Categorie archieven: Joep

Joep heeft kijk op zijn eten

Vanaf het moment dat ik als kittenkater op mezelf ging wonen wist ik het al heel zeker: ik ga een echte Zuid-Hollandse Bourgondische kater worden. Dat is best wel een beetje vreemd voor iemand die bijna in het noordelijkste puntje van de provincie woont, maar laat ik het proberen uit te mauwen.

Het is namelijk geen toeval dat ik mijn eigen personeel heb uitgekozen, want ondanks dat ze niet hoog scoorden op het aantal kamers in mijn toekomstige huis of het formaat van m’n tuin, voelde ik gewoon vanaf ‘t puntje van m’n neus tot aan het topje van m’n staart dat ik bij hullie een heel mooi leven zou hebben. Zodra ik bij Senior in z’n hand zat begon ik dan ook gelijk zo hard als ik kon te spinnen, want ik wilde heel graag met ‘m mee. En dat is me dus gelukt.

Eigen poten

Je moet weten, sinds de melkbar van m’n moeder gesloten werd omdat ze vond dat m’n broertjes, zusjes en ik al groot genoeg waren om op eigen poten te staan, kregen we van haar personeel te eten en te drinken. In bakjes, die we met z’n allen deelden. Als ik daar nog aan terugdenk…
M’n zusjes kregen het af en toe zelfs voor elkaar om boven op de kleine kittenbrokjes in slaap te vallen, en m’n broertjes hengelden soms met hun voorpoten in het natvoer, om ze daarna uitgebreid af te gaan zitten likken.
En ik? Ik zorgde er wel voor dat ik m’n porties binnen kreeg hoor, want ik stak m’n neus altijd in het midden van de etensbak, om dan rustig achteruit terug naar de rand te eten. Want daar had dan nog niemand met z’n poten in gezeten.

Vier smaken

Eenmaal in m’n eigen huis had ik ‘t eten en drinken helemaal voor mezelf alleen. En die rust tijdens ‘t eten, daar kan ik best nog steeds wel van genieten.
Ik krijg nu al zolang als ik me kan herinneren elke avond voordat m’n personeel gaat slapen een maatschepje met vier smaken brokken die ze zelf door elkaar mengen, en die vind ik nog steeds heel errug lekker. Die brokjes eet ik nog steeds vanuit ‘t midden van m’n etensbak, en vaak ligt er ‘s avonds dan nog wel een klein restje brok langs de randen, maar ik weet ook dat die er dan uit gaan en dat er weer een verse portie in komt. Verwend? Welnee. Ik hou gewoon van verse brokjes…
M’n personeel vond dat ik van kitten af aan ook aanvullend natvoer moest krijgen, omdat droge brokken… nou ja, gewoon een beetje droog zijn. En water is goed tegen de dorst, maar daar is dan ook alles mee gemauwd.

Merken

En zo is het dus gekomen dat ik heel veel verschillende merken natvoer met verschillende smaken voor ontbijt en diner geserveerd krijg. Ik heb zelfs een eigen voorraadkast in de keuken, waar de blikjes, zakjes, kuipjes, muizen en hartjes in aparte bakken staan, dus ik weet al precies wat er op het menu staat zodra m’n personeel een bak pakt. Het blijft alleen altijd weer een verrassing welke smaak ik in m’n etensbakje krijg.
Wekenlang was ik dol op mousse met leverworstsmaak, maar daar begin ik nu een beetje op uitgekeken te raken. Maar rund, tonijn en kip (vooral die met kaas) blijven nog steeds favoriet.
Garnalen en mosselen lust ik niet, en kabeljauw, haring en witvis hoeft m’n personeel me ook niet voor te schotelen. En dat weten ze intussen, want als ik ruik dat dát op ‘t menu staat dan loop ik demonstratief langs m’n bakje met natvoer en begin ik luidruchtig op m’n droge brokjes te knabbelen…

Zalm

Maar als m’n personeel weer ‘s zalm uit de oven eet, dan weet ik dat er altijd ook een stukje voor mij apart wordt gehouden en loopt ‘t water al bijna uit m’n bek. Als ‘t eindelijk lauw in m’n etensbak ligt, dan ga ik daar uitgebreid voor zitten om van elk hapje te genieten. Jammer genoeg eten ze niet elke dag zalm…
Groenten en besjes lust ik ook, maar daar wil ik dan wel lekker veel vlees met saus of boeljon bij, dus dat komt dan uit een blikje. Want verse groenten en zo, dat eet m’n personeel maar lekker zelf op. Enne, wist je al dat insecten met vlees en saus uit een zakje echt veel lekkerderder zijn dan vers uit de tuin? Ze kriebelen ook helemaal niet in je keel als je ze opeet, en er zit veel meer smaak aan.

Onderhandelen

Elke keer als m’n personeel weer op jacht is geweest om m’n voorraadkast bij te vullen, zit er altijd wel weer iets bij dat ik nog niet eerder heb gegeten of gedronken. Gewoon, omdat ze zelf ook niet elke dag ’t zelfde eten, vinden ze ‘t leuk als ik iets nieuws uitprobeer. En als ik m’n bakje dan zó schoongelikt heb dat ‘t gelijk de kast weer in zou kunnen, dan schrijven ze op wat ‘t was en komt ‘t op m’n menulijst. Maar dat is natuurlijk helemaal geen garantie dat ik het een volgende keer weer op eet, want ik moet er ook maar net trek in hebben.
Jammer genoeg krijg ik nooit wat anders te eten als ik iets na een paar hapjes niet lust, want m’n personeel zegt dan dat ik altijd nog brokjes heb staan en ze beweren dat ik dus echt niet om kom van de honger. Misschien moet ik op dat punt toch wat beter leren onderhandelen…

Maar, al met al heb ik dus een heerlijk leven. Goed eten en drinken, heel veel knuffels, speelgoed en heerlijke plekjes in huis om lekker te dutten. En de vrijheid om lekker buiten te zijn, te rennen door ‘t weiland, een catwalk om in te klimmen en vrienden om de straatcontroles mee te doen.
Sommige tweebeners noemen me een verwend nest. Maar zelf mauw ik liever dat ik een geslaagde Zuid-Hollandse Bourgondische katermans ben. Dat klinkt toch wat liever.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep geniet nou extra van zijn leven

Nou had ik aan het begin van de week toch echt ‘t idee dat de zomer al was begonnen, maar kat, kat, kat, wat viel dat weer tegen toen de wind van zee kwam opzetten en ik bijna uit m’n jas waaide… ‘t Leek wel weer herfst!

Warmerderer

Gelukkig heb ik in m’n tuin genoeg plekjes om uit de wind te blijven en te genieten van de zon, want die bleef gelukkig wel schijnen. En ik kon ook lekker rennen door ‘t hoge gras in m’n weiland. Eerst tegen de wind in, oren plat op m’n kop en de snorharen tegen m’n wangen, om daarna weer met de wind onder m’n staart op volle snelheid terug richting huis te gaan. Dat heb ik begin van de week elke dag wel een paar keer gedaan, en gelukkig was ‘t gras te hoog voor m’n personeel om foto’s te maken want ze zagen alleen af en toe ‘t puntje van m’n staart boven de grassprieten uitkomen…
En weet je wat ‘t leukste was? Om keihard dwars door alle uitgebloeide paardenbloemen heen te rennen want die pluisjes vlogen dan alle kanten uit. Soms moest ik even stoppen om een nies los te laten als er zo’n pluis in m’n neus vloog, want dat kriebelde best wel. Maar dan rolde ik gelijk even door ‘t gras, met alle vier m’n poten in de lucht. Soms bleef ik zelfs ook nog even lekker liggen genieten van de zon, want ‘t was echt net alsof ‘t in dat weiland warmerderer was dan in m’n eigen tuin.

Knuffels

Als ik ‘s avonds dan weer thuis kwam stond m’n personeel al met de borstel klaar, want de eerste keer dat ik door ‘t weiland gereest was liet ik binnen een heel spoor van pluisjes en graspollen achter op ‘t donkergrijze laminaat. En daar waren ze niet echt heel blij mee…
Ik werd dan opgetild en terwijl Senior me in z’n armen hield, lieve woordjes tegen me fluisterde en knuffeltjes gaf, werd ik zachtjes van kop tot en met staart door Junior geborsteld en gekriebeld. En dan niet alleen m’n rug, maar ook onder m’n kin, op m’n buik en aan m’n poten. Heerlijk vond ik dat! Wist ik veel dat ze gelijk even controleerden of ik geen rare beestjes in m’n vacht mee naar huis had genomen… Dat was best wel even een tegenvaller, want rare beestjes kunnen toch ook best wel vriendjes worden dacht ik zo. Maar ik hoorde van m’n personeel dat ik met dat soort beestjes geen vriendjes wíl worden, omdat ze me kunnen bijten waardoor ik heel veel jeuk krijg, en misschien zelfs ziek kan worden.

Frisserderder

Nou, daar schrok ik toch best wel een beetje van, want ik wist helemaal niet dat er van dat soort beestjes bestonden die in m’n vacht konden gaan zitten. Ben ze tijdens ‘t wassen ook nog nooit tegengekomen en ik heb de buurkatten er ook nog nooit over gehoord.
Maar toch, een gewaarschuwd katermans telt voor twee. Dus toen het halverwege de week een stuk frisserderder werd omdat de zon niet kwam opdagen maar de wind bleef, heb ik lekker thuis met m’n bips boven de verwarming gehangen want ik vond ‘t gewoon te koud buiten. En vanuit de vensterbank kon ik zo ook gelijk prima toezicht houden op m’n personeel terwijl ze in m’n achtertuin aan het werk waren. Want er moesten stenen uit ‘t terras worden gehaald en daar waag ik m’n stiletto’s écht niet aan, stel je voor dat er eentje afbreekt. Okee, ik heb later die dag nog wel even een pootje toegestoken om kuilen te helpen graven voor de nieuwe fruitstruiken, want dat kan ik heul veul snellerderder dan m’n personeel met zo’n klein schepje.

En heel eerlijk gemauwd, ik had ook best nog wel wat mest aan de kuilen willen toevoegen voordat die struiken er in gingen, maar dat mocht dan weer niet. Dus toen ben ik een beetje brommend maar weer achter de hosta bij de schuur gaan zitten, want die plant groeit als een tierelier sinds ik de grond daaronder als kattenbak gebruik. Kuiltje dichtgooien en dan een beetje aanstampen met m’n voorpoten, echt een aanrader om de tuin lekker groen te houden.
Daarna ben ik maar weer binnen in de vensterbank gaan liggen. Lekker in slaap gevallen, want ik wist heel zeker dat m’n personeel ‘t wel even zonder mijn hulp af kon.

Genieten

Al met al heb ik de afgelopen week dus eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gedaan of meegemaakt. Geslapen, gespeeld, geknuffeld, gewandeld. Nog meer geslapen, lekkere snekkies gegeten, maar natuurlijk ook m’n brokjes en natvoer, straatcontrole gedaan vanaf de vensterbank, op m’n catwalk en ‘t schuurdak gezeten en een paar nachtdiensten gedraaid met de buurtkatten.
Misschien is dit wel de bekende stilte voor de beruchte storm en moet ik er nog even van genieten nu ‘t nog kan, want vandaag precies over negen weken barst ‘t Tweede Weilandfeest los.
Dus de komende week neem ik het er denk ik ook nog even van…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep kijkt uit naar het Weilandfeest

Nou, afgelopen week viel best wel mee hoor, ik heb braaf woensdag m’n laatste pillies, fijngemalen door m’n ontbijt en diner, netjes opgegeten. Eigenlijk smaakte het eten me prima, ik merkte niet eens dat er iets doorheen zat…

Natuurlijk heeft de zon ook goed mee geholpen dat ik me al snel weer steeds beterderder ging voelen, want ik heb buiten heel veel lekker lui liggen dutten. En genoten van alle extra aaien en knuffels die ik kreeg want m’n personeel was best wel bezorgd. Ik ben nog maar één keer eerder ziek geweest in m’n leven, en dat was toen ik een muis had gegeten die niet zo lekker viel. Als ik daar nog aan terug denk begint m’n maag alweer te draaien, dus dat doe ik maar niet verder. Tenslotte was ik toen nog een behoorlijk onervaren kittenkater die heel erg graag wilde slagen voor de internetcursus “Hoe vang ik een Weilandmuis” die Tante Luna Poes had geschreven. Uiteindelijk ben ik daar toen wel voor geslaagd, maar je moet niet vragen hoe…

