Toen ik net hier in huis kwam wonen wist ik nog helemaal niet wat een tuin was, ik moest dus heel erg wennen aan mijn tuin, of eigenlijk fond ik mijn tuin grieselig, ja echt waar!, dat wennen heeft best een tijd geduurd, wel maanden lang folgens mijn vrouw, ik kan me dat niet meer zo presies herinneren omdat het al jaaren geleeden is, maar ik weet nog dat ik heel langzaam mijn tuin begon te fertrauwen, ik was niet bang meer maar juist nieuwsgierig.

Tuin

Natuurlijk had Bolle zijn landgoed piekoobelloo achter gelaten, alles zag er keurig uit en ik kon ruiken dat Bolle oferal op patroeje was geweest, daardoor was ik niet bang meer en durfde steeds meer op onderzoek te gaan in zijn en mijn tuin.

Ik leerde steeds meer, zo leerde ik dat er ferschillende tijden in het jaar zijn en dat die lente-zomer-herrufst en winter heeten, ik leerde ook hoe die aanfoelen en wat ze beteekenen voor mijn tuin, ik ontdekte dat er veel beestjes op bezoek komen, en dat er ook allemaal beestjes in mijn tuin wonen, ik weet nu dat er zelfs ONDER de grond beestjes leefen, hoe dat kan snap ik niet maar toch is het zo!
Mijn vrouw zegt altijd dat zij het meeste werk doet in mijn tuin, en ja: natuurlijk helpt ze me altijd wel, mijn man soms ook, maar jullie geloofen toch niet dat mijn vrouw in mijn tuin gaat werken als het reegent?, en als het fijf uur in de morgen is zie ik haar ook nooit, en dan ben IK er dus wel!, en van wie kon ik leeren wat ik dan moest doen, en hoe ik het beste voor mijn tuin kan zorgen?

Pom

Dat heb ik allemaal geleerd van Pom, de buitenpoes van mevrouw Kim, die op 21 feebruari een ster is geworden, Pom wilde niet binnen wonen maar woonde in een huisje in de tuin van mevrouw Kim, en ze had een slaapzak die eigenlijk voor mij was bedoeld maar die ik eng fond, Pom was er dol op en dat fond ik zo fantasties!, Pom wist ALLES over tuinen, loogies want ze had jaarenlange erfaaring en ze hield de tuin van mevrouw Kim altijd keurig netjes bij.
Pom was miniklein, net als Pokon, en toch was ze nergens bang voor, niet voor die grote zwartwitte vogels, en niet voor kra-kra-kraaien, ze trok zich nergens iets van aan, ze wilde haar leefen op haar eigen manier leefen, en dat kon doordat ze bij mevrouw Kim woonde als tuinpoes.

In het leefen

Als ik door mijn tuin loop en zie hoe mooi alles is denk ik aan Bolle, die ik nooit heb gekend maar toch ook weer wel, ik denk aan Popje, Beer, Molly en Billy die er hun grafjes hebben, ik denk aan Brammie en Loes die als vlinder foorbij komen, ik denk aan Oscar en het stoelenfeest, en ik denk aan Pom, de kleine zwartwitte damespoes die zo dapper was en waar mevrouw Kim zo goed voor zorgde.
En ik weet dat in de natuur en in het leefen alles komt en gaat, en na het ferdriet van de reegen en de kau van de winter komt altijd weer het begin van de lente, foorzichtig maar niet tegen te hauden, dat heeft Pom me ferteld, en zij kon het weeten.

****

Ik tetter NATUURLIJK weer voor vreede, maakt niet uit hoe lang het noodig is, ik ga door!, ik stuur onze vriend Joep van de blog heeeeeel veel feeliesietetters, hij fierde gisteren zijn tweede ferjaardag!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, en ik stuur spesjale kopjes naar mevrouw Emmy en poes Noa.

Hebben jullie dat ook weleens, dat je mens iets zegt waarvan je denkt Wat is dat nau weer?!, ik had dat in de laatste tijd best vaak, omdat mijn mensen me dan lastug noemen, ik heb geen idee wat het presies is en waarom ik dat zau zijn.

Natuurlijk zeggen ze ook een heleboel andere dingen tegen me, ze zeggen bijfoorbeeld dat ik de allerliefste Kever ben, ze noemen me Keverettie Spaagettie, vaak zeggen ze Klein figuurtje tegen me, dat find ik leuk, of Jochie, en nog veel meer, het zijn allemaal mensenwoorden en ik weet dat mijn mensen die woorden zeggen omdat ze me lief finden, als ik iets doe wat ze niet zo leuk finden zeggen ze Kee-eef…, met zo een stilte er achteraan, niet dat ik me daar iets van aantrek hoor!, zo ben ik niet, maar ik weet dat het beteekent dat ze willen dat ik ophaud met wat ik aan het doen ben.

Lastug

Het woord lastug zegt mijn vrouw als ze me iets heel lekkers geeft, met spul er in dat goed is voor mijn gefrigten, (zo heet dat, dat zijn mijn kniejen en heupen enzo), het zijn geen pillies maar een soort poeder, o bah het is zoooo fies!, het komt uit een grote pot in de keuken, eerst lustte ik het wel maar nu niet meer, en toch doet mijn vrouw het door mijn eeten, snappen jullie dat nau?, ik loop meteen weg als ik weet dat het in mijn eeten zit, ook als het iets is dat ik heeeeeeel erg lekker find, ik had deze week griekse joggurt, een likwid snek, en kipfileeplakjes voor mensen, zooo heee dat find ik allemaal heerlijk!, maar niet met dat spul erin, de eerste keer heb ik het gegeeten maar daarna niet meer, en dan zegt mijn vrouw dat ik lastug ben, gelukkig krijg ik toch wel een klein beetje van dat lekkers ZONDER dat poeder.

Aandagt

Mijn man zegt het woord lastug weleens als ik languit op het grote bed lig op wat hij zijn plaats noemt, hij laat me gewoon liggen, dat is waar en daar ben ik blij om, ferder zegt hij het als ik mijn mensen een paar keer per nacht wakker maak, dat doe ik niet vaak want ik zau dat zelf ook niet leuk finden, maar ik moet natuurlijk wel mijn spieraalspel oefenen, en als de nacht te lang duurt wil ik aandagt of knuffels, dat is toch logies?, daar heb ik mijn mensen voor noodig, dus ja… ik loop over ze heen, of ik krab aan het bed, aan het dekbed of keihard aan de floerbedekking, of ik tetter op allemaal ferschillende manieren, ik doe een paar van die dingen ook weleens tegelijk, dat moet wel want anders staan ze niet op, maar ik doe dat echt nooit vaaker dan vijf of zes keer per nacht, dus zo erg is dat niet.

Kompliement

Mijn mensen zeggen het woord lastug seeriejeus maar ze moeten ook lachen, en ze zeggen het altijd als ik moeite moet doen om mijn zin te krijgen, gelukkig ben ik een handige jongen die heel veel weet en die zijn mensen goed heeft getreend, zoiets moet je kunnen en ik kan dat!, dus ik denk dat lastug een ander woord is voor SLIM, dat find ik een mooi kompliement, en als ik eerlijk ben denk ik zelf ook dat ik best heel lastug ben!

Ik blijf tetteren voor vreede, net zo lang als het noodig is!!

Het ene mooment is het winter, een winter die wel altijd lijkt te blijfen duuren, en het andere mooment is het plotseling lente, een beetje foorsichtig nog, maar toch: de winter is foorbij, er komt meer licht en het is iets minder kaud, de vogels gaan zingen en druk rondfliegen, in mijn tuin komen allemaal kleine groene dingetjes te foorschijn aan de takken van planten, maar ook uit de grond komt van alles omhoog, en er zijn zelfs al een paar bloempjes aan het bloeien.

Bram

Maar de afgeloopen daagen leek het ineens geen lente, maar zomer!, er was heel veel zon en het was zo warm dat ik onder mijn bankje moest kruipen, ik kon zelfs op mijn rug in het gras gaan liggen!, toen ik dat deed moest ik meteen aan Brammie denken, de broer van Mila en Toby, mijn vlinderleeuw, de verkeering van Jafita, onze Brammie van de blog, die een jaar geleeden een ster is geworden.

Ik heb van Brammie geleerd dat je als jongenskater best gefoelig mag zijn, dat het goed is om beestjes in je tuin te helpen, en dat je Saame heel veel plezier kan hebben, en ik mis hem, ook na een jaar nog, maar natuurlijk mist zijn famielie hem het allerergste, daarom stuur ik ze allemaal zachte kopjes, zodat ze weeten dat ik aan ze denk.

Zon

Brammie en ik lagen altijd met onze buiken in de zon, dat fond Mila niet netjes, maar we deeden het stiekum toch, sorry muisje!, het fijne van vrienden is dat je dingen Saame kan doen, dat je een stuk van je leefen deelt, en met elke vriend of vriendin is dat weer een ferschillend stuk, als een vriend een ster wordt is je leefen daarna helemaal anders en het wordt ook nooit meer hetzelfde, er blijft altijd die leege plek, en hoeveel nieuwe vrienden je ook laater nog maakt, er is niemand meer zoals die ene vriend.

Vriend

Je leefen is niet alleen feranderd door het ferdriet van het gemis, maar fooral door de liefde, die draag je altijd je mee, feilig in je hart, en net toen ik daarover nadacht landde er een klein beestje in het gras, een soort hommel, hij ging met zijn fleugels wijd oopen op een blaadje zitten, om zoveel mogelijk van de zon te kunnen genieten, net zoals Brammie en ik altijd deden als we met onze buiken in de zon lagen, en ik knipoogde naar het beestje foordat hij weer ferder floog.

***

Zachte kopjes

Ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist, want dat is heel moeilijk, ik denk aan je!!, en weeten jullie dat sterren ook bij de klup mogen?!
En natuurlijk tetter ik weer voor vreede, het blijft hard noodig, en ik hoop dat ze me ooit een keer hooren, maar ik geef nooit op!