Categorie archieven: Kever

Kever heeft een mening over drie in plaats van fier

Nau het winter is ben ik niet zo vaak in mijn tuin, maar elke dag ga ik wel een paar keeren naar mijn gaaas aan de eene kant en ik snuf en ik kijk, vaak ga ik liggen en ik wacht, maar altijd wacht ik voor niets, dus ga ik maar weer naar binnen, want om helemaal alleen in de kau te zijn is niks aan, en ook al zit Juultje meestal wel op het dak van het schuurtje – dat is toch anders.

Mikkie

Mijn vrouw zei dat ik nau maar eens moet schrijfen wat er aan aan de hand is, want ik zeg in mijn letters wel altijd dat Mikkie, Juultje en Pokon langs komen, maar dat is niet helemaal waar, van Pokon en Juultje wél, maar Mikkie komt niet meer langs, en hoe dat komt ga ik nau uitleggen.

Op een zondag ongefeer zes weeken geleeden zag mijn vrouw Mikkie en Juultje op het dak van het schuurtje en ze zag meteen dat er iets mis was met de achterpoot van Mikkie: hij kon er niet op staan en zijn poot hing er maar een beetje bij, ze waarschuuwde mijn man en die haalde een reismand, maar toen ze buiten kwaamen was Mikkie al weer weg.

Mijn mensen belden de mensen van Mikkie om het te fertellen, en ze zauden afwachten of Mikkie thuis kwam, maar de folgende ochtend was hij er nog steeds niet, mijn mensen zijn vast gaan zoeken, en na een uur hadden ze Mikkie gefonden, hij kon bijna niet meer loopen maar het was toch heel moeilijk om hem te fangen, hij was heel erg bang en had veel pijn, met veel geduld is het gelukt, en hebben mijn mensen Mikkie naar zijn eigen huis gebracht.

Mikkie en Juultje met papa Bolle, in mijn tuin (toen ik nog niet hier woonde).

De mensen van Mikkie fertelden dat de dokter zei dat Mikkie zijn pootje op twee plaatsen had gebrooken, eerst kreeg hij drie weeken gips en mocht hij niet veel beweegen, maar dat was niet goed gegaan, zijn botjes waaren niet geneesen, en toen was de eenige mogelijkheid dat zijn beentje er af ging… maar zau zijn rug nog goed genoeg zijn om op drie pootjes te loopen?, gelukkig was dat zo, en nau heeft Mikkie dus drie pootjes, net als Zooka van Zooka en Binti!, ik weet van Zooka dat het wennen is maar dat je met drie pootjes prima kat kan zijn, en dat is bij Mikkie ook zo.

Mikkie loopt in zijn eigen huis al rond en foelt zich goed, maar hij mag nog niet naar buiten, en het is niet zeker of hij dat ooit nog kan, en al helemaaaaaaal niet of hij dan nog bij mij op het schuurtje kan komen, dat is fer loopen en over schuttingen klimmen en springen, dat is misschien wel TE fer op drie pootjes, en ook te gefaarlijk, want er zijn veel katten op die roete die best een beetje van fechten hauden, en hoe moet Mikkie dat doen met drie pootjes?!

Wachten

Het is dus allemaal afwachten, en dat is moeilijk, het moeilijkste natuurlijk voor Mikkie zelf, maar als zijn vriend find ik het ook spannend: komt mijn Mikkie nog terug?, ik moet heel eerlijk zeggen dat het me wel eens tefeel werd dat Mikkie elke dag in de tuin van de buuren was en bij mijn gaaas kwam kijken, soms gaf ik Mikkie wel eens een tik door mijn gaaas heen, maar nau mis ik hem, zonder Mikkie foelt mijn tuin veel leeger, ook al zat hij niet in mijn tuin maar die van de buuren, ik was alle jaaren in mijn tuin nooit alleen, en nau foelt het anders, zo zonder hem, het foelt leeg, en elke keer als ik kijk en ik hem niet zie doet mijn hart een beetje pijn, want ik fond Saame veel gezelliger.

****
Ik tetter nog steeds keihard voor vreede en daar blij ik mee door gaan!
En ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist.

Japie: ratjetoe

De titel boven mijn furhaal zou kunnen vermoeden dat ik het over Grote Bruine Knoeperds ga hebben. Was het maar zo’n feest! Ik zou zo’n beest best als toetje willen (ratje – toe). Helaas gaat het niet over die hele grote muizen. Die zijn al maanden uitverkocht bij Muisbezorgd. In de wijde omtrek is er niet één meer te bekennen. Het zou zomaar kunnen dat ze allemaal bij KeverT in de tuin wonen en daar een winterslaap houden. Genoeg over de GBK’s, daar wil ik niks over miauwen. Deze keer heb ik het over van alles en nog wat. Kleine purrichtjes die ik anders op Beestboek zou zetten. Daar blijven we nog een tijdje stil, dus vertel ik hier hoe het bij mij thuis gaat.

Furmilie

Met mijn furmilie gaat het boven verwachting. Het magere lijf van tante Cato reageert goed op druppeltjes van aardige planten die haar weerstand verhogen. Het ziet eruit als water, het ruikt naar water en het smaakt naar water. Daarom gaat het moeiteloos door haar dagelijkse portie vloeibare snackjes. Het enige bakje waarvan ik nooit de kans krijg om het af te wassen. Haar hartje is nog wel furdrietig om Oom Willem. Ze zou maar wat graag Saame met hem onder een dekentje liggen. Omdat dat niet meer kan, zit ze ieder donker in de vensterbank van de slaapkamer en zwaait naar hem tot haar staart moe is. Het goeie meows is dat de gekke beestjes die haar eerder zo ziek maakten zich gedeisd houden, waardoor haar jas minder slobbert. De kapper heeft haar mottige piekende winterjas omgetoverd in een zachte wollen broek. Het is even wennen deze meowe mode. Tante Cato overlegt met de katarazzi welke foto van de catwalk ze mogen gebruiken.
Bij mijn broer knettert het al een tijd niet meer onder zijn staart. De buik van Foppe is zo rustig dat hij een pilletje minder mag. Hoe simpel zoiets lijkt, het is een reuzenmijlpaal. Vooral voor ons mens die daardoor zomaar meer bewegingsvrijheid krijgt. Nu duimen dat hij dit vast kan houden.

Cijfers

Iedere week gaan we op een apparaat dat getallen laat zien. Bij mijn tante begint het getal al een paar weken met een drie in plaats van een twee en dat was reden voor een feestje. Toen mijn eerste cijfer van een vijf naar zes sprong, was ons mens minder enthousiast. Dat vind ik meten met twee maten. Wat het extra leuk maakt (vind ik) is dat het getal van tante Cato pas purcies de helft is van mijn getal. En Foppe weegt exact datgene dat ik woog voordat ik een bolletjes winters pretvet ben gaan heten. Mo zegt dat ik daar best iets minder trots op mag zijn. Inmiddels ben je geen bolletje meer, Japie, voegt ze er aan, maar een BOL.
Al dat gegoochel met cijfers is een beetje onzin, maar wel goed voor mijn wiskundeknobbel die me weer van pas komt bij Muisbezorgd. Ik trek me er geen lor van aan. Als Mo het apparaat neerzet, ga ik er uit mezelf braaf op zitten. Steevast krijg ik een catpliment dat ik zo netjes stil zit. Daarna gaan we een rondje rennen met een onwijs gaaf nieuw speeltje. Het is een felgele kronkelende worm aan een extra dik touw. Alleen maar omdat ik de gewone draadjes aan hengels in een oogwenk doorknaag met mijn vlijmscherpe hoektanden. Tja, die zijn nou eenmaal nodig voor mijn handeltje in piepbeesten.

Pyjamaparty

Om even over piepbeesten te miauwen; het muishouden op de vliering is onder controle. Na de schreeuw van tante Cato zoals te lezen in mijn vorige furhaal hebben die kleine rakkers zich razendsnel uit hun piepkleine pootjes gemaakt. Het kan ook zijn dat ze zo enorm zijn geschrokken van het idee dat al mijn furrienden komen voor een pyjamaparty. Hoe dan ook ze zijn in geen velden of vliering te bekennen. Het is fijn te weten dat iedereen paraat staat als het muis aan de man is. Overigens schijnt de vlieringsnuiter nog een keer langs te komen om zelfs de piepkleinste gaatjes dicht te komen maken. Dan kunnen we dat feestje hierboven wel op onze buik schrijven.
Ik heb wel een ideetje. Zal ik KeverT vragen of we een pyjamaparty in zijn tuin mogen houden? Dan slaan we twee vliegen in één klap. Een kat- en muisspel is hartstikke goed tegen zijn ferfeeling en je krijgt het er vanzelf warm van. Dan is buiten weer leuk, ook al is het winter. Ik ga hem gauw een kattenbelletje sturen. Jullie komen dan toch ook, als het mag?!

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over ferfeeling

Het was een tijdje zo kaud dat ik bijna niet in mijn tuin kwam, als ik naar buiten ging snufte ik aan de lucht en foelde meteen aan mijn ooren dat het kaud was, dus draaide ik me om en ging weer naar binnen, wat moest ik buiten ook doen?, Mikkie en Juultje waren er niet, zelfs voor Pokon was het te kaud, ik zag geen vogels, er was helemaal niets, alleen maar kau.

Buiten en binnen

Forige winters ging ik altijd naar buiten en liep ik door de witte flokken, maar ja toen was ik jonger en wist ik nog niet beeter, nu ben ik een seeniejor katerman en find ik warm veel fijner dan kaud, die witte flokken zijn leuk om te zien maar als je er doorheen moet loopen krijg je me toch een partij kaude foeten… daar begin ik niet meer aan, en als het gefrooren heeft kan ik niet eens fatsoenlijk een gat graafen om een plasje te doen.

Daarom ben ik een paar keer binnen op mijn bak geweest, dat is veel makkelijker, alleen voor plasjes hoor, poepsen doe ik altijd buiten, dat hoort nau eenmaal zo find ik, en ik laat alles gewoon liggen als het kaud is, dat ingraafen komt wel weer een andere keer.

In mijn huis slaap ik lekker veel, ik eet mijn brokjes, ik word gekamd en ik knuffel met mijn mensen, maar daarna is er nog een heel stuk van de dag en de afond over, soms komt Pokon efentjes binnen en ferstopt hij zich en ga ik hem zoeken, maar als het echt heel erg kaud is blijft hij thuis, en dan duurt een dag best lang, eigenlijk TE lang.

Op zo een te lange dag ferfeel ik me en ga steeds naar mijn mensen om te fraagen of ze iets weeten om te doen, ik bedoel dus knuffelen of kammen of snekkies eeten, maar mijn mensen zeggen dat dat niet de heele dag door kan en dat ze soms zelf efen iets moeten doen, nau ja!!, ik snap dat niet, wat moeten ze doen zonder mij?, dat kan nooit iets belangrijks zijn, dus ik find het niet noodig dat ze die dingen langer doen dan een paar mienuutjes, daarna zet ik mijn toeter weer aan voor aandagt, ja logies want ik ben toch Kever?!

Spelen

Mijn mensen hebben van alles voor me gemaakt en gekocht maar ik doe er niets mee: ik ga nooit meer op mijn meubel voor het raam zitten, ik kijk niet naar buiten naar mijn tuin fanaf de fensterbank, ik speel niet met de bal die ik rond kan duwen in een kartonnen ding, ik wil geen fillumpjes zien op de Aaipet, ik wil niet in een kartonnen doos zitten, ik find het allemaal stom.
Ik speel wel efentjes met mijn mensen Saame, ze gooien pluusjen muisjes of ik fang de feer, ik trap tegen mijn wiewspeelgoed dat ze gooien en ik hang aan de bank, maar eigenlijk wil ik gewoon naar buiten, naar mijn tuin, daar is altijd van alles te doen en ik ferfeel me er nooit.

Gelukkig is het nau een beetje minder kaud en kan ik weer buiten op mijn stoel zitten, ik heb al een rondje gemaakt langs alle stoelen in mijn tuin, ik heb getetterd naar Juultje die op het schuurtje zat, ik heb me ferstopt voor de duifen en sprong ineens te foorschijn, mijn vrouw en ik hebben gespeeld met een duifenfeer, kijk maar op de fillum, ik had het keidruk, echt waar, ik was er helemaal frolijk van geworden, de kau duurde al veels te lang, en ik hoop dat de winter nau eindelijk foorbij is!

***

Ik tetter natuurlijk weer voor vreede!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Kever heeft een mening over het boek over Bert

Ineens is het winter geworden, het was al een tijdje best kaud maar ik zat toch nog elke dag een paar keer op mijn stoel in mijn tuin, en fooral in de afond lag ik in mijn gras of bij de peertjesboom om alles in de gaaten te hauden, en natuurlijk om miin tuinvrienden Mikkie, Pokon en Juultje te zien.

Maar afgelopen week kwam ik buiten, ging op het terras zitten en dacht meteen Nee!, het was echt veel en veels te kaud, ik draaide me om, ging naar binnen, kroop in mijn mand bij de ferwarming en fiel weer in slaap.

Twalet

Ik heb het elke dag een paar keer geprobeerd in mijn tuin, en dat moet ook wel want daar is mijn twalet, ik heb wel een binnentwalet maar ik find buiten veel fijner, bofendien weet de hond naast mij daardoor dat het mijn tuin is en dat hij niet de hele tijd moet blaffen als hij mij hoort, niet dat hij zich daar al iets van aantrekt, maar op een dag misschien toch WEL.

Ik heb binnen twee heerlijk warme grote kersmusmanden, gekreegen van het mensenmeisje van Tjessi, Tjilla en Tjaiia, eentje staat onder het bed, met de vlinderdeeken van mijn Brammievlinderleeuw erbij, en de andere staat bij de ferwarming, dat is met die kau een prima plek om het boekje over Bert te leezen, en dat heb ik dus gedaan.

Leezen

En toen ik eenmaal begon met leezen bleef ik leezen, oferal waar ik was nam ik het boekje mee, kijk maar op de footoos, alleen niet naar buiten want dat mocht niet van mijn vrouw, maar ik las in mijn mand, op mijn krabkartonnen en tijdens het eeten, net zolang tot ik het uit had.

Het boekje is geschreefen door mevrouw Olliebert, of eigenlijk mevrouw Timolliebert, omdat het over Tim, Bertje en Ollie gaat, dat snapte ik al meteen want mijn vrouw noemt me soms per ongeloos Bolle, of Popje, of een andere naam van een kat die hier heeft gewoond vóór mij, ik ken ze allemaal want er hangen grote footoos aan de muur, en ik rook natuurlijk meteen toen ik hier binnen kwam dat er al katten vóór mij hadden gewoond, zoiets merk je als kat, en dat find ik ook helemaal prima, ik weet heel goed dat je sterren nooit kan fergeeten, dat doe ik ook niet, ze woonen in mijn hart.

Gefoelens

Ik kreeg heel veel gefoelens toen ik het boekje las want ik heb Bertje ook gekend, hij was zo een lieve en vriendelijke katerman, ik mocht meteen op zijn blog komen en letters maken toen ik hier kwam woonen, hij heeft me geleerd wat vriendschap is en hoe fijn dat is, maar hij wist eigenlijk alles wat er te weeten is op de hele weereld, dus ik snap heel goed dat zijn vrouw hem zo mist, want er is maar één Bert, en dat is Bert van Huiskater Bert.

In het boek leer je Bert kennen zoals hij was, en je leest dat zelfs Bert dingen moest leeren, dat had ik nooit ferwacht!, maar het mooiste van het boekje find ik dat dat je gaat begrijpen dat liefde het allerallerbelangrijkst is en dat liefde je leefen ferandert, je hart groeit ervan en het blijft zo groot, want liefde blijft altijd bestaan, liefde gaat nooit ferlooren, en dat is echt waar, dat heb ik zelf al gefoeld.

