Het merkwaardige is, van Bert heb ik zo enorm veel foto’s, en toch ontbreken er beelden in die verzameling. Ik heb in huis op een paar plaatsen een toestel liggen en dan is er de smartphone nog, dus ik begrijp niet waarom ik geen beeld heb van Bert die op het krukje ligt, naast me aan mijn werktafel. En dat juist terwijl het aanvankelijk niet de bedoeling was dat hij er lag.
Maar hoe gaan die dingen.
Als volgt.
Krukje
In de eerste maanden dat Bert er was, ging het met mijn gezondheid wat minder. Dat kwam door de rouw om Tim, weet ik nu. Het verdriet zorgde voor een sterke fysieke reactie en, lang verhaal kort, na een spataderoperatie moest ik de benen wat hoger neerleggen.
Bij Xenos kocht ik een rotan krukje en zette het onder mijn werktafel. Geregeld.
Er kwam snel een avond waarop ik merkte dat het krukje bezet was. Bert had zich in de kleine ruimte tussen krukje en tafel gewurmd. Hij keek terug toen ik onder de tafel keek. Ik vond het geen doen, zo in het halfdonker, dus ik zette het krukje naast me, met daarop een kussen.
Voor mezelf kocht ik een tweede krukje.
Zacht
De locatie en het kussen bevielen Bert gelukkig. Hij lag er half opgerold, met net genoeg ruimte om te doezelen en wat te slapen. En in al zijn onzekerheid vond hij het ook een overzichtelijke plek, hij kon de kamer overzien en zag en hoorde ook wat ik aan het doen was: zitten aan de werktafel, lezen en schrijven. Het typen maakte kleine geluiden, die kon hij aan.
Vooral ’s avonds merkte ik dat we een nieuwe gezelligheid hadden verworven. Schemerlicht in de kamer, geen getelefoneer, weinig overdag-geluiden uit te straat, we hadden weldadige uren waarin we alle twee voelden wat het samenzijn betekende.
Soms keek ik opzij naar de slapende kater, legde mijn hand op zijn warme vacht en zei zachtjes: “Gezellig hè, Bert.”
– Meww.
Een kleine miauw, vaak gevolgd door even knorren en verliggen. Ik keek ernaar, en als hij weer wegdoezelde, schreef ik verder.
Zachte weldadige uren.
Het krukje staat er nog. Als blijvende herinnering en ook in de hoop dat Ollie het gezellig gaat vinden.
Hoi mevrouw Bert,
Ik zie het zo voor me hoe jullie daar samen zitten/liggen!!
De rust, de gezelligheid, het samen zijn.
Hier zit ik s’avonds wel eens op de bank te lezen en dan met 1 tot 3 katten om me heen liggend.
Dat is zoooo lekker relaxt.
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽😽🐔🐔😘
Wat heerlijk en wat gezellig lijkt me dat, en dan natuurlijk ook soms een stukje voorlezen, ik hoop dat ze dat interessant vinden. Bert wilde alleen korte samenvattingen, dus voorlezen was er helaas niet bij.
mevrouw Bert
Hallo mevrouw Bert,
Wat zal dat krukje er nu akelig leeg uitzien. Dat heb ik ook met het voeteneind van mijn bed. Mijn vorige kater Solo, ook een rode, lag er altijd ’s nachts op zijn slaapkussen en ik til nog regelmatig ’s nachts als ik wakker word mijn hoofd op om te kijken of hij er ligt. Helaas kan Figo ’s nachts niet meer in huis zijn omdat hij het hele huis afbreekt. Hij brengt de nacht door in de garage waar een warm kattenhuisje voor hem staat. Hij zit aan het eind van de avond al voor de tussendeur naar de garage dus zelf schijnt hij het niet zo erg te vinden maar ik wel😢
Lieve groet van ons.
lieve mevrouw Figo, dat gevoel snap ik, er is inderdaad een leegte, een afwezigheid, en wat zou het heerlijk zijn als Figo de innerlijke rust vond om ook op het slaapkussen te liggen. Misschien komt dat nog met de jaren, als hij wat ouder en rustiger is. Hier blijf ik Ollie uitnodigen op het krukje te komen, wie weet.
Mevrouw Bert
Hoi Mevrouw Bert,
Met een glimlach zie ik het helemaal voor me hoe het in de avonduren eruit ziet, het lijkt mij echt super gezellig.
Milo lag graag in het mandje als ik in bed lag, dan bestaat de rest van de wereld even niet behalve ik en Milo, of zoals bij jou, Bert en jij.
groetjes van Tommy en Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)
goedemorgen Tommy en Annelieke, dat was het inderdaad, vooral door de rust en de diepe ervaring van het samenzijn daarin, en net als bij Milo en jou, was dat dus een wederzijds verlangen,
Mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Wat een prachtige herinnering aan Bert. Het Saame stilzijn is mooier dan wat dan ook.
En van de mooiste momenten zijn nooit foto’s. Behalve in je hart.
Mevrouw Kever.
Zo is dat lieve mevrouw Kever en dat besef troost me ook een beetje, ik zie hem zo liggen, ik hoor hem lichtjes knorren en die herinnering is levendig, ik hoop dat het zo blijft,
Mevrouw Bert
Wat heerlijk en ik zie zo het beeld voor mij. Meer heb je niet nodig . Hier is het in de avond vaak een drukte wie komt er schoot. Dat kan variëren maar het zijn er meestal 3 en ze hebben niet veel plek nodig pootjes ernaast tegen je hand liggen en het enige lastige is ,is opstaan want dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Dat snap ik, blijven zitten is wel de bedoeling – destijds vond ik met mijn kater Amore een tussenoplossing, hij hing tegen me aan, ik hield hem vast en zo kon ik toch nog naar de wc, al moest ik van hem wel op tijd terug zijn. Ik kende mijn plaats.
Lieve Vilan, wat een fijne herinnering is dit weer, Bertje op het krukje en de rustige, gezellige avonden samen. Bert schreef vaak dat hij gezellig op het krukje zat naast jouw werktafel. Ik hoop dat Ollie op een dag ook die fijne plek ontdekt.
Lieve Ina, het merkwaardige is dat Ollie er wel lag in de eerste tijd dat hij hier was, soms, maar naarmate hij meer vertrouwen in het huis en in mij kreeg, ging hij ergens anders liggen. Dat is tenminste het verband dat ik leg. Het krukje met kussen blijft evenwel staan. Wie weet, op een dag.