Categorie archieven: Kever

Kever heeft een mening over zelfst-andig zijn

Toen ik net bij mijn mensen woonde was ik heel erg bang dat ze me weer weg zauden doen, of dat ze zelf weg zauden gaan en dat ik alleen achter zau blijfen, daarom liep ik ze oferal achterna zodat ik alles in de gaaten kon hauden, ik was bij alles wat ze deden, fooral bij mijn vrouw, want die had ik het eerst gezien in het asiel, en zij zat met mij op de achterbank van de outoo van mevrouw Irma toen we naar huis reeden.

Slaape

Ik lag of zat altijd bij mijn vrouw op het buro, ik had daar een eigen mandje, als ze tee ging zetten of naar het twalet ging liep ik mee, en dan liepen we weer terug naar het buro, in de afond zat ik bij mijn mensen op taafel als ze hun eeten aten, en in de nacht sliep ik onder het grote bed, want OP bed slaapen durfde ik nog niet, de eerste weeken durfde ik oferdag niet eens te slaapen, want stel je voor dat mijn mensen dan stiekum weg zauden gaan zonder dat ik het merkte?!, of dat ik iets faut deed waardoor ze me niet lief meer zauden finden, oooo dat zau erg zijn!

Dat kon ik natuurlijk niet folhauden, en dat deed ik dus ook niet, maar het was tot een paar weeken geleden wél zo dat ik nooit zomaar in mijn upje ging slaapen in de slaapkamer, ik tetterde altijd of mijn mensen mee gingen en me eerst wilden knuffelen en me lekker in wilden stoppen met deekentjes, zo wist ik tenminste dat het goed was dat ik ging slaapen.
Als mijn mensen weg waren geweest en weer thuis kwamen liep ik altijd meteen naar ze toe, om te laaten zien dat ik er nog ben, want je weet maar nooit: misschien waren ze dat fergeeten in de tijd dat ze weg waren, dat kan best en dan had ik een probleem.

Mand

Maar een paar weeken geleden gebeurde het een keer dat mijn man froeg Waar is Kever? en dat hij zag dat ik zomaar zelf in mijn mand was gekroopen en zachtjes lag te snurken!, dat van dat snurken geloof ik niet hoor, folgens mij doe ik dat nooit, maar de rest is waar: ik was gewoon in mijn eentje gaan slaapen.
Een andere keer kwamen mijn mensen thuis na een paar uur weg te zijn geweest en kwam ik niet kijken, ik lag in mijn mand onder het bed en ik sliep, en ik BLEEF slaapen, wel twee uur lang, mijn man is een paar keer komen kijken of ik nog aademde, zo bang was hij dat er iets met me was, omdat ik bleef slaapen!

Fertrauwen

Maar er was niets engs aan de hand, er was juist iets goeds gebeurd: ik heb het fertrauwen gekreegen dat mijn mensen altijd weer terug komen, dat ze me nooit achter laaten, dat ze van me hauden en dat ik feilig ben, en daardoor kon ik zo lekker blijfen knorren.
Mijn mensen zijn helemaal trots op me, ik kreeg heel veel kompliementjes dat ik zo zelfst-andig ben geworden en dat ik zoveel durf, en dat ik zelf kies wat ik ga doen, ze finden me een katerjongen met een eigen leefen, een grote folwassen katerjongen, en mijn vrouw zei Ga je nau binnenkort op kamers woonen?, maar dat was een grapje, gelukkig maar want ik blijf liefer gewoon thuis woonen.

****

Als kat weet ik heel goed dat het over een paar daagen kersmus is, en dat dat een feest is, maar ook dat niet iedereen dat zo foelt, sommige mensen en katten zijn allenig of hebben ferdriet, dat is moeilijk, ik hoop maar dat jullie weeten dat we allemaal Saame zijn hier op de blog, en dat ik aan jullie denk en jullie heel veel zachte kersmus-knuffels stuur, ik zau best iedereen ECHT kopjes will geefen maar dat kan niet, en als ik eerlijk ben zau ik dat ook niet durfen, daarom stuur ik jullie mijn knuffels zo, fia de blog, ik hoop heel erg dat jullie ze foelen!

En ik tetter ekstrahard voor vreede!!

Kever heeft een mening over twee bange jongetjes

Op een dag forige week liep ik mijn tuin in, het was niet zo heel kaud dus ik was van plan om oferal te snuffen en dan lekker op mijn stoel te gaan zitten, daar had ik echt zin in, maar wat ik toen zag in mijn tuin… 🙀… ik schrok me de tandjes en wist niet hoe snel ik naar binnen moest komen, ik knalde door mijn luikje heen en ferstopte me onder het bed, zo fer mogelijk naar achteren.

Aalert

Mijn vrouw probeerde me te aaien maar dat wilde ik niet want ik moest aalert zijn, ik had dus geen tijd voor knuffels en ik durfde ook niet onder het bed fandaan te komen, mijn vrouw keek door het raam naar de tuin, daar was niks te zien en er waren ook geen harde geluiden, ze snapte er niets van, maar net foordat ze zich omdraaide zag ze ineens een klein roodwit katje op hooge pootjes rondlopen, ze kon zien dat het een katertje was, hij snuffelde oferal en klom toen over mijn gaaas, zo mijn tuin weer uit.

Ik zat nog steeds ferstopt en ik durfde pas na een hele tijd te foorschijn te komen, en het duurde nog langer foordat ik met mijn mensen naar buiten durfde, ik liep foorzichtig door mijn tuin toen ineens iemand keihard ging blaazen… het was het jongetje, hij stond bij de buren en gilde en blies, zooo heee ik rende meteen weer naar binnen!!

Laater ging ik nog een keer naar buiten, eerst ging het jongetje weer gillen en roepen en grommen, hij bleef blaazen totdat hij merkte dat ik niets deed, en Juultje ook niet, tegen haar had hij ook gegild en geblaazen, maar zij maakte zich klein en liet zo zien dat ze ongefaarlijk was.

Het katerjongetje ging liggen op mijn schuurtje, Juultje lag een stukje ferderop en ik lag in mijn tuin, en het was een tijdje stil, totdat er een andere kat langs kwam en het gegil weer begon, ik fond het allemaal veels te moeilijk en ging naar binnen, ik was helemaal van mijn slag.

Nerfeus

Het katertje rende de hele dag over de schuren en door tuinen, hij riep steeds heel hard en klaaglijk, mijn mensen waren er nerfeus van, ze dachten dat hij nieuw was in de tuinen, en hoe moest dat nau ferder met die gilkip en mij?, ze zagen ook dat het ventje heeeeeel erg bang was, hij stond te trillen van angst, daarom begon hij ook steeds te blaazen naar iedere andere kat, maar pas in de afond toen een buurvrouw zei dat het leek alsof hij zijn huis zocht, begrepen mijn mensen het ineens: het jongetje was de weg kwijt!

Mijn vrouw heeft de Dierenambulans gebeld, het ferhaal ferteld en de mensen van de ambulans froegen of mijn mensen hem konden fangen, dan zauden ze hem op kwamen halen.

Met mijn grote reismand gingen mijn mensen de tuin in, in het donker, het katertje lag op mijn schuurtje en was eindelijk weer rustig, mijn vrouw zette mijn reismand op het dak, en raad eens?, het katertje liep er zó in en ging liggen, hij foelde zich eindelijk weer feilig!!

De mensen van de ambulans zagen dat hij wél een sjippie in zijn nek had, maar dat daar geen naam of teelefoon bijstond, dus hij ging mee naar het asiel, en het jongetje, mijn mensen en ik waren blij dat hij niet meer buiten hoefde te gillen om hulp.

Sieprus

In het asiel is hij na twee daagen al weer opgehaald, door zijn eigen mensen, en weet je wat zo biesonder is? hij woont bij mij om de hoek!, het jongetje komt uit Sieprus, hij woont pas een paar weekjes hier en was stiekum uit het raam geklommen, nu moet hij eerst een tijd binnen blijfen en geopereerd worden, daarna mag hij pas weer naar buiten.

Dan ga ik hem vast wel weer zien, dat is misschien efentjes wennen, maar als we allebei bang zijn van elkaar, omdat we ferleegen en gefoelige jongens zijn, is er toch eigenlijk geen reeden om bang te zijn?, misschien kunnen we wel vrienden worden, als twee bange jongens Saame, ik denk wel dat dat kan.

***

Ik tetter nog steeds voor vreede en ik geef het nooit op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Kever heeft een mening over drie in plaats van fier

Nau het winter is ben ik niet zo vaak in mijn tuin, maar elke dag ga ik wel een paar keeren naar mijn gaaas aan de eene kant en ik snuf en ik kijk, vaak ga ik liggen en ik wacht, maar altijd wacht ik voor niets, dus ga ik maar weer naar binnen, want om helemaal alleen in de kau te zijn is niks aan, en ook al zit Juultje meestal wel op het dak van het schuurtje – dat is toch anders.

Mikkie

Mijn vrouw zei dat ik nau maar eens moet schrijfen wat er aan aan de hand is, want ik zeg in mijn letters wel altijd dat Mikkie, Juultje en Pokon langs komen, maar dat is niet helemaal waar, van Pokon en Juultje wél, maar Mikkie komt niet meer langs, en hoe dat komt ga ik nau uitleggen.

Op een zondag ongefeer zes weeken geleeden zag mijn vrouw Mikkie en Juultje op het dak van het schuurtje en ze zag meteen dat er iets mis was met de achterpoot van Mikkie: hij kon er niet op staan en zijn poot hing er maar een beetje bij, ze waarschuuwde mijn man en die haalde een reismand, maar toen ze buiten kwaamen was Mikkie al weer weg.

Mijn mensen belden de mensen van Mikkie om het te fertellen, en ze zauden afwachten of Mikkie thuis kwam, maar de folgende ochtend was hij er nog steeds niet, mijn mensen zijn vast gaan zoeken, en na een uur hadden ze Mikkie gefonden, hij kon bijna niet meer loopen maar het was toch heel moeilijk om hem te fangen, hij was heel erg bang en had veel pijn, met veel geduld is het gelukt, en hebben mijn mensen Mikkie naar zijn eigen huis gebracht.

Mikkie en Juultje met papa Bolle, in mijn tuin (toen ik nog niet hier woonde).

De mensen van Mikkie fertelden dat de dokter zei dat Mikkie zijn pootje op twee plaatsen had gebrooken, eerst kreeg hij drie weeken gips en mocht hij niet veel beweegen, maar dat was niet goed gegaan, zijn botjes waaren niet geneesen, en toen was de eenige mogelijkheid dat zijn beentje er af ging… maar zau zijn rug nog goed genoeg zijn om op drie pootjes te loopen?, gelukkig was dat zo, en nau heeft Mikkie dus drie pootjes, net als Zooka van Zooka en Binti!, ik weet van Zooka dat het wennen is maar dat je met drie pootjes prima kat kan zijn, en dat is bij Mikkie ook zo.

Mikkie loopt in zijn eigen huis al rond en foelt zich goed, maar hij mag nog niet naar buiten, en het is niet zeker of hij dat ooit nog kan, en al helemaaaaaaal niet of hij dan nog bij mij op het schuurtje kan komen, dat is fer loopen en over schuttingen klimmen en springen, dat is misschien wel TE fer op drie pootjes, en ook te gefaarlijk, want er zijn veel katten op die roete die best een beetje van fechten hauden, en hoe moet Mikkie dat doen met drie pootjes?!

Wachten

Het is dus allemaal afwachten, en dat is moeilijk, het moeilijkste natuurlijk voor Mikkie zelf, maar als zijn vriend find ik het ook spannend: komt mijn Mikkie nog terug?, ik moet heel eerlijk zeggen dat het me wel eens tefeel werd dat Mikkie elke dag in de tuin van de buuren was en bij mijn gaaas kwam kijken, soms gaf ik Mikkie wel eens een tik door mijn gaaas heen, maar nau mis ik hem, zonder Mikkie foelt mijn tuin veel leeger, ook al zat hij niet in mijn tuin maar die van de buuren, ik was alle jaaren in mijn tuin nooit alleen, en nau foelt het anders, zo zonder hem, het foelt leeg, en elke keer als ik kijk en ik hem niet zie doet mijn hart een beetje pijn, want ik fond Saame veel gezelliger.

****
Ik tetter nog steeds keihard voor vreede en daar blij ik mee door gaan!
En ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist.

Japie: ratjetoe

De titel boven mijn furhaal zou kunnen vermoeden dat ik het over Grote Bruine Knoeperds ga hebben. Was het maar zo’n feest! Ik zou zo’n beest best als toetje willen (ratje – toe). Helaas gaat het niet over die hele grote muizen. Die zijn al maanden uitverkocht bij Muisbezorgd. In de wijde omtrek is er niet één meer te bekennen. Het zou zomaar kunnen dat ze allemaal bij KeverT in de tuin wonen en daar een winterslaap houden. Genoeg over de GBK’s, daar wil ik niks over miauwen. Deze keer heb ik het over van alles en nog wat. Kleine purrichtjes die ik anders op Beestboek zou zetten. Daar blijven we nog een tijdje stil, dus vertel ik hier hoe het bij mij thuis gaat.

Furmilie

Met mijn furmilie gaat het boven verwachting. Het magere lijf van tante Cato reageert goed op druppeltjes van aardige planten die haar weerstand verhogen. Het ziet eruit als water, het ruikt naar water en het smaakt naar water. Daarom gaat het moeiteloos door haar dagelijkse portie vloeibare snackjes. Het enige bakje waarvan ik nooit de kans krijg om het af te wassen. Haar hartje is nog wel furdrietig om Oom Willem. Ze zou maar wat graag Saame met hem onder een dekentje liggen. Omdat dat niet meer kan, zit ze ieder donker in de vensterbank van de slaapkamer en zwaait naar hem tot haar staart moe is. Het goeie meows is dat de gekke beestjes die haar eerder zo ziek maakten zich gedeisd houden, waardoor haar jas minder slobbert. De kapper heeft haar mottige piekende winterjas omgetoverd in een zachte wollen broek. Het is even wennen deze meowe mode. Tante Cato overlegt met de katarazzi welke foto van de catwalk ze mogen gebruiken.
Bij mijn broer knettert het al een tijd niet meer onder zijn staart. De buik van Foppe is zo rustig dat hij een pilletje minder mag. Hoe simpel zoiets lijkt, het is een reuzenmijlpaal. Vooral voor ons mens die daardoor zomaar meer bewegingsvrijheid krijgt. Nu duimen dat hij dit vast kan houden.

Cijfers

Iedere week gaan we op een apparaat dat getallen laat zien. Bij mijn tante begint het getal al een paar weken met een drie in plaats van een twee en dat was reden voor een feestje. Toen mijn eerste cijfer van een vijf naar zes sprong, was ons mens minder enthousiast. Dat vind ik meten met twee maten. Wat het extra leuk maakt (vind ik) is dat het getal van tante Cato pas purcies de helft is van mijn getal. En Foppe weegt exact datgene dat ik woog voordat ik een bolletjes winters pretvet ben gaan heten. Mo zegt dat ik daar best iets minder trots op mag zijn. Inmiddels ben je geen bolletje meer, Japie, voegt ze er aan, maar een BOL.
Al dat gegoochel met cijfers is een beetje onzin, maar wel goed voor mijn wiskundeknobbel die me weer van pas komt bij Muisbezorgd. Ik trek me er geen lor van aan. Als Mo het apparaat neerzet, ga ik er uit mezelf braaf op zitten. Steevast krijg ik een catpliment dat ik zo netjes stil zit. Daarna gaan we een rondje rennen met een onwijs gaaf nieuw speeltje. Het is een felgele kronkelende worm aan een extra dik touw. Alleen maar omdat ik de gewone draadjes aan hengels in een oogwenk doorknaag met mijn vlijmscherpe hoektanden. Tja, die zijn nou eenmaal nodig voor mijn handeltje in piepbeesten.

Pyjamaparty

Om even over piepbeesten te miauwen; het muishouden op de vliering is onder controle. Na de schreeuw van tante Cato zoals te lezen in mijn vorige furhaal hebben die kleine rakkers zich razendsnel uit hun piepkleine pootjes gemaakt. Het kan ook zijn dat ze zo enorm zijn geschrokken van het idee dat al mijn furrienden komen voor een pyjamaparty. Hoe dan ook ze zijn in geen velden of vliering te bekennen. Het is fijn te weten dat iedereen paraat staat als het muis aan de man is. Overigens schijnt de vlieringsnuiter nog een keer langs te komen om zelfs de piepkleinste gaatjes dicht te komen maken. Dan kunnen we dat feestje hierboven wel op onze buik schrijven.
Ik heb wel een ideetje. Zal ik KeverT vragen of we een pyjamaparty in zijn tuin mogen houden? Dan slaan we twee vliegen in één klap. Een kat- en muisspel is hartstikke goed tegen zijn ferfeeling en je krijgt het er vanzelf warm van. Dan is buiten weer leuk, ook al is het winter. Ik ga hem gauw een kattenbelletje sturen. Jullie komen dan toch ook, als het mag?!

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over ferfeeling

Het was een tijdje zo kaud dat ik bijna niet in mijn tuin kwam, als ik naar buiten ging snufte ik aan de lucht en foelde meteen aan mijn ooren dat het kaud was, dus draaide ik me om en ging weer naar binnen, wat moest ik buiten ook doen?, Mikkie en Juultje waren er niet, zelfs voor Pokon was het te kaud, ik zag geen vogels, er was helemaal niets, alleen maar kau.

Buiten en binnen

Forige winters ging ik altijd naar buiten en liep ik door de witte flokken, maar ja toen was ik jonger en wist ik nog niet beeter, nu ben ik een seeniejor katerman en find ik warm veel fijner dan kaud, die witte flokken zijn leuk om te zien maar als je er doorheen moet loopen krijg je me toch een partij kaude foeten… daar begin ik niet meer aan, en als het gefrooren heeft kan ik niet eens fatsoenlijk een gat graafen om een plasje te doen.

Daarom ben ik een paar keer binnen op mijn bak geweest, dat is veel makkelijker, alleen voor plasjes hoor, poepsen doe ik altijd buiten, dat hoort nau eenmaal zo find ik, en ik laat alles gewoon liggen als het kaud is, dat ingraafen komt wel weer een andere keer.

In mijn huis slaap ik lekker veel, ik eet mijn brokjes, ik word gekamd en ik knuffel met mijn mensen, maar daarna is er nog een heel stuk van de dag en de afond over, soms komt Pokon efentjes binnen en ferstopt hij zich en ga ik hem zoeken, maar als het echt heel erg kaud is blijft hij thuis, en dan duurt een dag best lang, eigenlijk TE lang.

Op zo een te lange dag ferfeel ik me en ga steeds naar mijn mensen om te fraagen of ze iets weeten om te doen, ik bedoel dus knuffelen of kammen of snekkies eeten, maar mijn mensen zeggen dat dat niet de heele dag door kan en dat ze soms zelf efen iets moeten doen, nau ja!!, ik snap dat niet, wat moeten ze doen zonder mij?, dat kan nooit iets belangrijks zijn, dus ik find het niet noodig dat ze die dingen langer doen dan een paar mienuutjes, daarna zet ik mijn toeter weer aan voor aandagt, ja logies want ik ben toch Kever?!

Spelen

Mijn mensen hebben van alles voor me gemaakt en gekocht maar ik doe er niets mee: ik ga nooit meer op mijn meubel voor het raam zitten, ik kijk niet naar buiten naar mijn tuin fanaf de fensterbank, ik speel niet met de bal die ik rond kan duwen in een kartonnen ding, ik wil geen fillumpjes zien op de Aaipet, ik wil niet in een kartonnen doos zitten, ik find het allemaal stom.
Ik speel wel efentjes met mijn mensen Saame, ze gooien pluusjen muisjes of ik fang de feer, ik trap tegen mijn wiewspeelgoed dat ze gooien en ik hang aan de bank, maar eigenlijk wil ik gewoon naar buiten, naar mijn tuin, daar is altijd van alles te doen en ik ferfeel me er nooit.

Gelukkig is het nau een beetje minder kaud en kan ik weer buiten op mijn stoel zitten, ik heb al een rondje gemaakt langs alle stoelen in mijn tuin, ik heb getetterd naar Juultje die op het schuurtje zat, ik heb me ferstopt voor de duifen en sprong ineens te foorschijn, mijn vrouw en ik hebben gespeeld met een duifenfeer, kijk maar op de fillum, ik had het keidruk, echt waar, ik was er helemaal frolijk van geworden, de kau duurde al veels te lang, en ik hoop dat de winter nau eindelijk foorbij is!

***

Ik tetter natuurlijk weer voor vreede!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.