Categorie archieven: Japie

Japie: schrijven we Saame geschiedenis?

De Gouden Lepel Furkiezing heeft heel wat poten in de kattenbak gehad. Wat begon met een terloopse opmerking over een blikopener door Yep en Demi groeide uit tot iets (te) groots waar ik van tevoren niet goed over had nagedacht. Mijn broer miauwde dat hij ook weleens zoiets in izjn enthousiasme had gedaan. Toen was de aanleiding een vraag van een soortgenoot aan een grote fabrikant of ze kattenvoer in muissmaak verkochten. Het antwoord was dermate teleurstellend dat Foppe in actie kwam. Saame met Oom Sjaak en tante Luna lanceerde hij de inmiddels befaamde Mouse Mousse. Het spul ging een eigen leven leiden en werd op unieke wijze een ongekend succes. Er zijn katten onder ons die nog steeds over Mouse Mousse miauwen. Ook dat startte door iets terloops. Net als de Gouden Lepel Furkiezing.

Afgrijselijk

Het begon als een grapje toen ik bij toeval een gouden lepel op de kop wist te tikken. Eerlijk gemiauwd vond ik het ding foeilelijk. Ik stond er verder niet bij stil, omdat ik dacht dat het bij een fotomomentje en een furhaal zou blijven. Hoe had ik kunnen bedenken dat het een furkiezing zou worden waar het katbinet jaloers op kan zijn. Na een slome start kwam het boemeltje op stoom, schakelde over naar diesel, transformeerde naar een TGV met een eindsprint die tot de allerlaatste seconde zo spannend was dat niemand meer kon slapen. En toen hadden we opeens vijf – ik miauw VIJF – winnaars. Die kon ik toch niet zo’n afgrijselijke lepel toesturen?!
Avonden lang tuurde ik met Mo naar het beeldscherm op zoek naar ander bestek. Iets dat de Gouden Lepel Furkiezing eer aan zou doen. Ik stond te popelen om op pad te gaan, zeker nu het vroeger donker wordt. Maar ik mocht pas weg als we geslaagd waren. Uiteindelijk vonden we superschattige lepeltjes met een poezenkopje en pootjes die over de rand van een kopje bungelen. Om het feest compleet te maken, waren ze verkrijgbaar in goud, zilver en brons. Purcies wat ik nodig had. Ik drukte op de bestelknop en sprintte naar buiten. De rest was van latere zorg.

Twijfel

Ik was in de veronderstelling dat ze per stuk in een mooie verpakking zouden zitten. Kaartje erbij, postduif inschakelen, iedereen blij. Het liep anders. Ze kwamen binnen in plastic zakjes. De lepeltjes waren geweldig, maar niet geschikt om zo op te sturen naar de top drie van de genomineerden. Mijn inspectierondes moesten er opnieuw aan geloven. Ieder donker zat ik met Mo te prutsen om purrachtige doosjes te maken die winnaarwaardig waren. Het aantal prototypes dat in de prullenbak verdween, is niet op vier poten te tellen. Ze waren te lang of te kort, te breed of juist te dik. Moet ik iets miauwen over lijm en lange haren? Of is deze opmerking voldoende om beeld te krijgen bij dubbelzijdig tape tussen mijn tenen en poten die vastgeplakt zaten aan karton?
Terwijl de tijd doortikte, sloeg de twijfel toe. Bij alles wat ik deed, vroeg ik me af of het wel leuk zou zijn. Misschien moest ik die hele prijsuitreiking maar gewoon afblazen? Daar stak Tante Cato een poot voor. ‘Je hebt A gemiauwd, Japie, dan moet je ook B miauwen!’ Ze posteerde zich op de hoek van het bureau om de vorderingen nauwgezet in de gaten te houden. Eerlijk is waar, ze gaf ons creatieve aanwijzingen. Toen de doosjes purfect waren, dacht ik dat het klaar was. Weer bemoeide ze zich ermee. ‘Hoort er geen officieel document bij? Zo weet niemand waar het voor is.’ Pas toen de certificaten goedgekeurd waren en een begeleidend kaartje eigenpotig geschreven, kon alles eindelijk in een envelop. Tante Cato knikte goedkeurend en plakte er poeszegels op. Op een holletje bracht ik ze naar de brievenbus voor ik me zou bedenken.