Ik geef het boek van Bertje fijf sterren!

*****

Natuurlijk tetter ik gewoon door voor vreede!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Informatie
Boek bestellen: klik hier en kijk

Kever heeft een mening over troost

De laatste weeken waren ferdrietig, er waren vrienden die een ster werden (Belle van mevrouw Ceciel, Doerak, Willem en Semmetje) en dat is altijd heel moeilijk, het blijft iets waarvan ik nooit wil dat het gebeurt, en ik weet eigenlijk wel zeker dat NIEMAND het wil, ook al kan het soms niet anders en is het voor de sterren een oplugting om geen pijn meer te hebben.

Genieten

Uiteindelijk worden we allemaal een ster, maar… nu nog niet!, gelukkig kan niemand in de toekomst kijken en weeten we niet wanneer het gebeurt, alleen dat het een keer zofer is, het heeft helemaal geen zin om daarofer te piekeren, probeer maar zo veel mogelijk te genieten nau dat kan, niet wachten tot morgen, NU meteen doen!

Weeten jullie hoe ik dat genieten doe?, door te knuffelen, knuffelen is zoooo heerlijk, dat wil ik altijd wel!, mijn mensen mogen me er voor wakker maken en dat doe ik trauwens ook bij mijn mensen, een hele nacht zonder knuffels is veel te lang voor mij, als mijn mensen slaapen krijg ik geen aandagt en foel ik me helemaal alleen op de weereld, gelukkig maar dat ik spieraal heb leeren speelen.

Oferdag zet ik mijn toeter aan voor knuffels, en ik deed dat de laatste weeken vaaker dan anders, fanwege het ferdriet, als ik aan mijn sterrenvrienden dacht kreeg ik een beetje pijn in mijn buik, het was een gefoel van leegte en gemis, en daarom wilde ik steeds dichtbij mijn mensen zijn, voor een beetje troost, en mijn mensen wilden gelukkig ook bij mij zijn.

Op een nacht ben ik met mijn hoofd, mijn foorpoten en mijn bofenlijf op mijn man zijn buik gaan liggen, ik was eerst tussen mijn mensen omhoog gekroopen, mijn vrouw lag met haar rug naar mij toe dus kroop ik tegen mijn man aan, en toen ging ik ineens een beetje bofenop hem liggen, mijn vrouw werd er wakker van omdat ik zo hard brom-brom-bromde, ze draaide zich om en sloeg haar arm om mij heen, en zo lagen we met zijn drietjes Saame te zijn.

Keitrots

Ik heb nog nooit zo dicht bij mijn mensen geslaapen (ik lig altijd bij hun foeten), maar het was fantasties, en mijn mensen waren keitrots dat ik het had gedurfd, ik denk dat ik het nog wel eens ga doen, en misschien ook wel een keer bij mijn vrouw, dat durf ik best want zij gaat elke dag met haar hoofd bij mij in mijn mand liggen, ik ga dan op mijn rug liggen zodat ze haar hoofd op mijn buik kan leggen, en zo doen we een dutje, dat is altijd supergezellig, dus ik kan toch ook met mijn hoofd op haar buik gaan liggen?

Nau wil ik ook heel graag Saame zijn met jullie, mijn vrienden, om zomaar te knuffelen en voor troost, we woonen allemaal ergens anders daarom kan dat niet altijd, maar in je hoofd of in je hart kan het wél!, dus mijn plan is dit: als jullie je ferdrietig of moeilijk of allenig foelen, doe dan net alsof je je hoofd op mijn buik legt, die is heel groot en zacht, en zo doen we een dutje, misschien kan niet iedereen tegelijk op mijn buik liggen, daar is mijn buik niet groot genoeg voor, of nau ja: het kan wél want het is net alsof, dus alles kan!, en met hoe meer vrienden we Saame zijn, hoe gezelliger, doen jullie mee?

*****

Ik tetter door voor vreede, en dat blijf ik doen!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, en je mag altijd net doen alsof je je hoofd op mijn buik legt 💖