Nu die witte flokken en het fuurwerk weg zijn is mijn leefen weer gewoon geworden, ik kan weer oferal tsjekken of alles in orde is, ik kan weer op mijn stoelen in mijn tuin zitten, ik kan weer op mijn terras liggen, ik kan mijn vrienden de duifen weer een klein beetje plaagen, Juultje ligt weer op het dak van het schuurtje, en er staat nog maar één twalet voor mij binnen.
Zolder
Mijn andere twalet is terug naar zolder, dat heeft mijn man gedaan toen de witte flokken weg waaren, en ik had daarna meteen een afontuur gemaakt voor mezelf, en weeten jullie hoe?, op de dag dat mijn man mijn tweede twalet naar boofen bracht was ik uuuuuuren in mijn tuin maar kwam ik spesjaal naar binnen om te plassen, terwijl ik met die flokken niet EEN keer binnen naar het twalet ben geweest!, mijn vrouw froeg waarom ik dat deed – nau gewoon: zo hau ik mijn leefen spannend.
Want ook al find ik het het fijnste als alles hetzelfde is, soms doe ik toch iets nieuws, dat gaat vanzelf, zonder er over na te denken, ineens foel ik dat ik iets durf wat ik nog nooit heb gedaan, zo heb ik een keertje gegromd tegen Pokon toen hij me wegduwde bij MIJN eeten, daar kreeg ik kompliementen voor van mijn mensen, ze zeiden dat ik best mag zeggen dat ik iets niet wil, misschien fraagen jullie je nu af of Pokon zich er iets van aantrok, en ja dat deed hij efentjes, maar de folgende dag was hij het alweer fergeeten.
Eerste keer
Iets anders dat ik zomaar ineens deed was dat ik op het grote bed met mijn hoofd op het been van mijn vrouw heb geslaapen, ik lag heeeerlijk te knorren en ik werd niet eens wakker toen ze me aaide, ik draaide me alleen op mijn rug en legde ook mijn voorpooten op haar been, mijn vrouw zei dat ze traanen kreeg want het was de eerste keer dat ik zo sliep, alleen de eerste nacht hier ben ik in haar armen gekroopen, ferder slaap ik altijd aan het foetenstuk op bed, maar sinds een tijdje slaap ik af en toe tegen mijn man aan, en nau foelde ik ineens dat ik tegen mijn vrouw aan wilde slaapen.
Ik heb ook al een paar keeren in kastjes gekeeken als de deur open was, dat deed ik nooit maar ineens wilde ik weeten wat er in die kastjes zat, het was niks spesjaals eigenlijk, alleen maar kleeren van mijn mensen, maar nau weet ik dat tenminste.
Ik krabte nooit in mijn tuin, waarom ik dat niet deed weet ik zelf niet presies, maar sinds een tijdje krab ik aan de boozenroog, Rozenboog!! roept mijn vrouw, nau enniewee: ik ga staan en krab zo hoog als ik kan en dan ga ik met mijn hele gewigt aan mijn naagels hangen, skritsj skritsj skritjs en zo maak ik mijn pootteekening in het haut, het is er de tijd voor, zo foel ik dat.
Afonturen
Mijn mensen zijn helemaal onder de indruk, ze zeggen Keef wat durf je toch veel!, ze worden er heel blij van, en ik ook, maar ik doe niet elke dag spannende dingen hoor, soms is er een gewone dag met knuffelen, speelen, slaapen en eeten, en dat zijn fantastiese daagen want knuffelen, speelen, eeten en slaapen zijn altijd fijn, maar als ik er zin in heb maak ik zelf kleine afonturen, afonturen die leuk zijn en niet eng, want ik ben dan wel een groote jongen maar ik heb mijn leefen het liefste klein, Kever-klein.
***
Ik tetter KEIHARD voor vreede, en ik ben bang dat het nog best een tijd noodig is, maar ik geef het niet op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Eigenlijk dacht ik dat de winter wel foorbij zau zijn na het fuurwerk, want al dat lawaai is toch voor een nieuw jaar en een nieuw begin enzo?!, dus ik had me ferheugd op lente, en dat ik lekker rustig in mijn tuin zau kunnen zitten, met Juultje op het dak van het schuurtje en Pokon die af en toe langskomt, en wie weet zau Mikkie zelfs wel efentjes naar mij toe koomen, ik was al helemaal frolijk er van.
Soms snap ik echt helemaal niets van mensen, ze kunnen dingen doen waarvan je als kat denkt Wat is dit nau weer?!, jullie weeten toch nog dat ik spesjaal poosters had gemaakt tegen fuurwerk?, vrienden hebben die op hun feesboek gezet, en wat denk je dat er een paar daagen geleeden was?, oferal weer fuurwerk, hoe KAN zoiets nau toch en WIE doet zoiets?!
Ik was een beetje boos en ook ferdrietig dat de mensen die fuurwerk deeden zich niets hadden aangetrokken van mijn poosters, en ook niet van veel mensen die het niet meer wilden, zoals poolietsies en brandweer en dokters enzo, maar mijn vrouw zei dat de mensen die zo keihard knallen zich nergens iets van aantrekken, zooo heee dat find ik helemaal niet netjes en ik hoop echt dat het folgend jaar foorbij is met die flouwekul!
Mijn konkluusie is dan ook dat ik dit jaar mijn leefen presies zo wil leefen, als dat kan, dat is ook mijn wens voor al mijn vrienden – ik wens jullie een mooi leefen, een leefen met geluk en liefde en gezond, en natuurlijk ook met snekkies, een leefen dat gewoon ferder gaat en waarin we met zijn allen Saame zijn, en als ik nog meer mag fraagen wens ik dat voor iedereen op de hele weereld: dat we Saame leefen en allemaal gelukkig en feilig zijn.
Toen ik net bij mijn mensen woonde was ik heel erg bang dat ze me weer weg zauden doen, of dat ze zelf weg zauden gaan en dat ik alleen achter zau blijfen, daarom liep ik ze oferal achterna zodat ik alles in de gaaten kon hauden, ik was bij alles wat ze deden, fooral bij mijn vrouw, want die had ik het eerst gezien in het asiel, en zij zat met mij op de achterbank van de outoo van mevrouw Irma toen we naar huis reeden.
zetten of naar het twalet ging liep ik mee, en dan liepen we weer terug naar het buro, in de afond zat ik bij mijn mensen op taafel als ze hun eeten aten, en in de nacht sliep ik onder het grote bed, want OP bed slaapen durfde ik nog niet, de eerste weeken durfde ik oferdag niet eens te slaapen, want stel je voor dat mijn mensen dan stiekum weg zauden gaan zonder dat ik het merkte?!, of dat ik iets faut deed waardoor ze me niet lief meer zauden finden, oooo dat zau erg zijn!
Mand