Hoi allemaal, hier ben ik weer samen met mijn broer Moos. Hij wil ook graag wat schrijven deze keer en dat is natuurlijk prima. Moos is een slimme jongen die goed weet hoe hij met een beperking kan omgaan maar we noemen dat hier niet zo. We zeggen juist dat hij heel speciaal en uniek is want dat klinkt natuurlijk veel beter en hij kan heel veel dingen gewoon goed. Soms zelfs beter dan ik. Ik zal Moos nu aan het woord laten zodat jullie weten wat er zoal speelt in zijn katerleven.

Moos

Hoi lieve vriendjes, Moos hier. Ik ben dus net als Lucky een rood witte katermans maar onze kleur rood is wel anders. Hij heeft meer donkerrood in zijn vacht en is veel witter aan de onderkant dan ik. Mijn haren zijn meer abrikoos kleurig zegt mijn vrouw dan. Dat vindt ze dan leuk want dan kan ze me Moos Abrikoos noemen. Nou, ik ben heus geen stuk fruit hoor maar goed, als ze dat leuk vindt moet ze dat vooral maar zeggen. Ik hoor het toch niet als ze dat zegt. Daarover wil ik dus wel vertellen.

Toen mijn mensen mij gezien hadden op Snuitjesboek, zat ik nog in het asiel. En no offence hoor, want ze waren daar heel lief en zorgden goed voor me maar het was niet mijn ding daar en ik had het er niet echt naar mijn zin. Ze kwamen me voldoende lekkers brengen hoor maar ik ben niet zo graag alleen en dol op knuffels dus dat leek me een stuk prettiger als dat gewoon de hele dag kon maar ja, er zijn in een opvang natuurlijk veel meer beestjes waarvoor ze moeten zorgen. Hoe dan ook, mijn vrouw had me dus gezien en toen hebben ze gebeld of ze naar me mochten komen kijken. Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik had meteen een klik met mijn man en liep direct naar hem toe voor knuffels. Ze hebben nog een poosje bij me gezeten en toen werden de papieren in orde gemaakt en mocht ik mee. Het vangen bleek niet zo makkelijk want die gekke mand zag ik niet helemaal zitten. Ik heb inmiddels wel geleerd hoe ik daarin moet zonder te krabben of bijten dus dat is wel knap toch?

Na een lange reis kwamen we thuis aan. Daar mocht ik op zolder om even te wennen aan alles, aan alle geluiden en geuren maar ik had het daar zo gezien. Ik heb er een poosje gezeten totdat ik naar beneden kwam. Met Lucky had ik al kennisgemaakt toen maar we moesten wel een beetje aan elkaar wennen. Je krijgt er immers niet zomaar alle dagen een broertje bij. Als mijn mensen mij riepen toen ik op zolder zat, kwam ik niet altijd. Ik zat wel eens onder het bed en dan zag ik hun voeten, dan kwam ik wel hoor. Maar ze vroegen zich wel af waarom ik niet altijd meteen kwam kijken, terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo bang was en ook graag knuffels wilde hebben.

Horen

Het heeft nog een poosje geduurd en ineens wisten ze het. Ik hoor gewoon niet zo goed als de meeste katten doen. En dan bedoel ik niet dat ik Oost-Indisch doof ben, want dat zijn veel katten volgens mij. Dat betekent dat je het wel hoort als je mensen wat tegen je zeggen maar dat je net doet alsof je het niet hoort. Dat is iets dat katten heel goed kunnen en dat ook helemaal erbij past. Dus als jullie dat wel eens doen, niks mis mee hoor want dat hoort erbij. Ik ben alleen echt slechthorend wat wil zeggen dat ik niet alles hoor. Dat betekent dat ik bijvoorbeeld wel de auto hoor als mijn mensen thuis komen, ook wanneer de deurbel gaat als de postmevrouw komt en soms ook bepaalde andere geluiden maar dat kan verschillend zijn. Soms hoor ik het ook helemaal niet en slaap ik heerlijk door terwijl er buiten best veel geluid of zelfs herrie is.
Als je niet goed hoort zoals ik, kan dat soms lastig zijn maar we hebben een goede manier gevonden om ermee om te gaan. Als ik contact wil met mijn mensen, dan ga ik dichtbij ze zitten, soms doe ik dan een zachte miauw of geef een kopje zodat ze weten dat ik erbij wil zijn. Dan krijg ik knuffels en ik weet dat ze tegen me praten want dan kijken ze me aan en blijven ze aaien. Dat is een prima manier om contact te hebben en zo doen we het vaak. Het slechte horen betekent wel dat ik niet vrij in de tuin mag lopen maar de onderdelen van onze nieuwe, grote ren zijn inmiddels hier en deze wordt de komende week nog in elkaar gezet zodat we daar alle ruimte hebben. Ik kan nu ook buiten maar zou wel graag wat meer ruimte hebben natuurlijk.

Anders

Als poezel zijnde is het niet erg als je anders bent dan een ander. Je bent er niet minder of maar juist uniek. Dus doof of slechthorend, misschien mis je een pootje (zoals vriendje Beam en die lieve rode poezel waarvan ik de naam vergeten ben, sorry) of een staartje, zie je slecht of ben je blind zoals bijvoorbeeld Ginger, het zusje van Lucky en haar zusje Abby of is er wat anders aan de poot? Dat maakt jou juist zeer speciaal en dat is iets dat je zeker niet mag vergeten! Je mensen vinden jou dan ook bijzonder en zullen zeker niet zoveel bij je willen zijn en je liefde geven! Die jij, ook al ben je net even anders, gewoon beantwoordt, ook al gaat het dan misschien wat anders en hoor je, zoals ik, het niet altijd. Het kan ook zijn voordelen hebben, want ik heb geen last van vuurwerk met het oudjaar en hoor het ook niet als de buurkindjes aan het gillen zijn. Ook dat is prettig want ik kan dan gewoon lekker doorslapen en word niet gestoord in mijn rust.

Knuffels van Moos en de rest

PS deze keer alleen foto’s van Moos want we hadden er best veel en konden anders niet kiezen

Lieve allemaal, na het verhaal van Moos en de vlinder van vorige keer wil hij iedereen graag even bedanken die het gelezen heeft. Hij vond het spannend om op de blog te komen schrijven maar ook leuk en dat er mensen een reactie hadden gestuurd of het verhaal geliked hadden, vond Moos zeker ook erg fijn.

Rustig

Hij denkt erover na om een nog een keer wat te schrijven als hij weer wat beleefd heeft. Nu moet ik eerlijk zeggen dat we de afgelopen twee weken niet heel veel ondernomen hebben maar het was ook vaak erg warm dus dan houd je je het beste rustig en doe je niet te veel. Dat is ook het beste, zeker als je de tips van Molly volgt. Zij ligt op zolder en daar vind ik het momenteel te heet maar goed, de wapperaar mag ook aan en dan is het wel te doen als je in de wind gaat liggen.
Er zijn wel een paar bijzondere dingen gebeurd trouwens. Het eerste was wel speciaal want dat had ik nog nooit eerder gezien en Moos trouwens ook niet. We lagen een beetje te doezelen in de kamer, ik fijn midden op tafel en Moos op de koele vloer en ineens zagen we iets in de struik dat er anders niet in hoort te zitten.
Er was een grote ballon in allerlei mooie kleuren aan komen waaien en die hing ineens vast in de struik. Dat was wel heel bijzonder om te zien. De ballon deed nog wel allerlei pogingen om los te geraken maar het touwtje zat om de takken van de rozenstruik heen gedraaid en kwam hoe langer hoe vaster te zitten. Ik heb wel eens eerder een ballon gezien maar dan binnen en niet zomaar eentje die er ineens was.

Soms doen mensen een ballon buiten in de lucht en laten ze deze los. Dan zit er wel eens een kaartje aan zodat je kunt zien wie de ballon gestuurd heeft en waar deze vandaan komt. Dan kun je het kaartje eraf halen en naar de jongen of het meisje sturen die de ballon vrij gelaten heeft. Dat kan wel eens heel ver weg zijn vertelde mijn vrouw, want zij heeft ooit wel eens een ballon in de tuin gevonden die helemaal uit Frankrijk kwam en dat is heus ver. Als het veel en hard waait, gaan ballonnen hoog de lucht in en kan het lang duren voor ze een keertje landen in een struik of de grond raken natuurlijk.
Mijn man is in de tuin gaan kijken of er een kaartje aan zat maar dat was niet zo. Hij heeft de ballon toen maar losgemaakt en weer de lucht in gestuurd. Hij ging best hoog maar we konden hem nog lang zien. We hebben net zolang gekeken tot hij heel ver weg gevlogen was.

Achterdeur

Omdat het de laatste dagen niet een beetje warm is maar zeg maar gerust tropisch, mag de achterdeur al heel vroeg open. Als mijn man gaat werken, is het nog donker maar dan zet hij de deur al open. Dat is wel heel speciaal want dan kunnen we als het nog donker is in de ren en kijken wat er zoal te zien is in de tuin. De eerste keer dat hij het zo deed was ik wel erg verbaasd maar liet de kans toch niet voorbijgaan om buiten te gaan zitten. Moos kwam ook dus we hebben toen samen een hele poos naar de beestjes zitten kijken die in het donker voorbij komen en die dan ook al wakker zijn. Dat is reuze spannend.
Ik mag dan niet vrij in de tuin want dan kunnen mijn mensen me niet zien als het donker is en dat vinden ze toch te gevaarlijk. Ikzelf niet hoor maar goed, in de ren is al prettig natuurlijk. Als de grote ren er is en deze is opgebouwd, komt er een luik in de deur zodat we altijd naar buiten of naar binnen kunnen als we willen. Jullie weten alleen wel dat ik geen fan van dat soort luikjes ben dus ik zal toch eerst maar eens overleggen met mijn mensen of ze dat ding niet gewoon altijd open kunnen zetten. Dat kon waar we eerst woonden ook dus het lijkt me dat zoiets in Krullieland ook geen probleem kan zijn. Wordt vervolgd.

Veel knuffels van ons allemaal

Hoi lieve allemaal, Moos heeft vorige week iets spannends beleefd en wil daar graag eens over vertellen. Er is een filmpje bij zodat jullie precies kunnen zien wat er gebeurd is. En eerlijk is eerlijk, hij was erg actief en ik zelf lag er maar een beetje bij te kijken dus hij mag zijn verhaal hier doen. Het begint eigenlijk al met wat anders, dat een week daarvoor gebeurde.

Moos

Hier is Moos dus. Nou, hoi vriendjes. Ik ben Moos, de rood witte broer van Lucky. Nu ja, we zijn broers geworden toen ik bij hen kwam wonen maar ik vind dat dat ook meetelt want nu we samen op dezelfde plaats wonen, zijn we zeker broers en we doen ook dingen samen, kijken goed wat de ander allemaal doet en vooral ik doe dingen na van Lucky. Hoewel hij zeker ook wel het een en ander van mij geleerd heeft trouwens. Dat dan ook wel weer.

