Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het was nog redelijk vroeg in de ochtend en mijn man mens vond het verdacht stil in huis en in de jungle. Hij zag dat ik en Roover nergens te bekennen waren. Ik, de snelle, hyperactieve kater en Roover, de wat luie kater met een diefstal mentaliteit, waren verstoppertje aan het spelen. Althans dat dacht ik.

Verstopper

Ik was ervan overtuigd dat ik de beste verstopper ter wereld ben. Mijn tactiek? Ogen dicht, staart in het zicht. Ik zat verstopt in de oude struik en mijn staart stak er nog net uit als een zwaaiende vlag.
Roover, die mij zocht, liep verveeld door de jungle. Hij had totaal geen zin in dit spel. Maar ik had hem vanochtend snacks gegeven dus hij moest wel meedoen. Roover liep door de jungle, keek naar de struik, zag mijn staart, zuchtte maar liep door.
Hij ziet me niet, ik ben te goed, dacht ik in de struik, terwijl ik mij heel stil hield.
Na 10 minuten besloot Roover dat hij had gewonnen zonder mij te zoeken. Hij liep naar de brokkenbak en begon uitgebreid te eten. En precies op dat moment sprong ik tevoorschijn uit de struik en riep trots: Miauw! Verrassing!
Roover schrok zo erg dat hij met de snacks in zijn bek onder de tuinbank dook. Ik was zo verward dat Roover onder de indruk was mijn verrassing dat ik doorgleed richting de tuindeur, waar ik rustig bleef zitten.
Wie heeft er gewonnen riep ik? Roover keek me aan en ging nonchalant verder met het eten van zijn snacks onder de tuinbank. Ik miauwde van trots dat ik had gewonnen. Maar Roover dacht: Maar ik heb lekker de snacks!

Zwaarder

Toch voelde ik me onoverwinnelijk. Hij zag me lekker niet, en ik liep triomfantelijk door de jungle. Roover opende één oog en zag mij door de jungle lopen. Hij zuchtte nog eens diep, en zo hard dat zijn snorharen ervan trilden. In plaats van achter mij aan te rennen maakte hij gebruik van zijn positie bij de snacks. De schaal met brokken was binnen aanvalsbereik. En Roover liet zich met een nonchalante rol boven op de bak met brokken vallen.
Met zijn 5 kilo was er voor mij weinig kans om de brokkenbak te veroveren. Ondanks dat ik met mijn 6 kilo zwaarder ben dan Roover. Ik moest wat bedenken dus. Maar wat? Roover zat als een dikke kater koninklijk bovenop de brokkenbak en keek naar zijn nagels.
Ik schoot uit de struiken en eindigde precies voor Roover en de brokkenbak. Zullen we het een gelijkspel noemen? Miauwde ik tegen Roover.
Roover stapte traag opzij en miauwde oké. Ik draaide drie keer een rondje van blijdschap en eindigde bovenop de brokkenbak. Roover keek me aan en miauwde: Dit was precies de bedoeling. Een gelijkspel en we delen samen de brokken.
Samen met Roover voel ik mij onoverwinnelijk. Wij gaan samen nog veel meer avonturen beleven. Als Roover maar gewoon goed naar mij luistert. Want ik ben wel de koning van het verstoppen. En van de jungle!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Mijn man mens zei laatst dat ik grote snorharen had. Hoe komt dat eigenlijk, en heeft elke kater en poes dezelfde snorharen? Of is het toch anders? Ik ga het uitleggen.

Ze zeggen wel eens dat ik bekend sta om mijn vacht, die als nachtfluweel zo zwart is. Maar dat ik vooral bekend sta om mijn abnormaal lange, spierwitte snorharen.
Mijn snorharen fungeren als supergevoelige radars die de luchtstromen en de breedte van alle openingen meten. Soms vallen ze zomaar uit, en ze groeien dan ook weer vanzelf aan. Dat kan wel maanden duren soms.

Baas

In mijn jungle en de poort regeer ik natuurlijk als baas Bliksem. Waar andere katten soms aarzelden, liep ik met opgeheven kop, met mijn witte snorharen trillend door mijn koninkrijk. Ze dienen als een natuurlijke meetlat, dat ik weet: ik kan hier erdoor. Als mijn snorharen een doorgang raakte, wist ik direct of mijn brede zwarte lijf er doorheen past.
Op een avond, toen de mist dik om de jungle hing, wilde ik door een smalle kier in de schuur. Mijn snorharen tikte zachtjes tegen de houten planken. Niet pasbaar, gaven ze door. Ik stuurde mijn lenige lichaam direct de andere kant op, en ik was dankbaar dat mijn luchtradar mij behoede voor een benarde positie.

Roover

Ik begroette Roover, die in de schuur liep met een vriendelijke knik, waarbij ik mijn snorharen trots naar voren stuurde.
Ik zag gelijk dat Roover andere snorharen had. Dat kan dus maar zo. En soms zijn ze kleiner en zitten ze dichter bij elkaar. Volgens mij komt dat door de volgende oorzaken. En die zijn belangrijk:

• Mijn snorharen zitten diep in mijn huid. Dat hoort zo. Daardoor kan ik en mijn vriendjes en vriendinnetjes, de kleinste verandering in windrichting voelen. En dat is belangrijk, je weet dan waar je heen moet gaan.

Snorharen kunnen zomaar uitvallen en weer aangroeien. Dat gebeurt mij ook wel eens. Dan ligt er ineens een snorhaar op de vensterbank. Dan zijn ze op en komt er weer een nieuwe aan. Dat weet ik nu en is gewoon zo. Dat heet groeien.
Ik weet nu ook dat het soms wel heel lang duurt voordat de nieuwe snorhaar weer is aangegroeid. Dat duurt soms maanden en dat is helemaal niet eng. Het is gewoon zo.

• Mijn mensen knippen wel eens mijn nagels, maar wat ze nooit mogen knippen bij mij en al mijn vriendjes en vriendinnetjes, zijn mijn snorharen. Als mijn snorharen worden weggeknipt weet ik geeneens meer waar ik moet lopen en waar ik door kan. Dus dat mag nooit.
  Mijn snorharen zitten ook nooit in dezelfde positie. Soms zijn ze heel lang en super breed uitstaand, en soms zitten ze heel mooi recht dicht bij elkaar. Ook dat is gewoon, dat zag ik ook bij Roover. Hoe is dat eigenlijk bij al mijn Facebook vriendjes en vriendinnetjes?

Sein

Mijn snorharen zijn mijn trouwe metgezellen. Ze helpen mij niet alleen met jagen, maar ze beschermen mij ook tegen gevaar, en te kleine ruimtes. Ze geven mij dan het sein: gevaar! Ook diep in de nacht.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Het is bijna Pasen en ik moest denken aan ome Doerak en tante Fleur.

Alleen over

De zon scheen lekker warm door het raamkozijn, precies op de plek waar ik altijd heerlijk lig te slapen. Maar ook de plek waar ome Doerak en tante Fleur lagen te slapen. Nu lag ik er alleen. Eerst waren we een trio en nu ben ik alleen over. Ik strekte me helemaal uit maar trok mijn pootjes snel weer in. Het was stil in huis en mijn gedachtes dwaalden af.
Ik dacht aan Ome Doerak, de rode kater die altijd de kattenkwaad klussen op zich nam. Doerak die mij leerde hoe je het beste kon klimmen, en hoe je onopgemerkt snackjes van het aanrecht kan pikken. Ik keek naar de krab en slaappaal. Ik mis het spel, het stoeien en zijn warme rode vacht waar ik altijd tegenaan kroop om te slapen.

Tante Fleur

En toen dacht ik aan tante Fleur. De zwart witte poes die, in tegenstelling tot Doerak, altijd alles in de gaten hield. Tante Fleur was de rust zelve. Wanneer ik te druk was, gaf tante Fleur mij altijd een zachte tik op mijn neus, een rustige “kleine vriend ”tik. Als ik mij soms onzeker voelde, was tante Fleur er altijd om mij te wassen en een veilig gevoel te geven. Het grote samen zijn.
Ik stond op en liep naar de woonkamer. Snuffelen aan de mand die vroeger van Doerak was. Daarna liep ik terug naar de vensterbank, de plek waar tante Fleur urenlang naar de vogeltjes keek en in de zon lag. Ik sprong op de vensterbank en ging precies op haar plek zitten. Naar buiten kijkend zag ik nauwelijks vogels.
Zachtjes begon ik te miauwen. Een zacht geluid, een soort van vraag zonder antwoord.
Ik miste de warmte van rode Doerak en de rustige aanwezigheid van tante Fleur. De herinnering aan hen was levendig, maar de lege plekken in huis voelde voor mij nu koud aan.

Dromen

Plotseling hoorde ik de stem van mijn man mens: Bliksem, kom maar hier maatje! Ik sprong van de vensterbank en liep naar de bank. Ik sprong omhoog en nestelde me tegen mijn man mens aan. Terwijl ik werd geaaid, begon ik luid te spinnen. Het was een spinnen dat de leegte moest opvullen. Een herinnering aan de liefde die ik had gekend.
Doerak en tante Fleur waren er niet meer, maar in mijn hart leven ze voort. Elke sprong, elk kattenkwaad en elk rust momentje was een eerbetoon aan Doerak en tante Fleur die mijn leven zo bijzonder hebben gemaakt.
Ik sloot mijn ogen, en droomde van rode vachten en de zwart witte vlekken, en vond eindelijk de rust die ik zo nodig had.
De weemoed van de dag maakte plaats voor kriebels in mijn buik. Pasen kwam eraan en dat betekent leven in de brouwerij! En ik weet zeker dat Doerak mij vanaf zijn wolk met een mooie rode staart zou aanmoedigen om dit jaar eindelijk die ene grote gele veer uit de paasboom te vangen. Terwijl tante Fleur vanaf haar wolk zou spinnen om mijn ondeugende streken.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Zoals jullie weten ben ik een trotse kater die eindelijk van zijn dikke wintervacht verlost is. Na een koppige winter, die veel te lang aanhield, zorgde, veel rennen door de jungle en de dichte struiken, gevolgd door een grondige poetsbeurt en daarna een borstelbeurt van mijn mensen, ervoor dat de allerlaatste plukken winterjas zijn verdwenen. Ik ben nu helemaal klaar voor de lente en de zomer.

Maar hoe werkte de grote verharing bij mij nu eigenlijk? Ik ga het uitleggen en misschien hebben mijn vriendjes en vriendinnetjes er ook wat aan.

De hardnekkige winterjas:

Ik sta net als veel andere katten bekend om mijn dikke vacht. Normaal gesproken verruil ik mijn winterjas op het einde van de winter. Maar dit jaar bleef het lang koud en wisselvallig. Dat vond ik stom. Maar daardoor hield ik mijn winterjas langer aan. Het was nog veels te koud om te wisselen.

Het avontuur in de struiken:

En toen opeens kwam bij mij de ommekeer. Het begon toen ik in de jungle achter een brutale ekster aan joeg. Ik dook dwars door de struiken en de klimop. En toen merkte ik dat de takken als een soort van borstel werkte. Al mijn loszittende winterjas haren werden uit mijn dikke vacht getrokken. Dat was best fijn. Alleen toen ik uit de struiken kwam was ik net een wandelende pluizenbol. Dat was raar, want ik wilde natuurlijk wel de knappe Bliksem blijven. Straks vind Luna mij niet meer mooi. Dat wil ik natuurlijk niet. Dus ging ik verder op zoek naar een oplossing hiervoor.

De bevrijdende Borstelbeurt:

Ik rende naar binnen en ging bij mijn man mens op schoot zitten. Zo van hallo zie je niet hoe ik eruit zie? Borstelen graag! Mijn man mens keek mij aan en begreep de boodschap. Het begon mij gelijk te borstelen met een stevige kam. Na een half uur borstelen lag er een berg haar op de grond waarvan volgens mij nog wel een tweede kater van gemaakt kon worden. De laatste winterjas haren vielen eindelijk van mij af.

Goed plan

Met mijn dunne, gladde lente/zomervacht, voel ik mij gelijk een stuk lichter en koeler. Ik ben nu officieel klaar voor de lente en de zomer. Maar nu hoop ik wel dat ik mijn dikke jas niet ga missen als de dagen en nachten toch nog wat kouder worden. Dat kan maar zo.
Natuurlijk werden mijn winterharen niet weggegooid. Mijn man mens legden ze op verschillende plekken in de jungle neer. Dan kunnen de vogels het gebruiken om een zacht matrasje te maken in hun nestje waar ze de eitjes op kunnen leggen. En ook de egel familie gebruikt het om hun hol af te dekken. Ik vond het een goed plan.
En zo weet ook iedereen dat dit mijn jungle is. De geur van mijn wintervacht hangt in mijn territorium. Dit is de jungle van Bliksem. Ik ging tevreden op de schutting liggen en keek toe hoe iedereen blij was met mijn oude wintervacht. Laat de zon maar komen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem