Categorie archieven: Japie

Japie: van zoektocht naar verkiezing

Geeuw, gaap, rek, strek. Als jullie dit lezen, zijn alle sporen van het Tweede Grote Weilandfeest uitgewist. Een feest dat nog leuker was dan de vorige edities. Dat kan bijna niet en toch is het zo. Alles was tot in de puntjes verzorgd en het liep op purrrfect lopende rolletjes.
Joep heeft werkelijk aan alles gedacht. Als er iemand een lintje verdient, is hij het! De hapjes waren uitmuntend. Er waren bijzondere specialiteiten bij, waaronder de Verse Veendamse Veldmuizen en Harige Haarlemse Hofjesmuizen. De katlega’s van Muisbezorgd hebben zich werkelijk waar overtroffen. Bij de workshops moesten dranghekken worden geplaatst, zoveel animo was daarvoor. Vanwege de privacy mag ik geen details onthullen, maar ik heb er eentje gezien waarbij gedanst werd in palen. Nou, ik kan jullie miauwen dat ik daar met rode oortjes naar gekeken heb. Toch was dat niet de reden dat ik er niet helemaal bij was met mijn kop.

Twee Upurrs

De ochtend van het feest reden er twee Upurrs voor. Dat had ik niet zien aankomen. De ene was voor mijn tante Cato. Dat wist ik. Die zou deze dag in de watten worden gelegd met een Very Important Pussy arrangement dat haar lover Willem had geregeld. Compleet met limousine, rode loper, belletjes wijn en muizen in rozenblaadjes. Speciaal voor deze dag had ze zich extra opgedoft. Glanzende vacht, glimmende snorharen, staart parmantig in de krul en een zachtroze sjaaltje om. Met vlinders in haar buik vertrok ze.
De tweede Upurr bleef staan. Na een tijdje wachten, kwam de chauffeur vragen of Foppe al zover was. Verbaasd keek ik mijn broer aan. Die wist overduidelijk van niets. Hij begon spontaan te stotteren en vroeg stamelend wat er aan de poot was. Wwwaar word ik heen gebracht? Met wwwwiie? Wwwat moet ik meenemen? De chauffeur was uiterst correct en vertelde dat dit een furrassing was. Hij mocht niet zeggen van wie en ook niet waar de reis heen zou gaan. Het enige wat nodig was, was een smoking en een goed humeur. Snel poetsten we de jas van Foppe op tot ik mijn evenbeeld er in zag weerspiegelen. Een krul in zijn snorharen en hij zag eruit om door een ringetje te halen. Tot straks, miauwde ik hem bij het instappen. We gingen er allebei van uit dat hij een dubbeldate had met zijn furkering. Tante Luna deed al weken geheimzinnig over een romantisch weekend. Het kon niet anders dan dat ook zij VIP-kaartjes had geregeld.

Geen spoor

Het rare was dat ik op feest wel tante Cato en oom Willem tegenkwam, overduidelijk tot over hun oren smoorfurliefd. Maar van mijn broer en tante Luna nergens een spoor. Niets wees erop dat ze hier zouden zijn of waren geweest. Iedereen die ik het vroeg, schudde de kop van links naar rechts. Eerlijk gemiauwd kreeg ik een knoop in mijn maag. Dat heb ik niet gauw, want ik lust altijd wel iets te eten. Deze keer prikte ik lusteloos met mijn nagel in een amuise. Een lieftallige dame vroeg me of het thuis beter smaakte. En dat bracht ons gesprek op onze mensen. De dame in een jas met bont patroon miauwde voluit over hoe zij het getroffen heeft met haar pursoneel. Daarop haakte een stoere katermans in cyperse vacht aan die blufte dat zijn blikopeners echt the best zijn. Voor we het in de gaten hadden, werd de groep steeds groter en furtelden we elkaar voluit over hoe we onze mensen hadden uitgekozen. Het ene furhaal was nog mooier dan het andere. Onze harten zwollen op tot ze niet meer in onze al dan niet brede borstkastjes pasten. Dat bracht me op een idee.

Gouden lepel

Het zaadje voor dit idee is begonnen door een opmerking van mijn furrienden uit Den Haag. Ze zijn meesters in straatcontrole vanuit de vensterbank. Onlangs miauwden ze op Beestboek dat hun pursoneel een gouden blikopener verdient. Eerder in mijn furhaal zei ik al dat ik Joep wilde voordragen voor een lintje. Lintjes zijn best een hele eer, maar die prikken enorm in je jas. En aan de zakjes waar het ons voer meestal in zit, komt bijna geen blikopener aan te pas. Dat bracht me op de gouden lepel. Onze mensen gebruiken heel vaak een lepel om ons eten in de bakjes te doen. Wie zou jij willen voordragen voor de gouden lepel? Miauw, schrijf, teken, zing je reactie in de onderstaande reacties. Of op mijn eigen Beestboek of de pagina van Ollie, onder het bericht met dit furhaal. Dan wacht ons de moeilijke taak om hèt mens te kiezen dat deze bijzondere eer verdient.
Met mijn broer is het katzijdank goed gekomen. Foppe stuurde midden in de nacht een kattenbelletje. De foto uit de stad van de liefde sprak boekdelen. Romantiek ten top.

Koppie van Japie

Japie heeft zorgen om romantiek

Oh jongens, ik weet gewoon niet hoe ik het moet miauwen. Al dagen heb ik er buikpijn van. Buikpijn om wat ik gelezen heb op het Beestboek van mijn tante Luna. Jullie weten wel, de furkering van mijn grote broer. Ze schrijft dat het Tweede Grote Weilandfeest purcies tegelijkertijd is met een romantisch weekend weg. En dat ze prioriteiten moet stellen. Ik heb er zoveel vragen over. M’n tante miauwt alleen maar dat ik me geen zorgen hoef te maken. Toch zit het me niet lekker.

Furkering

De meest prangende vraag die ik heb is of mijn broer hier vanaf weet. Sinds ik Foppe ken, is hij tot ver over zijn snorharen furliefd op Luna Poes. Dat snap ik heel goed. Ze is uitermate charmant, heeft een purrachtige vacht, ziet er poeslief uit maar is ondertussen niet voor de poes. Van haar heb ik het afgekeken. Hoe ze koelbloedig piepbeesten aan haar vlijmscherpe stiletto’s rijgt. Bij mijn weten organiseert ze een workshop tijdens het feest in het weiland achter het huis van mijn furriend Joep. De dropping vorig jaar onder haar leiding was een daverend succes. De kittens die toen meededen, miauwen er nog over. En nu heeft ze zomaar totaal iets anders uitgerekend tijdens hèt feest waar we met z’n allen al een jaar reikhalzend naar uitkijken. Iets romantisch waar mijn broer niets van afweet. Die heeft alle focus op het voorbereiden van een cursus met een verrassingselement. Het fijne weet ik er niet fijn, alleen maar dat het iets met vleermuizen te maken heeft. Zou het idyllische samenzijn in het weiland plaatsvinden waar tante Luna Foppe gaat verrassen? Of zou ze er tussen uit piepen met een andere kater dan mijn broer?

Op pad met Joep

Ik kan me er maar beter niet al te druk om maken, want ik heb mijn poten vol aan Muisbezorgd. In de letters van Joep van afgelopen zaterdag konden jullie al lezen dat wij die donderdag voor het feest op pad gaan met de koelwagens. De logistiek met ophaalpunten door het hele land vraagt om een strakke planning. Alle medewerkers van Muisbezorgd staan nu al op scherp. Nauwlettend houden ze in de gaten waar de meest lekkere muizen zich bevinden, zodat we eenmaal ter plaatse enkel nog maar massaal hoeven toe en in te slaan. Joep heeft alles purrrfect in stelling staan. Vrijdags worden de hapjes zo ver voorbereid dat ze tijdens het feest enkel nog maar op de barbeknoei afgebakken hoeven te worden. Hij heeft zelfs gedacht aan furrijwilligers van de lokale brandweer om schroeiplekken in jassen te voorkomen. Mocht je toch een gat in je vacht hebben, dan is Jeetje Jaydon ter plekke voor herstelwerkzaamheden. JJ is buitengewoon potig met naald en draad. Onlangs heeft hij me een spoedcursus repareren met de naaimachine gegeven. Toch laat ik dat soort purrcisie werk liever aan hem over. Hij kent de allerfijnste kneepjes van het couture vak en weet een winkelhaak in je jas onzichtbaar te maken. Hij rijdt met mij mee dus ik weet zeker dat hij van de partij is.

VIP-kaarten

Tante Cato is er zeker weten ook bij. Haar Willem heeft VIP-kaarten op de kop weten te tikken. Het kan niet anders dan dat hij heel veel klusjes heeft gedaan om zich deze extra luxe te kunnen permitteren. Een Upurr haalt tante Cato voor de deur op en laat haar pas uitstappen bij de rode loper die voor Very Important Pussycats wordt uitgerold. Aan het eind van de loper staat Oom Willem klaar met Purrsecco vol bruisende bubbeltjes. Als dat niet romantisch is…!?

Wacht eens even. Zou tante Luna misschien ook van die VIP-kaartjes in poten hebben? Dat zou alles verklaren. Misschien komt het dan toch nog op zijn pootjes terecht.

Koppie van Japie

Japie over een muis die slimmer is

Allemiauws, er is zo veel om over te schrijven dat ik gewoon niet weet waar te beginnen. Zal ik het hebben over de aanvallen op ons Beestboek? Of over de op poten zijnde zangcarrière van tante Cato? Of willen jullie weten hoe het is afgelopen met het kattefietje met die muis van een paar weken terug? Eerlijk gemiauwd wil ik geen woord vuil maken aan die lafaards die ons Beestboek willen pikken. Maar als we weer stil zijn, weten jullie waarom.
De nachtelijke aria’s van tante Cato gaan door merg en poot. Echt, misschien kan ik er beter over zwijgen om haar niet verder aan te moedigen. Al helemaal omdat ze wil optreden op het Tweede Grote Weilandfeest. Kan iemand dit alsjemiauw uit haar op hol geslagen koppie praten? Muizen, daar heb ik furstand van. Hoogste tijd om het te hebben over Einstein, die misschien wel familie is van Houdini.

Opfriscursus

Laat ik eerst jullie geheugen verkwikken. Voor de tiende furjaardag van mijn broer in mei eerder dit jaar gaf ik hem een opfriscursus muizen vangen katdo. Foppe bleek dit talent nog altijd purrrfect in de poten te hebben. Het ene na het andere piepbeest bracht hij mee naar huis. Om zeker te weten dat zijn vangst voldeed aan de strenge eisen die Muisbezorgd stelt, deden we een smaaktest. Muis één was als een engeltje op onze tongen. Smeuïg , sappig vlees op de botten, een kraak waar je u tegen miauwt als je hem tussen je kaken neemt en een soepel staartje. Kortom een purrrfect exemplaar. Ook nummer twee was niet te versmaden, net als drie en vier. Ik lag uit te buiken van de vijfde toen Foppe met de zesde binnen kwam. Boerend zei ik dat hij hem moest laten rennen op de overloop tot ik weer plaats had in mijn buik. Zo gemiauwd, zo gedaan.
Foppe nam de springlevende muis in het holst van de nacht mee de trap op. In plaats van dat hij dat muisstil deed, liet hij met luid gegrom weten dat hij in aantocht was. Zijn gejubel over dat hij een keigoede jager is, wekte ons mens. En daar ging het mis. Ze schoot overeind en sprong uit bed. Net toen ze schreeuwde ‘Hou em vast, Foppe, HOU EM VAST!’, liet hij los. Muis schoot haar werkkamer in tussen de dozen. Mijn broer dook er achter aan. Er volgde een kat- en muisspel waar de katlega’s van Muisbezorgd nog wat van kunnen leren. Uren later lag Foppe uitgeput op de vliering.
De muis was ergens, maar waar.

Muizenval

Bij het krieken van de dag kreeg Mo in de gaten dat de muis niet was afgeleverd bij Muisbezorgd en begon zelf een klopjacht. Alle dozen gingen van hun plek maar geen spoor. Nergens een keutel die vaak leidt naar de verstopplek. Ze zette een val. Ja mensen, echt waar. Mo zette een muizenval. Een hokje van tralietjes met daarin in iets lekkers. Als muis zou snoepen van de pindakaas zou de deur achter hem dicht vallen en kon hij geen kant meer op. Zo zou Mo hem weer veilig buiten kunnen zetten.

Wat er ook gebeurde, er gebeurde niets. De pindakaas bleef pindakaas. Licht en donkers gingen voorbij zonder een spoor van muislief. Tot op een warme zomerdag. Alle ramen gingen wagenwijd open. Ook het bovenlicht in het zijkamertje waar wij nooit mogen komen. En uitgerekend daar bleek hij zich al die tijd verschanst te hebben. Hoe we dat weten? Dat zit zo.

Klapraampje

Toen het allang donker was, dreigde er onweer. Het begon hevig te waaien en de openstaande ramen begonnen te klapperen. Slaapdronken ging Mo het kleine donkere zijkamertje binnen om op de tast het raampje te sluiten. Opeens een ijselijke gil. Ik stormde af op mijn mens in nood. ‘Daar zit hij, Japie’, schreeuwde ze en ze wees naar een donkere vlek op de muur. Warempel. De slimmerik waar we al dagen naar op zoek waren, had zich langs het behang twee meter een weg omhoog gebaand richting het openstaande klapraampje. Het stuk gaas dat zoembeesten tegen houdt, bleek te sterk voor hem. Door alle tumult liet hij zich naar beneden vallen waar hij zich opnieuw verstopte tussen dozen en tassen. Met geen mogelijkheid dat ik hem daar tussen zou kunnen vinden.
Mijn mens was inmiddels klaarwakker. De gereedschapskist kwam tevoorschijn om de hor eruit te slopen. Ondanks de wind bleef het klapperende raampje tijdens het onweer open om hem alsnog een kans te geven zelf te ontsnappen. Voor de zekerheid werd de muizenval met pindakaas opgeschoven naar het zijkamertje waar we niet eerder hadden gezocht. De pindakaas bleef ook daar onaangeroerd.
Van de muis is nooit meer iets vernomen.

Koppie van Japie

Japie: een feest om nooit te vergeten

‘Zo, kerel, de vliering is helemaal voor jou!’ De snuiter klikt zijn gereedschapskoffers dicht en sjouwt alle herriemakende machines het smalle, steile trappetje af. Saame met mijn mens eet hij een taartje mèt slagroom en verdwijnt. Na het wegtrekken van het stof blijft een oorverdovende stilte achter. Maandenlang zaten we in de troep, leek er geen einde te komen aan de klus en op een regenachtige Pinksterdag is het opeens klaar. Nou ja, bijna klaar. Nu is het alle poten bij elkaar om de werkruimte voor Muisbezorgd snorhaarfijn in te richten. Zou dat lukken voordat het Tweede Grote Weilandfeest losbarst? Daar lig ik over na te denken als ik geritsel hoor onder de heg. Ik verwacht mijn Stekelige Vrienden die ieder donker komen smikkelen van ons buffet. Het is dat ik al lig, anders was ik stijl achterover gevallen bij het zien van dit purrachtige koppie.

Furrassing

‘Pssssst Japie, niet schrikken, ik ben het! Dat is nog eens een furrassing, hè?!’ Ik ben met stomheid geslagen als mijn tante Luna zomaar ineens in volle glorie in het maanlicht in mijn tuin staat. Zij is wel de laatste die ik hier verwacht. Voor ik iets kan miauwen legt ze haar zachte – maar voor muizen meedogenloze – voorpoot op haar lippen om me tot stilte te manen. ‘Stttttttt, Mo mag hier niets van horen’, fluistert ze zachtjes. ‘We zijn hier om jouw furjaardag te vieren. En om de vliering in te wijden.’ Nu weet ik helemaal geen miauw meer uit te brengen. Ze heeft het over mijn vierde furjaardag die vandaag stilletjes voorbij is gegaan, omdat mijn mens van vroeg tot laat weg moest. Toen ze eindelijk thuis kwam, kroop ze gelijk in bed. Tante Cato ligt bij haar. Voor ik kan vragen wie en wat ze bedoelt met we gebaart ze me om muisstil achter haar aan te komen.

Nog meer furrassing

Op kousenpoten sluipen we door het kattenluik en gaan de trap op, langs de slaapkamer van Mo die katzijdank in diepe slaap is, Saame met tante Cato. Ik mag als eerste het trappetje op naar de ruimte waar ik gisteren de exacte maten heb opgenomen voor de koelingen. Bovenaan zie ik geen poot voor ogen. Tot opeens! Vanuit het niets springen al mijn furriendjes uit de donkere hoeken. ‘FURRASSING!’ miauwen ze fluisterend in koor. Megagrote gekleurde neonletters flitsen door de ruimte. Van katte proficiat, Japie, staat er. Diep onder de lange haren van mijn borstkas doet mijn hartje boem, Boem, BOEM. Mijn keel snoert zich dicht en mijn ogen worden nat. Om mijn emoties verder op te stuwen start KeverT een gevoelige cattutide als opening van een feest dat zijn weerga niet kent. We luisteren er naar op koptelefoons en dansen op dikke matten, zodat Mo en Cato niets kunnen horen.

Katdo

De Silent Surprise Party gaat door tot in de vroege uurtjes. Zodra de zon haar eerste stralen door het ieniemienie dakraampje laat schijnen, gaan de slingers, ballonnen en neonletters terug de doos in. Snel likken we de schalen die eerder vol lagen met furrukkullukke muizenhapjes schoon en drinken de laatste druppels Pinocatlada, Meow Grigio en kattenmelk op. De matten worden netjes opgevouwen en de koptelefoons verdwijnen in de rugzakken van mijn kattastische furrienden. De vliering is ingewijd. En hoe!? De plannen voor Muisbezorgd hebben we Saame tot in de puntjes van onze vlijmscherpe stiletto’s verfijnd. We hebben er alle furtrouwen in dat Muisbezorgd klaar is voor het Tweede Grote Weilandfeest.
Net als de staart van tante Luna door het kattenluik verdwijnt hoor ik gestommel op de overloop. Slaapdronken hoor ik Mo zeggen dat ze niet snapt hoe het kan dat de vlieringtrap naar beneden staat. Ze klimt omhoog met tante Cato in haar kielzog. Bovenaan wacht voor de dames, die niets van ons fantastische feestje hebben meegekregen, een katdo. Speciaal voor hen hebben we één fles bewaard met een grote dikke kurk en mooie champagneflutes ernaast. Er staat een kleurige polaroidfoto tegenaan van mijn broer, zijn furkering en ik zelf met een gekrabbelde wens op de achterkant: Pop up the Purrr Seco.
Terwijl de meiden giechelend aan het ontbijt met bubbels zitten, vouw ik mezelf op om na te genieten van een helemaal niet vergeten furjaardag dat uitgroeide tot een Super Silent Suprise.

Koppie van Japie

Japie over poesitieve ontwikkelingen

Laat ik maar net als vorige keer met het kattenluik in huis denderen om jullie op de hoogte te brengen van de laatste meowtjes. Om jullie spanning direct weg te nemen: het gaat boven verwachting goed met mijn broer, tante Cato is klaar met de vieze pillen en Beestboek blijft langer op pauze. Verder ben ik wat ideetjes aan het uitbroeden voor het Grote Weilandfeest.