Maar goed, om eens bij het begin te beginnen. Mijn mensen denken soms dat ik misschien geen 10 jaar ben, net zoals Lucky. Als je als kat in het asiel terecht komt en ze daar niet precies weten wanneer je geboren bent, dan schatten ze je leeftijd. Daarvoor kijken ze naar hoe je eruit ziet, wat je allemaal doet en kunt maar zeker ook naar je tanden. Daarbij bedenken de mensen dan hoe oud je ongeveer zou kunnen zijn. Omdat ik niet zo’n goede tanden heb en mijn gebit helemaal opgeknapt is toen ik in de opvang zat, werd ik van mijn jaren geschat op nu ruim 10. Dat betekent dat ik een maandje ouder zou zijn dan Lucky. Mijn mensen hebben echter een beetje het idee dat ik misschien jonger ben en van de eerste drie jaar van mijn leven zijn ook geen gegevens bekend want daarover staat niets in mijn poezenpaspoort. Dus helemaal zeker weten we niet hoe oud ik ben maar dat is niet zo erg. Je bent immers gewoon zo oud of zo jong als je je voelt, zeggen ze dan.
Ik voel me soms een soort kitten en dan dender ik met een noodgang door het huis en de ren. Ik spring daarbij, probeer meer kanten tegelijk op te rennen en vlieg soms zowat uit de bocht. Ook kan ik heel goed op mijn achterpoten staan, dan noemen ze me een circusartiest. Dat is reuze handig als je mensen niet goed bij je bol kunnen om te aaien want dan beweeg ik zelf wel naar ze toe. Het mooie avontuur dat ik beleefd heb, begon een paar weken geleden eigenlijk al. Nu het zomer is, zitten er nogal wat vliegende beestjes in de tuin en dan bedoel ik niet alleen maar vogels. Ik lag rustig op de bank toen er ineens een grote mot binnen kwam. Dat is eigenlijk een vlinder maar die vliegen vooral als het donker begint te worden. Nou, die mot heeft het geweten dat ze naar binnen kwam want ik ben er als een goede jager natuurlijk dwars over de bank, de stoelen, de tafel en zat zelfs zowat tegen het raam aangeplakt, achteraan gegaan. De mot was helaas te slim voor me want ze vloog zelf naar buiten maar ik heb wel plezier gehad.

(tekst gaat verder onder video)

Raam

Een paar dagen later gebeurde overdag een beetje hetzelfde maar toen was het een vlinder en had mijn man de telefoon vast zodat hij het filmen kon. Lucky ligt er bij te kijken wat ik allemaal aan het doen ben maar ik gedraag me ineens als een jonge katermans en ren achter de vlinder aan. Zie je de vlinder niet? Dan hoef je maar te kijken waar ik ben of welke kant ik op kijk want daar zit ze dan!
Om de vlinder de vrijheid te gunnen hebben we het raam ver open gezet en toen ging ze weg. Ik vond het eigenlijk wel jammer dat mijn levende speelgoed weggevlogen was maar ja, ze mag toch ook gewoon een plekje in de natuur hebben. Hoe ze binnen gekomen is, is een beetje een raadsel maar de deur stond open maar ze was nogal groot dus het verbaast ons wel dat ze door de mazen van de kattenren kon. Misschien kan een vlinder goed de vleugels opvouwen zodat het toch past?

Knuffels en kopjes en Lucky en Moos

PS, het regent de laatste dagen nogal veel dus nu hebben we weer andere beestjes in de tuin. Sommige beestjes hebben een huisje op hun rug en andere weer niet. Jullie weten vast welke beestjes ik bedoel!

Hoi lieve allemaal, het is hier bijzonder weer moet ik zeggen. De ene dag is het warm en schijnt het zonnetje lekker en de andere dag komt het er met bakken uit gevallen. Er is zelfs af en toe donder en bliksem bij dus dan zul je mij niet buiten zien hoor. Ik vind dat nogal eng en dan mag ik ook niet buiten want dat kan best gevaarlijk zijn. Ze noemen dat soort weer wisselvallig op de televisie maar ik weet niet precies wat dat is. Ik vind het vooral raar als het zeg maar eerst lekker warm en zonnig is en ik dan buiten lig te genieten en ineens naar binnen moet omdat er spontaan druppels vallen. En soms nog veel ook. Ik moet dan wel steeds aan de ooievaars denken want die worden dan toch wel kletsnat als het zo hard regent. Dat vind ik maar sneu. Maar ja, die kunnen nu niet binnen bij iemand gaan wonen want zo is de natuur nu eenmaal niet bedacht. Ze hebben gewoon lekker veel ruimte buiten nodig om te wonen en vooral ook te kunnen vliegen.

Verkennen

Als mijn mensen niet allebei weg zijn, mag ik vaak ’s morgens vroeg al de tuin in om te verkennen. Kom ik gisteren buiten, staat daar ineens zo’n raar gek ding op twee wielen op de stoep. Ik moet zeggen dat ik het al eens eerder gezien heb maar dat was nog toen we in het andere huis woonden en nog niet in Krullieland waren. Mijn vrouw heeft ook een andere van dat soort dingen dat zij een fiets noemen maar deze heeft een mandje voorop. Daar zou ik denk ik wel in passen maar daar begin in toch maar niet aan. Ik heb het hele ding besnuffeld tot ik zeker wist dat het oké was en ben toen maar verder de tuin in gelopen. De fiets staat inmiddels aan de andere kant van het huis en gisteren kwam mijn vrouw ermee thuis. Ik had haar als eerste gehoord en stond natuurlijk direct in de gang toen ze binnen kwam om haar welkom te heten en een knuffel te krijgen.
Jullie weten wel dat ik nogal van het verkennen ben en dan ben ik niet zo’n bangerd maar weet je wat ik wel nogal spannend en soms een beetje eng vind? Als de deurbel gaat. Nu was ik vorige week op een mooie zonnige dag (die heet niet voor niets zondag denk ik dan) een beetje in onze tuin aan het rondstruinen en mijn vrouw was er ook bij. Die was plantjes aan het weghalen die er volgens haar niet horen te staan. Ik dacht nog, die zijn toch ook gewoon mooi groen en horen erbij maar het werden er teveel volgens haar. Maar goed, op dat moment gaat dus de deurbel. Iets over visite hadden ze het al over gehad en de bbq was uit de kelder gekomen. Toen de bel ging, bromde ik heel hard en liep nog harder weg. Daar was mijn vrouw wel een beetje verbaasd over maar goed, het zal wel en ze ging de deur open maken.

De bel

Na een minuutje of tien kwam ik toch maar onder de struiken uit om eens te kijken wie er gekomen was maar he, die mensen die had ik al meer gezien en die brengen altijd snacks mee en ze geven knuffels. Dus dat leek me wel oké en ik ben ook kopjes gaan geven. Voorzichtig bij de bbq gedaan want die was warm maar ik moet je wel zeggen dat ik die lekkere lucht van gebakken vleesjes en zo die er later op lagen, wel prettig vond. Je weet maar nooit of er misschien eens een stukje kip of zo valt. Dan moet je daar toch zeker als de kippen, huh kater, bij zijn.
De deurbel is wel een dingetje voor ons hoor. De bel gaat niet zo vaak en dat gebeurt natuurlijk alleen als er iemand aan de buitenkant van de deur op dat ronde knopje drukt. Van mij hoeven ze dat eigenlijk nooit te doen maar als de postmevrouw het niet doet, dan weten mijn mensen natuurlijk niet dat ze iets wil komen afgeven. Ik weet nu hoe de auto van de postmevrouw klinkt en ik zal je zeggen, als ik deze hoor, dan brom ik ook zachtjes. De post heeft een elektrische auto zegt mijn vrouw dus die hebben een speciaal geluid dat we goed herkennen. Moos hoort niet zo goed maar hij weet het zelfs wanneer ze eraan komt. Als ze dan op de bel druk, schrikken we toch nog vaak en dan ren ik als een speer naar boven want daar zit Molly en die kan me helpen als ik bang ben. Moos rent vaak naar de kamer van de computer want daar kun je je heel goed verstoppen achter de gordijnen. De postmevrouw komt nooit binnen en ze brengt meestal wat voor ons mee dus dat scheelt veel. Ze geeft het af en sjeest weer weg met haar knalgele mobiel. Mooi zo want dan kunnen wij weer snel tevoorschijn komen en gaan inspecteren wat ze gebracht heeft. Altijd belangrijk natuurlijk.

Post

Komt er bij jullie ook zo’n speciale auto met de post? Wij hadden dat toen we in het andere huis woonden ook al maar dat was niet altijd een gele bedenk ik nu maar wel vaak dezelfde mevrouw. Niet dezelfde als hier in Krullieland want dat zou te ver zijn om iedere dag te rijden natuurlijk.
Vaak heeft ze hier ook alleen maar dingen die in de bus passen dus dan hoeft ze niet aan te bellen. Wel zo fijn voor ons en onze gemoedsrust trouwens. Ook al bedoelt ze het heus goed en geeft ze af wat voor ons is. Ik blijf het spannend vinden als er iemand aanbelt. En dat zal ook nooit veranderen denk ik.

Knuffels van Lucky