Elk jaar vierden Bert en ik zijn verjaardag, dat wil zeggen ik dacht er de hele tijd aan, en naarmare 6 juni naderde, raakte ik in een zekere staat van feestelijke opwinding. Bert niet.
Slagroom
Er was een verjaardag waarvoor ik een mooi glas had bewaard. Dat vulde ik met slagroom en ik bood het feestelijk aan. Bert rook er behoedzaam aan.
Getsie, slagroom.
Hij liep weg.
Hem maakte het niets uit, maar ik voelde me teleurgesteld, het was net of ik zelf minder jarig was opeens. Ik dacht dat elke kat van slagroom hield.
Zo ging het met wel meer speciale dagen. Een kerstcadeau dat niet in de smaak viel, een extra Valentijnshapje dat gewoon werd opgegeten zonder een extra knor van waardering. Het leerde me hoe graag ik extra gewoonten wilden, die deel uitmaakten van iets groters.
Op Facebook vierden zijn vrienden gewoon mee als Bert jarig was, maar ja, dat was zijn online wereld, daar stond ik toch een beetje buiten.
Welwillend
Zo kreeg het leven dat we samen hadden in de loop de tijd gestalte. Verjaardagen waren leuk voor mij, en Bert was tot op zekere hoogte welwillend. Zo ook met Kerstmis.
Oudejaarsavond was voor de wederzijdse steun, vanwege de herrie buiten. Die avond had daardoor ook iets eigens. Want natuurlijk bleef ik bij hem, en rond middernacht lagen we bij elkaar en zei ik elke twee drie minuten hardop hoe goed we het deden en dat het nu vast bijna voorbij was en uiteindelijk bleek dat ook zo te zijn.
Gewoon
Wat ik nu pas begrijp, is wat ik toen aan het leren was, en dat is de waarde van het gewone leven. Opstaan en van elkaar weten hoe de dag zal gaan. Wie het eerste in de badkamer is. Borden en samen eten, dan soms naar elkaar kijken. Eerst het een, dan het ander, zonder opwinding en zonder verwachting van extra emotie. Samen zijn met een vertrouwen dat de dag komt en gaat, daarna weer een dag en nog een dag, dat hadden we, en daarin waren we gelukkig.
Hoi Mevrouw Bert,
Dieren zijn gewoontedieren, het hoeft allemaal niet zo speciaal zoals wij mensen het er wel van maken.
Het brengt je met beide benen weer op de grond, hoe gewoon en makkelijk het leven eigenlijk zou moeten zijn.
Bert was daar een goed voorbeeld van vind ik, de gewone dagelijkse structuur en meer had hij volgens mij niet nodig.
Herken het bij Tommy, als het maar gaat zoals elke dag dan is het goed en zijn baasje mag nooit weg want dan is hij van slag.
Veel liefs van Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)
hoi Annelieke, daar zeg je iets, ik liet me ook meeslepen door mijn eigen idee van bijzonder en extra, en dat was eigenlijk nergens voor nodig. Bert hield van het gewone alledaagse leven en toen ik me daarin kon voegen, was dat tegelijkertijd gewoon en bijzonder,
pootje van Ollie
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Het is weer zo herkenbaar!!!
Verjaardagen……..ze uitgebreid proficiat wensen en ze kijken je aan van “vrouw doe normaal” 🤣
De slagroom is dan hier wel favoriet.
Maar inderdaad wat extra lekkers kopen, tenminste dat denk ik en vervolgens eten ze het niet!!
Ik heb er ook maar “gewone” dagen van gemaakt.
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽😽🐔🐔😘
hoi allemaal, daar sta je dan met de extra lekkers, met je cadeau, met je verwachting dat het nu echt helemaal nee zeker weten geweldig gaat worden en dan… dan bestaat er thuis toch opeens een andere mening.
En die mag er ook zijn.
mevrouw Bert
Lieve Vilan, wat heb je weer mooi en lief geschreven . Ik herken dit. Pasa jarig dus ik zing, ’s Morgens om 8 uur. Hij kijkt, gaat het wel goed met haar, zakt ze straks misschien in elkaar terwijl ik nog geen brok over mijn bek heb gehad. Dan de vraag: wat wil je eten lieve schat? Schiet op schiet op. Geef gewoon mijn dagelijks ontbijt en zeur niet.
Ze zijn zo bijzonder onze katten, we willen ze verwennen en vertroetelen en als de reactie uitblijft zijn we een beetje teleurgesteld. Maar we houden zielsveel van ze!
Misschien juist daarom wel Ina, dat we weten: dit is een eerlijkheid waar je geen vragen over hoeft te stellen, het is zoals het is en daar staan we dan met onze verwachtingen. Misschien zegt dat juist hoe fijn ze het gewone leven vinden, daar zit toch de basis in, onze zorg en liefde.
Hallo mevrouw Bert,
Ondanks dat Figo en ook de katten die ik eerder had niets met speciale dagen hadden doe ik er toch altijd aan. Vantevoren denk ik al na over een cadeautje waar hij vervolgens vaak niet naar omkijkt. Het is wel een gewoonte dat zijn oppasvrouwtje op visite komt en we dan een tompouce bij de koffie nemen.
Wij, hun baasjes, vinden dat we iets moeten doen en voelen ons er dan goed bij maar het gaat niet om ons. Bert was tevreden met zijn “alledaagse” leven en ook Figo is er tevreden mee dat merk ik aan alles en daar gaat het tenslotte om.
Lieve groet van mevrouw Figo
Dat is waar, en een tompouce met de oppasvrouw eten is voor Figo misschien wel bijzonder en feestelijk: twee blije vrouwen in huis die met blijdschap naar hem kijken en vast lieve woorden zeggen… toch bijzonder.
mevrouw Bert
Dag mevrouw Bert.
Het is herkenbaar.
Verjaardagen, Gotcha day,kerst,Pasen, dierendag noem maar op.
Eigenlijk had ik in de loop van de jaren alleen de afspraak dat het hele jaar het huis van hun was(Muzette,Sparkle en Fynn) en ik met kerst 2 weken mocht los gaan met de kerstboom en verdere versieringen.
Ze bleven eraf .
M.n Muzette was van vaste gewoontes,dus die kwam als alles klaar was met versieren op haar dooie gemakje eens kijken.In hoeverre ze dat kon dan….
Met Rannoch en Aiydan werd het heel anders.
Die vonden alles keuken vooral het leeghengelen van de kerstboom,dus daar kwamen leuke kartonnen ballen en allerlei tartan strikjes in.
Verder bleef de versiering in de dozen.
Het jaar daarop ging het al wat beter.
Je zult maar een scullery girl hebben die christmaholic is……
Leuk speelgoed was het!.
Ik heb mijn weken deels in moeten leveren en aangezien ik van mening ben,dat ze hier elke dag alle feestdagen hebben,houd ik het tegenwoordig bij 14 oktober.
De dag dat ik mijn eerste katjes kreeg.Dat ik scullery girl werd.
En die vier ik in mijzelf.
Ik pas mij aan aan de katjes die ik heb.Ze hebben allemaal wat speciaals .
En op een gegeven moment leren vast Rannoch en Aiydan dat hun scullery girl nu eenmaal een kerst gek is.En zo niet?Dan verzin ik er wel wat op!
Zij vragen niet om kerst, verjaardag oid.Dat zit in mijn hoofd en beleving.
Ik geef ze het beste wat ik kan,elke dag.Weet hun gewoontes en koester de speciale momenten.
Want dat vind ik het kostbaarste.
Een eenkennige kat als Rannoch die op schoot een dutje komt doen.
Aiydan die op mijn heup ’s nachts een slaapje komt doen.Rannoch die bij mij komt slapen ’s nachts en dan mag ik overal kroelen.Overdag is dat wat anders.
Het happy kopje van Aiydan,als hij een likje yoghurt oid krijgt…(.Rannoch lust dat allemaal niet.)
Dat zijn mooie momenten en kan je elke dag weer als kado krijgen.
Wat een heerlijk verhaal om te lezen en de twee jongens maakten al vanaf foto 1 op mij de indruk van geheel eigen persoonlijkheden te zijn en jawel ook. Wat frappant dat je ’s nachts meer mag dan overdag, Bert was gelijkmatig, maar Ollie maakt ook een verschil.
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Eigenlijk zijn de “gewone” dagen al zo bijzonder dat er geen speciale dagen meer nodig zijn… maar dat merk je dan soms pas achteraf.
Ik ben er mee gestopt om verjaardagen te vieren, of andere dagen. Ook omdat we met meerdere katten woonden waar NIETS over bekend was. Geen geboortedatum, geen leeftijd, geen afkomst, helemaal niets.
Daar werd ik soms heel treurig van, en daarom heb ik besloten dat ELKE dag een feestdag is… en met een kat is dat ook zo!
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever, daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen. De verjaardag van Bert was de dag dat hij hier kwam, een nieuw leven begon als het ware. Zo kwam ik aan die dag. Een eigen dag bij de kat is natuurlijk beter. En zeker weten dat elke dag een feestelijke dag is met een kat aan onze zijde,
mevrouw Bert