Categorie archieven: Joep

Joep kijkt uit naar het Tweede Weilandfeest

Tsja, waar zal ik het deze week ‘s over hebben… Want dat de zomer weer terug is, dat hadden jullie ook vast zelf al gemerkt. En bij mij thuis betekent dat ekstra kupjes kattenmelk, ekstra kattensoepjes en een drinkbak … uhhh … pootjesbaaibad in de slaapkamer. Al blijft m’n personeel stug volhouden dat ‘t toch écht een drinkbak is.

De week

De afgelopen week heb ik overdag lekker languit liggen dutten op ‘t grote bed of op de bank of in de vensterbank, en ‘s nachts was ik de hele nacht lekker buiten. Behalve natuurlijk als de hosta en de hortensijaas in de achtertuin bewaterd moesten worden, of bemest. Want hoewel ik een prachtige schone grote kattenbak in de badkamer heb staan, ga ik daar al maaaaaaanden niet meer heen. Omdat er écht een heel groot verschil zit tussen binnen graven in een laag kattengrit en tot aan m’n oksels in de aarde onder de hosta en hortensijaas graven. M’n Drentse vriend Zorro had me ooit ‘s gemauwd hoe lekker dat laatste is, en dat hij dat al jaren deed. Maar heel eerlijk, ik zag daar toen de lol helemaal niet van in, ik was gewend aan m’n bak binnen. Lekker warm, altijd schoon, en ik kreeg er geen vuile poten van.

Hortensijaas

Tot de dag dat ik m’n achtertuin in kwam en de lucht van ‘n onbekende kater rook. Stel je voor, in m’n eigen tuin… Ik vond dat best nog wel brutaal, en ‘t enige wat ik kon bedenken was om m’n eigen luchtje eroverheen te plassen. De hosta groeide daar eigenlijk wel goed op dus ik dacht, dan bemest ik ‘m ook maar gelijk als ik toch bezig ben. En omdat de hortensijaas in ‘t zelfde perk staan besloot ik die ook maar gelijk extra te verzorgen. En ik moet mauwen, ze bloeien dit jaar als nooit tevoren!
De kater die dacht dat ‘ie m’n tuin kon inpikken heb ik nooit meer geroken. Nou ja, af en toe heel vaag in m’n weiland, maar dat is groot genoeg voor ons samen. En dat pootjespoetsen is eigenlijk zo gedaan. Het meeste veeg ik toch af aan m’n personeel, de bank of ‘t dekbed op ‘t grote bed, want ik wil natuurlijk geen vieze poten aan m’n krabpaal, of op de kussens van m’n mandjes.

Weiland

Trouwens, over weiland gemauwd… Vandaag over precies twee weken barst ‘t Tweede Grote Weiland Feest weer los, en er wordt al druk afgesproken om met elkaar mee te reizen vanuit alle windstreken van Nederland.
Ik heb alweer slaapdozen in verschillende formaten gevonden voor de miauwers en woefers die blijven overnachten en geen zin hebben om hun eigen mand of dekentje mee te nemen. De proeverijtent staat over twee weken tot aan de nok gevuld dankzij alle sponsors, en ook de andere tenten worden vrijdags voor ‘t feest al opgezet. Net als de dubbele waterglijbaan, die ik dezelfde avond natuurlijk zelluf dan gelijk ga uittesten…
Senior staat al de hele week druk te zagen en te timmeren op ‘t achterpad om de balanceerbaan op tijd af te krijgen, en Junior zat deze week elk vrij moment dat ze had met ‘r neus in alle kookboeken die in de boekenkast staan. Hopelijk is ‘t volgende week niet zo warm, want dan gaat ze elke dag lekkere hapjes koken, bakken, stoven, braden en grillen, die ik dan samen met de buurtkatten mag voorproeven.

Muisbezorgd

Zelf ga ik de donderdag voor het feest met Japie van Muisbezorgd ‘t hele land weer door met de koelwagens, om op aanwijzingen van onze vrienden ter plaatse zoveel mogelijk verschillende soorten krakend verse muizen te vangen. Want er moet natuurlijk wel iets te kiezen zijn op ‘t feest.
En als we dan weer thuiskomen werken we met kat en macht de hele nacht door om alles purrrfect gefileerd te krijgen, om dan verdeeld over de vijfentwintig koelkasten in de schuur op vrijdag een hele dag te marineren om op zaterdag sappig en smakelijk op één van de tien barbeknoeis gelegd te kunnen worden.
Dat is dit jaar wel zelfbediening, want Chef Tiga en z’n broers zijn er dit jaar jammer genoeg niet bij op ‘t feest omdat ze nog steeds met hun sabbatical bezig zijn. Maar gelukkig hebben de stoere poezen en katers van de lokale brandweer toegemauwd dat ze een oogje in ‘t zeil komen houden en waar nodig een pootje toe willen steken om de gasten te helpen die zelf nog weinig of geen barbeknoei ervaring hebben. Want alle vachten moeten natuurlijk wel weer na ‘t feest zonder brandgaten naar huis…

Workshops

Er zijn ook weer de nodige workshops te volgen, en ‘t aanbod is dit jaar enorm. Van tevoren aanmelden om daaraan deel te nemen is wel potig, want vol is vol. Maar je kunt natuurlijk ook op ‘t feest zelf besluiten om te kijken of er nog ergens plek is. Op m’n eigen Feestboekpagina heb ik een bericht met alle workshops vastgezet, misschien zit er wel iets voor je bij. En wil je zelf nog een workshop geven over iets waar je heel goed in bent, laat ‘t me maar weten!
Verder zijn er, net als vorig jaar, weer een Podiumtent voor diverse live optredens, een Wieuwtent en een Seniorentent om lekker te chillen, een Bartent om gezellig bij te mauwen of te blaffen met elkaar onder ‘t genot van een hapje en een lebbertje, en nog veel meer. Eigenlijk veuls teveul om op te mauwen, maar als je er vorig jaar bij was dan weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten.
O, en ‘t feest wordt dit jaar om 12.00 uur precies geopend door de hond van onze hoofdsponsor die de catering verzorgt, dus zorg dat je erbij bent!

Ik kijk er al naar uit om jullie over twee weken weer te mogen verwelkomen op ‘t feest. Maar nu ga ik eerst even m’n stiletto’s aan m’n nieuwe krabpaal scherpen. Daarna ontbijten, knuffelen met m’n personeel en een dutje doen. Tot aan lunchtijd ofzo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep en de heerlijk hete dagen

Om heel eerlijk te zijn, die warme dagen van de week waren best wel lekker…
Je moet weten, ik kwam ‘s ochtends binnen voor ontbijt, zoals ik elke morgen doe. En toen ‘t zo warm was, was m’n personeel ook al vroeg op dus dat kwam me purrrfect uit.

Krabpaal

Wekenlang krabde ik altijd eerst nog even een rondje op de kokosmat bij de achterdeur terwijl m’n personeel geduldig bleef wachten totdat ik m’n nagels voorgescherpt had voordat ik de drempel over stapte. Maar sinds een paar dagen heb ik binnen een hele nieuwe krabpaal staan. Niks bijzonders hoor, gewoon een paal met een zacht grijs stofje aan de voet. Maar ik loop nu gelijk door naar binnen, over de kokosmat naar m’n nieuwe krabpaal en ben daar heel tevreden mee, omdat ik me nu weer languit kan uitrekken terwijl ik m’n voorste stiletto’s scherp. Want die oude paal, die was na twee keer repareren (waardoor ‘ie elke keer weer een stukje korter werd) eigenlijk al een tijdje helemaal op.
Ik kon als ik op m’n buik ervoor lag gewoon de bovenkant aantikken, dus dan kun je je vast wel voorstellen wat een iennie-mienie paaltje dat was geworden… En ‘t touw had ik ook al voor een deel losgetrokken, maar omdat ik nog twee luxe krabpalen met ligplekken én de krabzak tot aan ‘t plafond plus nog steeds m’n allereerste kittenkrabpaaltje in huis heb leek het voor m’n personeel nog geen échte noodzaak om haast te maken met vervangen van die ene. Maar toch is dat er deze week dan eindelijk van gekomen, en m’n nieuwe krabpaal is nu al m’n favorietste krabpaal in huis.

Warm

Maar goed, ik dwaal af… Waar was ik ook alweer gebleven? Oja, binnenkomen voor ontbijt toen ‘t begin deze week zo warm was.
Zoals hierboven al gemauwd loop ik dan altijd direct door om eerst m’n stiletto’s te scherpen. Dan heeft m’n personeel mooi de tijd om een blikje, kuipje of zakje open te trekken en te serveren. Bij Junior mag ik dan altijd nog de kleine lepel aflikken waarmee m’n eten in m’n etensbak wordt gedaan, maar Senior begint daar niet aan. Die vind dat ik gewoon uit m’n etensbak kan eten. Maar daarmee mis ik dus eigenlijk wel zeker een kwart theelepel voer…
Maar goed, eten ging prima hoor, met die hitte. En drinken ook, al moest ik er wel even aan wennen dat in de slaapkamer nu ook een drinkbak met water stond. En wát voor eentje, miauw. ‘t Leek wel een zwembad! Dat kwam zo, toen m’n personeel vorig weekend bij de lokale dierenwinkel langs ging, zagen ze in de etalage een drinkbak staan waarvan ‘t binnenste deel in de vriezer kon. Eigenlijk was ‘t een drinkbak voor honden, maar ach, m’n personeel kijkt niet zo nauw. Een drinkbak is tenslotte een drinkbak. En omdat ze al wisten dat het begin vorige week heel erg warm zou worden, hebben ze zo’n bak voor me meegenomen. Nou, dat heb ik geweten… Met een bak water op kamertemperatuur en een bak gekoeld water was de keuze om te drinken natuurlijk niet moeilijk. Al vond m’n personeel het toch minder leuk toen ik in dat koele binnenbad ook wilde gaan pootjebaaien…

Gasten

Na m’n ontbijt was ‘t dan tijd voor de eerste dagelijkse knuffels, aaien en lieve woordjes. Ik doe dan altijd net alsof ik niet doorheb dat m’n personeel tegelijkertijd even checkt of ik geen ongenode gasten mee naar binnen heb genomen in m’n vacht. Maar ik ben natuurlijk de beroerdste katerman niet, dus ik heb ze deze week weer iets te doen gegeven tijdens ons vaste ochtendritueel.
Want ik heb ontdekt dat er aan de zijkant van ‘t achterpad, op weg naar de brug richting m’n weiland, planten groeien waar lichtbruine kleine kleefbolletjes aan zitten. En da’s leuk want met m’n rug, linker-, rechterzij en staart loop ik dan expres tegen die planten aan en hop, ik heb een hele vacht vol…
Ik weet nog wel, de allereerste keer vorig jaar dat ik met die bolletjes thuiskwam. M’n personeel was even in paniek, omdat ze dachten dat het beestjes waren. Er werd zelfs een vergrootglas bijgehaald, de bolletjes werden fijngeknepen tussen een papiertje en nóg beter bekeken. En terwijl ik al lang wist dat het geen beestjes waren, is m’n personeel er toch even een tijdje mee bezig geweest. Maar ja, ze vonden toch dat al die bolletjes uit m’n vacht moesten, dus ik werd overal gestreeld en gekriebeld tot alles er weer uit was. Ik kan het dan ook van harte aan iedereen aanbevelen, om met een vacht vol kleefbolletjes thuis te komen. Want zo’n kriebel- en pluksessie is écht heel errug ontspannend.

Koeler

Maar, even terug naar het onderwerp van deze blog, de drie zomerdagen begin deze week.
Nadat ik weer een zachte vacht zonder bolletjes had, ben ik lekker op ‘t grote bed gaan liggen, onder dat grote zwiepding aan ‘t plafond. Waterbak bij de poot, en af en toe werd er zelfs een snekkie of een soepje op het grote bed geserveerd. ‘t Zal je dan ook niet verbazen dat het wat mij betreft best de hele maand wel 38 graden zou mogen blijven, want vanaf donderdag moest ik m’n snekkies en soep gewoon weer zelluf in de keuken ophalen.
Zodra de zon onder ging en ‘t wat koeler werd stond ik pas op van ‘t grote bed, wandelde op m’n gemak naar de keuken voor m’n diner, gaf m’n personeel wat kopjes en knuffels en vertrok naar de achtertuin. Eerst even wat wennen aan de warmte in de grote stoel of in m’n kersenboompot, daarna even m’n catwalk op om een beetje vanuit de hoogte om me heen te kunnen kijken om daarna lekker aan de wandel te gaan of aan ‘t werk voor de straatcontrole met de buurtkatten. En dan ‘s morgens vroeg herhaalde zich dat hele ritueel weer.
Maar nu? Nu vind ik ‘t gewoon weer koud. Ik wil die zomer terug…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep en het Grote Weilandfeest 2025

Vandaag precies over vier weken barst het weer los… Het Grote Weilandfeest 2025!
Als je er vorig jaar bij was dan weet je wat je kunt verwachten en hoop ik jullie allemaal weer om 12.00 uur te mogen verwelkomen bij de ingang van ‘t prachtige weiland achter m’n huis, dat ook dit jaar weer opengesteld wordt door mijn lieve achterbuurvrouw.
En voor degenen die er vorig jaar om welke reden dan ook niet bij waren zal ik even uitmauwen hoe dat feest is ontstaan, en wat er ook deze keer zoal te doen is.

Idee

Vorig jaar rond deze tijd zat ik op een mooie dag op ‘t achterpad bij m’n huis, naast de sloot over ‘t weiland daarachter uit te kijken. Ik had toen ik als kittenkater op mezelf ging wonen een eigen Feestboekpagina gekregen van m’n personeel, en daar leerde ik heel veel vrienden kennen. Niet alleen miauwers, maar ook blaffers die vaak samen in één huis wonen. We genoten van elkaars verhalen en belevenissen, maar we hadden elkaar nog nooit ontmoet. Dus ik bedacht dat het misschien best wel leuk zou zijn om een keertje écht kennis met elkaar te maken. En hoe kun je dat beter doen dan met een feestje…

Dus ik ben diezelfde middag nog met m’n personeel om de leptop gaan zitten, want ik had geen idee hoe ik zoiets moest organiseren.
Om te beginnen moest er een uitnodiging komen aan iedereen die wel zin had in een feestelijke kennismaking in een weiland. Maar er moest natuurlijk ook wel iets te beleven zijn, iets te drinken en te eten.

Workshops

Al snel kwamen er vragen van vogeltjes, konijntjes en andere kleine huisdieren die ook bij de blaffers en de miauwers in huis wonen, of ze ook naar ‘t feest mochten komen. M’n personeel zei wat ik al dacht, want stel je toch voor dat een gast per ongeluk voor een lekker maaltje zou worden aangezien door één van de andere gasten? Ik moest er niet aan denken… Vandaar dus dat het feest alleen toegankelijk is voor miauwers en blaffers, want iedereen moet natuurlijk wel weer heelhuids terug naar huis kunnen.
En daarom mogen kittens en puppies ook alleen maar mee naar ‘t feest onder begeleiding van hun vader of moeder. Dat ging vorig jaar prima, dus dat gaan we volgende maand weer doen.
Nadat de reacties op de uitnodiging binnen stroomden, kwamen ook ideeën om workshops te geven. Want wat is er nou leuker dan op een feest met vrienden ook nog eens iets nieuws te leren?
Zo waren er vorig jaar de workshops Legaal Bankroven voor beginners, Koken met Kattenkruid, een Masterclass medicatie weigeren, Weilandmuis vangen in de praktijk, Leeuwentemmen voor beginners, Waslijn wandelen (als onderdeel van de cursus Kattobatiek), Slootsnorkelen voor beginners, Krabtonspringen met één achterpoot en nog veel meer…

