klein pannetje dat in dat zwarte ding had gestaan, en dat was me toch lekker… Daarna kwam er ook nog een stukje lauwe kip in m’n bakje, en ineens moest ik weer terugdenken aan het Weilandfeest vorig jaar, toen Chef Tiga de lekkerste hapjes op z’n Hibatsjie gemaakt had.

Feest

Als m’n personeel dat zwarte ding weer ‘s gaat opstoken, ga ik heel goed kijken hoe ze dat doen. Dan gaat ‘ie over zeven weken ook mee het weiland in tijdens het feest, en dan kunnen we saame van de lekkerste muizensateetjes genieten. Ik zit er zelfs over te denken om ook nog een workshop ‘Veilig babbeknoeien voor beginners’ te geven, want misschien heeft jullie personeel ook wel zo’n ding in de tuin staan en dan kun je thuis zelf ook heerlijke hapjes bakken. Ik ga van ‘t weekend alvast even nadenken over welke sausjes ik allemaal kan maken en wat ik daarvoor nodig heb.
Want ‘t Tweede Grote Weilandfeest komt nu steeds dichterbij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep heeft kijk op zijn eten

Vanaf het moment dat ik als kittenkater op mezelf ging wonen wist ik het al heel zeker: ik ga een echte Zuid-Hollandse Bourgondische kater worden. Dat is best wel een beetje vreemd voor iemand die bijna in het noordelijkste puntje van de provincie woont, maar laat ik het proberen uit te mauwen.

Het is namelijk geen toeval dat ik mijn eigen personeel heb uitgekozen, want ondanks dat ze niet hoog scoorden op het aantal kamers in mijn toekomstige huis of het formaat van m’n tuin, voelde ik gewoon vanaf ‘t puntje van m’n neus tot aan het topje van m’n staart dat ik bij hullie een heel mooi leven zou hebben. Zodra ik bij Senior in z’n hand zat begon ik dan ook gelijk zo hard als ik kon te spinnen, want ik wilde heel graag met ‘m mee. En dat is me dus gelukt.

Eigen poten

Je moet weten, sinds de melkbar van m’n moeder gesloten werd omdat ze vond dat m’n broertjes, zusjes en ik al groot genoeg waren om op eigen poten te staan, kregen we van haar personeel te eten en te drinken. In bakjes, die we met z’n allen deelden. Als ik daar nog aan terugdenk…
M’n zusjes kregen het af en toe zelfs voor elkaar om boven op de kleine kittenbrokjes in slaap te vallen, en m’n broertjes hengelden soms met hun voorpoten in het natvoer, om ze daarna uitgebreid af te gaan zitten likken.
En ik? Ik zorgde er wel voor dat ik m’n porties binnen kreeg hoor, want ik stak m’n neus altijd in het midden van de etensbak, om dan rustig achteruit terug naar de rand te eten. Want daar had dan nog niemand met z’n poten in gezeten.

Vier smaken

Eenmaal in m’n eigen huis had ik ‘t eten en drinken helemaal voor mezelf alleen. En die rust tijdens ‘t eten, daar kan ik best nog steeds wel van genieten.
Ik krijg nu al zolang als ik me kan herinneren elke avond voordat m’n personeel gaat slapen een maatschepje met vier smaken brokken die ze zelf door elkaar mengen, en die vind ik nog steeds heel errug lekker. Die brokjes eet ik nog steeds vanuit ‘t midden van m’n etensbak, en vaak ligt er ‘s avonds dan nog wel een klein restje brok langs de randen, maar ik weet ook dat die er dan uit gaan en dat er weer een verse portie in komt. Verwend? Welnee. Ik hou gewoon van verse brokjes…
M’n personeel vond dat ik van kitten af aan ook aanvullend natvoer moest krijgen, omdat droge brokken… nou ja, gewoon een beetje droog zijn. En water is goed tegen de dorst, maar daar is dan ook alles mee gemauwd.