Het spoor bijster

De slapeloze nachten van mijn mens waren nergens voor nodig. Foppe heeft de narcose bij de tandarts purrfect doorstaan. Van de week heeft hij niet één maar zelfs tweemaal een krakend verse veldmuis aan zijn blinkende tanden geslagen. Dat heeft hij in tijden niet gedaan. Een teken dat hij zich kiplekker voelt. Omdat de koelingen nog altijd niet geplaatst kunnen worden – het werk op de vliering loopt gigantisch uit – heeft hij nummero uno gelijk met huid en haar en bot en staart opgegeten.
De tweede doerak rent op het moment van dit schrijven ergens rond. Foppe liet het piepbeest een sprintje trekken op de overloop. De snoodaard maakte zich uit zijn piepkleine voetjes en furstopte zich ergens tussen de furhuisdozen en tassen met spullen die weer terug naar de vliering moeten. Na een urenlang kat- en muisspel is m’n broer het spoor bijster. Nu heeft ons mens opnieuw slapeloze nachten. Ze durft haar bed niet meer in. Het zou namelijk zomaar kunnen dat de piepert zich ergens in haar slaapkamer verschanst heeft.

Roze Muizen

Mijn broer lijkt zowiezo de weg een beetje kwijt. Want toen Foppe terugkwam van witjas miauwde hij over Grote Roze Muizen. Hij was laaiend enthousiast over deze nieuw ontdekte soort. Hoe tof zou het zijn als die geserveerd kunnen worden op Het Grote Weilandfeest. Als ze goed in de smaak vallen, nemen we ze op in het assortiment van Muisbezorgd. De vraag is alleen hoe we er aan kunnen komen. Want Foppe weet niet meer purcies waar hij ze heeft gezien.
Mocht iemand tips hebben, laat het alsjemiauw zo gauw mogelijk weten. Voor je het weet is het feest.

Smaakpanel

Het kattefietje, waarbij tante Cato haar kiezen in de vingers van Mo heeft gezet, lijkt een poesitieve wending te krijgen. De kast puilt uit van de allerlekkerste hapjes. Uit de keuken komen de meest furrukkullukke geuren. Alles om m’n tante aan het eten te krijgen. Die is in hongerstaking sinds ze een neus heeft gekregen voor verpulverde pilletjes die furstopt worden door haar natvoer. Ze wantrouwt ieder bakje. Uiterst behoedzaam loopt ze er heen, snift er aan, draait zich abrupt om en gaat terug de tuin in, waar ze al weken bivakkeert. Met vuurspuwende ogen kijkt ze door het raam binnen. Haar blik spreekt boekdelen. Hier trap ik echt niet in! Waar ik normaal altijd haar bakjes mag schoonlikken, kaapt mijn mens ze voor mijn snoet weg. Ik snap m’n tante wel. Als ik het niet mag opeten, omdat het niet goed voor mij zou zijn, dan kan het voor haar ook niet goed zijn.
Inmiddels zijn alle pilletjes op. Voor alle duidelijkheid, het gros is met het onaangeroerde natvoer in de prullenbak verdwenen. Wat rest is een walhalla aan verschillende lekkernijen. Dat laatste is absoluut geen straf. Want nu mag ik wel meehelpen met afwassen. Tante Cato is nog altijd op haar katvive. Achterdochtig bestudeert ze de inhoud van haar voerbak. Vaak spoort ze mij aan om te komen testen. Ik offer me met liefde op. Als ons mens het niet weghaalt, moet het wel pilvrij zijn. Ik snap werkelijk waar niet waar ze zo moeilijk over doet. Niet eerder in mijn leven heb ik zoveel verschillende smaken geproefd. Vlees, vis, kip, in saus, in gelei, in stukjes, als paté, puree en soep. Alles smaakt kattastisch. Nu dacht ik aan een smaakpanel. Zou dat iets zijn voor het Grote Weilandfeest?

Koppie van Japie