Het leven dat ik met Bert had, was mijn ideale leven. Thuis blijven in de pyjama, temidden van de boeken, met een katerman aan mijn zijde.
Alleen
Maar soms moest ik weg.
Langer dan naar de sportschool of de supermarkt.
Ergens in den lande een lezing geven plus daarbijde reistijd van het openbaar vervoer, dat leidde al snel tot een halve dag of langer weg.
En dan was Bert alleen.
Inhalen
Alleen blijven kon Bert wel, op zijn voorwaarden tenminste. Uiteraard voorzien van eten en drinken, van informatie over waar ik heen ging, waarom en hoe laat ik terug dacht te zijn. Ook wilde hij dat ik maar één keer per dag het huis verliet, en dat deed ik, ook al leidde dat tot vier overladen boodschappentassen, dat ging ook eigenlijk best.
Maar als ik langer dan gewoonlijk weg was, stelde Bert de dag erna een aanvullende voorwaarde. Hij wilde inhaal-knuffels.
Dus naast de gewone knuffels van elke dag, wilde hij de knuffels van de vorige dag inhalen, omdat hij die door mijn afwezigheid had gemist. In die redenering zat wel enige logica, vond ik. Elke keer voldeed ik aan zijn wensen. Ik vind, je moet je verantwoordelijkheid dragen.
Naarmate Bert ouder werd, nam de hoeveelheid inhaalknuffels langzaam toe. Er kwam ook een deel compensatie-knuffel bij,, om het alleen-zijn goed te maken.
Dus eerst was er:
- het fijne knuffelen van hoera ze is weer thuis
- dan de voortgang van het dagelijkse
- het inhalen
- de compensatie
Naar de kern
Later, toen Bert nog wat ouder werd, veranderde de aard van de knuffels. Erbij-liggen op het krukje was ook fijn. Of bij elkaar liggen op het matje, en dan luisteren naar elkaars ademhaling, en weten, we zijn samen. Hoe ouder hij werd, hoe kleiner de knuffels werden, net of we de kern ervan hadden bereikt. Niet meer het wilde kroelen en rollen, niet meer de kriebels achter zijn oor, niet meer het vachthappen op zijn buik, maar het samen liggen en in alles weten, jij bent bij mij zoals ik bij jou ben.
Tranen.
hier ook vaak, nog steeds.
Mevrouw Bert,
Ik geniet iedere keer weer van de mooie verhalen over Bert. Wat zal u die knuffels nog steeds van hem missen. Wat was het toch een bijzondere katerman.
dat was hij zeker mevrouw Figo, het leven samen lijkt nog maar zo kort geleden, en dat het zo kort duurde, begrijp ik nog steeds niet,
mevrouw Bert
Hoi Mevrouw Bert,
Met een glimlach en een brok in mijn keel heb ik het mooie verhaal gelezen, zo prachtig.
Samen zijn was het belangrijkste van alles voor bert, wat een gemis.
Liefs en pootje van Tommy en Annelieke
het was dag na dag zo vanzelfsprekend om het leven te delen, en nu vraag ik me op momenten verbijsterd af waar het gebleven is, die tijd samen, herinneringen en foto’s zijn er, maar toch…
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Ja, dat is het mooiste van samenleven met een kat: het elkaar kennen en aanvoelen zonder woorden. Alsof je met zijn tweetjes één hart deelt.
Verknocht zijn aan elkaar, vergroeid zijn met elkaar.
Wat een geluk om dat te hebben meegemaakt met Bert, en wat een verdriet om dat te missen.
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever e Co, het geluk en verdriet, dat is zo. Kennelijk twee kanten van de medaille, en ondanks het verdriet weet ik, die tijd samen zou ik zo weer overdoen, per de eerste dag,
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert
Hoe mooi en vertederend!!
Het “gewoon” dicht bij elkaar zijn en genieten ervan!
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽😽🐔🐔😘
Het was een diepe ervaring elke keer weer,
mevrouw Bert
Bert kon op zoveel manieren genieten. Belangrijk was het samen zijn, meer is er soms niet nodig.