Van de ene dag op de andere dag wilde Bert niet meer in zijn mand bij de verwarming. Ik wist niet wat de reden was. Bert zelf hield zich op afstand, dus het was aan mij de oorzaak te ontdekken.
Daar was enige haast bij. Het regende in die tijd vaak en Bert voelde dat met zijn artrose, ondanks de pijnstillers. Dan lag hij juist graag in die mand tegen de verwarming aan. Het hielp.
Donut
Ik keek in de mand, onder de mand, bestudeerde de locatie en de verwarming en net toen ik op het punt stond de dokter op te bellen, begreep ik het. De mand moest in de was. Bert lag er niet meer lekker in.
Geen probleem.
Maar eerst moest er een andere mand geregeld zijn, want het bleef maar regenen en Bert moest wel bij de verwarming kunnen liggen.
Ik had nog een donutmand, een vreemd geval vond ik zelf, maar ja het was wel warm.
Terwijl boven de wasmachine draaide, keek ik beneden naar een kritische kater. Een donutmand? Daar kon hij niets mee.
Ik stak mijn hand in de opening en zei: “Hier kun je in Bert, dat is warm.” Hij wilde niet.
Ergens in mijn fotoverzamelingen is een onvindbare foto van hetgeen er later die dag gebeurde. Bert ging overdwars op de mand liggen. Niks in de donut. Er dwars over.
Dat het niet beviel, zag ik aan zijn gezicht.
Maar hij wilde beslist op die plek bij de verwarming liggen, dus dan maar op een stomme mand.
Berging
Toen zijn eigen goede mand weer schoon en droog was, en hij weer plaats kon nemen op een vertrouwde locatie, zag ik nog steeds iets van verontwaardiging dat ik hem zo’n mand had durven geven. Dat snapte ik ook wel. Een goede mand moet je in tweevoud kopen, een in de was, een in gebruik. Maar dat was wijsheid achteraf.
Nog steeds ligt de donutmand op de berging, waar ook veel andere herinneringen aan hem en andere katten liggen. Hoe kan ik het rode drinkbakje van Amore immers weg doen? De dekbedovertrekken waaronder ik op de bank sliep, om de laatste maanden bij Tim te kunnen zijn?
Iets in mij verzet zich tegen weggooien, ik wil bewaren, want stel dat ze terug komen, dan heb ik wat. Ja, minus die donutmand, dat is waar.
Hallo mevrouw Bert,
Zelf vind ik een donutmand heel leuk om te zien maar ik heb er toch maar nooit een gekocht. Ik was bang dat ze er niet in zouden gaan liggen. Ik heb altijd katten gehad die geen kitten meer waren toen ze bij me kwamen. Voor een kitten lijkt het me wel een fijne mand. Ik vind het altijd zo grappig dat een kat zijn verontwaardiging kan laten zien. Figo doet dat altijd als hij niet naar buiten in de tuin mag.
Bert was weer blij met zijn gewassen mand. Wat was hij toch bijzonder.
Groet van mevrouw Figo
dat was hij mevrouw Figo en dat wassen, daar dacht ik niet aan omdat ik steeds las dat katten dat niet wilden, een gewassen mand zonder eigen lagen van opgebouwde geur. Maar jawel. Het is altijd een ervaring een mand voor een kat te kopen- je weet het nooit en toch moet je eerst zelf kiezen,
mevrouw Bert
Hoi Mevrouw Bert,
Het is zo mooi om te zien hoe Bert kon laten zien wat hij wel en niet wilde, en hoe jullie samen communiceren met elkaar.
Zelf heb ik ook nog spullen van Milo die ik echt niet weg kan doen, als ik ze weg zou doen dan is het net alsof ik het bestaan van Milo wil wegwissen en dat wil ik absoluut niet.
Milo is een onderdeel van mijn leven geweest en zal dat altijd blijven, net zoals Bert, Tim en de andere lieverds dat voor jou zal zijn.
Groetjes van Annelieke Deeltijdbaasje van Tommy!
Daar zit wat in Annelieke, de spullen bevestigen het bestaan dat er was en daardoor misschien nog een beetje is. Wegdoen is dan haast onmogelijk, ik kijk naar de mand en denk: maar dat had met Bert te maken en dan lukt het haast niet meer. Zo zal het ook met Milo zijn,
groetjes
Mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Ja, dat is een goed idee, om twee stuks van elk geliefd voorwerp te kopen. En toch weet ik bijna zeker dat dan één van de twee net iets anders is, en daarom wordt afgekeurd.
Arme Bert, dat hij uiteindelijk toch op de donutmand moest gaan liggen… overdwars ook nog.
Zo’n mand heb ik ook gekocht voor Kever. En inderdaad: nooit gebruikt weg gegeven aan iemand anders.
En NATUURLIJK bewaar je al die spullen! Hier staat het halve zolderhok vol met spullen van Beer, Pop, Mol, Billy en Bolle. Niks brengt herinneringen zo tot leven als een etensbakje of een mand. Of de zitzak van Mol 😉
Mevrouw Kever en co.
Lieve mevrouw Kever dat is waar, en drie stuks kopen is evenmin een oplossing, het is hopen dat het bevalt en als het bevalt weten dat het een dierbare herinnering zal zijn. Hoogstens door te geven aan een andere kat, maar er is ook iets als een onaantastbare kern van spullen. Een zitzak, natuurlijk.
mevrouw Bert