Nu ik terug kijk op de tijd die Bert en ik samen deelden, verbaast het me hoe moedig hij de eerste weken was.
Want hij kwam met serieuze angsklachten uit het asiel, met de aantekening dat hij beslist een rustig huis moest. Dat was hier. Ik ben tamelijk saai, dus dat kwam ook goed uit. Ik schrijf en ik lees, veel meer deed ik toen niet thuis.
Evenzogoed was het een enorme verandering voor hem. Misschien juist daardoor. In het asiel waren ook andere katten, er waren meerdere verzorgsters, er was gelegenheid tot op de achtergrond blijven en situatie voor situatie te bestuderen.
Hier was het meteen hij en ik, en we moesten het met elkaar zien te rooien.
Misschien was het daarom, dat Bert ’s nachts het meeste leerde. Van zichzelf, van hoe ik was, van wat hij kon en mocht doen zonder dat er iets moeilijks gebeurde.
In de nacht kon hij het huis verkennen en dat deed hij, terwijl hij de eerste tijd overdag het liefste in de huiskamer bleef. Dat was overzichtelijk.
Ik sliep in de tijd onrustig en licht, dus ik werd vanzelf wakker van het tipperditaptap-geluid van poezenpootjes in de slaapkamer.
– Bert, ben jij het?
Soms bleef het stil. Dan sliep ik weer verder.
Op andere momenten k;oml er een mewww. Er waren nachten dat hij zomaar – of desgevraagd – op bed sprong, mij zag liggen, overwoog even geaaid te worden en dan sprong hij weer weg, naar beneden.
Bert oefende met dichterbij komen, lichamelijk en emotioneel.
’s Nachts hoefde hij niks. Dan stelde ik geen vragen over op schoot komen of erbij liggen. Ik was slaperig. Of ik ging naar de wc, heen en terug, ook overzichtelijk. Maar wel gspannend. Meestal schoot hij weg, als ik eraan kwam, naar de veilige ruimte achter de kastjes.
Er kwam een nacht dat ik door de huiskamer banjerde en Bert zomaar op het tapijt bleef liggen. Ik stapte over hem heen, alsof het niet een blijk van vertrouwen was.
Weer boven in bed lag ik er even wakker van, net zoals hij vermoedelijk beneden een wat harder kloppend hart had gevoeld. Dichterbij, vertrouwen laten zien, we waren op de goede weg, en dit gebeurde al in de eerste maanden.
Langzaam gaan, dachten we alletwee, dan lukt het samenzijn misschien.
Hoi Bert,
Met een grote glimlach heb ik de blog gelezen, en kan het zo voor me zien hoe dat de eerste tijd gegaan zou zijn.
Samen op ondekkingstocht wat de ander nodig heeft en had maar elkaar wel in de waarde laten en vol respect.
Denk vaak aan lieve Bert met zijn mooie wijze woorden en hoe hij de wereld in keek, en hoe liefdevol jullie samen waren.
Een mooi katerman die enorm gemist wordt.
Veel liefs van Annelieke(deeltijd baasje van Tommy!)
Hallo mevrouw Bert,
Alle katermannen en poezendames die uit een asiel komen hebben meestal een rugzakje bij zich. Het is zowel voor de kat en het baasje moeilijk om elkaar te ontdekken maar zo te lezen leerde Bert toch om moedig te zijn en dingen te durven. Figo had eerst een ander vrouwtje waar hij veel mocht, eigenlijk te veel, en dingen afleren lukt niet erg. Zo kan hij ’s nachts niet meer in huis zijn want hij breekt de boel af. Is nu ’s nachts in de garage waar een kattenhuisje voor hem staat. Ik zou zo graag willen dat hij gewoon bij mij op bed zou slapen. Misschien komt die tijd nog wel weer.
Lieve groet van mevrouw Figo
Dat hoop ik mevrouw Figo, dat die tijd komt, misschien als hij wat ouder en rustiger wordt, dat hij dan kan wennen en wat bijleren. Bert leerde ook bij op oudere leeftijd. En op bed slapen… dat is ook zo buitengewoon gezellig,
mevrouw Bert
Lieve Vilan,
En het samen leven is fantastisch gelukt. Wat hadden jullie het fijn samen. Je verwoordt het zo mooi, ik geniet er steeds weer van. Bedankt dat je het wilt delen. Nogmaals: Bertje is uniek.
Ja, en het groeide langzaam maar nu ik terug kijk zie ik ook, het begon met zachtheid, alleen al die grote zachte wollige vacht, en zijn karakter was eigenlijk ook zo, onder al die lagen angst en onzekerheid.
Lieve mevrouw Bert,
Dank voor weer een mooie herinnering aan Bertje. En wat een jonge, ronde toet heeft hij nog op de foto…
Het is altijd spannend als je als mens met een kat gaat samenwonen die je niet kent – of als je als kat gaat samenwonen met een mens die je niet kent.
Elk teken van toenadering en vertrouwen is een mijlpaal.
Tot je stapje voor stapje uiteindelijk een twee-eenheid bent geworden.
Zoals jij en Bert waren.
Prachtig.
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever, dit was in de eerste week dat hij hier was. Dus nog onwennig en aan het proberen waar kan ik liggen en lopen en wat is dat op de foto gaan. Het was zo onwennig inderdaad aan beide kanten, nu ik terugkijk zie ik dat pas goed. En hoe dapper hij was, om te leren durven,
mevrouw Bert