Merken

En zo is het dus gekomen dat ik heel veel verschillende merken natvoer met verschillende smaken voor ontbijt en diner geserveerd krijg. Ik heb zelfs een eigen voorraadkast in de keuken, waar de blikjes, zakjes, kuipjes, muizen en hartjes in aparte bakken staan, dus ik weet al precies wat er op het menu staat zodra m’n personeel een bak pakt. Het blijft alleen altijd weer een verrassing welke smaak ik in m’n etensbakje krijg.
Wekenlang was ik dol op mousse met leverworstsmaak, maar daar begin ik nu een beetje op uitgekeken te raken. Maar rund, tonijn en kip (vooral die met kaas) blijven nog steeds favoriet.
Garnalen en mosselen lust ik niet, en kabeljauw, haring en witvis hoeft m’n personeel me ook niet voor te schotelen. En dat weten ze intussen, want als ik ruik dat dát op ‘t menu staat dan loop ik demonstratief langs m’n bakje met natvoer en begin ik luidruchtig op m’n droge brokjes te knabbelen…

Zalm

Maar als m’n personeel weer ‘s zalm uit de oven eet, dan weet ik dat er altijd ook een stukje voor mij apart wordt gehouden en loopt ‘t water al bijna uit m’n bek. Als ‘t eindelijk lauw in m’n etensbak ligt, dan ga ik daar uitgebreid voor zitten om van elk hapje te genieten. Jammer genoeg eten ze niet elke dag zalm…
Groenten en besjes lust ik ook, maar daar wil ik dan wel lekker veel vlees met saus of boeljon bij, dus dat komt dan uit een blikje. Want verse groenten en zo, dat eet m’n personeel maar lekker zelf op. Enne, wist je al dat insecten met vlees en saus uit een zakje echt veel lekkerderder zijn dan vers uit de tuin? Ze kriebelen ook helemaal niet in je keel als je ze opeet, en er zit veel meer smaak aan.

Onderhandelen

Elke keer als m’n personeel weer op jacht is geweest om m’n voorraadkast bij te vullen, zit er altijd wel weer iets bij dat ik nog niet eerder heb gegeten of gedronken. Gewoon, omdat ze zelf ook niet elke dag ’t zelfde eten, vinden ze ‘t leuk als ik iets nieuws uitprobeer. En als ik m’n bakje dan zó schoongelikt heb dat ‘t gelijk de kast weer in zou kunnen, dan schrijven ze op wat ‘t was en komt ‘t op m’n menulijst. Maar dat is natuurlijk helemaal geen garantie dat ik het een volgende keer weer op eet, want ik moet er ook maar net trek in hebben.
Jammer genoeg krijg ik nooit wat anders te eten als ik iets na een paar hapjes niet lust, want m’n personeel zegt dan dat ik altijd nog brokjes heb staan en ze beweren dat ik dus echt niet om kom van de honger. Misschien moet ik op dat punt toch wat beter leren onderhandelen…

Maar, al met al heb ik dus een heerlijk leven. Goed eten en drinken, heel veel knuffels, speelgoed en heerlijke plekjes in huis om lekker te dutten. En de vrijheid om lekker buiten te zijn, te rennen door ‘t weiland, een catwalk om in te klimmen en vrienden om de straatcontroles mee te doen.
Sommige tweebeners noemen me een verwend nest. Maar zelf mauw ik liever dat ik een geslaagde Zuid-Hollandse Bourgondische katermans ben. Dat klinkt toch wat liever.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep geniet nou extra van zijn leven

Nou had ik aan het begin van de week toch echt ‘t idee dat de zomer al was begonnen, maar kat, kat, kat, wat viel dat weer tegen toen de wind van zee kwam opzetten en ik bijna uit m’n jas waaide… ‘t Leek wel weer herfst!

Warmerderer

Gelukkig heb ik in m’n tuin genoeg plekjes om uit de wind te blijven en te genieten van de zon, want die bleef gelukkig wel schijnen. En ik kon ook lekker rennen door ‘t hoge gras in m’n weiland. Eerst tegen de wind in, oren plat op m’n kop en de snorharen tegen m’n wangen, om daarna weer met de wind onder m’n staart op volle snelheid terug richting huis te gaan. Dat heb ik begin van de week elke dag wel een paar keer gedaan, en gelukkig was ‘t gras te hoog voor m’n personeel om foto’s te maken want ze zagen alleen af en toe ‘t puntje van m’n staart boven de grassprieten uitkomen…
En weet je wat ‘t leukste was? Om keihard dwars door alle uitgebloeide paardenbloemen heen te rennen want die pluisjes vlogen dan alle kanten uit. Soms moest ik even stoppen om een nies los te laten als er zo’n pluis in m’n neus vloog, want dat kriebelde best wel. Maar dan rolde ik gelijk even door ‘t gras, met alle vier m’n poten in de lucht. Soms bleef ik zelfs ook nog even lekker liggen genieten van de zon, want ‘t was echt net alsof ‘t in dat weiland warmerderer was dan in m’n eigen tuin.

Knuffels

Als ik ‘s avonds dan weer thuis kwam stond m’n personeel al met de borstel klaar, want de eerste keer dat ik door ‘t weiland gereest was liet ik binnen een heel spoor van pluisjes en graspollen achter op ‘t donkergrijze laminaat. En daar waren ze niet echt heel blij mee…
Ik werd dan opgetild en terwijl Senior me in z’n armen hield, lieve woordjes tegen me fluisterde en knuffeltjes gaf, werd ik zachtjes van kop tot en met staart door Junior geborsteld en gekriebeld. En dan niet alleen m’n rug, maar ook onder m’n kin, op m’n buik en aan m’n poten. Heerlijk vond ik dat! Wist ik veel dat ze gelijk even controleerden of ik geen rare beestjes in m’n vacht mee naar huis had genomen… Dat was best wel even een tegenvaller, want rare beestjes kunnen toch ook best wel vriendjes worden dacht ik zo. Maar ik hoorde van m’n personeel dat ik met dat soort beestjes geen vriendjes wíl worden, omdat ze me kunnen bijten waardoor ik heel veel jeuk krijg, en misschien zelfs ziek kan worden.

Frisserderder

Nou, daar schrok ik toch best wel een beetje van, want ik wist helemaal niet dat er van dat soort beestjes bestonden die in m’n vacht konden gaan zitten. Ben ze tijdens ‘t wassen ook nog nooit tegengekomen en ik heb de buurkatten er ook nog nooit over gehoord.
Maar toch, een gewaarschuwd katermans telt voor twee. Dus toen het halverwege de week een stuk frisserderder werd omdat de zon niet kwam opdagen maar de wind bleef, heb ik lekker thuis met m’n bips boven de verwarming gehangen want ik vond ‘t gewoon te koud buiten. En vanuit de vensterbank kon ik zo ook gelijk prima toezicht houden op m’n personeel terwijl ze in m’n achtertuin aan het werk waren. Want er moesten stenen uit ‘t terras worden gehaald en daar waag ik m’n stiletto’s écht niet aan, stel je voor dat er eentje afbreekt. Okee, ik heb later die dag nog wel even een pootje toegestoken om kuilen te helpen graven voor de nieuwe fruitstruiken, want dat kan ik heul veul snellerderder dan m’n personeel met zo’n klein schepje.

En heel eerlijk gemauwd, ik had ook best nog wel wat mest aan de kuilen willen toevoegen voordat die struiken er in gingen, maar dat mocht dan weer niet. Dus toen ben ik een beetje brommend maar weer achter de hosta bij de schuur gaan zitten, want die plant groeit als een tierelier sinds ik de grond daaronder als kattenbak gebruik. Kuiltje dichtgooien en dan een beetje aanstampen met m’n voorpoten, echt een aanrader om de tuin lekker groen te houden.
Daarna ben ik maar weer binnen in de vensterbank gaan liggen. Lekker in slaap gevallen, want ik wist heel zeker dat m’n personeel ‘t wel even zonder mijn hulp af kon.

Genieten

Al met al heb ik de afgelopen week dus eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gedaan of meegemaakt. Geslapen, gespeeld, geknuffeld, gewandeld. Nog meer geslapen, lekkere snekkies gegeten, maar natuurlijk ook m’n brokjes en natvoer, straatcontrole gedaan vanaf de vensterbank, op m’n catwalk en ‘t schuurdak gezeten en een paar nachtdiensten gedraaid met de buurtkatten.
Misschien is dit wel de bekende stilte voor de beruchte storm en moet ik er nog even van genieten nu ‘t nog kan, want vandaag precies over negen weken barst ‘t Tweede Weilandfeest los.
Dus de komende week neem ik het er denk ik ook nog even van…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep