Het is nou zo dat ik mijn speelgoed ken en soms komt er iets nieuws (“Kijk eens, Ollie”) en weeges ik heb nou speel-erfaring dus dan kan ik het nieuwe snel. En ik kan niet alteit slaape echt niet. Of knuffels doen.

Dus nou ben ik ferder aan het uitzoeken wat doe ik met mijn leefe. En wat ik doe nou is saame dingen doen. Zoals ik nou ben nou ben ik geen knuffel-kater maar een doe-kater. Wat doe ik dan:

•  uit het raam kijken en dan moet ze meekijken en niks zeggen gewoon kijken dat is spannend genoeg als je stil bent dan zie je meer, ik wel tenminste, ook de fogels, zo nou dat is helemaal spannend
•  naast elkaar liggen en dan eefe helemaal niks gewoon dat je weet we liggen hier en dat doen we nou
• een beetje rondlopen in de badkamer en dan naar de kranen kijken
•  en ook op de trap zitten daar moet ik iets meer over zeggen

Op de trap

Ik woon dus in een boofehuis. Beneden is de deur dan de trap dan de huiskamer en zo ferder. Deze week mocht ik ook ’s nachts door het hele huis, dat ik alleen in de keuken mag en oferal heen. Maar eerlijk waar saame is leuker.
Dus ik wil als het donker is saame naar de trap. Zij zit er en ik ga dan heen en weer lopen. Aan de deur ruiken. In de dozen kijken die ik zie. Weer eefe naar de deur misschien is er nou een andere lugt van buiten.
En dan neem ik eefe pauze. Het is er donker had ik dat al gezegd? Het licht mag niet aan. Donker is beter.
In de pauze ga ik naast haar zitten.
Dan doen we saame zitte.
Niks zeggen, niet aaien.
Ik kijk naar de muur. Zij ook.
Ik kijk naar de trap beneden. Zij ook.
Zo gaat het de hele tijd.
En toen kwam mijn gefoel van rust en tefreden en dat ik feilig was en ik hoefde niks alleen misschien een hapje. Folgens mij was dat geluk. Ik wist niet dat het op de trap in het donker opeens kon komen. Het is raar zoiets maar eerlijk waar het was een fijn gefoel.

“Ollie kom eens,” zei mijn vrouw en ik dacht wat-nou want ik lag net zo lekker. Maar ja ik ben een nieuwsgierige katerjongen dus ik erheen, misschien was er iets.

Ik kreeg eefe aaien en toen zei ze het. Alsdat ik de laatste tijd meer rust in mezelf had en fan binnen sterker was en daarom kreeg ik minder pillies.
Ze bedoelde het spul door mijn eete, dat wist ik heel goed dat er iets doorheen ging, ik zag het elke afond als ik in de keuken keek van is mijn eete al klaar.
Nou had mijn vrouw met de dokter gebeld en de dokter had gezegd, eerst de helft minder en dan helemaal niks.
Dat fond ik goed.

Meer rust

En eerlijk waar ik heb ook meer rust in mezelf en hoe komt dat:

• het is weeges ik heb nou een mand en een heel groot kussen en elke dag ga ik in mijn mand en op mijn kussen daar kan ik ontspannen
•  ik doe aan tapijtwerken dat ik flokken los maak dan krijg ik rust in mijn kop
• het is door ik kan me beter uiten dat ik zeg wat ik wil en wat ik niet wil en ik weet nou ze luistert naar me dan weet ik dat het feilig is hier
•  het is ook door het wennen, ik woon hier nou al langer dus ik snap alles beter
• o ja dat hoort er ook bij, ik heb nou saai eete, dat is beter want ik ben allergies

Wennen gaat heel langzaam, en ik heb steeds dat ik iets anders onderzoek van hoe is het en kan ik er wat mee. Maar het lukt wel, alleen ben ik nog steeds soms bang en dan heb ik rare gefoelens in mijn kop. Dan wil ik eefe niks. En van thuis mag dat ook. Dus dan foel ik me weer rustiger, want ik weet nou wat een thuis is, dat is dat je mag zijn zoals je bent.

Opmerking
Ollie heeft het over Zylkene plus. Toen hij hier kwam, kreeg hij dagelijks een capsule. Hj blijft wel Bach Rescue Remedy nemen.

Goed liggen dat is belangrijk, je hebt als huiskater een plek nodig waar je gewoon op jezelf kunt liggen zonder dat ze thuis fraagen van Ollie waar ben je en Ollie wat doe je.
Zo foel ik dat.
Als je huiskater bent is het altijd thuis de vraag van ga je op schoot ja of nee.

Op schoot

Ik heb het deze week weer geprobeerd dat ik eefe op schoot zat toen mijn vrouw aan tafel was, maar ik fond er niks aan. Dan zit ik daar. En ik kon ferder niks. Ik kreeg een zachte knuffel en ik hoorde liefe woordjes en ze hield me echt goed fast, dat is waar, maar ik wist niet wat nou.
Liggen kon niet.
Anders zitten kon ook al niet.
Mijn muis was er geeneens bij.
En vogel-teevee die had ik al gezien.
Nou en toen opeens foelde ik me boos worden. Ik dacht van waar zijn we mee bezig en ik keek mijn vrouw aan, ik zwiepte met mijn staart en ik zat helemaal regtop en ze zei toemaar-Ollie en ik sprong meteen weg.
Toen was ik niet meer boos. Weeges ik kon op mezelf liggen.
Misschien is het niks foor mij, dat op schoot zitten.

In het begin toen ik hier woonde wel. Dan had ik oferdag op de slaapkamer geslapen en dan kreeg ik daar mijn eete, het was dan donker. En dan klom ik op schoot. Mijn gefoel zei van dat is feilig en dat was het ook. Ik had het ook gewoon nodig.

Boos

Maar nou ben ik minder bang en ik snap het leefe meer en mijn vrouw zegt dat ik zelfstandiger ben en dat ik meer durf en dat is ook zo.
Dus ik probeer dingen en dan weet ik wil ik het wel of wil ik het niet. En als ik het niet wil dan ben ik boos, het duurt eefe en dan ben ik weer gewoon. Boos is helemaal niet erg, dat heb ik ook geleerd.