Saame

Degenen die hopen dat dit een jaarlijkse traditie gaat worden, zal ik gelijk maar uit de droom helpen. Er zit heel veel liefde in dit project. Niet alleen van mezelf. Juist van iedereen die met zoveel enthousiasme heeft meegedaan. Doordat we het Saame deden, werd het een kattastisch geheel. De lieve woorden die zijn gedeeld, de gulle donaties die zijn gedaan. Dank jullie meow daarvoor. Jullie maakten de GLF tot iets bijzonders. Toch blijft het een unieke actie. Misschien gaat de Gouden Lepel Furkiezing wel net als de Mouse Mousse geschiedenis schrijven. Dat zal de tijd uitwijzen.

Koppie van Japie

Japie: Nek-aan-nek bij de Gouden Lepel Furkiezing

Jeetje, lieve furriendjes, wat een gekkenhuis met die Gouden Lepel Furkiezing. Wat zo simpel leek toen ik het in mijn vorige furhaal opperde, bleek in de praktijk serieuze kost. Het begon met dat vele vierpoters te bescheiden waren om te reageren. Dat stond zo haaks op wat ik had gehoord op het Grote Weiland Feest. Daar miauwden en blaften juist iedereen dat zij het allerliefste mens hadden. Maar na mijn oproep bleef het akelig stil. Daar zat ik dan met die Gouden Lepel. Een aantal stelde voor dat ik em aan Mo moest geven, maar mijn mens was uitgesloten van de Furkiezing. Dat had ik misschien even in de kleine miauws moeten zetten. Na een nieuwe oproep kwam de trein op gang. En hoe!?

Genomineerden

Purrachtige furhalen stroomden binnen. Vaak veel te bescheiden. Sammy en Snoopy dachten dat hun mens niet in aanmerking kon komen, omdat ze nooit een lepel gebruikt met het opscheppen van hun knabbels. KeverT had het idee dat er mensen zouden zijn die veel meer biesonder zijn dan zijn eigen lieve man en vrouw. Snap je dat nou? De snorders van Anja droegen hun mens voor omdat ze zo goed voor haar eigen dierentuintje zorgt èn voor oppaspoesjes. Lucky (mijn katlega met wie ik een duobaan heb op de blog) stelde ons voor aan Karin, het mens van Jill, met haar grote hart voor veel dieren. Muissie wilde het wel van de daken miauwen dat zij het zo getroffen heeft na een pittige tijd. Haar mensen zetten de immunotherapie voort die in de opvang al was gestart. Dit is nodig om te voorkomen dat Muissie allemaal wonden krijgt. Petje af voor haar mensen!
Figo wist het niet, maar mocht gewoon meedoen. Casper, Noor, Lili, Dauwe, Ejlin & Teddy dachten dat die lepel heel potig zou zijn om nog sneller hun bordjes te vullen. Want wanneer de laatste gevuld wordt, is de eerste alweer schoon(gelikt). Yep en Demi, onze furrienden uit Den Haag, waren vol lof over de opvang waar zij maandenlang vol liefde zijn furzorgd. En dat doen ze voor heel veel dieren zonder thuis. Zo lief dit. Zal ik nog even doorgaan met de andere genomineerden?

Nog meer genomineerden

Lord Teuntje en Caramel (tip: zoek ze op op Beestboek. Ze beleven de meest (on)waarachtige avonturen) gaven de eer aan de vrouw van Ollie, die het zo getroffen heeft bij haar thuis. Terwijl Ropi juist tante Luna in het zonnetje wilde zetten. Daar zorgen ze zo goed voor alle erfdieren. Wie kent Anna nog niet? Dat is de oudste poes (20+) die wij kennen. Zij stuurde een heel epistel: ik nomineer mem, ze klaagt niet als ik midden in de nacht eten wil, ondanks dat er brokjes zijn. Ze klaagt niet als ik over heb gegeven, ze zegt gewoon: geeft niks mem ruimt het wel op. Ze wordt ook niet boos als ik mijn pilletje voor snelwerkende schildklier niet wil nemen, ze zegt dan gewoon ohh deed mem het alweer verkeerd. Ze klaagt zelfs niet als ik een beetje teveel graaf in mijn wc. Miauw nou zelf, zo’n mem wil toch iedereen! Spike en Amigo, twee Rotterdams katers, zijn meer dan tevreden over hun mens, terwijl Crazy Kees zijn Blondie niet voor goud wilde nomineren, maar voor zilver, omdat ze wel eens een steekje laat vallen. Tjilla hield een purracht pleidooi voor hun mensenmeisje: Wij dragen ons mens voor, zij doet alles voor ons, we eten alledrie andere dieetbrokjes, ze sjeest steeds met ons naar de dokter als we niet eten of andere rare dingen hebben, ze heeft een hele lijst gemaakt met wie wat op welke tijd moet, we eten wel hetzelfde dieet-natvoer, Tjaiia eet haar dieet-natvoer in 2 x dus ze moet het dan wegzetten anders eet Tjessi het op, Ik krijg liquidsnacks en supplementen en Tjessi is een knuffelaar met dieet en ze mag helemaal niks anders of erbij, we hebben allemaal eigen plekjes en eigen speelgoed, ze gaat nooit op vakantie want met ons thuis en een zonnetje is ook vakantie zegt ze en we hebben een heel mooi en groot buiten en ze zegt ook heel vaak dat ze heel veel van ons houdt en wij houden ook heel veel van haar. Ook daar is geen speld tussen te krijgen!

Muisbezorgd

Laat ik voorop stellen dat alle mensen die goed voor dieren zorgen de allerbesten zijn. Daar kan geen Gouden Lepel tegen op. Toch heb ik deze beloofd. Katzijdank hoefde ik niet zelf te kiezen. Dat hebben mijn furrienden op Beestboek gedaan. Ik kan jullie miauwen, het was reuze spannend. Berichten werden gedeeld en de stemmen gingen in de rondte. De spanning was om te snijden met de nek-aan-nek-race tussen Yep en Demi en tante Luna, op de staart gevolgd door Anna, de T’tjes, KeverT en de dierentuin van Véronique. Als je wilt weten wie De Gouden Lepel krijgt thuis gestuurd, kijk dan op mijn Beestboek. Daar heb ik gisteren de uitslag opgezet. Onthoud dat jullie stuk voor stuk toppers zijn. Liefde, onvoorwaardelijke liefde, dat is waar het om gaat. En dat is onbetaalbaar.
Deze furkiezing is me niet in de koude vacht gaan zitten. Ik denk dat ik het beter bij Muisbezorgd kan houden.

Koppie van Japie

Japie op Facebook: https://www.facebook.com/japiehalfbakkenkoen

Japie: van zoektocht naar verkiezing

Geeuw, gaap, rek, strek. Als jullie dit lezen, zijn alle sporen van het Tweede Grote Weilandfeest uitgewist. Een feest dat nog leuker was dan de vorige edities. Dat kan bijna niet en toch is het zo. Alles was tot in de puntjes verzorgd en het liep op purrrfect lopende rolletjes.
Joep heeft werkelijk aan alles gedacht. Als er iemand een lintje verdient, is hij het! De hapjes waren uitmuntend. Er waren bijzondere specialiteiten bij, waaronder de Verse Veendamse Veldmuizen en Harige Haarlemse Hofjesmuizen. De katlega’s van Muisbezorgd hebben zich werkelijk waar overtroffen. Bij de workshops moesten dranghekken worden geplaatst, zoveel animo was daarvoor. Vanwege de privacy mag ik geen details onthullen, maar ik heb er eentje gezien waarbij gedanst werd in palen. Nou, ik kan jullie miauwen dat ik daar met rode oortjes naar gekeken heb. Toch was dat niet de reden dat ik er niet helemaal bij was met mijn kop.

Twee Upurrs

De ochtend van het feest reden er twee Upurrs voor. Dat had ik niet zien aankomen. De ene was voor mijn tante Cato. Dat wist ik. Die zou deze dag in de watten worden gelegd met een Very Important Pussy arrangement dat haar lover Willem had geregeld. Compleet met limousine, rode loper, belletjes wijn en muizen in rozenblaadjes. Speciaal voor deze dag had ze zich extra opgedoft. Glanzende vacht, glimmende snorharen, staart parmantig in de krul en een zachtroze sjaaltje om. Met vlinders in haar buik vertrok ze.
De tweede Upurr bleef staan. Na een tijdje wachten, kwam de chauffeur vragen of Foppe al zover was. Verbaasd keek ik mijn broer aan. Die wist overduidelijk van niets. Hij begon spontaan te stotteren en vroeg stamelend wat er aan de poot was. Wwwaar word ik heen gebracht? Met wwwwiie? Wwwat moet ik meenemen? De chauffeur was uiterst correct en vertelde dat dit een furrassing was. Hij mocht niet zeggen van wie en ook niet waar de reis heen zou gaan. Het enige wat nodig was, was een smoking en een goed humeur. Snel poetsten we de jas van Foppe op tot ik mijn evenbeeld er in zag weerspiegelen. Een krul in zijn snorharen en hij zag eruit om door een ringetje te halen. Tot straks, miauwde ik hem bij het instappen. We gingen er allebei van uit dat hij een dubbeldate had met zijn furkering. Tante Luna deed al weken geheimzinnig over een romantisch weekend. Het kon niet anders dan dat ook zij VIP-kaartjes had geregeld.

Geen spoor

Het rare was dat ik op feest wel tante Cato en oom Willem tegenkwam, overduidelijk tot over hun oren smoorfurliefd. Maar van mijn broer en tante Luna nergens een spoor. Niets wees erop dat ze hier zouden zijn of waren geweest. Iedereen die ik het vroeg, schudde de kop van links naar rechts. Eerlijk gemiauwd kreeg ik een knoop in mijn maag. Dat heb ik niet gauw, want ik lust altijd wel iets te eten. Deze keer prikte ik lusteloos met mijn nagel in een amuise. Een lieftallige dame vroeg me of het thuis beter smaakte. En dat bracht ons gesprek op onze mensen. De dame in een jas met bont patroon miauwde voluit over hoe zij het getroffen heeft met haar pursoneel. Daarop haakte een stoere katermans in cyperse vacht aan die blufte dat zijn blikopeners echt the best zijn. Voor we het in de gaten hadden, werd de groep steeds groter en furtelden we elkaar voluit over hoe we onze mensen hadden uitgekozen. Het ene furhaal was nog mooier dan het andere. Onze harten zwollen op tot ze niet meer in onze al dan niet brede borstkastjes pasten. Dat bracht me op een idee.

Gouden lepel

Het zaadje voor dit idee is begonnen door een opmerking van mijn furrienden uit Den Haag. Ze zijn meesters in straatcontrole vanuit de vensterbank. Onlangs miauwden ze op Beestboek dat hun pursoneel een gouden blikopener verdient. Eerder in mijn furhaal zei ik al dat ik Joep wilde voordragen voor een lintje. Lintjes zijn best een hele eer, maar die prikken enorm in je jas. En aan de zakjes waar het ons voer meestal in zit, komt bijna geen blikopener aan te pas. Dat bracht me op de gouden lepel. Onze mensen gebruiken heel vaak een lepel om ons eten in de bakjes te doen. Wie zou jij willen voordragen voor de gouden lepel? Miauw, schrijf, teken, zing je reactie in de onderstaande reacties. Of op mijn eigen Beestboek of de pagina van Ollie, onder het bericht met dit furhaal. Dan wacht ons de moeilijke taak om hèt mens te kiezen dat deze bijzondere eer verdient.
Met mijn broer is het katzijdank goed gekomen. Foppe stuurde midden in de nacht een kattenbelletje. De foto uit de stad van de liefde sprak boekdelen. Romantiek ten top.

Koppie van Japie

Japie heeft zorgen om romantiek

Oh jongens, ik weet gewoon niet hoe ik het moet miauwen. Al dagen heb ik er buikpijn van. Buikpijn om wat ik gelezen heb op het Beestboek van mijn tante Luna. Jullie weten wel, de furkering van mijn grote broer. Ze schrijft dat het Tweede Grote Weilandfeest purcies tegelijkertijd is met een romantisch weekend weg. En dat ze prioriteiten moet stellen. Ik heb er zoveel vragen over. M’n tante miauwt alleen maar dat ik me geen zorgen hoef te maken. Toch zit het me niet lekker.

Furkering

De meest prangende vraag die ik heb is of mijn broer hier vanaf weet. Sinds ik Foppe ken, is hij tot ver over zijn snorharen furliefd op Luna Poes. Dat snap ik heel goed. Ze is uitermate charmant, heeft een purrachtige vacht, ziet er poeslief uit maar is ondertussen niet voor de poes. Van haar heb ik het afgekeken. Hoe ze koelbloedig piepbeesten aan haar vlijmscherpe stiletto’s rijgt. Bij mijn weten organiseert ze een workshop tijdens het feest in het weiland achter het huis van mijn furriend Joep. De dropping vorig jaar onder haar leiding was een daverend succes. De kittens die toen meededen, miauwen er nog over. En nu heeft ze zomaar totaal iets anders uitgerekend tijdens hèt feest waar we met z’n allen al een jaar reikhalzend naar uitkijken. Iets romantisch waar mijn broer niets van afweet. Die heeft alle focus op het voorbereiden van een cursus met een verrassingselement. Het fijne weet ik er niet fijn, alleen maar dat het iets met vleermuizen te maken heeft. Zou het idyllische samenzijn in het weiland plaatsvinden waar tante Luna Foppe gaat verrassen? Of zou ze er tussen uit piepen met een andere kater dan mijn broer?

Op pad met Joep

Ik kan me er maar beter niet al te druk om maken, want ik heb mijn poten vol aan Muisbezorgd. In de letters van Joep van afgelopen zaterdag konden jullie al lezen dat wij die donderdag voor het feest op pad gaan met de koelwagens. De logistiek met ophaalpunten door het hele land vraagt om een strakke planning. Alle medewerkers van Muisbezorgd staan nu al op scherp. Nauwlettend houden ze in de gaten waar de meest lekkere muizen zich bevinden, zodat we eenmaal ter plaatse enkel nog maar massaal hoeven toe en in te slaan. Joep heeft alles purrrfect in stelling staan. Vrijdags worden de hapjes zo ver voorbereid dat ze tijdens het feest enkel nog maar op de barbeknoei afgebakken hoeven te worden. Hij heeft zelfs gedacht aan furrijwilligers van de lokale brandweer om schroeiplekken in jassen te voorkomen. Mocht je toch een gat in je vacht hebben, dan is Jeetje Jaydon ter plekke voor herstelwerkzaamheden. JJ is buitengewoon potig met naald en draad. Onlangs heeft hij me een spoedcursus repareren met de naaimachine gegeven. Toch laat ik dat soort purrcisie werk liever aan hem over. Hij kent de allerfijnste kneepjes van het couture vak en weet een winkelhaak in je jas onzichtbaar te maken. Hij rijdt met mij mee dus ik weet zeker dat hij van de partij is.

VIP-kaarten

Tante Cato is er zeker weten ook bij. Haar Willem heeft VIP-kaarten op de kop weten te tikken. Het kan niet anders dan dat hij heel veel klusjes heeft gedaan om zich deze extra luxe te kunnen permitteren. Een Upurr haalt tante Cato voor de deur op en laat haar pas uitstappen bij de rode loper die voor Very Important Pussycats wordt uitgerold. Aan het eind van de loper staat Oom Willem klaar met Purrsecco vol bruisende bubbeltjes. Als dat niet romantisch is…!?

Wacht eens even. Zou tante Luna misschien ook van die VIP-kaartjes in poten hebben? Dat zou alles verklaren. Misschien komt het dan toch nog op zijn pootjes terecht.

Koppie van Japie

Japie over een muis die slimmer is

Allemiauws, er is zo veel om over te schrijven dat ik gewoon niet weet waar te beginnen. Zal ik het hebben over de aanvallen op ons Beestboek? Of over de op poten zijnde zangcarrière van tante Cato? Of willen jullie weten hoe het is afgelopen met het kattefietje met die muis van een paar weken terug? Eerlijk gemiauwd wil ik geen woord vuil maken aan die lafaards die ons Beestboek willen pikken. Maar als we weer stil zijn, weten jullie waarom.
De nachtelijke aria’s van tante Cato gaan door merg en poot. Echt, misschien kan ik er beter over zwijgen om haar niet verder aan te moedigen. Al helemaal omdat ze wil optreden op het Tweede Grote Weilandfeest. Kan iemand dit alsjemiauw uit haar op hol geslagen koppie praten? Muizen, daar heb ik furstand van. Hoogste tijd om het te hebben over Einstein, die misschien wel familie is van Houdini.

Opfriscursus

Laat ik eerst jullie geheugen verkwikken. Voor de tiende furjaardag van mijn broer in mei eerder dit jaar gaf ik hem een opfriscursus muizen vangen katdo. Foppe bleek dit talent nog altijd purrrfect in de poten te hebben. Het ene na het andere piepbeest bracht hij mee naar huis. Om zeker te weten dat zijn vangst voldeed aan de strenge eisen die Muisbezorgd stelt, deden we een smaaktest. Muis één was als een engeltje op onze tongen. Smeuïg , sappig vlees op de botten, een kraak waar je u tegen miauwt als je hem tussen je kaken neemt en een soepel staartje. Kortom een purrrfect exemplaar. Ook nummer twee was niet te versmaden, net als drie en vier. Ik lag uit te buiken van de vijfde toen Foppe met de zesde binnen kwam. Boerend zei ik dat hij hem moest laten rennen op de overloop tot ik weer plaats had in mijn buik. Zo gemiauwd, zo gedaan.
Foppe nam de springlevende muis in het holst van de nacht mee de trap op. In plaats van dat hij dat muisstil deed, liet hij met luid gegrom weten dat hij in aantocht was. Zijn gejubel over dat hij een keigoede jager is, wekte ons mens. En daar ging het mis. Ze schoot overeind en sprong uit bed. Net toen ze schreeuwde ‘Hou em vast, Foppe, HOU EM VAST!’, liet hij los. Muis schoot haar werkkamer in tussen de dozen. Mijn broer dook er achter aan. Er volgde een kat- en muisspel waar de katlega’s van Muisbezorgd nog wat van kunnen leren. Uren later lag Foppe uitgeput op de vliering.
De muis was ergens, maar waar.

Muizenval

Bij het krieken van de dag kreeg Mo in de gaten dat de muis niet was afgeleverd bij Muisbezorgd en begon zelf een klopjacht. Alle dozen gingen van hun plek maar geen spoor. Nergens een keutel die vaak leidt naar de verstopplek. Ze zette een val. Ja mensen, echt waar. Mo zette een muizenval. Een hokje van tralietjes met daarin in iets lekkers. Als muis zou snoepen van de pindakaas zou de deur achter hem dicht vallen en kon hij geen kant meer op. Zo zou Mo hem weer veilig buiten kunnen zetten.

Wat er ook gebeurde, er gebeurde niets. De pindakaas bleef pindakaas. Licht en donkers gingen voorbij zonder een spoor van muislief. Tot op een warme zomerdag. Alle ramen gingen wagenwijd open. Ook het bovenlicht in het zijkamertje waar wij nooit mogen komen. En uitgerekend daar bleek hij zich al die tijd verschanst te hebben. Hoe we dat weten? Dat zit zo.

Klapraampje

Toen het allang donker was, dreigde er onweer. Het begon hevig te waaien en de openstaande ramen begonnen te klapperen. Slaapdronken ging Mo het kleine donkere zijkamertje binnen om op de tast het raampje te sluiten. Opeens een ijselijke gil. Ik stormde af op mijn mens in nood. ‘Daar zit hij, Japie’, schreeuwde ze en ze wees naar een donkere vlek op de muur. Warempel. De slimmerik waar we al dagen naar op zoek waren, had zich langs het behang twee meter een weg omhoog gebaand richting het openstaande klapraampje. Het stuk gaas dat zoembeesten tegen houdt, bleek te sterk voor hem. Door alle tumult liet hij zich naar beneden vallen waar hij zich opnieuw verstopte tussen dozen en tassen. Met geen mogelijkheid dat ik hem daar tussen zou kunnen vinden.
Mijn mens was inmiddels klaarwakker. De gereedschapskist kwam tevoorschijn om de hor eruit te slopen. Ondanks de wind bleef het klapperende raampje tijdens het onweer open om hem alsnog een kans te geven zelf te ontsnappen. Voor de zekerheid werd de muizenval met pindakaas opgeschoven naar het zijkamertje waar we niet eerder hadden gezocht. De pindakaas bleef ook daar onaangeroerd.
Van de muis is nooit meer iets vernomen.

Koppie van Japie