Categorie archieven: Doerak en Bliksem

🐾 Bliksem weet hoe we met de vakantieperiode moeten omgaan

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is weer de dag met de maan erin en dan schrijf ik mijn verhaal. Ik ga jullie vertellen over de vakantieperiode die er aankomt, en hoe wij als katers en poesen daar mee om moeten gaan.

Schutting

Het was maandagmiddag en ik precies op de plek waar alle grote kattentechnieken worden besproken: Bovenop de schutting. Een eindje verderop zat Roover, mijn trouwe vriend en compagnon in alle kattenkwaad. Roover was niet altijd even slim, hij is soms zo druk en actief dat hij eerst springt en pas daarna nadenkt of er wel een landingsbaan is.
Roover, sprak ik met een zucht. Het is bijna zover. De grote leegte komt eraan. Roover stopte midden in een grondige poetsbeurt en keek mij met grote ogen aan. De grote leegte? Bedoel je dat dat het bakje met de brokken op zijn? Ik zei nog dat we die muis moesten bewaren voor noodgevallen!

Roover

Nee, dat is het niet het is erger zei ik. De vakantieperiode. De tweebenige gaan weer koffers inpakken. Dat betekent dat we straks worden opgezadeld met buurvrouw Truus. Truus Roover, het mens dat denkt dat één aai over onze bol per dag voldoende compensatie is voor het feit dat ze de brokjesautomaat niet snapt.
Roover miauwde: nee, niet Truus. Die geeft altijd light brokjes waar helemaal geen smaak aan zit. We moeten een plan maken, Bliksem. We moeten voorkomen dat ze weggaan.
Ik begreep het en knikte. Ik sprong van de schutting af en liep naar binnen waar de vijand in de slaapkamer klaarstond: de grote blauwe rolkoffer. Plan1: Ik ga gewoon met mijn hele lichaam in de koffer liggen. Als ik daar ga liggen kunnen ze hem niet inpakken. Ik ben immers onmisbaar. Roover keek toe hoe ik mij over de rand van de koffer rolde. Goed idee Bliksem. Maar wat als ze de koffer dichtritsen? Dan ga je mee naar Spanje en daar is geen fatsoenlijk brokje te bekennen.
Ik sprong gelijk uit de koffer. Goeie tip Roover. Plan 1 gaat niet door. Wat kunnen we nog meer doen? Roover sprong naar de koffer en begon aan het draaislot te krabben met zijn uitschuifbare mega nagels. Als ik het draaislot kapot maak kunnen ze de koffer niet openmaken en kunnen ze ook niet reizen. Goed plan zei ik, maar waarom gaan de tweebeners eigenlijk weg? Omdat ze rust willen. Nou die rust kunnen wij ze ook hier geven.

Het plan

Wij staken onze koppen bij elkaar en smeden het thuisblijf plan:
1. De wekker sabotage: Elke ochtend om 04.00 luidkeels miauwen alsof de wereld vergaat. Dan zijn de mensen overdag te moe om nog weg te gaan.
2. De paspoort gijzeling: Bliksem zou de paspoorten van de tweebeners onder de koelkast schuiven, vlak achter het verloren borsteltje waar werkelijk nooit iemand bij kon.
3. Het charme offensief: Continu op de schoot van de mensen liggen zodat ze fysiek niet kunnen opstaan om te vertrekken. Dat is gewoon zo, mensen staan niet op als een kat op hun schoot slaapt.

Tassen

Net toen we ons plan wilden bezegelen, ging de voordeur open. Mijn manmens kwam binnen met tassen vol van de dierenwinkel. Ik spitste mijn oren en Roover snoof de lucht. Kijk eens wat we hebben voor als we straks een weekje weg zijn zei mijn manmens tegen mij. Blikjes luxe tonijn paté, nieuw speelgoed en we hebben de leuke buurvrouw van een paar deuren verder gevraagd om op te passen. Je weet wel de buurvrouw waar je steeds lekkere snoepjes van krijgt.
Ik keek naar Roover en Roover keek naar mij. In één beweging liep ik naar de koelkast en tikte met mijn poot de paspoorten tevoorschijn en legde ze netjes in het midden van de kamer. Roover begon ondertussen luidruchtig te spinnen tegen mijn baasje.
Weet je zei ik, die vakantieperiode is eigenlijk zo slecht nog niet. Zolang Truus maar thuisblijft!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem vertelt over de warmte in de tuin jungle

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is Roover en mij gelukt om het warme weer en de zon terug te krijgen. Maar hoe ga je nu met de warmte om in je eigen jungle? Ik ga het uitleggen.

Schaduw

Ik ben natuurlijk de onbetwiste koning van de tuin jungle. Samen met mijn mensen trotseer ik de hitte als een ware zenmeester. Er zijn strategische schaduwplekjes waar zelfs de irritante vliegen niet kunnen komen.
Met mijn zwarte glimmende vacht steek ik altijd mooi af tegen het groene gras in mijn territorium. Maar als het dan ineens tropisch warm wordt gaat mijn actieradius wel drastisch anders worden. Normaal ben ik een drukke jager. Maar nu even niet.
Waar ik normaal door de struiken vlieg en slinger ben ik nu een luie zon aanbidder geworden. Als de zon heel heet wordt kies ik niet voor een plek in de volle zon. Nee, ik heb dan hele goeie schaduwplekjes. Precies onder de bladeren van de grote struik, waar de grond veel koeler is. Ik druk mijn buik dan plat tegen de aarde die daar veel koeler is. En soms ziet dat er raar uit zeggen mijn mensen.

Rust

Met deze warmte is het rustig in mijn jungle. De vogels vliegen nog wel rond maar daar kijk ik niet naar op. Teveel gedoe met die warmte. Het enige wat ik dan doe is als er toch een vlieg in de buurt is die met een bliksemsnelle reactie weg meppen. Vervolgens draai ik me op om na een diepe zucht lekker verder te slapen.
Als het echt te warm wordt dan verhuis ik naar onder de tuintafel. De tegels zijn daar heerlijk koel. Ik ga dan languit op de koele tegels liggen en dan heb ik ook nog de schaduw van het zonnescherm. Dit is strategisch een super goeie plek om de vogels uit de boom te kijken. Zo spaar ik energie voor de koelere avonduren als de jungle weer helemaal van mij is.

Liggen

Soms komt Roover de jungle binnen lopen en dan wordt het best wel komisch luieren. Wij hebben allebei onze eigen plekken om te luieren.
In de jungle staat een Hosta. Dat is de favoriete plek van Roover om te gaan liggen. Maar ik vind het daar ook wel fijn. We lossen dat samen op door synchroon te gaan liggen. We liggen dat op exact dezelfde manier languit onder de Hosta bladeren.
Van samen jagen komt dan niet zoveel terecht. Soms vliegt er een dikke bromvlieg over het gras. De jacht instincten treden dan wel in werking maar dan wel in slow motion.
Ik geef Roover dan een miauw waarschuwing, zodat hij weet dat er een vlieg is. Roover tilt dan zijn kop op en volgt de vlieg met zijn ogen. Maar niemand van ons komt echt in beweging. Wij kijken eigenlijk de vlieg gewoon weg.
Soms liggen we ook achter in de jungle onder de parasol. Maar de schaduw verschuift de hele tijd. Stom is dat. Dus om de zoveel tijd verschuif ik een stukje naar links om in de schaduw te blijven. Roover gaat mij dan nadoen en doet precies hetzelfde. Net of hij vast zit met een touwtje aan mij. En zo kunnen we ineens 3 meter verder liggen zonder ook maar één poot gelopen te hebben.

Baas

Als de avond valt en het koelt af keert de echte energie pas echt terug. Dan sprint ik met Roover weer door de struiken. Klaar om te laten zien wie hier echt de baas is van de afgekoelde tuinjungle. Dat ben ik natuurlijk maar mijn vriend mag meedoen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem weet dat er zon en warmte aankomt

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Jullie hebben vast wel gemerkt dat het de laatste weken niet echt warm was en dat het leek alsof de zon is verdwenen. Ik dacht: dat is raar, daar moet ik samen met Roover wat aan doen.

Roover

Ik ontdekte wat er aan de hand was. Er zat een hele grote wolk vast voor de zon. Die moet dus weg. Door samen te werken met Roover gaan we zorgen dat die wolk los gaat en dat de zon weer te zien is. Want nu is de lucht grijs en de lentezon blijft angstvallig verborgen.
Ik zat op de vensterbank naar buiten te turen, Roover zat een eindje verderop. Samen verlangde we naar een warme zonnestraal op onze vacht. Ik miauwde: wij katten hebben de zon nodig. Als de zon niet naar ons komt, moeten wij de zon maar een handje gaan helpen. Roover keek mij aan en begon enthousiast met zijn staart te kwispelen.

Jungle


Ik schoot van de vensterbank en rende de jungle in. Ik nam een flinke aanloop en sprong met 4 poten tegelijk de lucht in, in een poging de wolken uit elkaar te slaan. Ik lande heerlijk in het zachte gras. Roover begreep al snel en dacht dat het een spelletje was. Hij begon als een dolle rondjes te rennen en te miauwen om de wolken wakker te schudden. Het mocht niet baten. De bewolking bleef hardnekkig hangen.
Wacht eens even riep ik. Ik weet het. De zon houdt van warmte en gezelligheid. Wij gaan een zonnedans doen! Ik begon rare sprongen te maken, draaide rondjes en rolde door het gras. Roover keek mij aan en vond het fantastisch en deed vrolijk mee. Hij maakte een rolletje en ging zelfs op zijn achterpoten staan.
Precies op het moment dat we beiden compleet uitgeput en hijgend op het gras neerploften, schoof heel even de wolk opzij. Een warme zonnestraal viel precies op de plek waar wij lagen. Ik keek triomfantelijk opzij naar Roover en miauwde: Wij hebben de zon tevoorschijn gedanst!

Zon

Maar de zon bleef maar even en de wolk schoof er weer voor. Ik keek Roover aan en dacht: dit moeten we herhalen, herhalen en nogmaals herhalen. En dan zal je zien dat de zon uiteindelijk helemaal tevoorschijn komt. Door samen te werken, weten we nu dat de wolk los gaat zitten en de zon weer kan schijnen over de jungle. Dus voor al mijn vriendjes en vriendinnetjes: De zon komt eraan, nog even geduld hebben. Het komt goed.
Ik kroop tegen Roover aan en genoot nog even van de welverdiende zonnestraal die tevoorschijn was geweest. De rest van de middag deed ik de controle in de jungle. En morgen ga ik weer verder met de zonnedans. Dan kunnen we straks allemaal weer genieten van de zon. Echt waar. Het is wel hard werken dus ik ga maar even extra snacks halen bij mijn manmens.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem over de logeerpartij van Roover

.

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Afgelopen week was een rare week. Er was verdriet op 4 mei en feest op 5 mei, maar ik had ook de hele week Roover te logeren. Hoe ging ik daar mee om? Hoe doe je dat samen? Gaat Roover niet zijn eigen huis missen? En gaat hij op mijn plek liggen of niet? Ik ga vertellen hoe het ging en hoe het afliep.
Het was best een drukke week, al zeg ik het zelf. Het was een week vol kattenkwaad, gezelligheid en ontdekkingsreizen door een ander huis.
De eerste dagen stonden bij Roover in het teken van het hele huis inspecteren. Alles was natuurlijk nieuw voor hem. Ik rende samen door de gangen, de slaapkamers en de keuken. Ik liet hem zien waar de brokkenbakjes stonden. En ik leerde hem de kunst van het “Bliksemsnel” verstoppen.

Samen

En Roover deed zich zo goed verstoppen dat hij zelfs bij mijn mensen in het grote bed ging slapen onder het dekbed. Dat was een goeie verstopplek want mijn mensen hadden hem niet gezien. Die Roover is een slimme jongen en ik had het hem goed geleerd. Ik zeg: pootjes high five voor mij en Roover.
Soms zaten we urenlang op de vensterbank om vogels te observeren en alles wat in de jungle gebeurde. We deden dan samen miauwen en er werd gekeken naar elkaars schaduw onder de struiken.
Na het vele spelen en avonturen beleven lagen we samen te slapen op de warme plekjes in het huis. Wel ieder op zijn eigen plek. Dat was belangrijk, want het is wel mijn huis. En dat samen zijn kan best wel intensief zijn merkte ik. Maar Roover merkte dat ook.
Het hoogtepunt van de week was een avontuur bij Luna in de tuin. Het was een ontdekkingsreis door het onbekende. Maar het eindigde in samen ravotten met Luna.

Naar huis

Maar na een week van gezelligheid en samen zijn ging Roover wel zijn eigen huis en vrouw missen. Er kwam dus een ontknoping, we gingen ieder weer naar onze eigen plek.
Voor Roover was het hoogtepunt van de week de terugkeer van zijn vrouw. Hij had een leuke tijd gehad bij mij, maar was blij om weer bij haar te zijn en in zijn eigen vertrouwde omgeving, en zijn leventje weer op te pakken.
Ik genoot op mijn beurt van de herwonnen rust. Na een week alles gedeeld te hebben, van speelgoed tot brokjes tot slaapplekjes, vond ik het heerlijk om mijn territorium weer helemaal voor mijzelf te hebben.
Ondanks dat we beiden blij waren dat de logeerpartij voorbij was, had ik wel het gevoel dat onze vriendschap versterkt is. We hebben veel gespeeld en samengewerkt maar er gaat uiteindelijk niets boven je eigen huis en routine. Dat vind ik.

Tevreden

Mijn conclusie is dan ook: Een geslaagde logeerpartij, met 2 tevreden katermannen die precies hebben gedaan waar ze zin in hadden. En ook weer blij waren dat het voorbij was.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem vraagt zich af, wie is er nu de koning?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is zo dat ik normaal gesproken de wereld beschouw als mijn persoonlijke koninkrijk. Maar deze ochtend was ik toch wel zwaar in de war. Ik zat op de vensterbank en staarde naar buiten. Het was 27 april, maar ik dacht toch echt dat de wereld gek was geworden.
Waarom draagt iedereen ineens die lelijke oranje kleur? Miauwde ik verontwaardigd tegen mijn man mens. En waarom hangt mijn uitzicht vol met rood-witte lappen?
Het was koningsdag. Overal waar ik keek zag ik mensen in oranje shirts, oranje hoedjes en overal hingen vlaggetjes met oranje wimpels. De hele straat was veranderd in een oranje zee.

Ome Doerak

Is dan iedereen Koning? Dacht ik, terwijl ik mijn zwarte vacht uitpluisde. Ik keek naar de buurman die net luidruchtig een oranje tompouce naar binnen werkte. Als hij koning is dan is de democratie ver te zoeken dacht ik. En volgens mij zijn wij, katermannen en kattenpoezen de koning. Ome Doerak was een koning, Roover is een koning, ik ben een koning en tante Fleur was een Koningin. Dat vind ik.
Even later stapte ik toch maar voorzichtig naar buiten. Ik schudde mijn poten eens goed. Overal liepen mensen met spullen uit hun huis, een soort “gratis af te halen” markt op straat.
Is dit de koninklijke schatkamer dacht ik? En ondertussen inspecteerde ik een rammelend oranje kroontje op de grond. Ik sprong spontaan op een kleedje en begon in een doos met knuffels te graven. Dat vond de buurvrouw niet leuk want zij probeerde haar oude spullen te verkopen.
Toen ineens begon de muziek te spelen. Keiharde oranje boven muziek. Ik schrok mij een koninklijk hoedje.
De koning heeft het zwaar dit jaar dacht ik. Terwijl ik een oranje vlaggetje in de wind zag wapperen. Ik dacht bij mijzelf: Deze koningsdag is maar een chaotische bedoeling.
En ineens was het stil. De muziek was weg, de mensen waren weg, maar de sporen van de chaos waren overal. Hoofdschuddend keek ik het aan. Blijkbaar is het koningschap een tijdelijke ziekte. De rust was hersteld. Eindelijk dacht ik. De troon is weer van mij alleen.

Roover

Muisje

Toen ik terug in de vensterbank, veilig achter het glas, keek ik naar buiten. Ik nam gelijk een strategische beslissing. Ik ging languit liggen, precies op de plek waar de zon scheen.
Laat de mensen maar die oranje gekte hebben, dacht ik. Er is maar één de echte koning in deze straat. En die koning gaat nu heerlijk slapen.
Ik sloot mijn ogen en droomde van een wereld waar de enige oranje tompouce een smakelijk muisje was.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem