Als het zomer is lijkt het alsof de tijd in mijn tuin stil staat, elke dag is hetzelfde: er is zon en het wordt lekker warm, daar ben ik blij mee want ik hau van zon en warmte, er gebeurt dan niet zoveel en iedereen doet het rustig aan, omdat het veels te warm is om druk te doen.

Ochtend

Zelf lig ik elke ochtend in mijn gras in de schaaduw, mijn vrouw komt er bij en ze leest de krant en drinkt dat fiese spul dat Tee heet, bah, in het zonlicht zie ik vlindertjes, ze zijn er in allemaal ferschillende kleuren maar ik let fooral op de witte, dat zijn Loes en Brammie, ze fladderen vlak bofen mijn neus en fraagen of ik mee kom, ja natuurlijk!, we dansen met zijn drietjes door mijn tuin, en efentjes is alles nog goed.
Als de zon recht bofen mijn tuin staat kruip ik onder de planten, daar is zwarte aarde en die is altijd lekker koel, ik denk na over het leefen, maar niet te veel, daar ben ik te soeselig voor, ik hoor bijtjes en hommels zoemen, ze kruipen in bloemetjes om hun eeten te zoeken, ferder ligt iedereen te dutten in de hitte, net als ik.

Gras

Aan het einde van de middag ga ik terug naar mijn gras, daar is dan een beetje zon maar ook schaaduw, de warmte op mijn lijf maakt dat ik me helemaal zacht en slap foel, ik word steeds langer en langer, totdat ik een lange sliert in mijn gras ben, een sliert die ligt te genieten, en soms is het net alsof Brammie naast me ligt en we lekker met onze buiken in de zon liggen, o als mijn Milamuis dat maar niet ziet!

In de afond zit ik op mijn stoel, en denk aan Oscar en het Stoelendansfeest en hoe fijn dat was, of ik lig op de grafjes van Pop, Beer, Mol, Billy en Bolle, ik foel het ferleeden en de liefde die altijd blijft, en ik fergeet dat tijd bestaat, ik heb alleen maar rust in mijn hoofd.

Heemel

In mijn zomertuin foelt het alsof alles altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn, om mij heen is een grote weereld met daarbofen de heemel, en op die grote weereld loopt een heel klein stipje, een klein Kevertje dat niets beteekent maar tegelijk juist alles, want ik ben dat kleine stipje!, het foelt niet grieselig dat ik maar zo klein ben, het foelt juist alsof ik presies op de goede tijd op goede plek ben, ik zau nergens anders willen zijn dan in mijn tuin, waar ik alle blaadjes en bloempjes ken, waar Mikkie en Pokon Hallo zeggen door mijn gaaas, waar mijn mensen zitten en waar ik alles begrijp.

Mevrouw Kim, van de poezendames Sam en Pom, heeft een gedigt voor mij gemaakt, het is een haajkoe, zo heet dat, folgens mijn vrouw schrijf je het anders maar ik heb het toch zeker gehoord dat je het zo zegt?!, ik froeg of ik het in mijn blog mocht zetten en dat mocht, dankuwel mevrouw Kim!, het is presies hoe ik me foel, hier komt het:

Keef danst door zijn tuin,
witte vlinders om hem heen.
Hij lacht, hij kent ze.

Alle tijden komen bij elkaar in het hart van dat kleine stipje dat Kever heet, mijn hart heeft heel veel ruimte voor mijn mensen en al mijn vrienden en alle sterren, en ik ben vol van geluk met alles wat in mijn hart zit, nu ben ik hier, froeger waren er andere katten, en laater weer nog andere katten, maar er blijft altijd iets achter, ook van mij; herinneringen, liefde, en vlinders.

***

Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes en ik tetter gewoon door voor vreede, ook in de zomer!
Let iedereen alsjeblieft goed op met de warmte?

Nadat eerst mijn hele huis oferhoop was gehaald voor nieuwe floerbedekking, en ik daarna naar de dokter moest voor mijn tanden, waren mijn mensen en ik best een beetje moe, ik het meeste natuurlijk want het ging toefallig wel om MIJN tanden!, mijn mensen zeiden dat ze moe waren omdat ze heel bang waren geweest dat ik me net zo zau foelen als toen ik mijn roesje kreeg en ze dachten dat het weeken zau duren voor ik weer mezelf was, gelukkig was dat niet zo en was ik na een paar dagen al weer de aude tuinKever en trompetKever.

Tuin

Ik kreeg nog wel elke dag twee keer een soort spullie in mijn mond, dat fond ik niet noodig maar het moest van de dokter zei mijn vrouw, dus ze deed het toch, ferder hebben we het efentjes rustig aan gedaan en ben ik ekstra ferwend, zo noemen mijn mensen dat maar ik find het eigenlijk heel normaal, zo zau het altijd moeten zijn als je als kat bij mensen in huis

woont: ik kreeg heel veel knuffels en kusjes, ik werd wel tien keer per dag geborsteld, en als ik toeterde stonden mijn mensen meteen paraat, of het nau oferdag was of in de nacht.
Ik was veel in mijn tuin, daar was bijna elke dag zon, in de middag kroop ik al onder de planten omdat het te warm werd, mijn mensen kwamen elke dag bij me zitten, Mikkie was op het schuurtje of in de tuin van de buuren, alles was gewoon, en gewoon is het allerallerfijnste, daar was ik ook echt wel aan toe, één middag is een vriend van mijn mensen op bezoek geweest, en omdat alles weer gewoon was heb ik me de hele tijd onder het bed ferstopt, ik kwam pas weer tefoorschijn toen hij weg was, ook al had hij snekkies voor mij bij zich.
We konden met zijn drietjes helemaal goed uitrusten, als alles gewoon is hoef je geen eenersjie te geefen aan je zorgen maken en druk doen en bang zijn of juist dapper zijn, je hoeft niet na te denken maar kunt gewoon genieten, en dat deden we.

Vrienden

Toch was er iets dat NIET gewoon was, de eerste dag merkte ik het nog niet, maar de tweede dag zat ik steeds bij mijn gaaas te kijken, waar was Pokon?!, het gekke was dat ik Pokon niet zag in de tuin van de buuren, maar dat ik hem soms wel rook aan de handen van mijn mensen, ik snapte er niks van, mijn mensen wel, want de vrouw van Pokon had mijn mensen ferteld dat Pokon iets aan zijn pootje had, onder zijn kussentjes, het was een grote bult die gefaarlijk kon zijn, er kon nog meer van in zijn liggaam zitten, en daarom ging de dokter de bult weghalen en onderzoeken.
Toen Pokon was geopereerd moest hij een kap om, een heel klein kapje omdat hij zo klein is, de vrouw van Pokon zei dat hij soms fiel door die kap, en hij mocht nog niet naar buiten

omdat hij een wond aan zijn pootje had, ze was elke dag bij hem om voor hem te zorgen, maar na een tijdje moest ze toch brokjes gaan ferdienen en daarom gingen mijn mensen een paar keer op een dag kijken of alles goed was met Pokon.
Folgens mijn vrouw was Pokon net een klein scheemerlampje en was hij heel dapper, hij wilde graag knuffelen, natuurlijk deeden mijn mensen dat, en zo kwam het dat ik Pokon aan hun handen had gerooken.
Nu is Pokon al weer buiten, zonder kap, het is net alsof er niets is gebeurd, de dokter heeft gezegd dat alles goed met hem is, gelukkig maar!, hij klimt alweer over mijn gaaas en komt binnen mijn eeten opeeten als hij de kans krijgt, ik find dat geen probleem, ik ben juist blij dat hij er weer is, want een gewoon leefen is fijn, maar het is NOG fijner als het leefen voor je vrienden ook gewoon is.

***

Ik heb ekstra gezwaaid naar onze Loes van de blog, omdat ze jaarig was, voof het eerst als ⭐️, ik stuur zachte neusjes naar mijn furkeering Milamuisje, gewoon omdat ze zo lief is, en ekstra kopjes aan mevrouw Door, en natuurlijk tetter ik weer voor vreede!!
Zooo heee, en wat was het Weilandfeest geweldig!, ik fond het helemaal top!!, dankjewel Joep, en Leootje en Japie en Tiga voor al het werk!!

Net toen het leek alsof alles weer gewoon was na die nieuwe floerbedekking, gebeurde er iets dat nog veeeeeel moeilijker was, als ik het van teforen had geweeten had ik me ferstopt, maar ja: ik wist van niets en ik dacht er ferder ook niet bij na toen ik op een ochtend geen brokjes zag staan, ik ging naar mijn mensen en toeterde, zodat ze me eeten konden geefen en ik de tuin in zau kunnen met een lekker folle buik.

Outobus

Mijn mensen deden anders dan anders, nerfeuser, dat merkte ik wel, maar ik had nog steeds niet het gefoel dat er iets mis was, mijn vrouw liep met me mee mijn tuin in terwijl mijn man binnen mijn eeten klaarzette, DACHT ik, totdat mijn vrouw me ineens optilde en begon te lopen, ik spartelde natuurlijk tegen maar zat al snel in een tas, een nieuwe, eentje die eruit ziet als een outobus, dat maakte het niet minder erg want ik snapte meteen dat ik naar de dokter ging.
In de trem piepte ik af en toe, mijn vrouw hield haar hand in de tas zodat ze mij kon aaien, dat foelde feilig, ik was nog steeds niet echt heel erg bang, ik dacht dat we snel weer thuis zauden zijn, maar het ergste kwam nog.
Bij de dokter kwam er een meisjesmevrouw, zij pakte de tas met mij erin en liep naar achteren, ZONDER mijn mensen, nau toen wist ik dat het goed faut was!!, ik kreeg een prik en fiel in slaap en werd pas een hele tijd laater wakker, een beetje mipselijk en met pijn in mijn mond en in mijn buik, en zonder presies te begrijpen wat er was gebeurd.

Naar huis

Ik werd weer in mijn tas gezet en naar fooren gebracht, en daar stonden mijn mensen!!, zooo heee ik was helemaal blij en opgelugt, ik kreeg steeds maar kusjes en knuffels, en we gingen gelukkig weer naar huis.

Mijn mensen legden me uit dat ik een narkoose had gehad omdat de dokter mijn gebit moest schoonmaken, dat was noodig omdat mijn tandflees helemaal ontstooken was en bloedde, en dat kwam weer omdat ik veel steenen had ofzo, Tandsteen! roept mijn vrouw, maar er hoefde geen tanden of kiezen getrokken te worden, mijn gebit was ferder goed.

Ik kon me herinneren dat Tjaiia van de Tj-tjes zoiets ook pas had gehad, ze was heel dapper geweest en ze zei dat je je één dag helemaal niet lekker foelde, maar daarna ging het beeter.

In de tuin

Die dag was ik nog raar in mijn hoofd, mijn ene oog zat bijna dicht, ik bleef maar mipselijk en eeten wilde ik niet, ik was met mijn mensen in de tuin en ik foelde wel dat ze steeds naar me keeken, af en toe kwamen ze met een snekkie of wat natvoer, maar nee – ik had er geen zin in, ik kroop onder de struiken en ging daar liggen, mijn vrouw legde een deekentje over me heen zodat ik het niet kaud had, en ik zag dat er een geel vlindertje steeds bofen me floog, het waren Loes en Brammie!, daarom durfde ik wel een beetje te gaan slaapen, want Loes en Brammie waakten over me, en ik foelde ook dat mijn vrienden aan me dachten, en mijn lieve furkering Milamuisje.

De folgende dag foelde ik me weer bijna gewoon, ik at lekker en ik knuffelde en ik begon foorsichtig weer te toeteren, dus eigenlijk was alles weer normaal, totdat mijn vrouw mijn tuin in ging en froeg of ik mee ging, ik wilde wel maar bedacht net op tijd dat ik daar gisteren was gefangen, en ik had me er daarna zo ziekies gefoeld, stel je nau voor dat dat WEER zau gebeuren?, nee dat wilde ik absoluut niet, dus ik bleef binnen.

Ik durf niet

De hele dag hebben mijn mensen geprobeerd om me naar buiten te krijgen, maar als ik mijn tuin in ging rende ik na twee seconden KEIhard op korte pootjes (dan ren je harder!) weer naar binnen en ferstopt me heel goed onder het bed, soms toeterde ik in huis naar mijn mensen Help!!, ik durf niet!!, dan kwamen ze me meteen knuffelen en zeiden dat alles goed zau komen, ik kroop tegen ze aan en wist niet meer zo goed wat ik nau moest doen.

Na een tijdje kwam mijn vrouw bij me liggen en ging me heel lang aaien, ik stopte mijn gezicht in de palm van haar hand, zo bleefen we liggen, ik gaf haar likjes, en toen ze zei dat ze weer naar buiten ging dacht ik dat ik het misschien wel wilde prooberen, maar het lukte nog niet, ik bleef binnen bij de deur liggen en foelde me ferdrietig, net als mijn mensen, die niet presies snapten wat er aan de hand was, en ik kon het ze niet uitleggen.

Gewoner

Ik ben die dag wel efentjes buiten geweest, maar ik kon me niet ontspannen, ik was steeds aalert dat ik niet weer gefangen zau worden, gelukkig zag ik na een tijdje Mikkie en Pokon, en daardoor foelde ik me wat gewoner en minder bang, want als zij er ook waren kon er toch niet echt iets gefaarlijks zijn voor katten?

De dag erna durfde ik al met mijn mensen mijn tuin in, maar nog niet alleen, dat was nog te moeilijk, maar als jullie deze letters leezen hoop ik dat ik me weer foel zoals altijd, dat ik weer Tuinkater Kever ben, nu met hele witte tanden!, dat hoopen mijn mensen ook zeggen ze, ik denk dat ik het wel kan, SAAME met mijn mensen en mijn vrienden en mijn muisje, en met de sterren die op me passen, ja ik denk wel dat ik het kan.

***

Ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist, en ik tetter gewoon door voor vreede!!

In de kamer waar mijn mensen en ik in de nacht slapen lag altijd floerbedekking in mijn kleur: zwart, maar omdat die al heel aud was zaten er plekken in die kaal waren, daar lagen twee kleedjes over heen, mij maakte dat niets uit, ik fond het prima zo en ik was er aan gewend, ik hoorde mijn mensen wel eens praten over iets nieuws noodig hebben, maar ik dacht daar ferder niet over na.

In huis

Deze week kwam ik binnen uit mijn tuin en stond er een kast uit de slaapkamer in de woonkamer, ik zag het meteen, ik snuffelde aan de kast om het zeker te weeten, ja het was echt de kast uit de slaapkamer!, fanaf die dag kwam er elke dag in de woonkamer iets bij, er stonden eerst twee kasten en toen drie en toen fier, de slaapkamer werd steeds leger, gelukkig bleef mijn kersmusmand onder het grote bed wel staan waar hij altijd staat, en stonden mijn krabkartons en mijn waterbak en mijn kommen om te eeten ook op de goede plek, dus ik fond het wel best.

Maar een paar dagen geleden lag ik lekker in de zon in het gras, en hoorde mijn mensen binnen sjauwen met van alles, daarom bleef ik buiten, daarna hoorde ik een freemd geluid, het klonk als scheuren, dus ik bleef waar ik was, mijn mensen kwamen een paar keer bij me zitten in mijn tuin, de zon scheen, het was lekker warm en we zaten gezellig met zijn drietjes te genieten, alles leek wel normaal, maar ik wist dat er in mijn huis iets aan de hand was.

Slaapkamer

Toen ik in de afond binnen kwam was ALLES feranderd!, in de slaapkamer was de floerbedekking bijna helemaal weg, er lag nog maar één klein stukje en daar ging ik snel op zitten, ik durfde niet zo goed op de rest van de floer te lopen want die kende ik niet, mijn vrouw ging naast me zitten en zei Kom Keef, probeer het maar, en omdat ze naast me zat durfde ik het wel, de floer was nau hard en had een andere kleur, hij rook ook freemd, mijn vrouw legde me uit het be-ton heet, dat kan best maar ik fond er niks aan.

In de woonkamer kon ik haast nergens meer lopen, zo fol stond hij, mijn kersmusmand stond er ook terwijl die in de slaapkamer onder het grote bed hoort te staan!, ik heb oferal gekeken en gesnuffeld en ben toen maar in mijn mand gaan liggen, die rook tenminste fertrauwd en feilig, ik was niet bang maar ik fond het wel moeilijk, ik hau er toch meer van dat mijn huis gewoon zoals altijd is.

Raar

We sliepen die nacht in de woonkamer, echt heel raar, mijn vrouw lag bijna in de boekenkast, ik ben tegen mijn mensen aangekropen, dan kan me niks gebeuren, ik snapte niet waarom alles helemaal anders dan anders was, mijn mensen zeiden steeds dat ik HEEEEL erg dapper was, en dat fond ik zelf eigenlijk ook wel.

De folgende ochtend kwamen er twee mannen die ik niet kende, mijn mensen hadden me ferteld dat ze voor de floerbedekking in de slaapkamer kwamen, maar we hadden helemaal geen floerbedekking in de slaapkamer meer!, Nee, legde mijn vrouw uit, ze komen NIEUWE floerbedekking leggen!, de mannen gingen naar onze slaapkamer met grote stukken stof, en toen gebeurde er iets heel biesonders… ik bleef gewoon zitten en kijken toen de mannen bezig waren!, ik ben de hele tijd gebleefen, de mannen waren rustig en spraken soms in een taal die ik niet kon ferstaan, het is turkijs folgens mijn vrouw, ik fond het mooi klinken.

Mijn mensen zeiden tegen de mannen dat ze nog nooit hadden meegemaakt dat ik erbij bleef als er andere mensen in huis zijn, dat dat héél biesonder is, dat fonden ze leuk om te horen, ik was zelf ook wel een beetje ferbaasd, maar ik durfde het zomaar ineens, af en toe tetterde ik tegen mijn mensen, dan moesten de mannen lachen.

Weer gewoon

Nu ligt er nieuwe floerbedekking in onze slaapkamer, hij ruikt nog niet naar ons, maar dat komt vanzelf zegt mijn vrouw, ze fond dat ik maar meteen moest beginnen met mijn haaren er op los te laaten, en er misschien zelfs efentjes aan te krabben?!, ik liep er heel foorsichtig overheen, ik tilde mijn pooten steeds hoog op, omdat het zo heel anders aanfoelde.

Als jullie dit leezen is mijn huis weer gewoon zoals altijd, gelukkig maar, voor mij had de nieuwe floerbedekking niet gehoeven, dat zeg ik eerlijk, maar hij foelt wel heerlijk zacht aan en ik denk dat ik er goed aan kan wennen, deze week heb ik heel veel ekstra knuffels gekregen van mijn mensen en die had ik ook echt noodig, het was een week fol met nieuwe en moeilijke dingen, mijn mensen hadden nooit gedacht dat ik zoveel zau durfen, ikzelf ook niet, en toch was het zo!!

***

Ik stuur iedereen die iemand mist heeel veel lieve kopjes, en ik tetter altijd weer voor vreede!!

Sinds ik bij mijn mensen ben komen wonen heb ik al heel veel geleerd, ik weet hoe ik mijn mensen dingen kan laten doen, bijfoorbeeld eeten aan mij geven of met me knuffelen, ik ben een tuinKever geworden die alles weet over bloemen en planten, reegen, wind en zonneschijn, ik snap hoe ik mijn eigen deurtjes in de grote deuren open kan doen, bofendien heb ik natuurlijk mijn muziekaale taalenten ontwikkeld, en al zeg ik het zelf: ik heb mijn spieraalspel geperfeksioneerd.

Folleerd

Ik kan alles wat ik noodig heb als Kever zijnde, ik ben een folleerd Kever, maar natuurlijk zijn er ook dingen die ik niet kan, het lijkt me bijfoorbeeld fantasties om heel hoog in de lucht te kunnen fliegen, zodat ik kan dansen met Brammie- en Loesvlinders, en tussen de sterren kan fliegen om met ze te praten, maar dat is me nog niet gelukt.

Slankzijn is ook zoiets, ik ben steeds op diejeet maar ik fal bijna niet af, en als ik afval zit alles er een paar weeken later weer aan, misschien ben ik wel gewoon op mijn idejale gewigt, de dokter zegt van niet maar die kan toch ook niet alles weeten?, ik blijf het wel prooberen hoor, om te fliegen en om slank te worden, wie weet lukt het me op een dag, dat kan best.

Tuin

Er zijn ook dingen waarvan ik denk dat ik ze nooit zal kunnen, één daarvan is rustig blijfen als er vreemde mensen in mijn huis of in mijn tuin komen, o brrrr… ik word al helemaal bang als ik er aan denk, straks gaan ze me fangen en wat dan?, mijn mensen zien dat ik er helemaal paanies van word, dus ze laten me gewoon doen wat ik dan altijd doe en dat is me heeeeeeel goed ferstoppen.

Deuren

Iets anders waarvan ik zeker wist dat ik het nooit zau kunnen heeft te maken met de deuren in huis, (de deuren voor mensen bedoel ik, want mijn eigen deurtjes snap ik prima), soms staat de keukendeur (waar ook een deurtje voor mij inzit) een stukje open en daardoor kan ik niet door mijn eigen deurtje, want als ik tegen mijn luikje duw gaat die grote deur beweegen, maar ik pas ook niet door de kier van de grote deur omdat hij niet ver genoeg open is, en het enige wat ik kan doen is mijn toeter aanzetten zodat mijn mensen me komen helpen.

Folgens mijn mensen kan ik zelf die deur een beetje ferder openduwen, met mijn neus of mijn hoofd of mijn poot, dat gaat heel makkelijk zeggen ze, en daarna kan ik er gewoon langs lopen, ze hebben geprobeerd het met me te oefenen maar ik snapte nooit hoe dat nau werkt, en ik werd er heel erg bang van, daarom zijn we gestopt met oefenen.

Een paar daagen geleeden was het weer zo ver, ik stond in het gangetje en wilde naar de keuken, de deur stond een stuk open, de keuken in, maar niet zover dat ik door die kier paste, dus ik zette mijn toeter aan, en in plaats van dat mijn mensen me kwamen helpen stonden ze in de keuken te roepen Kom maar Keef, duw maar, je kan het!, ik was helemaal nerfeus en ik piepte, want ik kan dat NIET, al fier jaaren snap ik dat niet!, maar mijn mensen bleefen roepen Kom dan Keefie!, en ineens… duwde ik met mijn neus de deur ferder open!!

(tekst gaat verder onder video)

Zooo heee, ik was keitrots op mezelf, en ik kreeg wel een miljoen kompliementen van mijn mensen, ze zeiden dat ik zo een slimme en dappere jongen ben, dat ze helemaal trots op me zijn, dat ze dat altijd zijn maar nau nog ekstra, en we waren alledrie ferbaasd dat ik het had gedurfd, ikzelf nog het meeste, ik had echt nooit gedacht dat ik zoveel kon!

Riesiekoo

Op de fillum kan je zien dat ik het de folgende dag WEER durfde, en NOG een keer, mijn vrouw en ik waren allebei zenuwachtig ervan, dat hoor je aan onze stemmen, maar het lukte, zo zie je maar, ook als je al bijna twaalf jaaren bent is het goed om in je leefen af en toe een riesiekoo te nemen, want misschien wordt iets dat altijd onmogelijk leek op een dag toch waar!

****

Ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist, ik zwaai naar sterretje Yuki en ik tetter gewoon door voor vreede!!