Categorie archieven: Ollie

Wat ik nou doe met mijn eete

Ik ben nou gewend dat zei ik eerder en ook dat ik nou fan binnen aan het denken ben wat wil ik en wie ben ik en dat weet ik geeneens ook al ben ik al vijf jaar. Maar ik doe nou iets nieuws met mijn eete en het heeft te maken met intiemiedinges.

Gefoelig

Nou moet ik eerst uitleggen dat ik zoiets moeilijk find. Dichtbij elkaar en aanraken en dan praten en de hele tijd, dan krijg ik spanningen weeges ik ben een gefoelige jongen. Dus dat doen we niet meer. Toen mijn vrouw zag van hij wil het niet toen werd ik de baas van de knuffels en alles was meteen beter in mijn kop. Ik kreeg meer rust. En ik ging toen ook me uiten, dat ik zelf knuffels deed op mijn manier en dat was ook een beetje intiemiedinges.
Ik heb ook druppels voor meer rust in mijn kop.
Die helpen.
Maar dan moet er ook rust in het huis zijn dus geen monteurs.

O ja mijn eete.
Wat ik nou doe dat is ik eet en dan hou ik op als ik bijna klaar ben.
Dat gaat vanzelf.
Soms hou ik al na een paar happen op.
Dat is wat moelijker maar ik kan het ook en dat is weeges ik wil dan iets.

Finger

“Ollie, wat is er?” Dat wil ik hoore! Ik ga zitten en kijk fan er is misschien wel iets. Zeker weete dat ze dan naar me toe komt.
Ze kijkt naar mijn bord met eete. “Het is nog niet op.” Wist ik. Dan komt het. Met haar finger veegt ze het eete op en dan lik ik het op.
En zo eet ik dan wat ik nog heb. Het is langzaam en het is foor mij intiemiedinges en ik heb het helemaal alleen bedacht, zo is het ook.

“Kom maar, Ollie,” zei ze

Ik wist dat er wat ging gebeuren en dat ik er niks aan fond. Want mijn vrouw werd zenuwachtig en ze keek steeds naar buiten en toen ze zag dat ik keek, toen pas vertelde ze het. Dat er een monteur kwam voor de wasmachine op de berging (waar ik nooit op mag).

Erfaring

Nou ik fond er meteen niks aan dat had ik goed aangefoeld. Ik heb een beetje erfaring met monteurs, het zijn grote mannen die lawaai maken en ze praten altijd hard, en ze zeggen nooit OllieWollie hoe gaat het met je, daar heb ik in mezelf gewoon behoefte aan.
Dus toen mijn vrouw opeens naar beneden ging, had ik ook spanning. Ik bleef liggen in de vensterbank gewoon omdat ik niet wist wat zal ik doen.

Eng

Ja hoor het was weer een grote man en hij liep ook hard dat was eng. En hij kwam op me af dus ik sprong weg, meteen achter de kastjes.
Daar kon ik hem horen dus zo hard was het.
Het duurde en duurde en ik dacht aan mijn eete en hoe moet ik straks slaape als het nacht is, met een monteur in huis kan ik niet slaape dat wist ik zeker.
Toen kwam hij weer de trap af en mijn vrouw zei fan ik ga u uitlaten. Zo heet dat ook al is een monteur geen hond.

Knuffel

Ze kwam terug in de kamer en ik bleef waar ik was. Want ik kon geeneens meer beweege. Dat was raar en grieselig, dat had ik nog niet eerde meegemaakt.

“Kom maar, Ollie,” zei ze en toen opeens kon ik het, ik sprong naar het kussen en toen gingen we saame liggen. Knuffels kon ik nog niet weeges de spanning in mijn lighaam.
Ik find, saame liggen dat is een knuffel met je gefoel. Meer hoeft dat niet.

Ze hield een heel ferhaal over de wasmachine en ik heb eerlijk waar niet geluisterd. Erna kon ik wel aaien en toen heb ik eefe een dutje gedaan, daarna was ik weer gewoon.
Dit is mijn erfaring met de monteur.

Hoe het met mijn tummie is

Het is nou al ik weet niet hoe lang geleden dat ik bij de dokter was en ze zei fan hij heeft een tummie en hij moet afvallen anders is er riesiekoo op ziekte.

Nou toen wist ik het wel. De hele tijd brokjes eete dat mocht fast niet meer. Het adfies was heel weinig en mijn vrouw zei fan dat is te weinig en al mijn vrienden zeiden het ook en van langzaam doen dat is ook goed.
Dus ik deed langzaam.
En dat blijf ik ook doen.

Tummie

Nou hoe is het met mijn tummie. Die is minder dan toen ik bij de dokter was. Ik ben platter maar eerlijk waar ik heb nog steeds tummie. Dus ik ben er nog niet.
Wat ik weeg dat weet ik niet want ik wil niet op de weegschaal en mijn vrouw zelf ook niet dus daar heb ik geen informaasie ofer.
Ik kan wel zeggen wat is er gebeurd.

Wat heeft mij geholpen:

  • eerst had ik een groot bord met afondeete, lekker vol en ik eete, nou, alles op. Toen kreeg ik een kleiner bord en dat was gelukkig ook vol dus mijn gefoel zei lekker feel
  •  mijn afondeete werd ferdeeld over de luns en de afond, dus ik kreeg twee keer eete, en soms als ik heel feel trek heb krijg ik een beetje meer weeges mijn vrouw zegt je hoeft geen honger te lijden Ollie en dat is ook mijn mening
  •  ik kreeg een beetje minder brokjes en ook nog daarvan in twee brokjesballen, echt ik bleef bezig als ik ze wilde eete
  •  we gingen elke dag speelen en als ik niet wilde is het ook goed, maar mijn gefoel is nou speele hoort bij mijn leefe. Ik speel heel graag met de flieg dat is rennen en vangen en rollen. Maar soms helemaal opeens wil ik iets anders spelen. Dan wil ik met de kranten springen en schuiven. Dus als je saame speelt moeten ze daar thuis op letten wat je gefoel erbij is.
    En de ene dag ben ik meer een jager en de andere dag ben ik meer een graver, dat is ook belangrijk voor thuis om te weete.

Poosietief

Wat ik nou merk is dat ik gemakkelijker ofer de trap kan. En mijn kondiezie is beter. Dus ik spring ook sneller en het is leuker. Dus het is best poosietief.

Ik wilde alleen maar helpen


Het was afond, een gewone afond, en ik wist hoe het ferder ging weeges het was gewoon. Dus eerst knuffels dan spelen dan een hapje dan knuffels en dan begon de nacht. Alleen nou opeens kwam er een ferandering.

Helpen

Mijn vrouw deed raar. Ze zat aan de werktafel en ze deed de grote compjuuter aan en toen opeens was er spanning in huis. Het was stuk geloof ik.
Dus ik wist nou is mijn helpend pootje nodig.
Ik stond op en ik liep naar de werktafel, meeewww riep ik, dat ik eraan kwam om te helpen, en ik ging dichtbij liggen klaar om wat te doen.
“Nou niet Ollie,” zei ze.
Ik ging meteen ergens anders liggen. Want dit heb ik eerder erfaren thuis, en ik find het stom. Je wil helpen, je kunt helpen ook al weet je nog niet hoe en dan hoeft het niet.
Later kwam ze aaien en sorrie zeggen en toen was ik weer goed op haar maar ik bleef er toch ofer nadenken.

Weeges wat kan ik eigenlijk om te helpen thuis. En toen wist ik:

  •  als er een flieg is dan ren ik en ik blijf rennen tot ik de flieg heb, en ik heb ook weleens een spin gepakt dan maak ik het huis feiliger dat is gewoon zo
  •  soms zit ik als het nacht is eefe naar de straat te kijken het is niet dat ik de controle doe maar ik wil weete gebeurt er iets en liefer niet, maar er is iemand die aan het opletten is en die iemand ben ik
  •  en als het nodig is dan luister ik naar haar ferhaal dat begint met ‘O Ollie wat find jij nou’ en soms slaap ik een beetje maar dat ziet ze nooit, dus thuis helpen met emo-dingen dat doe ik ook al
  • ik ga elke keer mee naar de badkamer, ook als ik zelf net lekker lig, weeges saame is belangrijk dat is gewoon zo
  •  en ik geef nou kopjes met mijn hele lighaam daar is ze blij mee dus dan weet ik dat ik iets te gefen heb

Eigen huis

Voor een ex-asielkaterjongen als ik is het superfijn om een eigen huis te hebben alleen het is nog niet gemakkelijk om te weete wat ga ik doen met mijn leefe, daar ben ik nog niet ofer uit maar misschien is helpen wel genoeg.

Wat het keihete weer met me deed

Eerlijk waar ik ben blij dat het hele warme weg is, het was de allerheetste dag die ik hier heb beleefd en foor mij hoeft het niet ook al hou ik van warm.

Warm is fijn. Dan ga ik liggen en ik foel de zon op me komen en dan word ik warm en tefreede en in mijn kop krijg ik dan ook rust dus dan ben ik ook nog tefreede. Ik ben een zomerjongen, dat heb ik ontdekt.
Dus toen mijn vrouw zei van het wordt warm Ollie, toen dacht ik dat is goed nieuws.
Tot het begon.

Keiheet

De eerste dag was het gewoon fijn. Het waaiding ging aan, ook fijn.
Toen werd het heel warm en ik ging alleen ’s morgens eefe met de flieg rennen en doen. En mijn eete smaakte anders maar ik kreeg het wel op.
Daarna werd het opeens keiheet.
Ik wilde niet meer speele en treene.
Ik lag op mijn kussen of naast het waaiding en ferders gebeurde er niks het was de hele tijd keiheet.
Er gebeurde wel iets anders en dat was ik wist door het heete weer niet meer hoe moet ik eete.

Dat was raar.
Mijn vrouw zette mijn bord neer. Ik erheen. Ruiken. Kijken. Gewoon, wat ik altijd doe. En toen wist ik het niet meer dus ik liep weg om ergens te gaan liggen en daar plofte ik neer.
Nou daar lag ik maar eefe.

Eete

“Ollie, kom eens,” zei mijn vrouw. Ik kwam. Je weet nooit wat er is, dus ik kom altijd.
Ze zat bij mijn bord eete. En toen deed ze haar vinger in mijn eete en zei: “Je moet toch eete, Ollie.” Ja toen foelde ik toch dat ik trek had dus ik likte haar vinger schoon. Daarna deed ze het weer. En toen weer. En het duurde best lang maar mijn eete kreeg ik wel op en ik wist fan binnen ja, eete heb je nodig.
Dus daarna heb ik elke keer zo gegeten, van haar vingers en toen het heete weg was, kon ik weer zelf eete. Ik wist helemaal vanzelf weer hoe het moest.