Eigenlijk hoef ik het niet eens te schrijfen omdat iedereen het wel heeft gemerkt, maar zooo heee wat was het troopies ineens!, ik smolt weg in mijn tuin en in mijn huis, zo troopies was het, en ik fond het fantasties, van mij mag het wel altijd zo blijfen, het kan mij niet troopies genoeg zijn.
Buiten
De eerste keer dat ik buiten in mijn tuin was tijdens troopies weer (dat is al jaaaaaren geleeden hoor!) waren mijn mensen nerfeus, ze wisten niet hoe ik dat zau finden en of ik er wel goed tegen zau kunnen, omdat ik een hele dikke fagt heb en mijn lijf best rond is van postuur waren mijn mensen bang dat ik het veels te warm zau krijgen, of misschien wel ziek zau worden van het troopies.
Maar ik snapte meteen dat ik niet in de felle zon moest gaan liggen, ik kroop onder de planten en lag op de koele aarde, ik dronk veel meer waater dan ik anders doe, ik deed rustig aan, Net als altijd roept mijn vrouw, nau ja!!, en ik wachtte tot de zon weg was foordat ik op mijn stoelen en in mijn gras ging liggen, het was net alsof ik het altijd al zo had gedaan.
Maar het belangrijkste was dat ik het heeeeerlijk fond, en nog steeds find, ik HAU van troopies, ik foel me zo fijn als het warm is, ik ben de hele dag in mijn tuin en apsorbeer zoveel mogelijk zonnestraalen, net zolang tot ik helemaal warm en zacht en slap ben geworden, een echte gekookte Keverettie Spaagettie-sliert, een sliert die heel dringend knuffels noodig heeft.
Aaipet
Dat is meestal in de afond, want oferdag is mijn vrouw ook in mijn tuin, met de Aaipet, en kom ik steeds naar haar toe en krijg ik een aai, of soms een paar brokjes, maar kwa knuffels is dat toch te weinig, dus in de afond zet ik mijn toeter aan en ga naar binnen, en dan komt het ECHTE knuffelen, dus dat mijn mensen naast me op de grond liggen en liefe dingen zeggen en kusjes geefen en me kammen en aaien.
Tijdens dat knuffelen merkte mijn vrouw iets aan me, ze zei het tegen mijn man en hij dacht van niet, maar mijn vrouw wist het zeker, ik bemoeide me er niet mee want ik snapte niet presies waar het over ging, maar ineens stond het witte ding in de keuken, met lekkere brokjes er op, en die lust ik wel, dus ik ging er snel naar toe.
Mijn vrouw tilde me op en zette me bofenop het witte ding, en mijn mensen riepen allebei dat het niet te geloofen was, mijn man zei “Is er niet iets met hem aan de hand?, waarop mijn vrouw antwoordde dat het kwam doordat ik zo weinig at met het warme weer, en dat ze erg streng was geweest.
Ik at mijn lekkere brokjes, het waren er maar twee, en klom weer van dat witte ding af, en kreeg heeeeeel veel kompliementjes van mijn mensen, ik snapte niet presies waarom, maar ik kreeg nóg twee lekkere brokjes, dus ik was helemaal blij en ik ging snel weer naar mijn troopiese tuin toe.
***
Ik tetter heeeeeel hard voor vreede, zo hard als ik kan!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, fandaag fooral mevrouw Kim.
Nawoord van mevrouw Kever:
Kever is sinds februari maar liefst 7 ons afgevallen.
We zijn heel trots op hem, en ook een beetje op onszelf 😉
Een heleboel daagen leek het wel herfst en ik was een beetje mopperig was geworden van al die reegen en keiharde wind, maar nu is mijn lente eindelijk weer terug, en niet zomaar een beetje, maar met folle kragt!
daarop was het bijna de hele tijd droog, ik waaide nog wel uit mijn haaren maar het was al iets minder erg, de dag daarna was het een klein beetje warmig, en het freemde was dat het steeds warmer aan foelde, laat op de afond was de lucht zo zacht dat ik een hele tijd buiten in het gras lag, in het donker, en Juultje was nog op het dak van het schuurtje.
Hoe kan zoiets?, en waarom gebeurt zoiets?, ik snapte er niks van, mijn vrouw zei dat het soms zo gaat, dat niemand weet wanneer het gebeurt, en dat dat maar beeter is, want als je van teforen weet wanneer je een ster wordt kan je niet meer gelukkig zijn, ze zei ook dat je zuinig moet zijn op je vrienden, omdat je dus nooit weet wanneer ze er ineens niet meer zijn, en dat we moeten probeeren te genieten zolang dat kan, met onze vrienden in gedagten.
Buiten speel ik het liefste in mijn upje, dat is omdat ik zelf presies weet hoe alles hoort te gaan, het luistert allemaal heel nouw en als mijn mensen zich er mee bemoeien raak ik in de war, mijn spel gaat zo: ik krab eerst aan mijn eene stoel en klim dan naar de andere, daar krab ik ook aan, daarna spring ik op de grond en ren naar mijn gras dat flakbij is, daar ren ik rondjes en als laatste laat ik me fallen en schop tegen het gras en krab er aan zodat de aarde in het rond fliegt, het is een keigaaf spel en ik speel het al zolang ik in mijn tuin kom, het ferfeelt nooit.
Binnen speelde ik soms daagenlang niet, maar nu speel ik elke dag, wel drie of fier of fijf keeren op een dag!, één spel is dat ik aan de bank ga hangen met mijn naagels, ik slaa mijn naagels zo hoog als ik kan in de stof, ik weet dat mijn mensen gaan zeggen Kee-ee-eef…, dus ik sta al klaar om weg te rennen, ik ben echt raazend snel, mijn mensen gooien muisjes door de lucht en die fang ik, ik ren door het hele huis.
Het komt allemaal door die nieuwe bank en de nieuwe floerbedekking, die krabben zooo fijn dat ik heel veel inspieraatsie krijg om te speelen, ik heb al flokken uit de floerbedekking getrokken, dat was bij de forige veel moeilijker, je zag het bijna niet maar bij deze wel, dat is natuurlijk veel leuker, de nieuwe bank krabt als de beste, en weeten jullie wat zo grappig is?, als ik aan de bank krab of aan de floerbedekking staan mijn mensen meteen klaar om met mij te speelen, en als dat niet zo is krab ik gewoon nog een keer, RITS RATS en ja hoor – het werkt altijd.
Er staat voor mij altijd een bakje brokjes, niet dat ik die eet want het zijn geen lekkere brokjes, maar stel dat ik bijna flouw fal van de honger dan zau ik ze kunnen eeten, in een noodgefal dus, forige week dinsdag stonden die fiese brokjes niet waar ze altijd staan, en mijn mensen kwamen niet, hoe hard of zacht of zielig ik ook toeterde, ze deeden net alsof ze sliepen, ik probeerde ook nog een beetje te slaapen maar dat is moeilijk als je keiveel honger hebt.
Toen mijn mensen eindelijk opstonden zei mijn vrouw Ga maar in je tuin kijken Keef!, dus dat deed ik, ook al zag ik niets biesonders, na een tijdje kwam mijn vrouw naar me toe, we liepen Saame naar de tuindeur en ik wist dat ze me eeten zau geefen, ineens tilde ze me op, dat hoeft voor mij niet zo maar ik find het ook niet erg, pas toen ze met mij in haar armen ging loopen en ik in de gang die stomme bus zag staan begon ik te friemelen en tegen te stribbelen, maar het was al te laat: ik zat in de bus.
was stilletjes en ik at niet veel, ik was in mijn tuin maar ik rende niet en ik speelde niet, ik was aan het ferwerken, ik kreeg ekstraveel knuffels en aandagt, ik sliep veel in mijn mand onder het bed, meer dan anders, ik speelde niet eens spieraal in de nacht, zo moe was ik van mijn afontuur, pas na twee daagen deed mijn toeter het weer, ik was weer gewoon Kever en mijn moeilijke gefoelens waren geparkeerd, net als die bus.
Van mezelf ben ik niet heel druk, ik ben meer een fieseloofies ingestelde katerman die nadenkt over het leefen, de weereld en hoe ik meer eeten kan krijgen, dat laatste is belangrijk omdat ik elke dag minder krijg dan ik zau willen en veel minder dan ik noodig heb, mijn vrouw zegt dat dat niet waar is, folgens haar zau ik dan niet te dik zijn, maar wie is er hier nau te dik?!, ik niet in ieder gefal!
bang dat ik dan stiekum terug werd gebracht naar het aasiel, en toch was ik na twee weeken een kieloo ronder geworden, mijn mensen snapten er niks van, en ik ook niet want ik dacht er niet eens over na, ik wilde alleen maar eeten en aandagt, en als ik dan aandagt kreeg moest ik bijten of krabben.
Niet netjes