Wokkelglijbaan

Behalve tenten om heerlijk naar muziek te luisteren of te relaxen, waren er natuurlijk ook kraampjes waarin vrienden hun zelfgemaakte spullen aan de kat of hond konden brengen. Er was een proeverij tent, waar je de laatste nieuwe hapjes en snekkies kon proeven en diverse tentjes door ‘t weiland om catnipwijn en bottenbouillonbier te drinken. Voor de kleintjes en geheelonthouders was dat natuurlijk ook verkrijgbaar in een 0.0 versie, net als gewoon vers water en diverse soepjes.
Maar de klapper van ‘t feest was natuurlijk de metershoge dubbele wokkelglijbaan, waarvan de ene baan in het weiland uitkwam en de andere baan in de sloot, waar ik zelf heb leren zwemmen en nog steeds graag m’n baantjes trek. En als afsluiting vorig jaar was er een spontane dropping met muizenjacht, met aansluitend nog een enorme barbecue voor ‘t slapen gaan.

Dit jaar

Dat alles doen we grotendeels dit jaar dus weer opnieuw. De kraampjes en de tenten zijn al geregeld, de sponsors voor de proeverij maken alweer overuren om het nieuwste van ‘t nieuwste te kunnen presenteren en de wokkelglijbaan wordt de vrijdag voor ‘t feest geleverd en opgezet.
Er zijn ook alweer aanmeldingen van vrienden die dit jaar graag een workshop willen geven. Zo kun je nu al inschrijven om te leren slootzwemmen, vrij worstelen, buikdansen en stoktrekken. Maar je kunt ook kiezen voor een kookcursus, een workshop trampoline springen en je kunt kattenliedjes leren zingen voor in de auto.
Zelf heb ik Senior aan ‘t werk gezet om een balanceerbaan te bouwen, met planken op drie centimeter vanaf de grond voor de beginners, tot zeshonderd centimeter hoog voor de gevorderde balanceerders, en verschillende hoogtes daar tussen in. En Junior is druk met het maken van hele dikke kussens, zodat niemand zich tijdens die workshop kan bezeren.
Al met al denk ik dat dit Tweede Grote Weilandfeest die van vorig jaar gaat overtreffen. Want volgende maand gaan we er weer Saame een hele gezellige dag van maken. En net als vorig jaar kun je ook blijven slapen, zodat je zondag in de loop van de dag na een heerlijk ontbijt weer fris en fruitig naar huis kunt.

Doe mee

En als je nou denkt hé, ik kan iets dat ik anderen ook graag wil leren, laat het me dan onderaan deze blog of op m’n eigen Feestboekpagina weten. Dan zorg ik dat je een mooi plekje in het weiland krijgt en kan ik jouw workshop ook op het programma zetten.
Aanmelden voor deelname aan een workshop kan op dezelfde manier, al ben je natuurlijk ook van harte welkom als je niks meer hoeft te leren en gewoon lekker wil feesten met vrienden.
In m’n blog van 19 juli zal ik het definitieve programma bekend maken, en dan hoop ik al m’n blaffende en miauwende vrienden en vriendinnen de zaterdag daarna om 12.00 uur te zien bij de opening van het Tweede Grote Weilandfeest.
Of wat later natuurlijk, dat is ook prima…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over de zomer en zijn personeel

Volgens m’n personeel begint vandaag de zomer, omdat de zon precies recht boven de evenaar staat. Nou heb ik helemaal geen idee wat die evenaar voor een ding is, maar als de zon blijft schijnen ben ik al dik tevreden. Dan kan ik lekker buiten wandelen en dutten, en als ‘t me overdag te warm wordt ga ik lekker op de grond onder de struiken in m’n tuin liggen. Ik hoop alleen dat m’n personeel dan m’n ontbijt, lunch en diner daar ook wil serveren…

