Zomaar ineens heeft de lente zich een beetje ferstopt, ze zit ferstopt achter de wolken, of duuwen de wolken de lente naar achteren?, dat zau niet netjes zijn find ik, ik duuw zelf nooit want dat hoort niet, Pokon duuwt mij weleens en dan ga ik gewoon opzij, ook al zeggen mijn mensen dat ik best wel een keertje terug mag duuwen, maar zo ben ik nau eenmaal niet.
Knuffels
Soms was de lente efentjes in mijn tuin: er was zon en de lucht foelde warm aan, maar net als ik dan op mijn stoel wilde gaan zitten kwam er reegen, en van reegen hau ik niet, daarom ben ik veel binnen in mijn huis geweest, dat was een paar daagen heel fijn, want ik had een beetje een tekort aan knuffels doordat ik steeds in mijn tuin was, en dat heb ik nau weer ingehaald.
Maar omdat ik gewend was aan mijn tuin foelde mijn huis ineens veel kleiner, gek is dat, het foelde een beetje saai, en daarom heb ik zelf afontuuren voor binnen bedacht.
Ik had toch ferteld dat ik niet naar buiten wil kijken?, dat is omdat ik aan de ene kant van ons huis mijn tuin zie, en die ken ik, en aan de andere kant zie ik de straat, met mensen en kinderen en outoos en dat find ik zooo eng, dus daar kijk ik niet meer, het is te groot voor mij, ik snap het niet en daar word ik bang van.
Maar forige week ging ik ineens op een ding zitten dat voor het raam staat, dat heeft mijn vrouw daar neergezet voor als ik misschien TOCH naar buiten wil kijken, en ik foelde dat ik het nu durfde, ik zat op dat ding dat mijn mensen een poef noemen en ik keek naar de straat, en ook steeds naar mijn vrouw want zij was er bij, ze zei dat ik zo een grote jongen was en dat ik heel dapper was, ze kwam naast me zitten en ik durfde zelfs te kijken naar iemand die foorbij ons raam liep, maar toen er WEER iemand foorbij liep werd het me tefeel en sprong ik op de grond.
Naar de gang
Mijn tweede afontuur was dat ik langs mijn man heen glipte om de gang op te gaan, de grote gang waar iedereen die hier woont binnen komt, ik heb oferal gesnufsnuft en gekeeken, ik krabte aan de mat die voor de deur ligt zodat iedereen weet Hier woont Kever!, ik heb aan de fiets van de buurman kopjes gegeefen en ik wilde eigenlijk ook de 
trap naar boofen op, maar dat mocht niet van mijn man, mijn mensen gafen me heel veel kompliementen, ze zeiden dat ik een tijger was die alles durft, en zo foelde ik me ook, ik was best trots op mezelf.
Maar toen ik van mijn mensen na een paar daagen WEER de gang op mocht wilde ik dat niet, ik was nog aan het bijkoomen van mijn forige afontuur, dat was foorlopig genoeg, ik moest ook alles goed ferwerken, zo een afontuur kost best veel eenersjie, ik moet alle nieuwe erfaaringen een plek in mijn hoofd geefen en dat kost tijd, voor een nieuw afontuur was het nog te froeg, mijn weereld moet zonder duuwen wel in mijn hoofd blijfen passen, want ik hau nau eenmaal niet van duuwen.
***
Ik tetter KEIHARD voor vreede, wat zijn mensen nau allemaal aan het doen?!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Zooo heee wat is de lente fantasties, elke dag heb ik zon en is de lugt heerlijk zacht, ik lig languit op mijn terras om zoveel mogelijk warmte en licht te apsorbeeren en ik rieleks voor wel duizend proosent, ferder lig ik veel op mijn stoelen en ik krab er elke dag wel tien keeren aan, ik heb al stukken van dat spul los gemaakt, het heet riet zegt mijn vrouw, en dat kan best, het ligt zo fijn en het krabt bijna nog beeter.
niet snel op, ik krab aan de maatras, ik tetter of ik klim op het bed en ga flakbij mijn mensen zachtjes piepen, heel lief, alsof ik een klein beebiekitten ben dat helemaal alleen op de weereld is, mijn mensen doen dan een tijdje of ze niets merken, maar ik weet dat ze wakker zijn dus ik ga door, net zolang tot ik mijn mensen dingen hoor zeggen als Het is zinloos, hij geeft toch niet op, en ik weet dat ze efentjes met mij op gaan staan.
Nok aut
Ook al is het soms nog best kaud, (en heb ik zelfs weer witte flokken gehad!), toch foel ik dat de lente in de buurt is, ik ruik het in de lucht, het is een frisse geur van groen en jong en bloempjes, alle dieren ruiken het en weeten: het is zofer, de lente komt er aan!
Toen ik hier kwam woonen wist ik dat allemaal nog niet, ik wist helemaal niets van planten en bloemen af, maar hier in mijn tuin heb ik alles geleerd, Bolle heeft me geholpen want ik kon oferal nog ruiken dat hij er had geloopen en daardoor wist ik waar ik moest zijn, hij had in alle stammen van de struiken gekrabd en met zijn naagels geschreefen wat ik moest doen om zijn landgoed bij te hauden, en zo gaf Bolle zijn tuin aan mij door.
Ik heb nieuwe kennis opgedaan die eigenlijk heel aud is: het is de kennis van de natuur, en die kan je alleen leeren als je goed oplet en geduld hebt, als je foorzichtig bent en goed voor je tuin zorgt, dus dat doe ik allemaal.
De laatste weeken had mijn mensen me niet echt gekamd, alleen maar geborsteld, en toen mijn vrouw me een paar daagen geleeden weer eens met mijn spesjale kam kamde kwamen er wel een miljoen haaren van me af, ze merkte dat er ook al wat klitten in mijn fagt zaaten, daarom zei ze Geef je been eens, Keef en pakte alfast mijn voet, ik stak meteen mijn been uit en legde het in haar hand, zodat ze me goed kon kammen, daarna draaide ze me om en stak ik mijn andere been uit, het deed een beetje pijn en ik moest me goed fasthauden aan mijn krabkarton om tegendruk te geefen, ik piepte een keertje dat het echt niet fijn was, maar ik bleef netjes liggen.
Boos