Deze week was het een jaar geleden dat Bert over de Regenboogbrug ging, om daar eindelijk weer gezond te zijn, in het gras te gaan liggen, de warme zon op zijn vacht te voelen en te wachten tot ik ook kom.
Dat beeld hou ik voor ogen.
Een jaar alweer, waar blijft de tijd.
Tegen mezelf zeg ik: “Ben je er nou nog niet overheen?” En ook zeg ik: “Het verdriet duurt zolang het duurt.”
En het duurt nu nog steeds, ook al deel ik nu het dagelijks leven met Ollie, die hier ook alweer elf maanden is. Ja. Waar blijft de tijd.
Er valt iets voor te zeggen om alle herinneringen weg te duwen, met kracht te onderdrukken, omdat elke herinnering een einde heeft gekregen en dat was er toen niet. Net zoals ik nu bij elk kopje dat Ollie geeft verwacht dat er een volgend kopje zal zijn, en ik dit ene dus niet helemaal en totaal hoef te onthouden, zo was dat destijds tussen Bert en mij ook. Ik verwachtte altijd een volgende dag, een nieuwe ochtend, een vervolg van het heerlijke gewone leven samen dat we hadden.
Dat het eindig was, wist ik eerder met mijn verstand dan met mijn gevoel. En ik sta rationeel in het leven, behalve als het over poezen en katers gaat. Dan overheerst de emotie.
Het lijkt nog pas gisteren, dat Bert en ik samen waren. Of ik alleen maar door een deur hoef te gaan en alles is weer gewoon. Maar ik kan die deur niet vinden.
Tegelijkertijd lijkt het een eeuwigheid geleden.
Wat ik doe, is de herinneringen bewaren. De afgelopen maanden spitte ik logboeken door met aantekeningen, schreef ik stukjes voor Saame.nl en werkte ik aan het boek over Bert en ik samen. Dat komt en ik laat het dan ook weten.
Het is een vorm van bewaren, dat schrijven over hem. Omdat ik niet bereid ben en nooit bereid zal zijn, Bert te vergeten. Maar ook omdat ik wil weten hoe dat toch kon, dat er zo’n grote liefde ontstond. Hij kwam met ernstige angstklachten uit het asiel, ik was in de rouw over Tim, en toch vonden we elkaar, of misschien juist. Daar zal het boek over gaan, heb ik in de afgelopen tijd ontdekt. Over die grote liefde.
Wat is het toch fijn, en tegelijk doet het pijn, om deelgenoot te zijn van deze bijzondere liefde. Een traantje in de trein. Veel dank
Hier waren deze week ook tranen Annet, niet willen dat het is zoals het is.
Hoi mevrouw Bert,
“Alweer” 1 jaar geleden, de tijd vliegt voorbij!!
Maar het blijft als de dag van gisteren voelen!!
Wat mij ook bij blijft is dat Tica en Bert dezelfde klachten hadden terwijl we zover uit elkaar wonen.
De maandag dat ik Tica heb moeten loslaten was zo verdrietig maar ik was ook zoooo bang voor Bert!!
En ik dacht nog “Nee, Bert gaat dat redden”
Toen kwam het bericht dat je Bert de dinsdag had moeten loslaten. Ik was verslagen!!
Maar een ding is zeker…….
ze blijven voor altijd in ons hart!!!!
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽😽🐔🐔😘
Dat is zo, er as toen een golf van geliefde poezen en katers die over de Regenboogbrug gingen, de een na de ander, het was verbijsterend en verdrietig en toen Tica en toen Bert, het was onvoorstelbaar het het gebeurde gewoon maar…
Hoi Mevrouw Bert,
Wat gaat de tijd eigenlijk toch TE snel hé, alweer een jaar geleden.
Bert zal er altijd zijn, in je hart en in je gedachten!
En verdriet en rouw kent geen tijd, dat mag er gewoon zijn.
Heel veel sterkte!
Dikke knuffel van Tommy en (deeltijdbaasje) Annelieke
dankjulliewel Tommy en Annelieke, ja Bert zal er ook altijd zijn, zonder daarmee de anderen die er voor hem waren tekort te doen, zij waren er ook, alleen Bert ontdekte Facebook en vond er vrienden,
mevrouw Bert
Hallo Mevrouw Bert,
Al weer een jaar geleden dat u Bert moest laten gaan. Als je een kattenmens bent en zielsveel van je katten gehouden hebt of houdt verdwijnen de herinneringen nooit en zeker niet van zo’n bijzondere kater als Bert. En volgens mij probeert Ollie op zijn manier ook je hart te stelen.
Lieve groet,
Mevrouw Figo
Ollie is een hele aanhankelijke jongen, dat begin ik steeds beter te zien, zo anders dan Bert, ik denk dat elke grote liefde anders kan zijn als er ruimte voor is, en toch is het ene dierbaarder dan het andere misschien,
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Echte liefde vergaat nooit. Het verandert van vorm, maar het blijft aanwezig.
Jij en Bert zijn voor altijd samen. Alleen anders dan het was.
En die andere manier, die is wennen. Ook al went het nooit helemaal…
Veel sterkte,
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever, dat snap ik met mijn verstand, maar nog niet met mijn gevoel. Misschien gaat dat wennen en leren hier wel een paar jaar duren, gezien de emotoes,
mevrouw Bert
Alles is herkenbaar in je betoog. De liefde en emoties blijven. En door over Bert te blijven schrijven ( en praten) blijft hij bij je en wordt hij niet vergeten. Kijk naar tante Fleur. Mijn mensen hebben het nog steeds over haar. En ik en Bliksem dus ook.
Pootjes van Doerak en Bliksem.
Dat is ook waar Doerak en Bliksem, en ik herinner me Tante Fleur ook nog. De emoties blijven, ik hoop wel meer vreugde te gaan voelen over alles dat er was.
Lieve Mevrouw Bert, Vilan, geen dag was compleet zonder huiskater Bert z’n ochtendpost, z’n straatcontrole vanaf z’n vertrouwde vensterbank❤️
Hoe ik iedere ochtend m’n vaste “pagina’s” had en nog steeds heb, eerst met Bert en nou met Olliemollie❤️
Klinkt raar, maar als het voor mij al zo’n gewoonte is dan voor jou helemaal, zeker als dit erna niet meer is🥺💔
Heel veel knuffels van ons🐰🐰❤️ en sterkte en ook een dikke knuffel voor Olliemollie❤️
Dankjewel Wanda en ik zal de knuffel aan Ollie doorgeven, hij ligt nu met de pootjes gestrekt op zijn kussen. Ja, Bert had vaste gwoonten, vooral toen hij wat ouder werd. Dat structureerde de dag en daarmee ook de mijne. En daarna een leegte die niet door anderen gevuld kan worden. Ollie heeft zijn eigen plek.