Trainen

Want dat buiten eten, dat is iets waar ik ze nog even op moet trainen. In m’n tuin staan al wel twee drinkbakken die twee keer per dag van vers water worden voorzien, maar m’n eten ook buiten zetten, dat doen ze liever niet omdat ze denken dat dat dan de katten uit de buurt aantrekt omdat ik m’n etensbak nooit in één keer leeg eet.
Zelf zie ik het probleem niet zo, want ik heb genoeg eten om te delen. Zelfs de hond van die lieve overbuurvrouw die m’n bak met ‘t restje natvoer helemaal leeg lebbert als ze op bezoek komen mag mee eten. Al sta ik er elke keer weer verbaasd over hoe snel ze dat dan kan want hoewel ze kleinerderer is dan ik, slobbert ze ‘t restje in m’n bak met natvoer in 0,001 seconde helemaal leeg. Maar dat scheelt m’n personeel dan wel weer afwas.

Personeel

En over m’n personeel gemauwd, deze week waren ze alweer twee jaar in dienst bij me. Waarvan ze sinds anderhalf jaar een vast contract hebben, want ik had al snel in de gaten dat het, zoals m’n moeder al gelijk mauwde toen ze de eerste keer op bezoek kwamen, inderdaad prima personeel voor mij is.
Okee, ze zijn een heel stuk ouderder dan het personeel van m’n moeder, maar daardoor zijn ze ook veel rustiger en vaker thuis, dus knuffel- en kroeltijd is de hele dag en nacht door. En ‘t zijn hele ervaren jagers, want m’n voorraadkast staat altijd vol met lekker eten en heerlijke snekkies. Dus daar hoefde ik ze helemaal niet meer in te trainen, wamt daar zijn ze natuurtalenten in.

Kattenklok

Maar ja, ze lopen nog niet altijd gelijk met m’n innerlijke kattenklok. Al weten ze inmiddels wel dat als ik ‘s morgens rond ‘n uurtje of zeven binnen kom van m’n nachtdienst of gewoon lekker buiten zijn, dat ik dan graag m’n ontbijt wil. En dan natuurlijk een nat ontbijt hè, want droge brokjes staan er altijd wel.
Soms zit ik in ‘t donker al op de tuintafel als ze midden in de nacht naar hun tweebenersbak gaan, en dan zie ik ze daarna vaak weer gewoon terug naar hun mand gaan, alsof ze me niet gezien hebben. Maar omdat het nu alweer vroeg licht is kunnen ze niet om me heen, en gaat soms om vijf uur de deur al voor me open zodat ik even m’n nagels kan scherpen aan de krabpaal naast de bank. Daarna ga ik dan klaar zitten bij m’n brokjes- en waterbak, met een blik van ‘wat ontbijten we vandaag’.
En dan gaat het mis. Ik krijg wel kroelen en aaien en kriebeltjes, en lieve woordjes. Maar daarna zegt m’n personeel doodleuk dat vijf uur nog veuls te vroeg is voor een nat ontbijt, en dat ik als ik honger heb lekker wat brokjes kan gaan knabbelen…

Vier dingen

Nou, ik weet dus ondertussen echt niet meer hoe ik ze nu, na twee jaar, nog kan aanleren om ‘s morgens gelijk ontbijt te serveren als ik binnenkom, ongeacht het tijdstip. Dus ik sta open voor ideeën, want ‘t enige dat ik nog kan verzinnen is om zo snel mogelijk, voordat m’n personeel terug in de slaapkamer is, languit op hun mand te gaan liggen. Maar dan nog zien ze kans om zich in allerlei bochten te wringen en gewoon onder hun dekentje verder te gaan slapen.
Meestal loop ik dan nog wel een paar keer over ze heen, maar dat vinden ze allemaal prima. Ze laten zich gewoon niet gek maken en slapen lekker verder.
Dan kan ik dus maar vier dingen bedenken om nog te doen.
Eén: ik kan heel hard gaan miauwen totdat ze hun bed uitkomen om m’n ontbijt te serveren.
Twee: ik kan wat droge brokjes gaan eten en wat slokjes water nemen.
Drie: ik kan achter ‘t gordijn in de vensterbank of tussen m’n personeel in de grote mand gaan liggen wachten.
Vier: ik kan m’n stiletto’s gebruiken om duidelijk te maken wat ik wil.

Heel eerlijk? Nummer vier vind ik eigenlijk helemaal geen optie, want geweld lost natuurlijk niks op. In plaats daarvan zou ik dan eerder de vacht die boven de dekens uitsteekt gaan likken, of hun snuit. Want m’n personeel is altijd heel lief voor me, en meestal snappen ze gewoon wat ik bedoel en hoef ik maar een mauwtje te geven, of ze aan te kijken of met m’n staart tegen hun achterpoot te tikken.
Ze hebben nog maar weinig training nodig, alleen moet ik ze wel af en toe nog een beetje bijsturen. Vooral wat m’n ontbijt betreft…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Voor mevrouw Sabine

Vanaf hier wil ik mevrouw Sabine nog heel veel sterkte wensen nu haar Ollie een mooie ster is geworden.
De vrienden die vorig jaar op het Eerste Grote Weiland Feest waren, herinneren zich Ollie vast nog want hij was de Meesterbakker van de Enige Echte Limburgse Ketnipvlaaien.
Lieve Ollie, we zullen je missen.
Maar ik weet zeker dat je van achter de Regenboogbrug een oogje in ‘t zeil zal houden, en ik zwaai elke nacht vanaf ‘t schuurdak naar jou en alle andere lieve vriendjes en vriendinnetjes met wie je nu voor altijd samen bent…

Joep is stoer en oer en ook gevoelig

Zoals heel veel vrienden wel weten, doet regen me helemaal niks. Zolang het er maar niet koud bij is, want daar heb ik een grondige hekel aan. Maar zelfs het onweer, dat deze week over m’n huis en tuin trok, maakte helemaal geen indruk op me. Ik zat lekker buiten, op m’n kussen op m’n tuintafel onder ‘t balkon van de bovenburen, en keek naar de lichtflitsen die na de donderklappen m’n weiland heel even beschenen.

Knallen

‘t Deed me denken aan de twee jaarwisselingen die ik binnen op de vensterbank al heb meegemaakt, met knallen en lichtflitsen in de straat. M’n personeel deed toen hun best om me bij ‘t raam weg te houden, maar ik wilde daar niks van weten. Ik heb geblazen en net zo lang gewurmd tot ik weer uit hun armen terug op de vensterbank kon springen…
Maar goed, even terug naar deze week.
M’n personeel zat naast me, ieder aan een kant van de tuintafel, mee te genieten van het vuurwerk uit de lucht. Want het ruikt altijd zo lekker, als ‘t regent nadat het een warme dag is geweest. En zo lekker buiten met z’n drietjes in ‘t donker was ook wel heel gezellig.

Stoer en koel

Terwijl Senior me heerlijke kriebels tussen m’n oren gaf, zei hij dat ‘ie me een hele stoere koele katermans vond, omdat ik niet bang was van ‘t onweer. Maar waarom zou ik bang zijn? Oudere buurtkatten hadden me al lang geleden gemauwd dat de knallen en ‘t vuurwerk uit de lucht vanachter de Regenboogbrug worden afgestoken, omdat alle lieve vrienden die daar nu wonen iets te vieren hebben en dat willen delen met iedereen die aan deze kant is achtergebleven.
Toen ik ‘t verhaal hoorde had ik nog helemaal geen idee wat de Regenboogbrug was, maar intussen heb ik daar nu een paar vrienden wonen, waar ik elke avond naar zwaai als ‘t donker is en de sterren naar me knipogen. Dan zijn ze weer even heel dichtbij me…

