Bert was gelukkig als hij lekker te eten had en ik was gelukkig als Bert lekker at, en als een logisch gevolg van deze gevoelsdynamiek kocht ik het ene lekker hapje na het andere.
De prijs vormde nooit een bezwaar, als ik aan zijn tevreden smakken dacht.
Elke maaltijd en iedere snack serveerde ik op mooi servies, niet omdat Bert daaraan hechtte, maar om mijn geluk over de etende katerman te verdiepen.
Servies
-Lekker, Bert?
Dan keek hij op van het antieke Royal Doulton, zijn vacht mooi kleurend bij het gouden randje van het bord.
Of het breekbare Limoges, Frankrijk, waarop ik dan visfilets van de fijnste soort aanbood.
Bert maakte het geen klap uit.
Lekker was lekker.
Brokken
Het was heerlijk zo lang het duurde en het duurde tot het moment kwam, waarop zijn dokter zei: “Hij is te dik.”
Hoe dat kon, begreep ik wel.
Ook dat het roer om moest. Want overgewicht kon kwalijke gevolgen hebben, alleen al het noemen van diabetes maakte dat ik gemotiveerd was voor een nieuw traject.
Bert en ik gingen naar huis met een grote zak Metabolic brokjes en een doos zakjes. Er was maar één smaak. Ik moest de brokjes afwegen, want ook hiervan kon te veel inderdaad te veel zijn.
Vanuit de keuken serveerde ik de brokjes om mijn mooiste servies.
“Kijk Bert,” deed ik blij, “sportbrokken. Dat is voor bij het trainen.” Hij moest immers ook meer aan beweging gaan doen, was gezegd. De kater keek, rook aan de nieuwe geur en at, alsof hij nooit iets anders had gegeten. Rustig. Daarna deed hij een dutje. Spelen kwam wel.
Hij nam, zoals wel vaker, de dingen zoals ze waren en niet zoals hij misschien wilde dat ze waren. Het deed me terugdenken aan mijn tijd bij de Weight Watchers; de wekelijkse zaal vol mensen die vooral dachten aan wat ze niet mochten eten. Zo was ik ook geweest, toen.
Op gewicht
Na enige maanden kwam het controlebezoek bij de dokter. Bert was afgevallen. Geleidelijk slopen de snacks weer in het dagelijks leven, al bleef ik wel de sportbrokken af en toe erbij serveren. Want het was mijn verantwoordelijkheid om goed om te letten en ik had mijn les geleerd. Hij hoefde niet te eten voor mijn geluk. Dat zat alles welbeschouwd veel meer in zijn gezonde gewicht, en misschien ook een beetje in mooi servies.
Mevrouw Bert,
Ik denk weleens dat rode katten altijd wat overgewicht hebben want ik heb nog nooit een slanke rode kat gezien. Solo ook een rode kater, die ik voor Figo had, was ook te dik zei de dierenarts. Maar mijn man en ik vonden hem prachtig. Toch moest hij voor zijn gezondheid afvallen en dat viel niet mee. Op advies van de dierenarts deden we zijn brokken in een anti-schrokbak zodat hij wat meer moeite moest doen om zijn brokken eruit te krijgen. Toch is hij altijd flink aan de maat gebleven en als ik niet uitkijk wordt Figo dat ook.
Lieve groet mevrouw Figo.
lieve mevrouw Figo, ja dat snap ik, een kat wil je ook geen honger zien lijden of eruitzien of hij dat doet. Solo was vast op zijn manier goed, er is een verschil tussen volrond en alarm-obees en Figo maakt de indruk van een grote jongen te zijn,
mevrouw Bert
Hoi Mevrouw Bert,
Tommy is nu ook op dieet omdat hij volslank is, niet dat hij het ermee eens is dat zijn brokjes worden gedoseerd hoor.
Want Tommy kan goed eten, en sneckkies nou daar lust hij ook wel een heel bakkie vol van…………maar ook daarin krijgt hij niet teveel meer van.
Qua bewegen doet Tommy niks eigenlijk, hij slaapt veel en beweegt op zijn manier!
Je kan op zijn oude dag (15 jaar) niet verlangen dat hij zich als een kitten gaat gedragen toch, ach hij is tevreden en dat is het belangrijkste!
Denk dat bert op zijn manier ook tevreden was met wat hij had!
Pootje van Tommy!
oei, Tommy op dieet, ik hoop dat de sportbrokken van Hills ook iets voor hem zijn, dan kan hij toch meer of minder lekker dooreten. En 15 jaar is een hele mooie leeftijd, zijn vacht is zo mooi dik en wollig, je zou het niet zeggen,
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Ach ja, de sportbrokken… die herinner ik me nog als de dag van gisteren.
Wat geweldig toch dat Bert ze zo goed at, en er mee afviel.
Want inderdaad: overgewicht heeft risiko’s.
Hier hebben zowel Bolle als Kever sportbrokken heen gegeten. Afgewogen porties. Maar bij Bolle kwamen de brokken er weer uit omdat hij niet goed kon kauwen. Dus zijn we er mee gestopt.
Kever eet alles, in afgewogen porties, en blijft zijn spekjes stevig vasthouden 😉
Katten en gewicht – het is altijd gedoe.
En geluk zit inderdaad niet in lekker eten. Maar het maakt het leven toch net iets leuker…
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever en co, dat is waar, het gedoe met gewicht is er. En het mysterie. Kever eet volgens het boekje dus hij had al lang heel slank moeten zijn en misschien is hij dat ook wel, gezien zijn vacht en bouw. Bij Bert zag k het ook niet altijd, of hij nu wat dikker was of minder,
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Hier zijn ook eigenlijk altijd flinke katten geweest.
Het ook vaker met de dierenarts erover gehad.
Maar steeds zei hij “ze zitten nog goed qua gewicht maar ze mogen niet dikker worden”
Gelukkig werden ze niet zwaarder.
Zelfs Moby met zijn 8 kg. zit nog goed. Maar hij wordt gelukkig ook niet zwaarder.
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽🐔🐔😘
ik ben het Ollie en ik wil eefe zeggen dat nou Moby 8 kielo is ik gewoon blijf eete!!
pootje van mij