In het asiel had Bert er kwetsbaar uitgezien, niet echt een kater die veel miauwde en steeds in gesprek wilde gaan over de dingen van de dag. Eenmaal hier, zei hij ook niet veel. Op zijn dossierkaart stond: ‘moet beslist een rustig huis’, dat was wegens zijn diepe onzekerheid.
Af en toe hoorde ik een kleine mew, zacht van toon en het leek wel, of hij niet goed wist hoe hij moest miauwen. Niet iedereen doet zoiets, dacht ik nog, en verder gaf ik er weinig aandacht aan. Jaren voor Bert had ik een keer een Siamees ontmoet die overal een luide mening over ventileerde, tot en met de manier waarop ik mascara gebruikte, en op die mening verwachtte hij dan een weloverwogen antwoord.
Dan liever het stille.
Geluid
Maar Bert had wel degelijk stembanden, ontdekte ik. Het gebeurde op een middag waarop ik heel wat boodschappen had te doen. Dan weer hierheen, dan daarheen, komen en gaan met tassen thuis neerzetten en weer door.
Dat beviel Bert niet.
Het gebeurde dat ik na het zoveelste rondje thuis kwam en stopte in mijn gang. Bert zat op de trap, alsof hij me had opgewacht en hij keek me indringend aan.
Ik wachtte.
Stilte.
โWat is er Bert?โ vroeg ik.
Hij gaf een luide MEWWW. Het grote geluid vulde de hele gang, het was rauw en ook wel lelijk, niet echt het lieflijke geluid dat je van een poezelig uitziende kater verwacht.
Na de MEWWW keek hij me weer aan. Hij had gezegd. Nu ik.
Het duurde nog even eer ik hem begreep. Hij ergerde zich aan mijn in en uit het huis gaan. Die onrust. Dat steeds denken ze laat me alleen, o ze is er weer. Hij had er genoeg van.
โSorry Bert,โ zei ik.
Erna regelde ik dat anders. Met twee grote boodschappentassen – elk over een schouder – hoefde ik maar eens per middag weg.
Poesiemauw
Die grote MEW was het begin van het vaker miauwen. Een veelprater werd hij niet, maar hij leerde wel dat hij ook wat te zeggen had, en dat er naar hem geluisterd werd. En echt poesiemauw-mooi klonk het nooit, maar eigenlijk is dat ook nergens voor nodig.
Hoi Mevrouw Bert,
Bij jou heeft Bert geleerd dat zijn mauw er toe doet, en dat hij ook een mening mocht hebben.
Ach en of een poesiemauw nu mooi klinkt of niet dat maakt ook helemaal niks uit toch, zolang Bert maar zijn mening kon geven dan is het gewoon goed denk ik.
Groetjes van Annelieke(deeltijd baasje van Tommy)
Hoi Annelieke, van het geluid schrok ik wel, dat rauwe maar later begreep ik het wel, de stem was lange tijd niet gebruikt en dan klinkt het gewoon zo. Ik luisterde naar wat hij ermee te zeggen had, dat was het belangrijkste
Mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Wat fijn dat Bert zijn stem heeft gevonden, toen hij zich veilig voelde. En dat hij zijn stem ook durfde te gebruiken!
Ik kan me nog een filmpje herinneren met de stem van Bert, en ook dat ik onder de indruk was. Het was een grote, duidelijke stem.
Dat is een compliment voor jou en voor jullie samen – dat Bert dat kon en durfde.
Mevrouw Kever en co.
lieve Mevrouw Kever, ja dat was een geluk die keer met het filmpje, dat ik net wat in de hand had en dan dat luide. Later deed Bert ook halve miauws, vermoedelijk wetend dat ik inmiddels aan een half woord genoeg had. En inderdaad,
Mevrouw Bert
Mevrouw Bert,
Geweldig dat Bert door opeens een luide Mewww liet merken dat hij iets te zeggen had over een situatie die hem niet echt beviel. Wat zijn katermannen en poezendames toch geweldige beesten als je ze maar wilt begrijpen of wilt leren te verstaan.
Lieve groet van mevrouw Figo
Dat vind ik ook mevrouw Figo, het gaat denk ik om elkaar de ruimte geven en de poes/kater als een volwaardig persoon beschouwen, dan kan er goed contact ontstaan. Met Bert lukte dat vrij snel, ook door een soort klik- we hadden elkaar nodig,
Mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Bert heeft vast en zeker gedacht
“Nu is het genoeg met dat steeds weer weg gaan”
Maar hoe mooi dat hij zijn stem liet horen!!!
(Al was het niet zo’n mooie stem maar dat maakt niet uit)
Dikke knuffel van ons allemaal
๐ฝ๐ฝ๐ฝ๐ฝ๐ฝ๐๐๐