Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Slapen op mijn kussen in de zon

slapen Slapen in de zon is mijn hobby. Dan ben ik ontspannen en dan voel ik me veilig. Maar het gaat niet vanzelf.

Hond

Volgens mij heeft een hond het gemakkelijker met die dingen. Een hond gaat liggen en ligt goed. Of hij draait even. En dan is het ontspannen.

Dat heb ik helemaal niet. Ik moet over alles nadenken en van alles proberen en soms durf ik het niet. Dan sta ik in de huiskamer en ik weet het ineens niet meer.

Durven

Volgens mij durven alle katten meer dan ik. Katrien gaat als ze zin heeft op nachtkastjes zitten en ik durf niet eens op het aanrecht. Jip durft in zijn klimmeubel met zijn kop omlaag te hangen, dat heb ik zelf gezien op een foto. En Loesje durft op schoot dat doe ik ook al niet.

Serieus aan mijn vrouw ligt het niet. Ze doet me niks. Ik krijg nooit straf en ze is nooit boos op mij. En ik woon hier langer dan drie jaar dus ik denk dat ze echt zo is en ook zo blijft.

Ik wil best meer leren durven maar ik weet niet hoe dat moet. En of ik het kan want ik ben al tien jaar.

Slapen

Als ik in de zon lig en ik slaap of ik doezel, dan is alles in orde. Dan ben ik helemaal warm en slap en tevreden. Het is ideaal als mijn vrouw dan aan haar werktafel zit dan hoor ik haar tikken als ik een beetje wakker ben en dan weet ik zeker dat ze thuis blijft bij mij.

Ik weet dat ik nou atleeties ben en ook rustiger in mijn kop en dat voel ik ook echt. Maar ik ben van binnen nog gewoon onzeker.

Alleen als ik in de zon slaap dan voel ik dat bijna niet.

Als je de hele tijd op de foto moet

op de foto  Al op de eerste dag dat ik bij mijn vrouw kwam te wonen, moest ik op de foto. De dag erna ook. En nou nog steeds. Meestal vind ik het leuk.

Soms denk ik, hè even niet.

Methode

Wat doe ik als ik even niet op de foto wil? Eigenlijk is weglopen het beste maar dan zit mijn vrouw alleen en dat is zielig dus ik loop niet weg. Want ik wil zelf ook niet alleen zijn. Dus wat doe ik wel:

  • een andere kant opkijken dan zij wil (“Bertje, kijk nou eens even in de camera, ik zit hier, hoor.”)
  • mijn ogen dichtknijpen, en die doe ik weer open als ze de camera laat zakken
  • ik kan ook zo kijken dat ze het vanzelf snapt maar dan maakt ze toch eerst een foto en zo kom ik dan op Feesboek als ik pech heb

Dus dat is mijn methode. Ik doe dat soort dingen zachtjes. Het is toch een afwijzing en dat is moeilijk. Plus ik wil graag van binnen het samengevoel.

Stom

Wat ik echt helemaal stom vind is als we samen op de bank hangen en ze wil selfies van ons samen maken. Dan trek ik me terug in mezelf, of ik kijk naar haar hoofd. Dus die foto’s komen nooit op Feesboek omdat zij er raar opstaat. Ja dan is het opeens anders dan wel.

Gemakkelijk

Meestal vind ik het leuk. Als ik eerst knuffels krijg of complimenten dat ik mijn vacht zo goed heb gewassen of dat ik zo mooi lig, ja dan doe ik vanzelf mee met de foto. En ik ben hier nou langer dan drie jaar dus ik heb best poseerervaring. Het liefste lig ik op de bank en dat zij dan ervoor hangt, maar dat wil zij weer niet altijd. Dan doe ik mee  – dat is samenwonen – behalve dus als ik helemaal geen zin heb.

 

 

Wat ik voel als mijn vrouw wat voelt

spanning  Gisteren was mijn vrouw gespannen. En ik ook dat ging vanzelf. Ze was een boek kwijt. Ik dacht nog maar we hebben hier boeken genoeg.

Boven

Het was best moeilijk toen met die spanning. Ze ging naar de slaapkamer toe want daar staan dozen vol boeken. En ik ging er achter aan want ik wil altijd weten waar mijn vrouw is en wat ze aan het doen is en of er misschien een knuffel in zit.
Nou deze keer niet.
Ze deed elke doos open, tilde alle boeken op en legde ze weer neer. En toen deed ze dat nog een keer en nog een keer en ik voelde me steeds raarder en raarder worden dat was de spanning.
Ik zat bij de deur en ik wist niet meer wat ik moest doen.
Gelukkig ging mijn vrouw naar beneden toen deed ik dat ook.

Beneden

Ze ging in haar stoel zitten en ik hopte op de bank. Ze was nog meer gespannen. “Weet jij waar het boek is?” vroeg ze aan mij.  Ik wist niks. Ik ga hier niet over de boeken, nou ja soms geef ik er kopjes aan maar verder ga ik niet.
Toen zag ze het boek: “O ligt het hier”, zei ze.
Ik durfde geen poot meer te bewegen.
Dat zag ze.

Emo

Ik snap het niet maar het is wel zo dat als mijn vrouw wat voelt ik het dan ook ga voelen. Dus toen zij zo gespannen was toen voelde ik dat ook. En eerlijk waar ik voelde me ook een beetje bang. Ik had een lage rug nou dan weet u het wel.

Die middag heb ik heel veel aaien en knuffels en lieve woorden gehad en ze zei dat het haar speet en toen deden we samen de meedietasie-kurzus van Loesje en toen waren we weer bijna gewoon. Maar ik moest bijkomen en zij ook.

 

 

Iets nieuws om op te liggen (filmpje)

Mijn vriend Jip liet op feesboek zien dat hij iets nieuws had om op te liggen. Een soort kuil met dekens. Hij vond het super. Dus toen wilde ik dat ook. Maar dan zonder kuil.

Eng

Nou zult u zeggen een kuil met dekens is toch superfijn. Ja, als je stoer bent, ik bedoel echt stoer van binnen. Ik ben het een beetje. En een kuil waar je in moet en dat je dan niet meteen weg kunt en je weet niet wat er verder allemaal gebeurt wat je niet kunt zien, een kuil is niks voor mij. Dat vind ik eng.

Dus dat hoefde ook gelukkig niet.

Bank

Ik heb hier dus een ligkuil zonder kuil. Het is plat. Dan kan ik blijven opletten. Het is een handdoek op een dekbed op een kussen op de bank.

Boven op het bed heb ik ook een eigen dekbed met een handdoek. Dan weet ik dat het mijn stuk van het bed is en mijn vrouw weet dat ook. Zulke dingen zijn belangrijk als je samenwoont. Dat je weet dit is van mij en dit is van jou. Dan kun je altijd nog gaan delen maar dan moet je wel eerst weten wat van jou is.

Wennen

Als er iets nieuws is dan moet ik daar heel erg aan wennen. Eerst deed ik of de ligkuil zonder kuil er niet was. Dus ik ging gewoon op mijn kussen slapen en ik keek de andere kant op.

Toen liep ik er zogenaamd per ongeluk overheen. En eigenlijk dacht ik: hier kan ik niks mee. Maar toen deed mijn vrouw een truc. Ze strooide spul over de handdoek, spul waarvan ik zo lekker raar in mijn kop wordt. Dus ik erheen en ruiken. Daarna liggen.

Film

Dus toen kon ik het een beetje, daar liggen. Maar het blijft toch wennen, iets nieuws, dat ziet u op de film.

 

 

In en uit de tas

in de tas  Er lag een tas in de huiskamer. Toch. De laatste keer vond ik zo’n tas heel erg eng maar ja dat was al best lang geleden.

Het was een grote tas van papier. Mijn vrouw had een winterjas gekocht. Dus daar was het van.

In de tas

“Bertje, wil je in de tas kijken?” vroeg ze. Ik wist waarom want ze wilde foto’s maken voor mijn Feesboek, ze had het fototoestel in haar handen. Als mediakater moet je af en toe een fotoshoot doen dat snap ik wel maar in een tas? Serieus?

Sneks

Ze ging naar de keuken en ik hoorde dat ze met een zakje ritselde. Zo’n zakje met sneks. Toen ze terug in de huiskamer was, legde ze partysneks in de tas. Met vis. Daar hou ik heel veel van maar wegens dat ik een sportdieet volg krijg ik die haast nooit meer.

Ik wist het even niet meer. De sneks lagen helemaal achterin de tas. Dus buiten pootbereik.

Trek

 Ik voelde dat ik zooon zin had in die sneks. Echt, opeens had ik lekkere trek,  mijn hele lichaam zei: eten, eten, eten.

Alleen lagen ze achterin die tas. En van vroeger van mijn straatleven weet ik nog dat als je ergens in gaat je helemaal niet vanzelf terug kan en je weet niet wat er dan allemaal gebeurt. Dus ik dacht doe ik niet. Maar ja, ik rook ze toch. Vis is superlekker. Maar een tas is eng.

Eten

 Het was echt alleen omdat mijn vrouw heel dicht bij me zat dat ik opeens wist ik doe het. Dus ik dook in elkaar zodat mijn buik bijna op de grond kwam en ik spande mijn staart en daar ging ik!

Ik voelde me heel gespannen. Want ik wist geeneens of ik in gevaar was en als je dat niet weet dan ben je in gevaar zo zie ik dat.

De sneks lagen achterin. Kraak hap weg. Hup naar achter, uit de tas, zo snel mogelijk.

Uit de tas

  Ik was blij dat mijn kop weer uit de tas was.  Dat voelt gewoon beter.

De sneks waren lekker maar eerlijk waar, ik eet ze liever van een bordje of van een krant voor het oer-gevoel.

Van mijn vrouw kreeg ik knuffels en ook complimenten dat ik nou gemakkelijker in de tas durfde want vroeger had ik dat nooit gedaan, en ik had dan toch meer zelfvertrouwen gekregen zei ze.

Ja, misschien wel. Maar ik had vroeger geen partysneks met vis.