Weilandmuis

Maar ehhh, over Weilandmuizen gemauwd, ik was van de week weer aan de wandel in m’n weiland, en toen kwam ik ineens beebie Weilandmuisjes tegen. Ik heb ze even geabso… geopso… nou ja, geobserdingest, zonder een poot naar ze uit te steken. Want het waren nog niet eens éénhapssnekkies, zo klein waren ze nog maar. Dus ik ben plat op de grond gaan liggen om ze te bekijken, en op een gegeven moment liepen er zelfs een paar gewoon heel brutaal over m’n voorpoten heen. Ik wist zeker dat ik ze met één razendsnelle tik allemaal tegelijk had kunnen pakken, maar ik heb me ingehouden. Want deze kleine muisjes moeten eerst nog flink wat groterder groeien, anders vallen ze zo door het rooster van de Hibatsjie en dat is nou ook weer niet de bedoeling.
Maar ik ben heel blij dat de Woelige Weilandmuizen eindelijk weer terug zijn, dus er is gelijk een Weilandmuizenjachtverbod ingesteld voor de komende twee maanden. Gelukkig snappen mijn collega-buurkatten dat allemaal helemaal, want die willen dit jaar ook graag naar het Weilandfeest komen en ze hopen dat er dan genoeg Weilandmuis voor iedereen zal zijn.

Feest

Gek eigenlijk hè, dat de tijd zo snel gaat. Nog maar twee en een halve maand en dan barst ‘t feest alweer los. Er is al een hele hoop geregeld, maar ook nog genoeg te doen. En vanaf 1 juni kun je je aanmelden als je er (weer) bij wilt zijn, en dan hoop ik ook weer dat er een paar mooie workshops aangemeld gaan worden, net als vorig jaar.
Zelf wil ik natuurlijk weer de zwemworkshops gaan geven, voor beginners en gevorderderden. Maar ik neem ook de workshop “Catwalkwandelen op diverse hoogtes” voor m’n rekening. Te beginnen op een catwalk die tien centimeter boven de grond staat, met als hoogtepunt de catwalk voor de gevorderde durfal op zes meter boven het maaiveld. En natuurlijk staat de veiligheid bij deze cursussen weer voorop hè, want net als vorig jaar wil ik iedereen ook nu graag na afloop van ‘t feest weer heelhuids richting huis zien vertrekken!

Kort

Nou, ik hou ‘t deze blog maar kort, want vorige week had ik heul veuls teveel letters gemauwd. Gelukkig waren Ollie en mevrouw Olliebert zo lief om die lange blog toch op de site te zetten zodat jullie m’n belevenissen bij die lieve dierendoktermeneer ook konden lezen. Maar ik heb beterschap beloofd en toegemauwd dat ik m’n blogs niet meer zo lang zal maken.
Dus als ik nu alle letters van deze en vorige week bij elkaar op laat tellen kom ik precies uit op de goeie lengte die een blog hoort te zijn. Ongeveer. Bijna.
Maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep moest mee en mocht weer terug

Mauw mauw, wat een week was het weer…
‘t Viel m’n personeel zondagochtend op dat ik maar een paar hapjes van m’n ontbijt had gegeten. Op zich is dat voor een keertje niks alarmerends, want als ik ‘s nachts een verse tuinmuis vind dan gaat ‘ie tot aan het staartje op en kan er thuisgekomen eigenlijk gewoon geen hapje ontbijt meer bij. Nou ja, meestal lik ik uit beleefdheid dan vaak nog wel even wat saus tussen de stukken vlees uit. Dat deed ik afgelopen zondag dus ook, en ze trapten er in, dat personeel van me.
Toch voelde ik me die ochtend al niet zo lekker, maar dat liet ik natuurlijk niet merken want als stoere katermans laat ik liever niet ‘t achterste van m’n tong zien.
Na de gebruikelijke lange ochtenddut had ik wat over ‘t achterpad en door m’n tuin gewandeld, en het geserveerde reepje van 100% kip voor de lunch smaakte me best wel nadat ik m’n ontbijt had overgeslagen. Ik hield me groot, kreeg aaien en knuffels en lieve woordjes, terwijl ik in de vensterbank van het grote raam in m’n slaapkamer naar buiten lag te kijken. Niks aan de poot dacht ik nog voordat ik in slaap viel, dat rare gevoel in m’n keel was vanzelf gekomen en zou dus vanzelf ook wel weer weg gaan.

Bezoek

‘s Middags heb ik me een uurtje of wat groter gehouden dan dat ik me voelde, want ik kreeg bezoek waar ik al dagen lang naar uitgekeken had. Ze had een stokje en in ketnip gemarineerde speeltjes voor me meegenomen, en die roken zó lekker dat ik heel even vergat dat ik me niet echt lekker voelde. Ik wandelde nadat hun koffie op was gezellig met m’n personeel en ‘t bezoek mee naar buiten, deed nog een rondje in de buurt en ging daarna lekker uit de wind in ‘t zonnetje liggen terwijl de tweebeners lekker aan ‘t kletsen waren. Maar uiteindelijk ben ik toch maar weer binnen in de vensterbank gaan liggen, want ’t duurde me gewoon te lang.
Voordat ‘t bezoek wegging kwam ze even gedag zeggen en wilde me nog een aai geven, maar dat was me na alle inspanning van vanmiddag toch echt net iets te veel. Ik blies naar haar…
Eigenlijk schrok ik daar zelf van, want zoiets doe ik nooit naar tweebeners. Maar gelukkig snapte het bezoek wat ik bedoelde. Ze zei met hele lieve woordjes gedag tegen me en liet me lekker verder dutten.
Dus ik wil bij deze toch nog even sorry mauwen tegen m’n bezoek. Als je nog een keertje langskomt krijg je extra veel kopjes van me, om ‘t goed te maken…

Geen trek

Maandag had ik de hele dag helemaal geen trek in brokjes, en van m’n natvoer heb ik ‘s morgens en ‘s avonds maar hooguit een kwart uit m’n bakje opgegeten. Ik heb een beetje buiten gewandeld, maar veel meer lekker in de tuin gelegen om te slapen. Ik had helemaal geen zin om te spelen of te rennen, en toen het knuffelen me wat te lang doorging heb ik zelfs ook even naar m’n personeel geblazen. Ze keken me raar aan, want dat waren ze helemaal niet van me gewend dus ik heb het met een paar likjes maar weer goed gemaakt.
Maar ‘s avonds, net voor ‘t slapen gaan, begon m’n personeel zich toch steeds meer zorgen te maken. Ik maakte geluiden alsof me een flinke haarbal dwars zat, maar er kwam helemaal niks.
Maar dat was genoeg om die nacht huisarrest te krijgen. Nou ja, ‘t was toch koud buiten, dus ik heb lekker tussen m’n personeel in op ‘t grote bed gelegen, al kwam er van slapen weinig terecht. Want elke keer als ik dat geluid weer maakte ging het licht aan en keek m’n personeel ongerust naar me en kreeg ik aaien en kriebeltjes van ze. Maar er kwam nog steeds geen haarbal of wat dan ook los.
Dus dinsdagmorgen vroeg heeft m’n personeel naar de assistente van die aardige dierendoktermeneer gebeld, en we konden dezelfde dag nog op ‘t spreekuur komen.

Reismand

Terwijl ik nog wat slaap probeerde in te halen op ‘t grote bed, werd m’n luxe reismand naast me neergezet. Die staat al zo lang als ik op mezelf woon gewoon, met het deurtje open, onder de stoel naast ‘t grote bed. Soms slaap ik daar zelfs in omdat er een heerlijk matje in ligt, dus ik had er geen enkel probleem mee om nu in die mand verder te gaan met m’n dutje…
In het blik op vier wielen keek ik even om me heen toen we de straat uit reden. Op schoot bij Senior zat ik hoog genoeg om door de gaatjes in de reismand naar buiten te kunnen kijken, en ik mauwde af en toe zachtjes als ik iets herkende. Maar al snel waren we m’n wijk uit, en ben ik weer lekker gaan liggen. Met ‘t gebrom van het blik viel ik ook al snel weer in slaap.
Een kwartiertje later liepen we de wachtkamer in. Er lag al een grote hond te wachten, maar nadat we een mooi plekje hadden gevonden kwamen steeds meer andere honden en katten en zelfs een groot konijn binnen en was ‘t gedaan met de rust.

Pillies

Gelukkig was ik al snel aan de beurt en werd ik door die lieve dierendoktermeneer uit m’n reismand geholpen. Hij keek naar m’n ogen en in m’n bek, en ik mocht op de tafel gaan liggen. Nog voordat ik goed en wel een mauw kon geven stak hij iets onder m’n staart naar binnen en vertelde aan m’n personeel dat ik verhoging had door een ontsteking achter in m’n keel. Ik moest m’n bek weer opendoen en kreeg wat koud water ingespoten. Nou, dat was best wel lekker eigenlijk. Terwijl ik nog wat na zat te genieten van de koelte in m’n keel kreeg ik twee spuitjes tegen de koorts en de pijn, en na even lekker over m’n rug gewreven te zijn mocht ik weer in m’n reismand stappen. M’n personeel kreeg ook nog pilletjes voor me mee en toen konden we weer op huis aan.

Slapen

Ik stapte zo weer vanuit m’n reismand op ‘t grote bed alsof ik nooit weg was geweest en heb de hele middag heerlijk verder liggen slapen.
In de tussentijd maakte m’n personeel een plank vrij in de koelkast, want die lieve dierendoktermeneer had gezegd dat koel eten en drinken m’n keelpijn verder zou verzachten. Dus m’n doos met cupjes kattenmelk ging op de plank, samen met een paar blikjes kip met kaas en wat blikjes met moessies. En er werden zelfs een paar likwitsneks in de vriezer gelegd!
Eind van de middag kreeg ik een kommetje koele kattenmelk op bed geserveerd, omdat m’n personeel vond dat ik wel wat moest blijven drinken. En toen het tijd was voor avondeten ben ik naar de keuken gegaan en heb m’n hele bakje leeggegeten en schoongelikt. Kon wat mij betrof zó de kast weer in, maar m’n personeel dacht daar toch anders over.

Beterder

‘s Nachts hebben we allemaal heerlijk geslapen, zonder dat ik vreemde geluiden maakte. En woensdagochtend werd m’n eerste pilletje helemaal fijngemalen met een vijzel en gemengd met twee cupjes koele kattenmelk. Nou, ik kan je verzekeren, dat is een prima manier om de dag te beginnen, hoor.
Ik voelde me ook al een heel stuk beter dan de dag er voor en nadat ik nog een likwitsnekijsje op de vensterbank geserveerd kreeg mocht ik weer naar buiten. ‘k Ben een paar keer in m’n schutting geklommen, heb op ‘t schuurdak en op m’n catwalk gezeten en heb over ‘t achterpad gewandeld. Om ‘s middags weer lekker op m’n kussen op de tuintafel te genieten van de zon, want ik wilde nou ook weer niet gelijk gaan overdrijven.

En zo gaat het elke dag weer steeds beterderder met me. ‘s Morgens en ‘s avonds krijg ik kattenmelk met m’n pilletje er in, wat ik netjes opdrink. Daarna een blikje kip met kaas of een moessie uit de koelkast voor ontbijt en diner en als lunch een lekker koel kommetje kattensoep met stukjes vlees. Ik heb ook weer trek in m’n brokjes, en ‘s avonds voor ‘t slapen ga ik als gewoonlijk weer naast m’n snektoren onder de eettafel zitten. M’n personeel weet dan dat het de hoogste tijd is om daar wat knabbeltjes in te gooien die ik er dan allemaal uit vis voordat ik naar bed ga. En steevast tussen twee en drie uur ‘s morgens maak ik m’n personeel weer wakker omdat ik naar buiten wil.
Dus eigenlijk gaat alles inmiddels weer z’n gebruikelijke gangetje hier in huis.

Kuur

Nog vier dagen, twee keer per dag m’n pilletjes innemen en dan is de kuur voorbij. Maar ik hoop wel dat m’n personeel daarna wat te eten en drinken voor me in de koelkast blijft bewaren want dat is eigenlijk best wel lekker, zeker nu het weer wat warmer gaat worden buiten.
Enne, die likwitsnekijsjes kunnen ook gewoon in de vriezer gelegd blijven worden hoor…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep wil op ontdekkingstocht

Nou wil ik toch nog even op m’n kleedjesverkoop van vorige week op koningsdag terug komen, want de verkoop begon net lekker op gang te komen toen m’n personeel naast mijn kleedje een eigen kleed neerlegde. Gezellig, dacht ik nog, kunnen ze mooi helpen met de verkoop van hun eigen spullen…

Maar ‘t werd ineens een heel ander verhaal toen ze míjn etens- en drinkbakken, m’n speelgoed, m’n manden, m’n dekentjes en zelfs alles uit m’n voorraadkast naar buiten begonnen te sjouwen en op hun kleedje neerlegde.
Ja maar ho even, dat was niet de bedoeling?
Maar m’n personeel was streng… Want ze zeiden dat als ik iets van míjn kleed weer naar binnen zou brengen, dat er dan ook iets van hún kleed weer terug zou gaan. Snappen jullie dat nou? Wilde ik eindelijk helpen om meer ruimte in m’n huis te maken, gingen ze een beetje moeilijk zitten te doen over hun spullen.

Mijn spullen

Ik had ook nooit niet gedacht dat m’n personeel ook maar iets van mijn spullen zou durven verkopen, maar toen het personeel van een kat uit een andere wijk een bod wilde doen op m’n rode schaaltje waar ik altijd m’n soeppie uit drink was voor mij de lol van die hele kleedjesverkoop er al af en heb ik de punten van m’n kleedje in m’n bek genomen om alles wat er nog op stond maar weer terug naar de keuken te slepen.
Ik heb de rest van de zaterdagmiddag, terwijl m’n personeel alles weer terug op hun plek aan ‘t zetten was, een beetje mokkend buiten in de tuin op m’n kussen gelegen. Had ik daar nou zo m’n best voor gedaan… En dan de brutaliteit, om míjn spullen te willen gaan verkopen…
Maar ja, ik kan nooit lang boos blijven op m’n personeel. En tegen de tijd dat het etenstijd was hebben we eerst nog even stevig geknuffeld en heb ik met m’n poot op m’n hart gemauwd dat ik voor een volgende kleedjesverkoop eerst zal vragen of ze iets hebben dat op ‘t kleedje mag. Want misschien had ik toch ook wel wat te enti… antoe… nou ja, entoesidinges de kasten in huis leeggehaald.

Zon

Hebben jullie de afgelopen week trouwens ook zo genoten van de zon? Ikke wel, en elke ochtend als ik na de nachtcontroles weer terug kwam in m’n tuin stond ik weer te kijken hoe groen het daar allemaal geworden is.
Nou is m’n personeel weer heel hard in de tuin aan het werk geweest, dus ik had er m’n poten vol aan om overdag toezicht te houden. En ik heb flink geholpen om kuilen te graven voor de nieuwe fruitstruiken, klimplanten en ander groen. Allemaal leuk en aardig en prachtig hoor, maar intussen moet ik nu wel steeds meer moeite doen om via de plantenbak van m’n kersseboom op m’n eigen catwalk te komen. Ik tijger tegenwoordig onder takken door en wring me in allerlei bochten. Ik probeer zelfs het gras dat opkomt af te knauwen, al is dat eigenlijk onbegonnen werk. Maar ik heb woensdag een veel betere manier gevonden om op m’n catwalk te komen, want ik klim gewoon tegen de schutting naast m’n eigen schuur omhoog. En sinds donderdag kan ik dan zelfs lekker doorlopen naar de nieuwe catwalk die de buurman boven z’n tuinhek voor me heeft gemaakt, zodat ik ook ‘s op zijn schuurdak kan gaan zitten. Echt heel interessant hoor, want daarvandaan ziet m’n weiland er toch weer net wat anders uit dan vanaf m’n eigen schuurdak.

Ontdekkingstocht

En nou heb ik al gezien dat er ook nog een catwalk ligt boven de schutting in de tuin van buurpoes Zosja, dus dan kan ik nóg een schuurdak verder gaan kijken. Misschien kan ik zelfs wel helemaal tot aan de laatste schuur van m’n huizenblok komen, als ik wat moeite wil doen om over, tussen of onder wat planten te klimmen.
Dus ik ga dit weekend wat verder op ontdekkingstocht. Misschien kan ik vanaf een ander schuurdak wel veel beter zien of er alweer Woelige Weilandmuizen tussen ‘t gras lopen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.