Maar toch ben ik diep in m’n hart niet zo’n stoere koele katermans als dat Senior denkt dat ik ben. Want als m’n buurtweebener aan de overkant met zo’n groot stuk blik op nog grotere zwarte ronde dingen door m’n weiland tuft, zorg ik dat ik zo vlug mogelijk weer in m’n eigen tuin kom. Ik snap ook niet dat de Weilandmuizen die daar nu weer wonen niet bang zijn van die herrie langs hun muizenhol. Mischien zijn zij wel veel stoerderder dan ik, want ik maak me uit de poten als ik dat gevaarte de grote schuur al uit hoor rijden.
En als ik teveel vreemde tweebeners op m’n achterpad zie, dan blijf ik ook liever in m’n eigen tuin. Okee, dan durf ik prima onder m’n tuinhek door om een hoekje over ‘t achterpad te loeren, maar dat doe ik eigenlijk meer om die vreemden in de gaten te houden. Want als ze te dichtbij komen naar m’n zin zit ik zó binnen.

Voor de buurtpoezen ben ik al lang niet meer bang, we zijn al helemaal aan elkaar gewend en we weten wat we aan elkaar hebben. Met sommigen wandel ik graag een inspectieronde, da’s altijd gezellig om samen werk en dollen te combineren.
Maar er zijn ook twee oude katers die al hun negen levens heel erg serieus nemen en geen tijd hebben om samen te spelen. Ze weten heel veel, en elke keer als we samen op stap gaan kom ik weer wijzer thuis. Maar achter elkaar aanjagen, stoeien of in bomen klimmen, daar beginnen ze niet meer aan. Ze willen ook nog steeds niet mee ‘t schuurdak op, terwijl je juist daar het beste uitzicht hebt. Dat geloven ze ook wel, maar ze mauwen dat ze al met pensioen zijn en ‘t klimmen liever aan de jongere poezels overlaten.

Grote kater

De enige waar ik voorlopig liever nog steeds een eindje bij uit de buurt blijf is de grote zwart witte kater, die af en toe vanuit een andere wijk verderop in ‘t dorp bij mij in de straat en over ‘t achterpad loopt. Ik weet nog steeds niet goed in te schatten of ‘ie wel vriendjes met me wil zijn. En ik weet eigenlijk ook helemaal niet of ik wel vriendjes wil zijn met zo’n grote kater uit een hele andere buurt.
Okee, dankzij hem heb ik wel mijn liefde voor water en zwemmen ontdekt, nadat ik vorig voorjaar als jong kittenkatertje zó erg van ‘m schrok dat ik op de brug naar ‘t weiland misstapte en in de sloot viel en daarmee een mogelijk gevecht uit de weg ging. Misschien weet ‘ie helemaal nog niet dat ik dankzij die ontmoeting tegenwoordig gediplomeerd zweminstructeur ben en al m’n zwemdiploma’s heb gehaald, die ik vol trots bewaar in de la bij m’n paspoort.
Maar hij zit heel vaak bij buurpoes Zosja voor de deur te wachten totdat ze naar buiten komt, en dan gaan ze samen aan de wandel. ‘t Kan natuurlijk best zo zijn dat zij tegen hem over mij gemauwd heeft, en dan weet ‘ie hopelijk dat ik geen katcurent om haar poot ben. Want daar heb ik als jonge katermans ook helemaal geen tijd voor, ik ben veel te druk met m’n nachtdiensten, personeel trainen, knuffelen en bijslapen, buiten in m’n tuin of binnen in de vensterbank. En dan heb ik natuurlijk ook nog een paar puntjes op de i te zetten voor het komende Tweede Grote Weilandfeest eind volgende maand.

Genieten

Maar eerst ga ik dit weekend nog even genieten van de regenbuien die er volgens m’n personeel aankomen. En misschien komt er ook nog wel vuurwerk uit de lucht. Want er is altijd wel ergens iets te vieren, zelfs als het regent buiten.
Omdat het leven gewoon zo mooi is…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep