Zooo heee, wat was het warm, het was gewoon troopies, ik lag de hele dag maar een beetje te soeselen, zo languit mogelijk, dan kon ik nog een beetje koelte foelen op mijn lijf, (maar ik lette er wel op dat ik netjes lag, Milamuisje!), een paar keer lag ik zelfs ondersteboofen, of boofenste-onder, dat is maar net hoe je het wilt noemen, en doordat ik zo lag zag ik niet alleen mijn tuin ineens helemaal anders, maar ook de binnenkant van mijn hoofd.

Biesonder

Daar moest ik over nadenken, mijn hersens stonden op hun kop, ik dacht dat ik alles wat in mijn hoofd zit wel kende, en nu leek het wel alsof ik allemaal nieuwe dingen zag, alleen waren ze niet echt nieuw maar stonden ze nu op een andere plek of zag ik ze van een andere kant, alles wat ik weet en zie en foel en denk was een beetje omgefallen, en alles wat ik in mijn tuin zag leek freemd en biesonder terwijl ik het al wel een miljoen keer heb gezien, maar nau ik ondersteboofen lag moest ik weer echt kijken, het PUNT waar ik vandaan keek was ineens helemaal nieuw.

Zelffertrauwen

Ik weet altijd heel goed wie ik ben: ik ben Kever!!, en als Kever kijk ik naar de weereld, eigenlijk denk ik van teforen al dat ik weet wat ik ga zien, en dat is jammer, want zo kijk ik niet meer ECHT naar wat er te zien is, mijn vrouw zei tegen me dat zij dat ook heeft, en mijn man ook, bijna iedereen, je kijkt met je eigen ideejen in je hoofd, en zo zie je vaak wat je wilt zien.
Mijn vrouw fertelde me dat mijn mensen dat hadden toen ik naar de dokter moest voor mijn tanden, en toen er hier nieuwe floerbedekking kwam, ze dachten dat ik heel bang zau zijn, dat ik me zau gaan ferstoppen en dat dat een tijd zau duren, maar ik deed heel anders: ik was keidapper en fertrauwde op mijn mensen, ik fond het allemaal wel heel spannend en moeilijk, maar ik kroop dicht tegen mijn mensen aan en wist dat ik feilig was.

Ik heb dus zelffertrauwen geleerd, dat is een nieuw standPUNT om naar naar de weereld te kijken, en mijn mensen hebben geleerd dat ik heel veel kan als ze maar bij me zijn en me helpen, we zagen elkaar ineens met frisse oogen, dat is heel biesonder, het is alsof je elkaar efentjes opnieuw leert kennen!

Het leefen

Zelf kijk ik nau anders naar Pokon, in het begin fond ik hem veels te druk en dacht ik dat hij wilde fechten, maar ik heb gemerkt dat hij heel lief is en dat als hij mij een kleine tik geeft het beteekent dat hij wil speelen, wanneer hij nau in mijn tuin komt laat ik hem gewoon zijn gang gaan en dan gaat hij na een tijdje vanzelf weer weg, en weeten jullie wat ook heel leuk is?, ik speel soms met Mikkie, door mijn gaaas heen, we tikken onze pooten steeds tegen elkaar, ik find het een keigaaf spel!
Ik ga foortaan vaker ondersteboofen liggen, zodat ik niet alleen vanaf mijn eigen standPUNT maar ook vanaf dat van iemand anders naar het leefen kan kijken, en ik raad iedereen aan om het ook eens te doen, je hoeft er niet voor in een tuin te zijn, het kan oferal, het is misschien efentjes een beetje moeilijk maar het is fooral leuk, want je gaat op afontuur in je eigen hoofd!

***

Ik stuur iedereen die iemand mist hele zachte kopjes, en ik blijf ook ondersteboofen tetteren voor vreede!

Als eerste wil ik mijn vrienden en vriendinnen bedanken voor hun fantasties lieve woorden van forige week, ik bewaar ze allemaal in mijn hart, en als ik ooit een keer ferdrietig ben denk ik aan jullie woorden en foel ik me meteen weer frolijk!

Zomer

De laatste tijd ben ik de hele tijd blij, dat is fanwege de zomer, folgende week wordt het zelfs troopies hoorde ik, nau, ik ben er klaar voor!, ik kan heel goed tegen de warmte, mijn mensen waren daar in het begin ferbaasd over, omdat ik zwarte haaren heb en best een beetje rond van form ben, maar ik find troopies heerlijk, fooral in de ochtend en de afond, zelfs de nacht is lekker warm, dat is heel biesonder en daarom zijn Mikkie en Pokon en ik elke afond laat nog met zijn drietjes buiten om er van te genieten.
Ik fermaak me prima in mijn tuin, het is het gezelligst als mijn mensen erbij komen zitten maar ook in mijn eentje ferfeel ik me niet, ik zie en hoor en ruik van alles, en als ik knuffels of brokjes wil zet ik mijn toeter aan en komen mijn mensen, dus dat is prima gereegeld.

Knuffels

Er is alleen één klein probleempje: als ik de hele dag in mijn tuin ben kan ik natuurlijk nooit zoveel knuffels krijgen als wanneer ik binnen ben, en zeker niet als ik onder de planten lig, daar kunnen mijn mensen niet eens bij, dus aan het einde van elke afond heb ik een aandagts- en een knuffeltekort, terwijl mijn mensen dan juist willen gaan slapen.
Om knuffels in te halen ga ik tegelijk met mijn vrouw slapen, ik ga op het stuk liggen waar mijn mensen met hun foeten liggen, (als ik op bed lig lig ik altijd daar) en ik word heeeeeeeel uitgebreid geknuffeld door allebei mijn mensen, ik krijg wel een miljoen kusjes en aaien en kriebels, net zolang tot ik helemaal op mijn rug lig en keihard mijn motor aanheb, en zo fal ik in slaap, op bed bij mijn mensen, maar ik heb dan toch nog niet genoeg knuffels gekregen voor mijn tekorten van die dag.

Aandagt

Ik kan natuurlijk spieraal gaan spelen, maar de laatste tijd worden mijn mensen daar niet altijd meer wakker van, ze zijn er IMMUUM voor geworden, mijn vrouw roept nau iets, maar ik weet echt zeker dat het zo heet, enniewee: ik heb wat nieuws bedacht en het gaat zo: ik kruip heel foorsichtig op mijn buik tussen mijn mensen in naar bofen, net zo lang tot ik bij hun hoofden ben, dan maak ik kleine geluidjes om te laten weeten dat er een heeeeeel zielig eenzaam klein Kevertje is dat nooit aandagt krijgt, folgens mijn vrouw klinkt het alsof er een klein grasmaaiertje of schuurmasjientje naar bofen komt, omdat ik zo hard spin zegt ze, maar ik heb altijd suukses, allebei mijn mensen worden wakker en ik krijg zoveel knuffels als ik wil, soms kruip ik tegen één van mijn mensen aan en slapen we efentjes, en dat is echt zooo fijn!

Ik durfde nooit zo dicht tegen mijn mensen aan te liggen in bed, alleen in de eerste nacht dat ik thuis was werd mijn vrouw wakker omdat ik in haar armen was gekropen, daarna heb ik dat nooit meer gedaan, en nu durf ik het ineens!, mijn mensen zijn er heel blij mee, alleen zeggen ze wel dat ik dat toch niet fier keer per nacht hoef te doen, jawel!, ik heb mijn knuffels noodig, daar kan ik toch niks aan doen?, maar nau zei mijn vrouw gisteren ineens dat ze omdat ik OP het bed slaap, misschien maar eens ONDER het bed spieraal gaat spelen om mij wakker te maken, dat geloof je toch niet?!, ooo als ze dat maar niet echt gaat doen…., goed slaapen is heel belangrijk voor mij!

***

Ik stuur iedereen die iemand mist hele zachte kopjes, en ik tetter natuurlijk door voor vreede!!
En doen jullie allemaal foorsichtig met het troopies?

Als het zomer is lijkt het alsof de tijd in mijn tuin stil staat, elke dag is hetzelfde: er is zon en het wordt lekker warm, daar ben ik blij mee want ik hau van zon en warmte, er gebeurt dan niet zoveel en iedereen doet het rustig aan, omdat het veels te warm is om druk te doen.

Ochtend

Zelf lig ik elke ochtend in mijn gras in de schaaduw, mijn vrouw komt er bij en ze leest de krant en drinkt dat fiese spul dat Tee heet, bah, in het zonlicht zie ik vlindertjes, ze zijn er in allemaal ferschillende kleuren maar ik let fooral op de witte, dat zijn Loes en Brammie, ze fladderen vlak bofen mijn neus en fraagen of ik mee kom, ja natuurlijk!, we dansen met zijn drietjes door mijn tuin, en efentjes is alles nog goed.
Als de zon recht bofen mijn tuin staat kruip ik onder de planten, daar is zwarte aarde en die is altijd lekker koel, ik denk na over het leefen, maar niet te veel, daar ben ik te soeselig voor, ik hoor bijtjes en hommels zoemen, ze kruipen in bloemetjes om hun eeten te zoeken, ferder ligt iedereen te dutten in de hitte, net als ik.

Gras

Aan het einde van de middag ga ik terug naar mijn gras, daar is dan een beetje zon maar ook schaaduw, de warmte op mijn lijf maakt dat ik me helemaal zacht en slap foel, ik word steeds langer en langer, totdat ik een lange sliert in mijn gras ben, een sliert die ligt te genieten, en soms is het net alsof Brammie naast me ligt en we lekker met onze buiken in de zon liggen, o als mijn Milamuis dat maar niet ziet!

In de afond zit ik op mijn stoel, en denk aan Oscar en het Stoelendansfeest en hoe fijn dat was, of ik lig op de grafjes van Pop, Beer, Mol, Billy en Bolle, ik foel het ferleeden en de liefde die altijd blijft, en ik fergeet dat tijd bestaat, ik heb alleen maar rust in mijn hoofd.

Heemel

In mijn zomertuin foelt het alsof alles altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn, om mij heen is een grote weereld met daarbofen de heemel, en op die grote weereld loopt een heel klein stipje, een klein Kevertje dat niets beteekent maar tegelijk juist alles, want ik ben dat kleine stipje!, het foelt niet grieselig dat ik maar zo klein ben, het foelt juist alsof ik presies op de goede tijd op goede plek ben, ik zau nergens anders willen zijn dan in mijn tuin, waar ik alle blaadjes en bloempjes ken, waar Mikkie en Pokon Hallo zeggen door mijn gaaas, waar mijn mensen zitten en waar ik alles begrijp.

Mevrouw Kim, van de poezendames Sam en Pom, heeft een gedigt voor mij gemaakt, het is een haajkoe, zo heet dat, folgens mijn vrouw schrijf je het anders maar ik heb het toch zeker gehoord dat je het zo zegt?!, ik froeg of ik het in mijn blog mocht zetten en dat mocht, dankuwel mevrouw Kim!, het is presies hoe ik me foel, hier komt het:

Keef danst door zijn tuin,
witte vlinders om hem heen.
Hij lacht, hij kent ze.

Alle tijden komen bij elkaar in het hart van dat kleine stipje dat Kever heet, mijn hart heeft heel veel ruimte voor mijn mensen en al mijn vrienden en alle sterren, en ik ben vol van geluk met alles wat in mijn hart zit, nu ben ik hier, froeger waren er andere katten, en laater weer nog andere katten, maar er blijft altijd iets achter, ook van mij; herinneringen, liefde, en vlinders.

***

Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes en ik tetter gewoon door voor vreede, ook in de zomer!
Let iedereen alsjeblieft goed op met de warmte?

Nadat eerst mijn hele huis oferhoop was gehaald voor nieuwe floerbedekking, en ik daarna naar de dokter moest voor mijn tanden, waren mijn mensen en ik best een beetje moe, ik het meeste natuurlijk want het ging toefallig wel om MIJN tanden!, mijn mensen zeiden dat ze moe waren omdat ze heel bang waren geweest dat ik me net zo zau foelen als toen ik mijn roesje kreeg en ze dachten dat het weeken zau duren voor ik weer mezelf was, gelukkig was dat niet zo en was ik na een paar dagen al weer de aude tuinKever en trompetKever.

Tuin

Ik kreeg nog wel elke dag twee keer een soort spullie in mijn mond, dat fond ik niet noodig maar het moest van de dokter zei mijn vrouw, dus ze deed het toch, ferder hebben we het efentjes rustig aan gedaan en ben ik ekstra ferwend, zo noemen mijn mensen dat maar ik find het eigenlijk heel normaal, zo zau het altijd moeten zijn als je als kat bij mensen in huis

woont: ik kreeg heel veel knuffels en kusjes, ik werd wel tien keer per dag geborsteld, en als ik toeterde stonden mijn mensen meteen paraat, of het nau oferdag was of in de nacht.
Ik was veel in mijn tuin, daar was bijna elke dag zon, in de middag kroop ik al onder de planten omdat het te warm werd, mijn mensen kwamen elke dag bij me zitten, Mikkie was op het schuurtje of in de tuin van de buuren, alles was gewoon, en gewoon is het allerallerfijnste, daar was ik ook echt wel aan toe, één middag is een vriend van mijn mensen op bezoek geweest, en omdat alles weer gewoon was heb ik me de hele tijd onder het bed ferstopt, ik kwam pas weer tefoorschijn toen hij weg was, ook al had hij snekkies voor mij bij zich.
We konden met zijn drietjes helemaal goed uitrusten, als alles gewoon is hoef je geen eenersjie te geefen aan je zorgen maken en druk doen en bang zijn of juist dapper zijn, je hoeft niet na te denken maar kunt gewoon genieten, en dat deden we.

Vrienden

Toch was er iets dat NIET gewoon was, de eerste dag merkte ik het nog niet, maar de tweede dag zat ik steeds bij mijn gaaas te kijken, waar was Pokon?!, het gekke was dat ik Pokon niet zag in de tuin van de buuren, maar dat ik hem soms wel rook aan de handen van mijn mensen, ik snapte er niks van, mijn mensen wel, want de vrouw van Pokon had mijn mensen ferteld dat Pokon iets aan zijn pootje had, onder zijn kussentjes, het was een grote bult die gefaarlijk kon zijn, er kon nog meer van in zijn liggaam zitten, en daarom ging de dokter de bult weghalen en onderzoeken.
Toen Pokon was geopereerd moest hij een kap om, een heel klein kapje omdat hij zo klein is, de vrouw van Pokon zei dat hij soms fiel door die kap, en hij mocht nog niet naar buiten

omdat hij een wond aan zijn pootje had, ze was elke dag bij hem om voor hem te zorgen, maar na een tijdje moest ze toch brokjes gaan ferdienen en daarom gingen mijn mensen een paar keer op een dag kijken of alles goed was met Pokon.
Folgens mijn vrouw was Pokon net een klein scheemerlampje en was hij heel dapper, hij wilde graag knuffelen, natuurlijk deeden mijn mensen dat, en zo kwam het dat ik Pokon aan hun handen had gerooken.
Nu is Pokon al weer buiten, zonder kap, het is net alsof er niets is gebeurd, de dokter heeft gezegd dat alles goed met hem is, gelukkig maar!, hij klimt alweer over mijn gaaas en komt binnen mijn eeten opeeten als hij de kans krijgt, ik find dat geen probleem, ik ben juist blij dat hij er weer is, want een gewoon leefen is fijn, maar het is NOG fijner als het leefen voor je vrienden ook gewoon is.

***

Ik heb ekstra gezwaaid naar onze Loes van de blog, omdat ze jaarig was, voof het eerst als ⭐️, ik stuur zachte neusjes naar mijn furkeering Milamuisje, gewoon omdat ze zo lief is, en ekstra kopjes aan mevrouw Door, en natuurlijk tetter ik weer voor vreede!!
Zooo heee, en wat was het Weilandfeest geweldig!, ik fond het helemaal top!!, dankjewel Joep, en Leootje en Japie en Tiga voor al het werk!!

Net toen het leek alsof alles weer gewoon was na die nieuwe floerbedekking, gebeurde er iets dat nog veeeeeel moeilijker was, als ik het van teforen had geweeten had ik me ferstopt, maar ja: ik wist van niets en ik dacht er ferder ook niet bij na toen ik op een ochtend geen brokjes zag staan, ik ging naar mijn mensen en toeterde, zodat ze me eeten konden geefen en ik de tuin in zau kunnen met een lekker folle buik.

Outobus

Mijn mensen deden anders dan anders, nerfeuser, dat merkte ik wel, maar ik had nog steeds niet het gefoel dat er iets mis was, mijn vrouw liep met me mee mijn tuin in terwijl mijn man binnen mijn eeten klaarzette, DACHT ik, totdat mijn vrouw me ineens optilde en begon te lopen, ik spartelde natuurlijk tegen maar zat al snel in een tas, een nieuwe, eentje die eruit ziet als een outobus, dat maakte het niet minder erg want ik snapte meteen dat ik naar de dokter ging.
In de trem piepte ik af en toe, mijn vrouw hield haar hand in de tas zodat ze mij kon aaien, dat foelde feilig, ik was nog steeds niet echt heel erg bang, ik dacht dat we snel weer thuis zauden zijn, maar het ergste kwam nog.
Bij de dokter kwam er een meisjesmevrouw, zij pakte de tas met mij erin en liep naar achteren, ZONDER mijn mensen, nau toen wist ik dat het goed faut was!!, ik kreeg een prik en fiel in slaap en werd pas een hele tijd laater wakker, een beetje mipselijk en met pijn in mijn mond en in mijn buik, en zonder presies te begrijpen wat er was gebeurd.

Naar huis

Ik werd weer in mijn tas gezet en naar fooren gebracht, en daar stonden mijn mensen!!, zooo heee ik was helemaal blij en opgelugt, ik kreeg steeds maar kusjes en knuffels, en we gingen gelukkig weer naar huis.

Mijn mensen legden me uit dat ik een narkoose had gehad omdat de dokter mijn gebit moest schoonmaken, dat was noodig omdat mijn tandflees helemaal ontstooken was en bloedde, en dat kwam weer omdat ik veel steenen had ofzo, Tandsteen! roept mijn vrouw, maar er hoefde geen tanden of kiezen getrokken te worden, mijn gebit was ferder goed.

Ik kon me herinneren dat Tjaiia van de Tj-tjes zoiets ook pas had gehad, ze was heel dapper geweest en ze zei dat je je één dag helemaal niet lekker foelde, maar daarna ging het beeter.

In de tuin

Die dag was ik nog raar in mijn hoofd, mijn ene oog zat bijna dicht, ik bleef maar mipselijk en eeten wilde ik niet, ik was met mijn mensen in de tuin en ik foelde wel dat ze steeds naar me keeken, af en toe kwamen ze met een snekkie of wat natvoer, maar nee – ik had er geen zin in, ik kroop onder de struiken en ging daar liggen, mijn vrouw legde een deekentje over me heen zodat ik het niet kaud had, en ik zag dat er een geel vlindertje steeds bofen me floog, het waren Loes en Brammie!, daarom durfde ik wel een beetje te gaan slaapen, want Loes en Brammie waakten over me, en ik foelde ook dat mijn vrienden aan me dachten, en mijn lieve furkering Milamuisje.

De folgende dag foelde ik me weer bijna gewoon, ik at lekker en ik knuffelde en ik begon foorsichtig weer te toeteren, dus eigenlijk was alles weer normaal, totdat mijn vrouw mijn tuin in ging en froeg of ik mee ging, ik wilde wel maar bedacht net op tijd dat ik daar gisteren was gefangen, en ik had me er daarna zo ziekies gefoeld, stel je nau voor dat dat WEER zau gebeuren?, nee dat wilde ik absoluut niet, dus ik bleef binnen.

Ik durf niet

De hele dag hebben mijn mensen geprobeerd om me naar buiten te krijgen, maar als ik mijn tuin in ging rende ik na twee seconden KEIhard op korte pootjes (dan ren je harder!) weer naar binnen en ferstopt me heel goed onder het bed, soms toeterde ik in huis naar mijn mensen Help!!, ik durf niet!!, dan kwamen ze me meteen knuffelen en zeiden dat alles goed zau komen, ik kroop tegen ze aan en wist niet meer zo goed wat ik nau moest doen.

Na een tijdje kwam mijn vrouw bij me liggen en ging me heel lang aaien, ik stopte mijn gezicht in de palm van haar hand, zo bleefen we liggen, ik gaf haar likjes, en toen ze zei dat ze weer naar buiten ging dacht ik dat ik het misschien wel wilde prooberen, maar het lukte nog niet, ik bleef binnen bij de deur liggen en foelde me ferdrietig, net als mijn mensen, die niet presies snapten wat er aan de hand was, en ik kon het ze niet uitleggen.

Gewoner

Ik ben die dag wel efentjes buiten geweest, maar ik kon me niet ontspannen, ik was steeds aalert dat ik niet weer gefangen zau worden, gelukkig zag ik na een tijdje Mikkie en Pokon, en daardoor foelde ik me wat gewoner en minder bang, want als zij er ook waren kon er toch niet echt iets gefaarlijks zijn voor katten?

De dag erna durfde ik al met mijn mensen mijn tuin in, maar nog niet alleen, dat was nog te moeilijk, maar als jullie deze letters leezen hoop ik dat ik me weer foel zoals altijd, dat ik weer Tuinkater Kever ben, nu met hele witte tanden!, dat hoopen mijn mensen ook zeggen ze, ik denk dat ik het wel kan, SAAME met mijn mensen en mijn vrienden en mijn muisje, en met de sterren die op me passen, ja ik denk wel dat ik het kan.

***

Ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist, en ik tetter gewoon door voor vreede!!