Miauw lieve allemaal, het kan niet anders of jullie hebben het ook gemerkt. Het is niet alleen lichter buiten, het wordt nu ook warmer en dat lijkt al zooo lang geleden. Door de fijnere temperaturen hebben wij een poesitieve furrandering gemaakt in ons schema en dat werd tijd ook.

Binnenkatten

Jajim: “Jullie weten vast wel van onze vorige blogs dat Frou Frou en ik binnenkatten zijn. Ik was dat de eerste 5 jaar sowieso want er was niet altijd een veilig balkon toen we nog op andere plekken woonden. Behalve op één keertje na, toen was ik wel even buiten. Heel even. Dat was toen ik nog kitten was en avontuurlijk een balans oefening op de buitenste vensterbank deed en een sprongetje naar beneden maakte. Het duurde ongeveer een halve minuut buiten tot mijn mensenbroer in zijn pyjama achter me aan rende en me terug mee naar binnen nam. Nou, na die tijd was hij extra oplettend en moest ik binnen blijven omdat ik ‘roekoeloos’ zou zijn. Nou ja, dat is toch raar? Alleen duiven zeggen roekoe. “

Frou Frou: “En toen kwam onze grote broer Willem hier wonen, hij was het buitenleven wel gewend en hij miste het. Het duurde maar een paar keer miauwen tegen de balkondeur voordat onze mensenbroer besloot dat hij wat moest gaan bouwen op het balkon; een veilig buitenfurblijf. De lente was net begonnen en Willem wilde niets liever dan in de frambozenstruik liggen, naar vogeltjes roepen en zonnen. En twee jaar later kwam ik ook hier wonen. Van het straatleven weet ik niks meer af, toen was ik heel klein. Maar die buitenluchtjes zitten nog ergens diep in mijn herinneringen furstopt. Ik wist meteen weer hoe het moest; Saame naar vogeltjes kekkeren, plantjes snoeien en zonnebaden Buiten voelt dat toch net allemaal anders dan als je binnen bent.”

Weer en wind

Saame: “En nu zijn we weer jaren verder en weten we niet beter dan dat er een balkon is. Maar het was zo koud! Daardoor zijn we nu al een hele tijd bijna niet buiten, al helemaal niet als er wit spul ligt. Alleen Willem ging in de kou en regen naar buiten, stoer als hij was. Maar wij als dames waagden ons er niet aan zonder terras- of balkonvloerfurwarming. Tot pas geleden.”

Tijd

Frou Frou: “Waarom tot pasgeleden? Nou, het is opeens tijd! Sinds een paar dagen is het steeds warmer en steeds meer vogeltjes zingen hun liedjes naar de zon en de lente-luchten. Als poes wil je dan wel naar buiten hoor, al is het maar om terug te kekkeren van ‘EKEKEK’. Dat heb ik afgelopen weekend gedaan en het lukt me nog heel goed om met de vogels te praten. De balkonplantjes zijn ook wakker aan het worden en ik heb al een paar groene sprieten bijgesnoeid en de buren gecheckt, tot mijn pootjes weer moesten opwarmen.”
Jajim: “Mijn vaste ochtendronde is dus ook zo; voerbak, naar het balkon toe om buitenwater te drinken en, net als mijn zusje, om in de gaten te houden of alles goed gaat bij de buren. Dat is dus de poesitieve furrandering want nu het warmer is kan het allemaal weer en soms schijnt zelfs al een waterig zonnetje op mijn vacht. Wat hadden we dat allebei gemist zeg, maar eindelijk wordt de natuur weer wakker.”

Furrandert jullie ochtendritueel ook met de seizoenen mee?

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

Miauw lieve lezers, we hebben weer een nieuw avontuur om te furtellen. Zoals de lezers van onze blog wel weten zijn we, terecht, weleens kritisch en dat was afgelopen weekend extra nodig. We leggen het jullie uit.

APK

Frou Frou: “Een poos geleden miauwden we het al op Beestboek; er was iets aan de hand met onze krabpaal, weten jullie nog? We hebben het over die omgekeerde fabrieksfout in de krabstam, waardoor de touwen om je klauwen in te slaan zijn gaan loslaten. Dit was heus niet onze schuld, op een dag gebeurde het vanzelf.
‘Zo kunnen we toch niet fatsoenlijk meer ‘RATSJ’ naar boven snellen?’ miauwden we in koor naar onze mensenbroer. De plafondkrabpaal kwam dit jaar niet meer door de jaarlijkse Algemene krabPaal Keuring heen. Zo gemiauwd, zo gepiept of hoe gaat die uitdrukking ook alweer…’
Goed, mensenbroer kwam na een kort ofurleg met ons in actie en ging op het internet speuren.
‘We willen purrcies zo eentje als die we nu hebben, met een furstop huisje en al voor stel-dat situaties. Met touwen tot vlak onder het plafond en een ligplek ongeveer op 2 meter hoogte. Oh en een hangmat graag’. H
ij begreep het, we houden nou eenmaal niet van grote furranderingen maar soms kan het niet anders en zoeken we Saame een middenweg zoals nu. Aan losse touwen heb je namelijk ook weinig. Bovendien hebben we voor de praktijklessen die deze lente van start gaan, vlijmscherpe stiletto’s nodig.

Geur

Jajim: “Nou, een paar dagen later kwam het hoor – een hele grote kartonnen doos met alle onderdelen. Mijn zusje Frou Frou en ik gingen eerst ruiken wat er allemaal in zat. ‘Het ruikt naar nieuw’ miauwden we tegen elkaar. Vreemd. Frou Frou vond het eng en sprong met een ‘PIEP’ in onze furtrouwde maar defecte krabpaal. Ikzelf wilde er ook nog niet aan, aan het nieuwe.
‘Denk maar niet dat ik hierin trap, doe mij toch die originele variant maar terug’, miauwde ik terwijl ik demonstratief via de drie losse wand-mandjes om het gevaarte heen klom. ‘De enige manier uit de moeilijkheden is er dwars doorheen’ zei onze mensenbroer. Zucht. Dat zegt hij wel vaker. ‘Het probleem met deze krabpaal is alleen maar dat jullie geur er nog niet aan zit, maar die van de winkel. Jullie weten wat je te doen staat’. Daar had hij een punt.”

Proef-krab-periode

Jajim: “Na de hele dag wachten, pogingen van mensenbroer om ons erin te laten spelen en een dozijn omkoop-snackies zette ik mijn eerste klauw erin. ‘KRRRGH’. Een furtrouwd geluid. Toegegeven, dat was eigenlijk helemaal niet zo furkeerd, beter dan de bank zelfs. Met fonkelende ogen van trots keek onze mensenbroer mijn kant op.
‘Goed zo meisje’.
Dapper ging ik verder ‘KRRRGH KRGHSJ KRRRGHSJ’, en ging op het huisje liggen om aan mijn zusje te tonen dat het stiekem best meeviel. Wel besloten we voor de zekerheid dat dit het begin was van een proef-krab-periode, je moet immers niet te veel met je mens meebewegen. Anders furgeten tweevoeters nog wie de dienst uitmaakt in huis.”

Conclusie

Jajim en Frou Frou: “Ondanks dat er nog werk aan de krabpaal is hebben we ‘m voor nu voorzichtig en stilletjes goedgekeurd. Onze online winkel heeft wel iets furandert, elke losse stam is een halve muizenstaart langer gemaakt – vinden wij niet erg want we zijn zelf ook gegroeid. Maar het speeltoestel kan niet meer tussen de vloer en het plafond geklemd worden dus moest het toch ietsje anders in elkaar gedraaid worden.
Gelukkig heeft deze ook een mandje heel ver in de hoogte, net als de vorige. Moet ook, want wij zijn poezen van de bovenste plank. Na een paar dagen klimmen en krabben weten we al bijna niet beter meer dan het nieuwe model krabpaal. Maar miauw dat maar niet door aan onze tweevoeter. Wij bijten ons nog even vast in de proef-krab-periode, gewoon voor de zekerheid.”

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

Miauw lieve lezers, wat waren we optimistisch laatst he, over de bijna-lente? Jullie zullen vast allemaal in jullie tuin, jungle of op je balkon gemerkt hebben dat de winter terug is gekomen. Misschien hadden we toch niet te vroeg moeten miauwen, of zou het daar niet door komen?

Bevroren regen

Jajim: “Net toen we dachten; ‘nog even en we kunnen de purrasol binnenkort weer uitklappen’ gebeurde het. Op een ochtend toen we wakker werden, lagen alle daken en balkonnetjes bedekt met een laag zachte witte vlokken als een soort dikke donzen deken. Alles klonk anders, zachter. Zelfs in de drukke winkelstraat waar we wonen was het stil. Vinden wij als binnenpoezen niet gek, want wie wil er nou naar buiten als alles bedekt ligt met koud spul?
Ik miauwde naar onze mensenbroer om te vragen wat het eigenlijk was. ‘Het is bevroren regen’ legde hij uit, en daarmee wist ik genoeg. Ik houd niet van bevroren regen.”

Spelletje

Frou Frou: “We waren furrbaast dat de winter terug was, het zou toch lente worden? We kunnen ons redelijk goed aanpassen als er maar een zonnestraal is om in te liggen of als er warme dekens en badjassen zijn, daar niet van. Daar zijn we dus maar snel in en onder gekropen om ons op te warmen. Opwarmen waarvoor? Nou, voor ons nieuwe spel. Het heet ‘vang de vlok’ en je hoeft er niet eens voor naar buiten. Gelukkig niet zeg, dan zouden we koude kussentjes krijgen. Nee, door de vlokken banjeren is iets wat meer aan Willem besteed was, die ging door weer en wind naar het balkon om op onderzoek uit te gaan als er iets furanderde.
Goed, ons spelletje dus, ‘vang de vlok’ – het lijkt best simpel. Je gaat bij het raam zitten als de bevroren vlokken vallen en als ‘ie binnen pootbereik is ga je ‘TIK’ met je poot tegen het glas. Als je de vlok hebt ‘aangeraakt’ dan furdien je 3 punten en elke 12 punten zijn goed voor één snackie.”

Jajim: “Waarom pas na 12 punten, vragen jullie je af? Ik vroeg het aan onze mensenbroer en hij refureerde naar ons vorige blog. Dat is waar ook, we moeten een beetje denken aan de zomerjas waar we over een aantal weken aan gaan beginnen. Vooruit, het spelletje is leuker dan dat de snackies belangrijk zijn. We zijn al blij dat we ze niet buiten hoeven te vangen.”

Frou Frou: “Onze grote broer Willem was echt een held met dit soort weersfuranderingen. Hij miauwde er geen toontje lager van of het nou regende, sneeuwde of waaide – hij ging altijd naar buiten om te kijken of alles in orde was. Nu zou hij de verse sneeuw van de bloempotten hebben gegeten en voorzichtig, stap voor stap, door de sneeuw hebben geslopen. Het balkon moest elke dag bewandeld worden, hij was nou eenmaal een tijd lang een zwerfkater geweest en die kunnen dat. Mij en Jajim niet gezien hoor, wij vinden kijken meer dan genoeg. Bovendien hebben we ons supurr leuke spelletje ‘vang de vlok’ en daarmee is zo’n koude binnendag helemaal niet meer zo saai.”

Wat doen jullie als het sneeuwt? Gaan jullie je tuin, balkon of jungle furkennen of blijven jullie ook liever binnen?

Zachte furwarmende kopjes,
Jajim en Frou Frou

Miauw lieve allemaal, we hopen dat jullie en jullie tweevoeters een fijne week hebben gehad. Het was echt wisselend in de lucht. Eerst leek het, zoals we vorige keer nog miauwden, wel lente en nu is het weer winter! Wij houden de winterjas dus nog maar even aan. Ik, Jajim, ga ons furhaaltje van vandaag miauwen. Frou Frou ligt nog te soezen op de grote mensenmand dus die laat ik maar even.

Winterjas

Aan die winterjas zijn we in de herfst al begonnen toen het koeler werd in huis en op ons balkon, dat doen we elk jaar heel zorgvuldig. En er zit ook een laagje isolatie onder. Onze mensenbroer heeft me toegefluisterd dat de witjas in blauw tegen hem zei dat ik daar iets te veel van heb, van die isolatie. Volslank noemde hij het, dat klinkt niet zo erg als dik, of zou het ‘t zelfde zijn?

Ander eten

Nou is het best lastig met twee poezen in huis om alles tot in de pluisjes onder controle te hebben als mens. Alleen al omdat ik graag de bakjes nog even na loop om te zien of Frou Frou haar brokjes of natvoer wel goed opeet. Zo niet dan help ik haar gewoon, je bent ook zusjes om elkaar te helpen.

Maar terug naar hoe onze mensenbroer zich in bochten wringt om mij en mijn zusje de goede hoeveelheid brokjes en blikjes te geven. We hebben ten eerste nieuwe brokken, je zou denken dat furandering niet fijn is maar ik moet eerlijk toegeven dat deze goed te knagen zijn. Ze zijn speciaal voor gewichtscontrole en ze smaken naar rund. Frou Frou hoeft niet af te vallen, integendeel, maar die krijgt dezelfde brokjes want ik eet anders ook die van haar op. Daarom krijgt zij extra, met stiekem een snack of wat extra mousse. Erg he?
Met het natvoer gaat het anders, dan is onze mensenbroer toch een beetje ofurbezorgd. Hij vindt dat ik te veel mee help met Frou Frou’s bakje leeg afleveren. Daarom moet de keukendeur tussen ons dicht zodat we allebei rustig kunnen eten en ook niet bezig hoeven te zijn met dat iemand het afpakt.

Het voelt telkens weer als een eetwedstrijd voor mij. Zodra het bakje de grond raakt, begin ik eraan alsof ik al drie dagen geen mousse meer van dichtbij heb gezien. Altijd ben ik als eerste klaar en dan doe ik ‘TIK TIK’ tegen het raam van de deur, dat betekent dat de deur open kan. En dat het bakje niet vol genoeg zat.

Ondertussen heeft mijn zusje alleen het vocht van haar mousse opgeslurpt en na drie hapjes likt ze haar bekkie schoon en springt met een ‘MIEUW’ op het huisje van de plafond krabpaal om furvolgens verder naar boven te klauteren. Onze mensenbroer loopt er achteraan met het bakje in zijn handen. ‘Kom, nog een paar hapjes meisje, kijk, lekkere mousse’ probeert hij. Maar Frou Frou miauwt dat ze het alweer druk heeft, er is net iets interessants op vogel teevee begonnen. Na nog één poging met het bakje, waarop Frou Frou een sprong maakt van het ene naar het andere mandje, geeft hij het op. ‘Je moet wel goed eten. Waar Jajim’s winterjas iets te wollig is, mag er bij jou juist wel wat isolatie bij’, zegt hij een beetje beteuterd.

Dieet

Mijn zusje hoeft het niet, op dieet. Ze zit op het moment zelfs op een aankom-menu, nou zeg, dat is toch niet eerlijk? Zo krijgt ze soms stiekem een beetje kattentaart toegeschoven en mag elke avond van haar lievelings mousse smikkelen.
Dan krijg ik ook wel hoor, maar natuurlijk véél te weinig en dat ontgaat niemand. Die dichte tussendeur is niet geluidsdicht namelijk, dus trakteer ik onze mensenbroer op een concert in de hoop dat er nog een lepeltje mousse in mijn bakje valt. Soms werkt het.

Altijd iets te m(i)auwen

Lang furhaal iets korter, het lijkt me duidelijk. In de kattenwereld gaat het net zoals in de mensenwereld; niemand is ooit helemaal tevreden. Terwijl iedereen gewoon mag zijn zoals die is, met een maatje meer of minder.
Frou Frou en ik vinden ons dieet allebei niet meevallen maar gelukkig smaken onze mieuwe brokken goed en mogen we nog steeds snackies tussen het extra trainen en spelen door. Zo blijft diëten toch nog leuk want dat kan best.
Hoe zit dat bij onze furriendjes op de blog? Hebben jullie ervaring met diëten, moeten jullie afvallen of, zoals mijn zusje, extra eten? Of vang je jouw eten zelf, vers uit eigen tuin?

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou