‘Zo, kerel, de vliering is helemaal voor jou!’ De snuiter klikt zijn gereedschapskoffers dicht en sjouwt alle herriemakende machines het smalle, steile trappetje af. Saame met mijn mens eet hij een taartje mèt slagroom en verdwijnt. Na het wegtrekken van het stof blijft een oorverdovende stilte achter. Maandenlang zaten we in de troep, leek er geen einde te komen aan de klus en op een regenachtige Pinksterdag is het opeens klaar. Nou ja, bijna klaar. Nu is het alle poten bij elkaar om de werkruimte voor Muisbezorgd snorhaarfijn in te richten. Zou dat lukken voordat het Tweede Grote Weilandfeest losbarst? Daar lig ik over na te denken als ik geritsel hoor onder de heg. Ik verwacht mijn Stekelige Vrienden die ieder donker komen smikkelen van ons buffet. Het is dat ik al lig, anders was ik stijl achterover gevallen bij het zien van dit purrachtige koppie.

Furrassing

‘Pssssst Japie, niet schrikken, ik ben het! Dat is nog eens een furrassing, hè?!’ Ik ben met stomheid geslagen als mijn tante Luna zomaar ineens in volle glorie in het maanlicht in mijn tuin staat. Zij is wel de laatste die ik hier verwacht. Voor ik iets kan miauwen legt ze haar zachte – maar voor muizen meedogenloze – voorpoot op haar lippen om me tot stilte te manen. ‘Stttttttt, Mo mag hier niets van horen’, fluistert ze zachtjes. ‘We zijn hier om jouw furjaardag te vieren. En om de vliering in te wijden.’ Nu weet ik helemaal geen miauw meer uit te brengen. Ze heeft het over mijn vierde furjaardag die vandaag stilletjes voorbij is gegaan, omdat mijn mens van vroeg tot laat weg moest. Toen ze eindelijk thuis kwam, kroop ze gelijk in bed. Tante Cato ligt bij haar. Voor ik kan vragen wie en wat ze bedoelt met we gebaart ze me om muisstil achter haar aan te komen.

Nog meer furrassing

Op kousenpoten sluipen we door het kattenluik en gaan de trap op, langs de slaapkamer van Mo die katzijdank in diepe slaap is, Saame met tante Cato. Ik mag als eerste het trappetje op naar de ruimte waar ik gisteren de exacte maten heb opgenomen voor de koelingen. Bovenaan zie ik geen poot voor ogen. Tot opeens! Vanuit het niets springen al mijn furriendjes uit de donkere hoeken. ‘FURRASSING!’ miauwen ze fluisterend in koor. Megagrote gekleurde neonletters flitsen door de ruimte. Van katte proficiat, Japie, staat er. Diep onder de lange haren van mijn borstkas doet mijn hartje boem, Boem, BOEM. Mijn keel snoert zich dicht en mijn ogen worden nat. Om mijn emoties verder op te stuwen start KeverT een gevoelige cattutide als opening van een feest dat zijn weerga niet kent. We luisteren er naar op koptelefoons en dansen op dikke matten, zodat Mo en Cato niets kunnen horen.

Katdo

De Silent Surprise Party gaat door tot in de vroege uurtjes. Zodra de zon haar eerste stralen door het ieniemienie dakraampje laat schijnen, gaan de slingers, ballonnen en neonletters terug de doos in. Snel likken we de schalen die eerder vol lagen met furrukkullukke muizenhapjes schoon en drinken de laatste druppels Pinocatlada, Meow Grigio en kattenmelk op. De matten worden netjes opgevouwen en de koptelefoons verdwijnen in de rugzakken van mijn kattastische furrienden. De vliering is ingewijd. En hoe!? De plannen voor Muisbezorgd hebben we Saame tot in de puntjes van onze vlijmscherpe stiletto’s verfijnd. We hebben er alle furtrouwen in dat Muisbezorgd klaar is voor het Tweede Grote Weilandfeest.
Net als de staart van tante Luna door het kattenluik verdwijnt hoor ik gestommel op de overloop. Slaapdronken hoor ik Mo zeggen dat ze niet snapt hoe het kan dat de vlieringtrap naar beneden staat. Ze klimt omhoog met tante Cato in haar kielzog. Bovenaan wacht voor de dames, die niets van ons fantastische feestje hebben meegekregen, een katdo. Speciaal voor hen hebben we één fles bewaard met een grote dikke kurk en mooie champagneflutes ernaast. Er staat een kleurige polaroidfoto tegenaan van mijn broer, zijn furkering en ik zelf met een gekrabbelde wens op de achterkant: Pop up the Purrr Seco.
Terwijl de meiden giechelend aan het ontbijt met bubbels zitten, vouw ik mezelf op om na te genieten van een helemaal niet vergeten furjaardag dat uitgroeide tot een Super Silent Suprise.

Koppie van Japie

Laat ik maar net als vorige keer met het kattenluik in huis denderen om jullie op de hoogte te brengen van de laatste meowtjes. Om jullie spanning direct weg te nemen: het gaat boven verwachting goed met mijn broer, tante Cato is klaar met de vieze pillen en Beestboek blijft langer op pauze. Verder ben ik wat ideetjes aan het uitbroeden voor het Grote Weilandfeest.

Het spoor bijster

De slapeloze nachten van mijn mens waren nergens voor nodig. Foppe heeft de narcose bij de tandarts purrfect doorstaan. Van de week heeft hij niet één maar zelfs tweemaal een krakend verse veldmuis aan zijn blinkende tanden geslagen. Dat heeft hij in tijden niet gedaan. Een teken dat hij zich kiplekker voelt. Omdat de koelingen nog altijd niet geplaatst kunnen worden – het werk op de vliering loopt gigantisch uit – heeft hij nummero uno gelijk met huid en haar en bot en staart opgegeten.
De tweede doerak rent op het moment van dit schrijven ergens rond. Foppe liet het piepbeest een sprintje trekken op de overloop. De snoodaard maakte zich uit zijn piepkleine voetjes en furstopte zich ergens tussen de furhuisdozen en tassen met spullen die weer terug naar de vliering moeten. Na een urenlang kat- en muisspel is m’n broer het spoor bijster. Nu heeft ons mens opnieuw slapeloze nachten. Ze durft haar bed niet meer in. Het zou namelijk zomaar kunnen dat de piepert zich ergens in haar slaapkamer verschanst heeft.

Roze Muizen

Mijn broer lijkt zowiezo de weg een beetje kwijt. Want toen Foppe terugkwam van witjas miauwde hij over Grote Roze Muizen. Hij was laaiend enthousiast over deze nieuw ontdekte soort. Hoe tof zou het zijn als die geserveerd kunnen worden op Het Grote Weilandfeest. Als ze goed in de smaak vallen, nemen we ze op in het assortiment van Muisbezorgd. De vraag is alleen hoe we er aan kunnen komen. Want Foppe weet niet meer purcies waar hij ze heeft gezien.
Mocht iemand tips hebben, laat het alsjemiauw zo gauw mogelijk weten. Voor je het weet is het feest.

Smaakpanel

Het kattefietje, waarbij tante Cato haar kiezen in de vingers van Mo heeft gezet, lijkt een poesitieve wending te krijgen. De kast puilt uit van de allerlekkerste hapjes. Uit de keuken komen de meest furrukkullukke geuren. Alles om m’n tante aan het eten te krijgen. Die is in hongerstaking sinds ze een neus heeft gekregen voor verpulverde pilletjes die furstopt worden door haar natvoer. Ze wantrouwt ieder bakje. Uiterst behoedzaam loopt ze er heen, snift er aan, draait zich abrupt om en gaat terug de tuin in, waar ze al weken bivakkeert. Met vuurspuwende ogen kijkt ze door het raam binnen. Haar blik spreekt boekdelen. Hier trap ik echt niet in! Waar ik normaal altijd haar bakjes mag schoonlikken, kaapt mijn mens ze voor mijn snoet weg. Ik snap m’n tante wel. Als ik het niet mag opeten, omdat het niet goed voor mij zou zijn, dan kan het voor haar ook niet goed zijn.
Inmiddels zijn alle pilletjes op. Voor alle duidelijkheid, het gros is met het onaangeroerde natvoer in de prullenbak verdwenen. Wat rest is een walhalla aan verschillende lekkernijen. Dat laatste is absoluut geen straf. Want nu mag ik wel meehelpen met afwassen. Tante Cato is nog altijd op haar katvive. Achterdochtig bestudeert ze de inhoud van haar voerbak. Vaak spoort ze mij aan om te komen testen. Ik offer me met liefde op. Als ons mens het niet weghaalt, moet het wel pilvrij zijn. Ik snap werkelijk waar niet waar ze zo moeilijk over doet. Niet eerder in mijn leven heb ik zoveel verschillende smaken geproefd. Vlees, vis, kip, in saus, in gelei, in stukjes, als paté, puree en soep. Alles smaakt kattastisch. Nu dacht ik aan een smaakpanel. Zou dat iets zijn voor het Grote Weilandfeest?

Koppie van Japie

Laat ik maar gelijk met mijn kattenluik de keuken in vallen. Via de postduif komen verontruste berichten van furriendjes binnen die zich zorgen om ons maken. Omdat we pauze hebben ingelast op Beestboek.

Dat is heel lief, maar gelukkig nergens voor nodig. Soms is een reden heel simpel. Mijn mens heeft haar arm overbelast, waardoor ze rust moet houden. Ze mag haar telefoon alleen voor het hoognodige gebruiken. Ook moet ze oppassen met muizen. Al snap ik niet goed wat een muis met haar arm te maken heeft. Verder ben ik extra voorzichtig omdat er boodschappen tussen zitten van vage types die dreigen mijn furhalen en foto’s te pikken. Die zou ik pas terugkrijgen als ik heel veel brokjes betaal. Tot op heden blijft het bij bluf, maar ik ben wel heel erg op mijn katvive. Daarom blijven we een tijdje stil. Via deze letters breng ik jullie op de hoogte van het wel en wee van de afgelopen dagen.

Tante Cato

Dat m’n tante wat gedoe heeft met de plastic plasdoos hebben jullie nog kunnen lezen op

Beestboek. Er zat een ontsteking in haar blaas en daar moest ze pillen voor. Altijd heb ik gedacht dat mijn tante streng maar rechtvaardig was. En dat ze poeslief was voor ons mens. Inmiddels weet ik dat ze niet voor de poes is als het op pillen aan komt. Ze heeft Mo keihard in haar vingers gebeten. Al gingen niet alle pillen er vlot in tante Cato leek er wel goed van op te knappen.
Van de week ging ze echter weer van bak naar bak naar bak. Toen de Upurr voor reed dacht ze dat ze een romantische dagje uit zou hebben met haar Willem. De taxi reed echter linea recta naar witjas, die haar opsloot in een kooitje met een bak vol plastic korrels. Ze mocht pas naar huis nadat ze er een paar druppels uit had weten te persen. Knappe koppen hebben daar met een vergrootglas naar gekeken en die kwamen er achter dat er een megagrote familie irritante beestjes in haar buik vakantie aan het vieren is. Het zijn afstammelingen van Ene Coli. Nu moet ze opnieuw pillen. De doos met pleisters staat binnen pootbereik.

Foppe

Mijn broer moet binnenkort naar de tandarts. Een paar dagen terug was hij al bij witjas voor een – heel moeilijk woord – preoperatief onderzoek om te beoordelen of zijn lijf dat wel aan kan. Er is het nodige gepraat met mensen die er heel veel over geleerd hebben. Die zijn het er over eens dat het beter is om zijn gebit een stralende look te gaan geven, omdat de ontsteking in zijn bek gevaarlijk is voor zijn gezond.
Om reden die ik eerder noemde, furtelt Foppe er niets over op Beestboek. Maar willen jullie heel veel voor hem duimen? Want het is best spannend. Dat merk ik aan mijn mens die er zenuwachtig over doet.

Snuiter

De vlieringsnuiter heeft onlangs met heel veel stof en kabaal de vloer verstevigd, zodat de koelingen er niet door heen kunnen zakken. Het moet gemiauwd, de fundering van de bedrijfsunit van Muisbezorgd ziet er purrrfect uit. Maar verder…. Breek me de bek niet open. Want een bende! Overal staan herriemakende machines (gelukkig alleen als de snuiter er bij is). Over de rollen dikke watten kan ik amper heen kijken en ik verzwik mijn poten over de stapels losse planken.
Toen hij ook nog wegging zonder slagroom met mij te delen, heb ik mijn beklag gedaan bij Mo. Ze zegt dat hij nog een paar keer terug komt om de puntjes op de i te zetten. Dat is hem geraden! Hij moet snel zijn, want het Grote Weilandfeest is al over tien weken. Wat denken jullie, is het verstandig om alvast een plan B achter de poot te hebben?

Koppie van Japie

Hebben jullie al naar buiten gekeken? Overal wapperen grote lappen stof aan hoge palen. Bij de buren hangt de vlag aan een lange stok die vastzit aan de muur. Gisteren zag ik de doeken ook al. Toen hing het roodwitblauw halverwege. Vandaag staat de driekleur met oranje wimpel fier bovenaan. Mo heeft me verteld dat het hoort bij nare gebeurtenissen van lang geleden. Toen maakten mensen heel veel ruzie en dat doen ze alweer en nog steeds. Terwijl ruzie maken stom is. Eerlijk gemiauwd doe ik het ook wel eens. Bijvoorbeeld als er een nieuwe kater in de buurt is komen wonen. Dan moeten we allebei brallen. Met gegrom, staren en een hoge rug imponeren we elkaar. Uiteindelijk draait een van de twee zich om en loopt met opgeheven kop weg. Daarmee geeft hij de ander of het nakijken of zich gewonnen. Meestal blijft het bij veel bluf en weten we wie voortaan de baas is in de wijk.

Furjaardag

Vandaag staan wij niet alleen stil bij 80 jaar Bevrijding wij vieren zelf ook feest. Voor mijn grote broer Foppe die tien vliegen van zijn furjaardagstaart mag blazen. Ik weet nog hoe slecht hij er aan toe was toen ik zelf een klein Japietje was. Zijn stempelkaart was in mum van tijd bijna vol. Dat hij zijn zevende en zelfs zijn achtste furjaardag haalde, was een

wonder. Als je hem nu ziet, herken je hem bijna niet meer terug. Foppe is Hollands Glorie. Zijn jas was niet eerder zo vol en stevig. Jarenlang was hij een slungel.
Nu zit er een dun laagje spek op zijn eens zo magere ribben. In de plastic plasdoos liggen tegenwoordig keurige drollen in plaats van een vieze stinkende drab. Voor die furjaardag waarvan we dachten dat hij die niet zou halen, kreeg hij een ballon opgestuurd in de vorm van een groot hart. Om hem moed en liefde te geven. Die ballon hangt er nog steeds! Wat zo bijzonder is, is dat de ballon af en toe wat uitgeblust is en dan opeens weer uit zichzelf bol gaat staan. Al twee jaar lang! Net als een hart dat klopt. Deze glanzende rode ballon staat symbool voor de veerkracht, liefde en levenslust van Foppe.

Ster

Mo krijgt in deze tijd van het jaar regelmatig natte ogen. Dat komt door Beestboek die haar eraan herinnert wat er allemaal rond deze periode gebeurde. Foto’s van Oom Sjaak, die zich de ene dag kiplekker voelt en een dag later als een dood vogeltje opgerold in een hoekje ligt. De witjassen kunnen hun vinger er niet op leggen wat er purcies met hem aan de poot is. Op Foppes vijfde feestdag doet hij enthousiast mee met alle spelletjes en gaat rollebollend door het kattenkruid, alsof er geen vuiltje aan de lucht is.
Achteraf gezien was het alsof hij alle kracht voor die ene dag had bewaard om hem onvergetelijk te maken. En dat heeft hij gedaan. 5 Mei 2020 was een dag met een gouden randje. Amper vierentwintig uur later werd het gitzwart. Sindsdien zwaaien we iedere avond naar onze roodwitte furriend. Al heb ik Sjakie nooit in hoogst eigen kater ontmoet in alles voel ik dat ik hem ken. Mijn broer, tante Cato en ons mens halen regelmatig herinneringen op. Als er bezoek is, gaat het gesprek vaak over hem. Stiekem weet ik dat hij een pootje heeft geholpen om mij in dit huishouden binnen te loodsen. De boel kon hier wel een beetje in poesitieve zin opgeschud worden. En hoe?!

Katdo

Het zal niemand ontgaan zijn dat ik mijn tanden heb gezet in Muisbezorgd. Deze florerende organisatie met katlega’s door het hele land en zelfs over de landgrenzen is in korte tijd een groot succes geworden. Eerlijk is eerlijk, ik heb niet zelf aan de wieg gestaan van Muisbezorgd. Dat was de legendarische Oom Sjaak, die Foppe de fijne kneepjes van het muizenvangvak heeft geleerd. Mijn grote broer heeft die kennis en ervaring aan mij overgedragen, waarna ik het tot in de purfectie heb gepurfectioneerd. Door zijn slechte gezondheid was Foppe zijn vaardigheden een beetje kwijtgeraakt.
Als furjaardagskatdo heb ik hem een opfriscursus gegeven. Hij is het nog niet verleerd. Sindsdien sleept hij de ene na de andere eigenpotig gevangen Hellevoetse Huismuis mee. Na jaren van grote zorg is dat de lekkerste kers op zijn furjaardagstaart.
Van katte proficiat, Foppe. We maken er vandaag een groot feest van.

Koppie van Japie