Op een dag forige week liep ik mijn tuin in, het was niet zo heel kaud dus ik was van plan om oferal te snuffen en dan lekker op mijn stoel te gaan zitten, daar had ik echt zin in, maar wat ik toen zag in mijn tuin… 🙀… ik schrok me de tandjes en wist niet hoe snel ik naar binnen moest komen, ik knalde door mijn luikje heen en ferstopte me onder het bed, zo fer mogelijk naar achteren.
Aalert
Mijn vrouw probeerde me te aaien maar dat wilde ik niet want ik moest aalert zijn, ik had dus geen tijd voor knuffels en ik durfde ook niet onder het bed fandaan te komen, mijn vrouw keek door het raam naar de tuin, daar was niks te zien en er waren ook geen harde geluiden, ze snapte er niets van, maar net foordat ze zich omdraaide zag ze ineens een klein roodwit katje op hooge pootjes rondlopen, ze kon zien dat het een katertje was, hij snuffelde oferal en klom toen over mijn gaaas, zo mijn tuin weer uit.
Ik zat nog steeds ferstopt en ik durfde pas na een hele tijd te foorschijn te komen, en het duurde nog langer foordat ik met mijn mensen naar buiten durfde, ik liep foorzichtig door mijn tuin toen ineens iemand keihard ging blaazen… het was het jongetje, hij stond bij de buren en gilde en blies, zooo heee ik rende meteen weer naar binnen!!
Laater ging ik nog een keer naar buiten, eerst ging het jongetje weer gillen en roepen en grommen, hij bleef blaazen totdat hij merkte dat ik niets deed, en Juultje ook niet, tegen haar had hij ook gegild en geblaazen, maar zij maakte zich klein en liet zo zien dat ze ongefaarlijk was.
Het katerjongetje ging liggen op mijn schuurtje, Juultje lag een stukje ferderop en ik lag in mijn tuin, en het was een tijdje stil, totdat er een andere kat langs kwam en het gegil weer begon, ik fond het allemaal veels te moeilijk en ging naar binnen, ik was helemaal van mijn slag.
Nerfeus
Het katertje rende de hele dag over de schuren en door tuinen, hij riep steeds heel hard en klaaglijk, mijn mensen waren er nerfeus van, ze dachten dat hij nieuw was in de tuinen, en hoe moest dat nau ferder met die gilkip en mij?, ze zagen ook dat het ventje heeeeeel erg bang was, hij stond te trillen van angst, daarom begon hij ook steeds te blaazen naar iedere andere kat, maar pas in de afond toen een buurvrouw zei dat het leek alsof hij zijn huis zocht, begrepen mijn mensen het ineens: het jongetje was de weg kwijt!
Mijn vrouw heeft de Dierenambulans gebeld, het ferhaal ferteld en de mensen van de ambulans froegen of mijn mensen hem konden fangen, dan zauden ze hem op kwamen halen.
Met mijn grote reismand gingen mijn mensen de tuin in, in het donker, het katertje lag op mijn schuurtje en was eindelijk weer rustig, mijn vrouw zette mijn reismand op het dak, en raad eens?, het katertje liep er zó in en ging liggen, hij foelde zich eindelijk weer feilig!!
De mensen van de ambulans zagen dat hij wél een sjippie in zijn nek had, maar dat daar geen naam of teelefoon bijstond, dus hij ging mee naar het asiel, en het jongetje, mijn mensen en ik waren blij dat hij niet meer buiten hoefde te gillen om hulp.
Sieprus
In het asiel is hij na twee daagen al weer opgehaald, door zijn eigen mensen, en weet je wat zo biesonder is? hij woont bij mij om de hoek!, het jongetje komt uit Sieprus, hij woont pas een paar weekjes hier en was stiekum uit het raam geklommen, nu moet hij eerst een tijd binnen blijfen en geopereerd worden, daarna mag hij pas weer naar buiten.
Dan ga ik hem vast wel weer zien, dat is misschien efentjes wennen, maar als we allebei bang zijn van elkaar, omdat we ferleegen en gefoelige jongens zijn, is er toch eigenlijk geen reeden om bang te zijn?, misschien kunnen we wel vrienden worden, als twee bange jongens Saame, ik denk wel dat dat kan.
***
Ik tetter nog steeds voor vreede en ik geef het nooit op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Wachten
De titel boven mijn furhaal zou kunnen vermoeden dat ik het over Grote Bruine Knoeperds ga hebben. Was het maar zo’n feest! Ik zou zo’n beest best als toetje willen (ratje – toe). Helaas gaat het niet over die hele grote muizen. Die zijn al maanden uitverkocht bij Muisbezorgd. In de wijde omtrek is er niet één meer te bekennen. Het zou zomaar kunnen dat ze allemaal bij KeverT in de tuin wonen en daar een winterslaap houden. Genoeg over de GBK’s, daar wil ik niks over miauwen. Deze keer heb ik het over van alles en nog wat. Kleine purrichtjes die ik anders op Beestboek zou zetten. Daar blijven we nog een tijdje stil, dus vertel ik hier hoe het bij mij thuis gaat.
Saame met hem onder een dekentje liggen. Omdat dat niet meer kan, zit ze ieder donker in de vensterbank van de slaapkamer en zwaait naar hem tot haar staart moe is. Het goeie meows is dat de gekke beestjes die haar eerder zo ziek maakten zich gedeisd houden, waardoor haar jas minder slobbert. De kapper heeft haar mottige piekende winterjas omgetoverd in een zachte wollen broek. Het is even wennen deze meowe mode. Tante Cato overlegt met de katarazzi welke foto van de catwalk ze mogen gebruiken.
enorm zijn geschrokken van het idee dat al mijn furrienden komen voor een pyjamaparty. Hoe dan ook ze zijn in geen velden of vliering te bekennen. Het is fijn te weten dat iedereen paraat staat als het muis aan de man is. Overigens schijnt de vlieringsnuiter nog een keer langs te komen om zelfs de piepkleinste gaatjes dicht te komen maken. Dan kunnen we dat feestje hierboven wel op onze buik schrijven.
Ineens is het winter geworden, het was al een tijdje best kaud maar ik zat toch nog elke dag een paar keer op mijn stoel in mijn tuin, en fooral in de afond lag ik in mijn gras of bij de peertjesboom om alles in de gaaten te hauden, en natuurlijk om miin tuinvrienden Mikkie, Pokon en Juultje te zien.
En toen ik eenmaal begon met leezen bleef ik leezen, oferal waar ik was nam ik het boekje mee, kijk maar op de footoos, alleen niet naar buiten want dat mocht niet van mijn vrouw, maar ik las in mijn mand, op mijn krabkartonnen en tijdens het eeten, net zolang tot ik het uit had.