Deze week ben ik vaak in mijn tuin geweest, het was droog en niet zo kaud, elke dag lag ik op mijn nieuwe stoel, die heb ik gekreegen omdat de forige kapoo was gegaan: er zat een groot gat in het stuk waar je met je billen op zit!, als ik lag ging het prima, dan was mijn lijf grooter dan het gat, maar mijn mensen zeiden dat ik er op een dag helemaal doorheen zau zakken, gelukkig zag mijn man weer zo een stoel op straat staan en die heb ik nau, ik foelde meteen dat het een fijne stoel was en hoefde helemaal niet te wennen.
Famielies
Op mijn nieuwe stoel keek ik naar de vogels, en dacht ik na over van alles, zoals over het leefen en over de sterren, ik dacht aan alle sterren die ik ken, met Doerak als laatste, en ik hoopte dat de Brug foorlopig dicht zau blijfen want ik hau mijn vrienden liefer om me heen, en ik weet hoe moeilijk het is voor de famielies van sterren, hoe erg je iemand mist en hoeveel ferdriet je hebt, dus ik hoopte echt HEEL erg hard dat het deurtje in de Brug dicht zau blijfen.
Vriend
En toen las ik dat Willem een ster was geworden, onze eigen Willem van de blog, ik snapte er niets van… hij had toch een blog gemaakt dat hij weer lekker kon eeten?, ik kende Willem nog niet zo goed, maar hij was al een vriend van me, ik fond hem een liefe en aardige katerman, en ik dacht dat we elkaar misschien wel eens zauden ontmoeten omdat we allebei in dezelfde stad woonen, Willem was net als ik best heel bang, en hij kon keigoed krabben, dat kan je zien op de footoo, hij was lief voor zijn zusjes Jajim en Frou Frou en hij had furkeering met mevrouw Cato… nau dan ben je echt een grote jongen hoor!, dus hoe kon het nau dat Willem zomaar ineens een ster was geworden?
Mijn vrouw was ook heel erg geschrokken, maar ze legde me uit dat er soms iets in je lijf zit dat er niet hoort, of dat iets in je lijf niet meer goed werkt en dat het ook niet meer gemaakt kan worden, wat er ook wordt geprobeerd, zelfs de dokter kan dat niet, niemand kan dat meer!, het is net als bij die stoel van mij die kapoo was: een hele tijd merk je niets tot er opeens een keigroot gat in zit, daar kan je dan een tijdje nog wel op liggen, maar het gat wordt steeds grooter en grooter, je foelt dat niet maar op een dag fal je er doorheen, en zo is het gegaan met Willem.
Kopjes
Over de Brug heeft Willem als ster een hele nieuwe stoel gekreegen, hij is weer gezond en kan weer goed aademen, hij heeft alle andere sterren al ontmoet en hij twinkelt in het donker naar zijn mensenbroer en zijn zusjes en zijn Cato die hem het allerallerallermeeste missen, en daarom stuur ik zachte kopjes naar ze toe, voor een klein beetje troost.
Als ik in het donker in mijn tuin op mijn nieuwe stoel lig zwaai ik, ik zwaai naar alle sterren, fooral naar die ene ster die nog helemaal nieuw glanst, en ik foel me ferdrietig maar ook gelukkig, ik heb Willem leeren kennen en we zijn Saame geweest, hier op de blog.
****
Ik tetter nog steeds keihard voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Zooo heee, wat heb ik een week gehad, elke dag was ferschillend, als ik ging slaapen wist ik niet hoe het huis zau zijn als ik weer wakker werd, en ik zal eerlijk zeggen: ik fond er niets aan.
niets van, mijn man kwam me efen laater haalen en we gingen met zijn tweetjes weer naar binnen, ik heb oferal gesnuf-snuft, en ik zag dat mijn krabkartons op die harde grond lagen, op een stuk floerbedekking, dat zag er fertrauwd uit en daar ben ik gaan zitten.
Floer
Het meeste hau ik er van als alles GEWOON is, zoals altijd, dus geen nieuwe dingen, en dan fooral niet in mijn huis, want mijn huis is mijn baasis, daar hoort alles te zijn zoals het altijd is, dat is meestal ook zo, maar de laatste tijd gebeurt er zoooveel dat het best moeilijk is voor mij.
Mijn mensen legden me uit dat er nieuwe floerbedekking in de woonkamer komt, net zoals forig jaar in de slaapkamer, en dat het efen ferfelend is maar dat alles weer gewoon wordt, en dat ik nergens bang voor hoef te zijn, maar dat ben ik soms tóch… gelukkig krijg ik dan meteen ekstra knuffels en kusjes, en ook een snekkie.
Soms gaat het leefen sneller dan mijn letters, zo ging het forige week, toen ik mijn forige blog maakte dachten mijn mensen en ik dat mijn rugpijn al weer foorbij was, daarom hoefde ik geen meediesijn meer te neemen, maar twee daagen nadat ik was gestopt met dat spullie was ik in mijn tuin en kon ik ineens niet kon loopen, ik probeerde van alles maar ik had veels te veel kramp in mijn beenen, ze gingen steeds helemaal scheef en ik kon er niet op staan, ik likte er aan om te kijken of dat hielp, maar nee, ik kon ook niet meer zitten en al helemáál niet liggen, ik wist niet meer wat ik moest doen en dus trok ik me aan mijn voorpooten door het grind.
dat spullie tegen de pijn in mijn mond gespooten, dat had mijn vrouw gepakt zonder dat ik het merkte, mijn mensen bleefen bij me, na een tijdje kon ik weer loopen en foelde ik me beeter, ik ging naar binnen en fiel meteen in slaap in mijn mand.
Forige week kreeg ik zoooooveel lieve woorden toen ik fertelde over de pijn in mijn rug dat ik helemaal emoo was geworden, en mijn mensen ook, het was zo fijn dat iedereen met me mee leefde, dankjulliewel, ik bewaar al jullie woorden in mijn hart, en mijn hart foelde die dag zo groot en fol!, ik weet dat ik misschien wel weer een keertje pijn kan hebben, maar als dat zo is kijk ik in mijn hart naar jullie lieve woorden, ik hau ze in het licht zodat ze glanzen en straalen, en ik foel jullie vriendschap, en dan is de pijn vanzelf weer minder.