Nadat ik vorige zaterdag in de ochtend binnen was gekomen voor m’n ontbijt, spelen met m’n personeel en de dagelijkse kroelen, knuffels en lieve woordjes, ben ik daarna nietsvermoedend op het grote bed heel tevreden in slaap gevallen. In de woonkamer hoorde ik de vertrouwde geluiden van m’n personeel en dat herrieapparaat waar donker water uitkomt, dat m’n personeel zo graag drinkt. Zelf moet ik daar niks van hebben, het ruikt raar als het in hun hoge drinkbakjes op tafel staat, en ‘t is warm. Nee, ik hou ‘t liever bij m’n eigen drinken, gewoon helder en koel uit m’n glazen schaaltje, dat vind ik veel lekkerderder.
Ik zal misschien net een uurtje gedut hebben, maar dat kan ook best wat langerder zijn geweest, toen Senior me wakker kwam maken. Hij klonk heel entoesjast, alsof hij net een hele grote dikke muis voor me had gevonden waar ik achteraan moest. Maar ja, als ik net wakker word gemaakt neem ik liever eerst even de tijd om te gapen, lekker helemaal uit te rekken en de poten languit te strekken. Daarna ga ik dan staan, zet een hoge rug op, strek m’n voorpoten voor me uit met m’n staart recht omhoog en dan geeuw ik nog een keer. Misschien zelfs wel twee keer. Want wakker worden, dat moet je rustig aan doen.

Eerste sneeuw

Maar die dag kreeg ik daar geen tijd voor.
Senior nam me in z’n armen en daar lag ik, pootjes in de lucht, en hij droeg me de woonkamer in terwijl ik ‘m vol ongeloof aan bleef staren. Want hoe durfde hij m’n gebruikelijke wakkerwordenmoment zo te onderbreken. Dat had ‘ie nog nooit gedaan…
Vastbesloten liep hij naar de tuindeur die wagenwijd open stond, wees naar buiten en zei ‘kijk ‘s Joep, je eerste sneeuw’.
Geen woord over een dikke vette muis. Maar het zag er nu buiten ineens heel anders uit dan toen ik binnen was gekomen. Alsof iemand een heel groot dik warm dekbed over m’n tuin had gelegd.
Ik werd op de drempel gezet en stak m’n neus naar buiten. Maar ik rook helemaal niks en dat vond ik vreemd. Meestal ruikt de tuin naar natte aarde, maar die zag ik ook niet meer. Alles was gewoon wit.
Voorzichtig zette ik één poot buiten, en terwijl Senior me aanmoedigde, stond ik al snel in m’n tuin. ‘t Voelde nat aan, en vreemd. Bij elke stap die ik verder zette, maakte dat witte spul onder m’n poten een raar geluid. Maar ‘t was best wel leuk, en al snel maakte ik sprongen in de sneeuw. Ik liep naar ‘t tuinhek en keek naar m’n achterpad, dat ook helemaal wit was. En m’n weiland ook. En de sloot daar tussen in zag er ook heel anders uit, een beetje wittig met een donker spoor waar de eenden gezwommen hadden.

Avontuur

Ik kende de verhalen die de buurtkatten gemauwd hadden, maar zelf had ik nog nooit sneeuw gezien in m’n leven, laat staan dat ik het gevoeld had. Sommige van m’n vrienden vonden sneeuw kattastisch, anderen vonden het helemaal niks en bleven dan liever binnen. Maar nou kon ik er eindelijk ook zelf over meemauwen, ik stond er gewoon midden in!
Natuurlijk moest ik eerst wel even onderzoeken of de sneeuw op m’n achterpad wel ‘t zelfde was als in m’n tuin, dus ik wandelde op m’n gemak ‘t hele pad uit. Maar terug naar m’n tuin ging ik er in volle vaart overheen. Normaal gemauwd  kan ik zonder snelheid te minderen onder m’n tuinhek door rennen, zo de tuin weer in. Alleen lukte dat nu even niet want ik gleed door. M’n stiletto’s kregen gewoon geen grip in de sneeuw. Gelukkig kon ik nog net een poot in de schutting slaan om te voorkomen dat ik in de struiken terecht zou komen…

Met een beetje gedeukt katermansego wandelde ik weer koel de tuin in alsof er helemaal niks gebeurd was. Senior kwam net naar buiten met de trommel vol knapperige snekkies, die ik na m’n eerste avontuur in de sneeuw toch zeker wel verdiend had.
Hij haalde er eentje uit en gooide die in de sneeuw. Maar hoe ik ook zocht, ik kon ‘m niet terugvinden, want hij was helemaal weggezakt. Ik begon te graven, maar zonder succes. Senior gooide er nog eentje, maar ook die verdween spoorloos. Ik begon luidkeels te protesteren, en toen besloot Senior het hele bakje maar in de sneeuw te zetten zodat ik zelf wat kon pakken. Zelfbediening in de sneeuw, m’n dag kon gewoon niet meer stuk.
Ik had net vijf snekkies op toen Senior het bakje weer oppakte en naar binnen ging. Hij hield de deur voor me open en ik volgde de snekkies, in de hoop dat er binnen nog een paar gegooid zouden worden waar ik achteraan kon rennen. Maar nee hoor, het bakje ging dicht en weer terug de kast in.

Warm

Omdat ik buiten toch wel een paar koude poten had gekregen ben ik toen maar weer lekker op het grote bed gaan liggen. De zon scheen naar binnen en ik rolde me helemaal op. ‘t Was een heerlijke dag om verder te dutten.
De dagen daarna bleven wit, maar de zon liet zich niet meer zien dus het was lang niet zo lekker meer om buiten te spelen. En ik kon de plantjes in m’n tuin ook moeilijk bemesten en bewateren, want de sneeuw werd steeds hogerder.
Tot donderdag.
Toen was de sneeuw ineens weer verdwenen en ben ik op zoek gegaan naar de twee brokjes die ik eerder in de tuin was kwijtgeraakt. Maar ik kon niks terugvinden. Zelfs geen dikke vette muis om achteraan te jagen. Die zit nu natuurlijk lekker warm in z’n holletje te wachten op ‘t voorjaar. En ik denk dat ik nu ook maar weer lekker in dat grote warme bed ga liggen, want vanmorgen toen ik binnenkwam was het toch best wel heel erg koud geweest buiten, dus even opwarmen kan zeker geen kwaad.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep