Categorie archieven: Ollie

Trappelen of fertrappelen ik weet het niet

Ik speel ook op mijn deken

Er is thuis weer iets en het heeft met mij te maken en fooral met de deken die ik nou heb. Het is een superfijne deken dat heb ik meteen gezegd op mijn feesboek en dat ik er fan alles mee kon.

  • Slapen
  • Eten, dan houdt mijn vrouw het bordje eefe bij mij en dan kan ik gewoon blijfe liggen
  • Spelen, ik rol gewoon of ik doe BAM met mijn poot, de deken is er groot genoeg foor
  • Trappelen

Ik ben een jongen die graag trappelt dat is gewoon zo. Op het tapijt trappel ik elke dag, lekker diep met mijn poten en dan losrukken en dan moet het ritmies dat je een beetje trans in je kop krijgt. Zo trappel ik ook in de badkamer maar soms ga ik ook gewoon liggen en knuffels doen en knorren, het is ochtend als ik meega dan is langzaam aan de dag beginnen ook goed.
Maar het allermeeste trappel ik op die deken. Eerlijk waar ik heb daar nou het meeste op getrappeld van heel mijn leefe bij elkaar. Elke dag. Maakt niet uit wat foor dag. Ook in het wiekent. Ik trappel en trappel en ik foel de trans in mijn kop en dan ga ik liggen en dan ben ik helemaal tefreede.

Flokken

Alleen nou maak ik ook flokken. Er komen stukken uit de deken en die gaan door de hele kamer, ze liggen oferal tot mijn vrouw ze gaat opruimen en daarna maak ik nieuwe flokken. Weeges ik hou niet op met trappelen.
En nou ben ik dus mijn deken aan het fertrappelen.
Ik heb ook een keer een kussen van de bank fertrappeld. Daar kwamen flokken uit en toen met het nieuwe kussen was er niks meer aan. Het tapijt heeft ook flokken alleen heel soms dus ik moet harder doen. Op de deken hoeft het niet dat gaat fanzelf.

Het leefe als huiskater is leuk en soms ook moeilijk wat als ik nou mijn deken helemaal fertrappel? Weeges ik kan niet eens zachtjes trappelen.

Toen ik thuis bijna ruusie had

‘Ollie, kom je bij me?’ vroeg mijn vrouw. Ik lag weer op mijn grote wollen witte deken, heerlijk warm, en helemaal foor mij. Daar lig ik nou steeds op en dat is elke afond en oferdag en soms ’s nachts slaap ik in de vensterbank.
Dus ik kwam niet. Weeges ik lag al goed.

Knuffels

Het is nou zo dat ik thuis elke dag faste momenten heb dat ik weet nou gaan we knuffels doen. Dus elke ochtend in de badkamer, dan trappel ik eerst op de badjas en dan komen de knuffels. Maar toen ik de deken pas had bleef ik liggen en ze riep fan de deur gaat dicht hoor en ik bleef waar ik was dus op de deken.
Nou en oferdag als ze terugkomt fan eefe weg dan liggen we op mijn kussen ik bedoel ik lig op het kussen en zij ernaast. Of op mijn tapijtje.
Op de bank lig ik niet meer dat deed ik alleen toen ik hier de eerste maanden woonde en nou ben ik gewend dus ik durf meer dat ik gewoon in de huiskamer lig bedoel ik.

BAM

Maar nou ik die deken heb lig ik de hele tijd daar. En toen ik niet kwam, toen ging mijn vrouw naar mij. Ze ging geeneens ernaast liggen zoals bij het kussen. Ze wilde onder de deken en heel dichtbij en eerlijk waar ik schrok erfan en toen deed ik BAM met mijn poot. Dat heb ik eerlijk gezegd op Faceboek deze week.
Ze zei fan Ollie-toch en dan zachtjes dat ik wel foelde dit is moeilijk. En toen likte ik haar hand dat kan ik. Toen waren we weer goed. En later zei ze fan sorrie Ollie en toen waren we helemaal goed.
En ze zei ook dat het misschien mijn gefoel als ex-asieljongen is dat ik iets fijns foor mezelf wil hebben en dat kan best.

Oefenen

In het asiel had ik ruusie met andere katers en dan verloor ik steeds dat was moeilijk daar heb ik ook trauma fan. Dat wil ik nooit meer in mijn leefe.
Nou zijn mijn vrouw en ik saame aan het oefenen. Soms komt ze bij me liggen en dan gewoon naast mijn deken en dat find ik wel goed. Aaien kan ook. En ik ga weer mee naar de badkamer ook al moet ik dan van mijn deken af. Ik heb nou geleerd ik mag best mezelf zijn en ik kan ook saame wonen.

Waarom deed ik dat nou?

Ik ben best een slimme jongen, al zeg ik het zelf, ik kan nieuwe dingen leren, als mijn vrouw iets uitlegt dan snap ik wat ze bedoelt en ik kan ook denkspeelgoed alleen ik heb daar nooit zin in weeges het is stom. Maar deze week had ik iets waarfan ik dacht waarom deed ik dat nou?

Aardappel

Het was bijna afondeete en dan hang ik altijd in de keuken, het is daar klein en ik krijg knuffels en het is warm en ik weet niet, ik foel me dan gezellig ook omdat ik weet dadelijk komt het eete. Nou het was bijna zofer en mijn vrouw deed het eete op haar bord en op mijn bord, we eete nooit hetzelfde daarom is het.
Alleen ik zag een aardappel fallen.
Deed ik niks mee.
Mijn bord was onderweg. Dus eete. Knuffels, liggen en knuffels dus de gewone afond als altijd, ik foel me tefreede echt waar ik ben een gemakkelijke kater dat is mijn mening.

Spanning

Toen het ochtend werd was er iets in mij feranderd. Ik had spanning in mijn kop en in mijn lighaam. Dat ik geeneens meer lief kon zijn. Ik mepte tegen mijn vrouw haar hand. In de badkamer waar ik alteit trappel fond ik alles stom en ik wilde weg, ik had ongeduld. Ze zei iets ofer aardappel gevallen en dat ik eraan gelikt had maar het ging langs me heen.
Die avond heb ik feels te feel gespeeld, dat kan, het kwam door de eenerzjie en de spanning die in me was, ik kon er niks aan doen ik moest gewoon doorgaan en doorgaan.
En toen ik keimoe was, toen pas wilde ik eefe een knuffel.

Gewoon

Mijn vrouw kwam bij me liggen en ze zei weer Ollie-toch. En nou kon ik luisteren naar wat ze zei. Dat was dat ik allergies fan het eete was en daardoor nou spanningen had. En dat ze dubbel ekstra goed zou opletten dat er niks op de grond fiel. En ook dat aardappel niks was voor allergiese katers. Dat wist ik wel want ik eet diejeet en toen dacht ik wel eefe waarom deed ik dat nou, dat weet ik niet.
En ze zei ook dat ik de dag erna weer gewoon zou zijn en dat was ook zo en ik heb geen spanning meer, gewoon gefoel is het beste maar als ik aardappel ruik dan fergeet ik het, dat weet ik nou wel.

Ik woon hier een jaar en hoe is dat

Froeger is nou fer weg, maar ik weet er nog wel iets ofer. Dat was het moeilijke van de straat en toen het asiel daar werd ik gepest en toen kwam mijn vrouw en ik kreeg een thuis dat was hier. En nou woon ik hier al een jaar dat is heel lang weeges ik ben pas zes jaar.

Thuis

Eigenlijk woon ik hier de laatste maanden pas echt omdat ik het gefoel heb van ja ik ben thuis. Daarvoor had ik moeilijkheden:

  • ik was allergies voor eete en niemand snapte het eerst dus ik had spanningen en eerlijk waar ook agressie dan sloeg ik mijn vrouw ik wist gewoon niet waar moet ik heen met mijn gefoel er was zoveel in mijn kop. Nou heb ik diejeet en dat is beter echt waar.
  • Ik had ook trauma fan alles wat er gebeurde, dat heb ik nog en daarom krijg ik pillies en hoomejoo-druppels dan kan ik ook erfaare wat is feiligheid.

Ik moest heel erg wennen want ik was maar een kater alleen en ik wist niet zo feel van een gelukkig leefe.

Gefoelig

Hier ben ik nog in het asiel en ik wilde meteen weete wie is die vrouw dus mijn gefoel zei al ja.

Nou toen kon ik meer leren van wat wil ik, wat kan ik en wat lukt. Dit is wat ik nou heb ontdekt: ik ben een gefoelige jongen dus gezelligheid is heel belangrijk, alleen het moet op mijn manier.
Daarom ben ik de baas van de knuffels als ik zeg ophouden dan houdt ze ook op.
En eete van haar fingers is ook gezellig.
En kopjes geefe met mijn lighaam.
En dat ik op haar hand slaap en dan weet ik we zijn saame.
En ’s avonds laat in de keuken dan wil ik knuffels en dat ze fraagt hoe mijn dag was.
En ik speel elke dag alleen nou minder weeges mijn poot, maar ik rol wel op het tapijtje. met de bal of een hengel met een flieberding, dat is ook gezellig want we doen het saame.

Dus dat doe ik ook allemaal op een dag en afond. Als het nacht is slaap ik in de fensterbank. Mee naar de slaapkamer doe ik niet ook al zegt ze fan het mag hoor Ollie. Ik heb nog steeds trauma en allergie en misschien blijft dat zo, dat weet niemand en ik ook niet, maar ik weet wel ik blijf hier foor altijd, en dat is nou mijn zekerheid dus dat is poosietief.

Mijn poot is dus nog steeds raar

Nou de forige keer dat ik ofer mijn poot schreef was het beter dat dacht ik echt waar. Ik kon gewoon lopen en met een flieber ofer het tapijt rollen dat kon ik ook. En ik wist de dokter zei fan het zit in mijn sgouder en het duurt gewoon lang.
Ik dacht niks lang het is weg.

Omhoog

Een paar dagen later zat ik toch lekkerder met mijn pootje omhoog. ‘Wat nou Ollie,’ zei mijn vrouw toen ze het zag. Ja, ik kon het niet helpen je zit vanzelf zo.
En loopen werd ook gemakkelijker met een beetje rustig met die poot.
Thuis dacht mijn vrouw al aan de dokter en daar footoos maken en toen kreeg ik gelukkig meel van Japie die zei zo gaat het Ollie en mijn vrouw las het ook en toen hoefde ik niet naar de dokter.
Ik neem nou wel elke dag nog steeds een pil. Die komt in een hapje dus dat proef ik niet en ik kan het eete, als het fies was deed ik het echt niet.

Aksepteere

Het is soms moeilijk om een rare poot te hebben. Fooral als je vrouw heel intens naar je kijkt dan weet je ze denkt aan taksies en de dokter en ik wil dat niet.
Mijn meening is dat het best gaat zoals het nou gaat. Mijn poot kan gewoon zijn of raar doen. Ik kan loopen en spelen en fan alles. Dus ik doe aan aksepteere, dat is belangrijk.
Ook is het belangrijk dat mijn poot en mijn sgouder warm zijn dus ik lig bij de ferwarming en in de zon als die er is.
Het is alleen wennen. Gisteren was ik te laat foor de badkamer de deur was dicht en die heb ik toen zelf open gemaakt, met mijn poot dus. Dat kan dus. Extra knuffels zijn fijn alleen op mijn manier dus heel zacht weeges ik ben een gefoelige jongen.
Ja en dan gaat het best, alleen ik heb toch liefer dat het weg gaat.