Categorie archieven: Doerak en Bliksem

🐾 Bliksem gaat van een wintervacht naar een zomervacht

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Zoals jullie weten ben ik een trotse kater die eindelijk van zijn dikke wintervacht verlost is. Na een koppige winter, die veel te lang aanhield, zorgde, veel rennen door de jungle en de dichte struiken, gevolgd door een grondige poetsbeurt en daarna een borstelbeurt van mijn mensen, ervoor dat de allerlaatste plukken winterjas zijn verdwenen. Ik ben nu helemaal klaar voor de lente en de zomer.

Maar hoe werkte de grote verharing bij mij nu eigenlijk? Ik ga het uitleggen en misschien hebben mijn vriendjes en vriendinnetjes er ook wat aan.

De hardnekkige winterjas:

Ik sta net als veel andere katten bekend om mijn dikke vacht. Normaal gesproken verruil ik mijn winterjas op het einde van de winter. Maar dit jaar bleef het lang koud en wisselvallig. Dat vond ik stom. Maar daardoor hield ik mijn winterjas langer aan. Het was nog veels te koud om te wisselen.

Het avontuur in de struiken:

En toen opeens kwam bij mij de ommekeer. Het begon toen ik in de jungle achter een brutale ekster aan joeg. Ik dook dwars door de struiken en de klimop. En toen merkte ik dat de takken als een soort van borstel werkte. Al mijn loszittende winterjas haren werden uit mijn dikke vacht getrokken. Dat was best fijn. Alleen toen ik uit de struiken kwam was ik net een wandelende pluizenbol. Dat was raar, want ik wilde natuurlijk wel de knappe Bliksem blijven. Straks vind Luna mij niet meer mooi. Dat wil ik natuurlijk niet. Dus ging ik verder op zoek naar een oplossing hiervoor.

De bevrijdende Borstelbeurt:

Ik rende naar binnen en ging bij mijn man mens op schoot zitten. Zo van hallo zie je niet hoe ik eruit zie? Borstelen graag! Mijn man mens keek mij aan en begreep de boodschap. Het begon mij gelijk te borstelen met een stevige kam. Na een half uur borstelen lag er een berg haar op de grond waarvan volgens mij nog wel een tweede kater van gemaakt kon worden. De laatste winterjas haren vielen eindelijk van mij af.

Goed plan

Met mijn dunne, gladde lente/zomervacht, voel ik mij gelijk een stuk lichter en koeler. Ik ben nu officieel klaar voor de lente en de zomer. Maar nu hoop ik wel dat ik mijn dikke jas niet ga missen als de dagen en nachten toch nog wat kouder worden. Dat kan maar zo.
Natuurlijk werden mijn winterharen niet weggegooid. Mijn man mens legden ze op verschillende plekken in de jungle neer. Dan kunnen de vogels het gebruiken om een zacht matrasje te maken in hun nestje waar ze de eitjes op kunnen leggen. En ook de egel familie gebruikt het om hun hol af te dekken. Ik vond het een goed plan.
En zo weet ook iedereen dat dit mijn jungle is. De geur van mijn wintervacht hangt in mijn territorium. Dit is de jungle van Bliksem. Ik ging tevreden op de schutting liggen en keek toe hoe iedereen blij was met mijn oude wintervacht. Laat de zon maar komen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem heeft tips voor Ollie vanwege zijn verhuizing

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen
Deze week zat ik veel op mijn favoriete plek in de jungle. In de zon op de schutting. Meestal geniet ik dan van de zon maar deze week hing ik met mij kopje omlaag. Ik had het nieuws gehoord dat Ollie, mijn vriend op facebook, onverwachts tijdelijk moest verhuizen. En dat is natuurlijk niet fijn. Het huis van Ollie moest verbouwt worden en het huis was nu dus geen veilige plek meer.

Roover

Ollie had natuurlijk veel verdriet en angsten. En dat begrijp ik goed. Verandering is nooit fijn. Daar hou ikzelf ook niet van. Alles moet gewoon zijn.

Ik vind dat ik Ollie moet gaan helpen met tips en raad. Daarna sprong ik van de schutting en liep gelijk naar Roover voor overleg.
Roover, Ollie moet tijdelijk verhuizen. Verhuizen is stom maar we gaan hem helpen. We gaan tips geven als ware katermannen. Roover vond het een super goed idee. Dit is wat we samen hebben bedacht:
Geur overdracht: Ollie moet zoveel mogelijk zijn geur overbrengen in zijn tijdelijke huis. In zijn reismand, in de grote keuken, op zijn tijdelijke bed, en op de vensterbank. Dan weet je dit is van mij. Ik zeg altijd geur is alles. Vooral op je dekentje Ollie. Die moet je niet vergeten.
Verkennen: Ollie moet gewoon overal op gaan springen. Met de pootjes de dingen aanraken zodat hij weet, ze doen niks, ik kan eraan snuffelen, het ruikt naar Ollie.
Samen zijn: Zorgen dat je vrouw bij je blijft. Dat moet gewoon vind ik. De hele middag spelletjes doen. Stress moet je eruit spelen. Dat helpt, dan vergeet je je zorgen. Je vrouw kan ook met een doekje langs je gezicht gaan en dan het doekje overal in je tijdelijk huis langs de muren wrijven. Dan weet je: dit huis is van mij!
Cadeautjes: snacks, speeltjes en andere cadeautjes zorgen dat je afgeleid bent Ollie. Dan weet je dat je de gewone dingen kan blijven doen. Ook al blijft zo een tijdelijk huis stom.
De veilige kamer: Ik vind dat je vrouw een kamer moet inrichten met alle spullen die vertrouwd zijn voor je. Dat je weet, dit is mijn kamer, hier ben ik veilig.

Tevreden

En natuurlijk blijven wij je gewoon volgen in je tijdelijke huis via Facebook. En dat doen alle vriendjes en vriendinnetjes hoor. En onderschat de kracht van jezelf niet Ollie. Wij katermannen passen ons overal aan, zolang we weten dat er op ons gewacht wordt. En dat we straks terug gaan naar ons vertrouwde huis. Het komt allemaal goed. Echt waar!
Nadat Roover weg was ging ik nog even op de schutting zitten. Ik voelde me tevreden en gerustgesteld. Want ik wist dat ik mijn vriend Ollie dat had gegeven wat hij het meest nodig heeft: Moed, rust en zijn vertrouwde geur in zijn tijdelijke huis.
En natuurlijk hoop ik dat Ollie snel weer naar zijn eigen huis mag. Ik ga pootjes draaien dat het snel gaat gebeuren. Dikke knuffels van mij en ook van Roover.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem: nu is het echt lente!

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Daar ben ik weer. Jullie stoere zwarte katerman met een witte bef en een witte bliksemschicht half op mijn neus en voorhoofd. Maar dat wisten jullie natuurlijk al.
Zoals het nu in de jungle is heb ik maanden van gedroomd. De winter was lang geweest, en ik lag veel luie uurtjes op de vensterbank en chagrijnig naar buiten te kijken naar de witte en regenachtige jungle.

Avontuur

Maar nu? Nu ruikt alles anders. Het rook naar verse grassprieten en ….. avontuur.
Met een luide miauw stond ik in de jungle. En wóésh, ik schoot door de jungle heen. Ik was net een opgewonden pijl.
Eindelijk, dacht ik, terwijl ik mijn nagels in de zachte aarde zette. Ik rolde over het nog frisse gras en liet mijn vacht opwarmen aan de zonnestralen. De lente was ontwaakt. De narcissen stonden als gele zonnetjes erbij en het gras was weer groen.
Ik snuffelde aan een struik. Een klein groen blaadje was tevoorschijn gekomen. Ik tikte er voorzichtig tegenaan met mijn poot. Het blaadje bewoog mee, alsof ze zei: Welkom terug Bliksem!.
Plotseling hoorde ik een bekend geluid. Tsjilp tsjilp. Op de schutting zat een brutaal vogeltje. Normaal was ik er achter aan gegaan, maar vandaag liet ik hem maar zitten. Ik gaf de vogel een knipoog, draaide me om en maakte een sprong in de lucht.
Tevreden spinnend zocht ik mijn favoriete plekje op: de tuinstoel. Die stond nu vol in de zon. Ik vouwde mijn poten onder mijn lijf en sloot mijn ogen. Het was tijd voor een lente tukje. Ik rook de lente, voelde de warmte en wist één ding is zeker: het leven in de tuin was weer helemaal goed.
Ineens zag ik een schaduw op de schutting. Het was Roover, die eigenwijze kater van de buren, met een blik die altijd op kattenkwaad stond.
Hé Bliksem miauwde hij. Lente vieren op een bankje is voor kittens. Kom mee, we gaan het dak op!

Koning

Ik opende één oog en rekte mij langzaam uit. Roover had gelijk. De lente was niet alleen om te zonnen, maar ook om de wereld van bovenaf te bekijken. Met een soepel beweging sprong ik van de tuinstoel en volgde Roover naar de schutting.
De klim: via de schutting en een flinke sprong bereikte we de dakgoot.
Het uitzicht: Eenmaal op de warme dakpannen van het huis keken we samen uit over de hele buurt.
De geuren: Vanaf het dak rook de lente nog sterker. Overal waren de mensen in de tuin bezig en rook je alle bloemen. Kijk zij Roover de hel wereld is weer wakker en in de tuinen bezig.
Ik spon zo hard dat mijn hele lijf trilde. Hier, boven de tuinen, voelde ik mij de koning van de lente. Samen met Roover liep ik behoedzaam over de nok van het dak. Balancerend als koordansers. De koele wind speelde door mijn snorharen, terwijl de zon aan de hemel stond.
Toen hoorde ik mijn mensen roepen dat het tijd was voor eten. Maar ik bleef toch nog even samen met Roover zitten. De lente was officieel begonnen, en vanaf het dak was het uitzicht op mijn koninkrijk prachtig. Als Roover nu maar wel van de seizoen knoppen afblijft. Maar daar ga ik goed op letten!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en altijd maar snel willen zijn

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes hebben een naam. En ik natuurlijk ook. Maar waarom heet ik Bliksem? Volgens mij heb ik die naam niet voor niks gekregen. Ik ga het uitleggen.
Mijn vacht is zo zwart als de nacht zonder maan, met 2 ogen die goud oplichten alsof ze kleine zonnetjes zijn. Overdag lag ik best wel vaak in de vensterbank, alsof de wereld totaal aan mij voorbij ging. Maar dat was natuurlijk maar schijn. Want zodra er ergens een vlieg zoemde…. ZWIEP.

Supersnel

Daar schoot ik door de kamer. Stoelen werden hindernissen. De bank werd een berg. Het tapijt veranderde in een racebaan. Binnen 3 seconden zat ik bovenop mijn prooi. Trots, geconcentreerd, en een tikje verbaasd dat ik weer zo supersnel was geweest.
’s Nachts had ik een andere baan. Terwijl iedereen sliep, patrouilleerde ik door het huis. Ik controleerde de gang. Ik inspecteerde de keuken. Ik luisterde bij de voordeur. Want stel je voor dat er een onzichtbaar monstertje binnen probeerde te sluipen. Mijn mensen hoefden zich geen zorgen te maken. Ik was paraat!
Ook in de jungle was ik snel. Zwoesj en weg was ik. De wind floot om mijn oren. Ik rende over de schutting, vloog de andere tuin in, checkte daar de vijver, en was in een paar seconden weer terug. Ik hoorde iets, het geluid van een vogel. Ik keek omhoog en daar zat de ekster die ik Sjors noemde. In één flitsende beweging klom ik de boomstam op. Tikte naar Sjors, die net op tijd wegvloog, en ik was alweer beneden op de grond voordat Sjors kra kra kon zeggen.

Mijn man mens riep: Bliksem je bent echt een wonderkat. Ik spon, gaf mijn man mens een kopje en dacht: Ik ben gewoon de snelste, gewoon de snelste.
Maar hoe snel en stoer ik ook was, ik had een zwakke plek.

Spinnen

Mijn zachte dekentje.
Zodra ik het warme, pluizige dekentje zag, veranderde ik van een razendsnelle jager in een spinnende katerman. Dan rolde ik mij op tot een perfect rond bolletje, met mijn staart netjes om mij heen geslagen. Mijn ogen vielen half dicht, en je hoorde alleen nog een tevreden prrrr prrrr prrrr.
En als iemand dan zachtjes mijn naam fluisterde? Dan opende ik één oog. Alleen om te checken of er misschien…. Snacks in de buurt waren.
Want hoe snel ik ook was. Het snelst van alles was ik bij het geluid van het openen van een zakje kattenbrokjes.
Met een beetje snelheid, en slimheid, is geen enkel probleem te groot!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en het verloren carnavalshoedje

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Het was volgens mij een gewone februari dag in Doetinchem. De jungle lag er nog nat en koud bij. Een kleine zonnestraal probeerde de jungle wat op te warmen. Wat nog niet echt lukte.
Ik zat op de vensterbank en keek naar buiten. Het was rustig. Stil. Fijn. Maar dat bleef niet lang zo.
Opeens klonk er muziek….harde muziek.
Vanuit de straat aan de voorkant klonk plots een doffe dreun. Nog één. Toen een schelle trompet, daarna gejoel, gezang en…was dat een bel?
Ik kromde mijn rug, Roover sprong letterlijk een halve meter in de lucht. Luna rolde haar ogen. Oh kijk, het is weer zover. Carnaval!
Carnaval, herhaalde ik. Ik kende het woord, maar had het nog nooit echt meegemaakt.

Polonaise

Toen ik nog klein was hield ome Doerak mij altijd binnen rond deze tijd van het jaar. Te veel lawaai, te veel mensen, en vooral teveel gekkigheid zei ome Doerak dan altijd.
Maar dit jaar… Dit jaar was anders.
Een polonaise door de straat.
De muziek werd steeds luider. Voor het raam trok een groep mensen voorbij, allemaal in felle kleuren, met maskers, boa’s, glitters en soms zelfs hoedjes met verlichting. Één man droeg een kippenpak zo geel dat Roover dacht dat de zon was terug gekomen.
Wat doen ze? Vroeg Luna ademloos. Volgens mij vieren ze iets zei ik. Maar wat precies dat weet niemand zei Roover heel slim. Ze eten, drinken en doen alsof de wereld een grote clown is.
Ik keek weer naar buiten. Één van de lopers, een meisje verkleed als piraat, liet iets uit haar handen vallen. Een klein rood hoedje met gouden franjes.
Het waaide de tuin in. Roover wilde er meteen naar toe rennen. Ik riep naar Roover: wacht, niet zomaar doen, maar Roover zette het hoedje al op zijn kop. Hij keek plots twee keer zo stoer. En drie keer zo chaotisch.

Tuin

De carnavalsgroep bleef staan voor het huis terwijl ze opnieuw hun lied lieten klinken. Ik voelde een kriebel in mijn buik. Niet van angst, maar van …spanning. Een drang om iets te doen.
Ik sprong naar het kattenluik. Waar ga je heen vroeg Luna verbaasd? Ik zei: ik ga carnaval eens van dichterbij bekijken. Roover met zijn hoedje nog op zijn kop, rende mij achterna. Wacht op mij!
Ik dacht dat carnaval altijd eng was, maar voelde mij ontspannen. Ik liep langs de mensen op en kreeg af en toe een aai over mijn kop. Zelfs Roover kwam de tuin uit en paradeerde er achteraan alsof hij dit al jaren deed.
Een onverwachte ontmoeting.

Meisje

Toen de muziek stopte, bukte het piratenmeisje dat haar hoedje was kwijtgeraakt. Daar ben je zei ze, en ze tilde heel voorzichtig het hoedje van Roover zijn kop. Toen aaide ze hem. Roover vond het super stoer. En langzaam liep de groep door.
In de tuin plofte Roover en ik neer. Wat was dit een geweldig avontuur. Ik ging naast hem zittenen was nog steeds een beetje verbaasd. Je vond het niet eng? Vroeg ik aan Roover. Misschien een beetje, gaf Roover toe. Maar soms mag je best iets doen wat je eng vindt. Hij keek nogmaals naar mij en glom nog steeds van trots.
Doerak had dit prachtig gevonden, zei ik zacht. En die avond, toen de laatste confetti door de wind langs het raam waaide, voelde ik mij niet alleen ouder, maar ook trotser. Alsof de wereld van mij iets groter was geworden. En ikzelf ook.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem