Miauw lieve lezers, we hebben weer nieuwe letters gemaakt en die gaan we met jullie delen. Je zou het echt niet denken maar we halen weleens kattenkwaad uit, het is bijna niet te bevatten maar het is echt zo. De mensen noemen het kattenkwaad en dat is vast om een reden.. dus wij proberen af en toe toch aan de furwachtingen te voldoen. En soms gaat het purr-ongeluk.

Stiekem

Frou Frou: “Het was op een lange, lange nacht weet ik nog.. het duurde en duurde voor onze mensenbroer de grote mand uit kwam. Eigenlijk furlangde ik naar knuffels maar hij lag in een diepe slaap, dat weet ik omdat hij lag te knorren. Wat moet je dan? Nou, toen moest ik mezelf zien te furmaken. Het duurde immers nog een heeele lange tijd voor het licht zou worden, zoiets voel je als poes.
Nou heb ik iets met tuinieren. En dan niet alleen plantjes bijsnoeien, nee, ik was ook net begonnen met een cursus van planten furpotten. Het was dus al lang donker en onze mensenbroer was naar zijn grote mand.. De nacht was nog niet zo lang geleden pas begonnen en ik wist al, het duurt nog een tijd voor we weer kunnen knuffelen. Dus ik furveelde mij een beetje, liever was ik Saame wakker gebleven.
Nou had ik het geluk dat de volle maan net genoeg licht naar binnen scheen zodat ik zag dat de plant die ik al een tijdje op het oog had, binnen pootbereik stond. Met nadruk op stond. De vetplant zoals die heet, stond op een boekenplank, toen nog. Het was geen grote klim, één tree omhoog en een uitgestoken poot om mee te hengelen en ik had de plant te pakken. Alleen viel het uit mijn pootjes en lag ‘ie prompt op het laminaat, allemaal zand er omheen.. dat was niet helemaal volgens plan. Ik wilde alleen maar even van dichterbij kijken wat voor groen spul het purrcies was wat in die pot zat. Als poes wil je ook weleens wat nieuws ontdekken toch? En je moet wat, tijdens die lange nachten… Bovendien, die keer ging het even niet volgens mijn idee maar oefening baart kunst zegt mensenbroer altijd.

Purr ongeluk

Nou zal ik miauwen, al miauw ik het dus zelf, dat ik eigenlijk een hele rustige en brave poes ben. Heel soms doe ik wel aan kattenkwaad, soms purr-ongeluk en soms ook omdat het zo heet. Maar van mijzelf ben ik echt lief en ook rustig en gooi ik geen plantjes van planken af. Het was puur en alleen voor mijn educaasie dat ik dacht van misschien kan ik kijken wat het is, of kan ik het eten of bijsnoeien. Dat bijsnoeien kan ik dan weer heel goed en dat doe ik altijd in de lente en zomer. Dan hebben we lavendel en rozemarijn op ons balkon en die furzorg ik. Iemand moet het doen. Maar dat is niet stout want die planten staan goed binnen pootbereik en niet op een plank waar ze van af vallen en ze groeien er beter van denk ik. Alleen ging het nou eigenlijk over katten-boevigheid dus de rest van het tuinieren is nu niet zo purrlangrijk.

Soms doe je als lieve en rustige poes of kater of gemberneutrale poezenkat ook weleens iets wat niet jouw bedoeling was. Zou het daarom kattenkwaad heten? Het woord blijft wel een gek iets hoor want als je kattenkwaad uithaalt, hoef je niet per se kwaad te zijn volgens mij.

Of onze mensenbroer boos was toen hij met het slaap nog in de ogen in de potgrond stapte? Welnee, boos worden op ons is toch onmogelijk. Bovendien had ik mijn meest onschuldige blik opgezet, zo van “ik weet van niks” en liep ik heel nonchalant de andere kant op.

Jajim en de bank

Nou heeft mijn grote zus ook een speciale vaardigheid waar ze al veel jaren voor getraind heeft. Ze kan heel goed krabben. Aan alles wel maar een favoriet is de bank. Dat noemt ze her-decoratie en ze is ondertussen expert en heeft een neus voor details. Het is zelfs gelukt om de vulling uit de bank te halen en de bank heeft ook een hele andere uitstraling nu. Eentje van een echt kattenhuis miauwt ze zelf, en toevallig zijn we dat. Als onze mensenbroer ons aan het werk ziet zijn de reacties furschillend. Met de plantjes is alles best en komen er zachte kriebels door mijn vacht. Bij Jajim zie je zijn ogen soms een beetje groeien en slaat hij de armen om haar lijfje om haar bij de plafond krabpaal te zetten. ‘Dáár mag je krabben’ zegt ‘ie dan. Maar een hobby is een hobby dus als hij even ergens anders is, dan gaat de her-decoratie gewoon verder natuurlijk.

Wij zijn benieuwd of jullie ook weleens aan kattenkwaad doen. Laten jullie het weten in de reacties? Misschien kunnen Jajim en ik daar nog inspiratie van opdoen.

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

Miauw lieve lezers, het is alweer de laatste maand van het jaar en er komen allerlei bijzondere dagen aan. We gaan vandaag miauwen wat we daar allemaal van vinden en wat we gaan doen.

Sinds het koud is gedraagt onze mensenbroer zich anders; hij koopt nieuwe mensen-snacks en gaat andere muziek draaien. Purrsoonlijk vinden wij die muziek niet zo veel aan maar dat hij snacks koopt wel, want als hij aan het snacken is van pepernoten of zoiets, krijgen wij ook onze Felix snoepjes of luxe liquid snacks en dan zitten we gezellig en knus Saame op de bank. Feestdagen betekenen voor ons eigenlijk vooral lekker eten, veel dekentjes en gezellig Saame zijn en warme knuffels.

Frou Frou

Frou Frou: “Extra feestelijk tussen alle bijzondere dagen door is dat ik op 5 december jarig ben. Of ja, eigenlijk is dat mijn mandjesdag. Mijn purcieze furjaardag weten we niet dus hebben we besloten dat deze dag nu mijn furjaardag is. Op 5 december 2018 werd ik naar onze grote mensenbroer gebracht waar mijn gouden (hang)mandje is. En nu is het elk jaar een grote feestdag bij ons thuis. Natuurlijk was er ook kattentaart en waren er extra liefdevolle knuffels. Die kattentaart daar snuffel ik aan en vind het echt mooi maar die krijg ik niet op. Na een paar likjes vind ik het weer genoeg. Waar het mij om gaat zijn die extra fijne knuffels want ik houd van knuffelen zoals jullie misschien wel weten”.

Jajim: “Het leukste van deze maand vind ik ook 5 december, Frou Frou’s furjaardag, want die kattentaart is altijd weer iets om naar uit te kijken. Dit keer zat er geen verse wiew op want dat groeit alleen in de zomer op ons balkon, maar dat maakt niet uit want het werd gecompenseerd met extra garnering van andere lekkere dingen. Namelijk Felix partymix en Catisfactions. En wat deze dag nog feestelijker maakt is dat er op 5 december geen knallen zijn”.

Vuurwerk

Jajim: “Minder leuk aan de feestdagen vinden wij die knallen buiten, dit jaar begonnen ze écht vroeg in onze stad. Al toen het enge feest in oktober nog niet eens geweest was. Zouden de mensen het na een jaar weer furleerd zijn of zo, dat ze zo vroeg beginnen met oefenen?

Katzijdank doen ze dat nog niet elke dag de hele dag door, dat met die knallen en knetters. Maar met de kou én die knallen erbij is het balkon nog minder aantrekkelijk ondanks de terrasfurwarming van onze furriendin Catootje. Misschien kunnen we die iglo waar Catootje het over had met zijn drietjes wel geluiddicht maken. Gloeiende catnipwijn erbij.. Dat klinkt eigenlijk nog niet zo furkeerd. En voor Frou Frou een vissoepje want ze lust geen wiew mauwt ze”.

Frou Frou: “En tegen de knallen heeft onze mensenbroer ook iets gevonden. Niet om ze weg te toveren, dat gaat helaas niet. Nee, we zijn een soort vuurwerk training begonnen, dat doen we elk jaar in december. Dan komen er filmpjes met nep vuurwerk op het grote scherm en het geluid gaat van zachtjes naar steeds ietsjes harder maar niet zo hard dat we bang zijn. Het is zodat we er alvast aan kunnen wennen want die stomme knallen komen toch wel. Daarvoor had Kever vorig jaar zelfs een goede poster van “vuurwerk is stom” voor gemaakt. Die zetten we dit jaar weer op onze Beestboek.

En heel eerlijk gemiauwd, als je afleiding hebt is het redelijk te doen en komen we er wel doorheen. Ondertussen doen we ook iets met snacks, knuffels of een spelletje met de ballenbaan, dat helpt ook en we kunnen het al onze furriendjes aanraden. En we krijgen troostende woordjes als we toch schrikken. Zo weten we dat er tijdens de knallen ook leuke dingen zijn. Als je Saame met elkaar en je mens bent valt het soms nog best mee”.

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

Miauw lieve furriendjes, we zijn er weer met onze wekelijkse letters. Vandaag miauwen Frou Frou en ik Saame over de inwendige klok. Een belangrijk iets om het over te hebben nu het kouder wordt en het licht van de grote vuurbal furandert.

Routine

Frou Frou: “Routine is belangrijk zodat je weet waar je aan toe bent. Zo wil ik elke ochtend om 5.45 knuffels. Hoe krijg je dat voor elkaar, vragen jullie je zeker af. Nou, je ziet je mens bewegen en dan spring je met een kleine ‘MIEW’ op de grote mand. Mocht je mens daar niet wakker van worden dan helpt het meestal wel om heel hard ‘PRRR PRR PRRRR’ in het oor te doen. Als je tweevoeter nou nog te lang blijft liggen, kan je beginnen met haren wassen om te laten weten dat het ochtend-knuffel-tijd is. Tijdens het wassen kriebel je een beetje met je snorharen en kan je er snuffel- en ‘PRRR’-geluidjes bij gebruiken. Succes gegarandeerd! Alleen is mijn schema nu in de war en dat van Jajim ook want de tijden zijn omgehusseld. Hoe zit dat?”

Furandering

Alle kattenfurriendjes zullen het wel kennen; je bent gewend aan eten krijgen als de zon op een bepaalde plek staat. Nou gaat dat de laatste tijd dus helemaal anders! We gaan er allebei onze mening over miauwen.
Jajim: “Ik ben de oudste en dan ga je voor. Met je mening miauwen en met eten opgediend krijgen. Sinds een paar weken is het weer hetzelfde als elk jaar wanneer het kouder wordt. De klok is furanderd. Vinden jullie dat niet raar? Waarom mensen dat doen met die klok snap ik echt niet. Nu komt ons eten dus veel te laat! Je voelt; het is etenstijd. En toch duurt het een eeuwigheid. Miauwen of zelf de kast openen heeft geen zin. ‘Het is even wennen meisjes, we hebben nu wintertijd’ is de standaard reactie op ons concert”.

Frou Frou: “Met eten en furandering vind ik onze gewone brokjes en natvoer het fijnst! Dus dat het niet furandert. Doe maar gewoon dan doe je al spannend genoeg. De tijd maakt niet echt uit als het er maar is, en anders maken we zelf wel een zak voer open, daar doen we niet moeilijk over”.

Inwendige klok

Jajim: “Wij hebben allebei dus een inwendige klok en weten áltijd wanneer het etenstijd, oftewel brok-’o-clock is. Daarom is die zomer- en wintertijd zo furwarrend. Dan weet je niet meer wanneer bijvoorbeeld je mensenbroer thuis komt en hoe laat je schaaltje natvoer klaar staat. En Frou Frou’s mandjes-opschud-schema en knuffelrooster zijn door de war. Je bent zomaar een uur te vroeg of te laat. Mijn motto is chique op tijd, zeker als het om snacks en natvoer gaat”.

Frou Frou: “Het maakt niet zoveel uit wat je doel is; knuffels of eten, je moet het met liefde en vol schattigheid vragen. Liefde uiten helpt altijd, met alles”.

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

Miauw lieve furriendjes en tweevoeters,

Vorige week gebeurde er iets heel onverwachts, en daar ga ik vandaag over miauwen. Vanaf de andere kant van de regenboogbrug…

Afscheid nemen

Zelf had ik al een paar dagen een vreemd gevoel, zo van dat er iets niet klopte. Aanraken was niet meer fijn, mijn zusje Frou Frou drapeerde zich niet meer over mij heen voor warmte. En met Jajim speelde ik geen tikkertje meer. Mijn mensenbroer mocht nog wel naar me toe komen en me zachtjes over mijn wangen en koppie aaien, maar ik kwam niet meer naar hem toe.

Dit was al een vorm van afscheid, alleen wist niemand dat nog. Ik ook niet. We roken alleen allemaal dat er iéts was. En we zagen die speciale regenboog aan de lucht wel, maar dachten er nog niks van.

Alles waar ik dol op was

Niet álles waar ik dol op was kon nog. Maar één ding wat ik nooit zal furgeten, is hoe mijn lieve Catootje zo snel na mijn blauwjas bezoek aan de deur stond met de Upurrr die Japie zo snel had weten te regelen.

Met een koffer vol warme dekens en onze traditie die we zo vaak hadden herhaald, wachtte ze me op in het portiek. Liquid snacks met luxe glaasjes, valeriaan om van te relaxen, de warme dekens die ik net al noemde om Saame onder te kruipen. Andere hapjes smaakten niet meer, maar Saame met mijn lieve Catootje smaakten de liquid snacks onder dat warme dekentje bij de terrasfurwarming als de beste snackies die we ooit hadden gedeeld. Misschien had ze een speciale smaak uitgezocht, ik weet het niet. Wat we ook niet wisten, is dat het voor heeele lange tijd onze laatste liquid snackies Saame zouden zijn hier beneden.

Hadden we nog maar meer van zulke mooie najaars avonden gehad, het was me elke snorhaar waard geweest.

Nadat ik Catootje na onze zoveelste romantische date weer op de Upurrr zette, glom ik nog uren na van geluk. Tot nog meer uren later. Heel opeens voelde ik me niet lekker meer.. Aan de liquid snacks kon het niet liggen.

Afscheid

Ik heb nog een paar mooie uren thuis gehad waarin ik afscheid nam.

Afscheid van de zon op mijn vacht, de kwetterende vogeltjes, de frisse buitenlucht en de krakende herfstblaadjes. Van de kriebels in mijn warme vacht die mensenbroer me gaf. En van de kusjes op mijn oren met lieve woorden over hoe dapper, lief en trouw ik ben.

Ik wilde opeens niet veel meer die laatste dag, maar kriebels onder mijn kin en achter mijn oren waren nog heel fijn zo in de zon, met ritselende blaadjes en die ekster op de achtergrond.

Heel veel veel furriendjes zijn furdrietig. En vooral mijn zusje Frou Frou, mensenbroer en ook mijn allerliefste Catootje, die elk donker Saame met Mo vanuit de vensterbank naar mij zwaait.

Supurrmaan

Weten jullie de supurrmaan nog? Die had ik speciaal aangevraagd. Dat was om extra licht de duisternis in te schijnen, zodat we elkaar bij de oversteek goed konden zien om te zwaaien.

Vlak voordat mijn reis begon, ben ik nog mee terug naar huis geweest. Zodat mijn zusjes Jajim en Frou Frou ook afscheid konden nemen. Jajim had snel door dat er iets héél anders was. Ze snuffelde aan mijn oor, liep weg, keek met een blik die mensenbroer nog niet eerder bij haar had gezien. Er volgde een aai, en nog meer momenten waarop ze kwam snuffelen en miauwde: “Kunnen we dan nooit meer tikkertje doen, Willem?”

Er ging een nacht overheen, want zusje Frou Frou wist nog niet goed wat er aan de poot was. In de nacht legde mijn mensenbroer me bij de balkondeur in het licht van de supurrmaan. Toen, midden in de nacht, vond Frou Frou de moed om naar me toe te lopen. Ze snuffelde aan mijn oor. “Willem..? Willem!?!” een hartverscheurende miauw volgde. Ze wist nu; haar grote knuffelbroer Willem heeft zijn koffer gepakt.

Het was niet mijn bedoeling om zo snel en plotseling mijn regenboogkoffer te pakken. Duizend keer liever had ik veel meer tijd met mijn meissie en met mijn eigen furmilie en mensenbroer doorgebracht.

Toen jullie massaal naar mij aan het zwaaien waren, was ik nog onderweg over de regenboogbrug. Ik heb jullie wel gezien hoor, en terug gezwaaid! Maar mijn jas moest nog gestoomd worden, de snorharen opgepoetst. Alles zodat Catootje zou weten dat ik het was, die speciaal voor haar een beetje harder fonkelt.

Oversteken

In de vroege ochtend, toen de supurrmaan nog scheen en mijn mensenbroer op het balkon stond, gebeurde het. De supurrmaan scheen nog aan de rechterkant, terwijl links, heel langzaam, de zon boven de kerktop uit kroop.

Een korte, felle lichtflits weerkaatste en dat was mijn knipoog. Mijn mensenbroer stond met zijn koffie in zijn hand en voelde; dat was Willem’s knipoog. Hij is overgestoken en heeft de poort achter zich gesloten.

Voor Kever en alle andere furriendjes heb ik de poort extra goed dicht gedraaid, en van het hangslot van Tommy hebben de moeder van alle sterrenvriendjes; Loesje, en ik een reservesleutel. En we hebben hier purrtofoons om het aan elkaar door te miauwen als je toch aan de poort moet rammelen, dan laten we je binnen. Omdat het soms niet anders kan dan oversteken…

Alle lieve furriendjes, het was dan wel tijd om afscheid te nemen van het leven beneden. Maar ik furgeet jullie nooit. De herinneringen blijven, ook op de blog die mijn zusjes nu overnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn letters, het was kort maar krachtig.
En af en toe zal ik om de hoek spieken om te kijken hoe het met jullie gaat.

Zwaaien jullie naar die nieuwe ster, links van de maan?

Blijf nog maar heel lang aan de goede kant van de regenboogbrug.

Veel zachte kopjes van mij,

Willem

En extra veel speciale, zachte kopjes voor mijn allerliefste Catootje