Iedereen en alles heeft gefoelens, misschien alleen steenen niet, daarvan weet ik het niet zeeker, maar ferder foelen we allemaal van alles, en die gefoelens bestaan in twee soorten: gefoelens van je lijf, en gefoelens van je hart.

Als ik bijfoorbeeld honger heb fertelt mijn lijf dat aan me: mijn buik gaat rommelen omdat ie leeg is, en als ik moe ben fallen mijn oogen bijna dicht en moet ik gaapen, dat is allemaal heel heel makkelijk te begrijpen.

In de war

Gefoelens in mijn hart zijn anders, sommige zijn heel sterk: als ik naar de dierendokter ga ben ik BANG, daar hoef ik niet eens over na te denken, dat foel ik meteen!, als ik knuffels krijg van mijn mensen ben ik heppie en gaat mijn motor van brom-brom-brom, maar het kan ook zo zijn dat ik wel merk dat ik iets foel in mijn hart en dat ik er geen woorden voor heb, of dat ik zoveel dingen tegelijk foel dat ik er van in de war raak, en zo was het forige week.

Tuinvrienden

Jullie weeten toch dat ik tuinvrienden heb?, Mikkie, Pokon en Juultje zijn mijn tuinvrienden, Mikkie en Juultje zijn kindertjes van kater Bolle die hier voor mij woonde, ze zijn ongefeer net zo aud als ik, ongefeer twaalf jaaren, en ze blijfen altijd netjes op het dak van het schuurtje of in de tuin van de buuren.

Pokon is een puuberkatertje, zo noemen mijn mensen hem, en hij kan oferal komen waar hij wil omdat hij zo klein en leenig is, en nu met dat nieuwe hek komt hij NOG makkelijker in mijn tuin, elke morgen heeeel froeg eet hij mijn eeten op als mijn luikje weer oopen is, in de nacht is het dicht, totdat ik in de ochtend naar buiten wil, dan doen mijn mensen mijn luikje van het slot en staat Pokon al te wachten, oferdag ligt hij vaak in mijn tuin, dat find ik allemaal prima, echt waar, maar wat er nau een paar daagen geleeden gebeurde…

Omdat het zo warm was was ik nog heel laat buiten in mijn tuin, ik lag op een van mijn stoelen, mijn vrouw sliep al, mijn man kwam me twee keer ophaalen maar ik wilde buiten blijfen, omdat het al zo laat was is mijn man ook naar bed gegaan, en mijn luikje bleef oopen om mij weer naar binnen te laaten.

Maar… Pokon was stiekum ook in mijn tuin en ging natuurlijk meteen naar binnen!, hij at mijn eeten op, speelde met mijn speelgoed, krabte aan mijn kartons en ging toen een dutje doen, ik fond het eerst niet zo erg maar na een tijdje werd het me toch tefeel, ik maakte mijn vrouw wakker, zij zette Pokon naar buiten en ik liep mee, mijn vrouw zei nog Keef, blijf nau hier maar ik wilde buiten tsjekken of Pokon echt wegging, en daardoor moest mijn luikje WEER oopen blijfen.

Een mienuut nadat mijn vrouw weer naar bed was gegaan liep Pokon dus weer naar binnen en begon alles opnieuw, ik tetterde totdat mijn man opstond, maar Pokon ferstopte zich, mijn man zag hem niet en ging terug naar bed.

Knuffels

Pas om zes uur in de ochtend werd mijn vrouw wakker omdat ze iemand hoorde rennen in de slaapkamer, ze wist meteen dat het Pokon was, tilde hem op, zette hem naar buiten, en… deed mijn deurtje op slot!, ik was er efentjes nerfeus van, maar ineens snapte ik waarom dat was, ik kroop op bed bij mijn mensen, aan het foeteneind, mijn vrouw ging ondersteboofen liggen om met mij te knuffelen en zo hebben we een tijd geleegen, ik was helemaal blij en ook heeeeeel erg moe van de hele nacht op Pokon moeten letten.

De folgende dag toen ik Pokon in mijn tuin zag werd ik zomaar ineens heel boos, ik gaf hem een tik en hij maakte zich klein, ik wist zelf niet presies waarom ik nau boos was want zo ben ik helemaal niet!, daar werd ik ferdrietig van, ik liep naar binnen en ging op de grond liggen, helemaal in de war, mijn vrouw kwam naast me zitten en zei dat ik Pokon best een keer een tik mocht geefen, dat dat beteekent dat ik een grens aangeef, dat ik zeg Tot hier en niet verder legde ze me uit, en ze zei dat ze heel goed snapte dat het me tefeel was geworden dat Pokon de hele nacht in mijn huis was.

Ja, zo was het presies, ik snapte wat een grens is, een woord dat ik niet in letters kon zeggen maar wel kon foelen, en nau ik weet wat het is durf ik nog wel eens een grens te maken!

****

Ik tetter weer KEIhard voor vreede, ik ga net zo lang door tot het is gelukt!, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes!!

In mijn leefen als bijna dertienjaarige katerjongen is er al best veel gebeurd, ik find eigenlijk dat ik genoeg spannende dingen heb meegemaakt voor mijn heele leefen, en ik wil nau het liefste dat alles altijd gewoon is, met soms kleine nieuwe dingen zoals ekstra knuffels, een ander krabkarton of brokjes die ik nog niet ken, dat find ik prima en zelfs leuk, maar grote feranderingen hoefen voor mij niet, daar word ik bang van.

Nerfeus

Daarom waren mijn mensen best nerfeus toen er een nieuw hek in mijn tuin moest komen, mijn vrouw fertelde me dat mijn mensen zélf al zenuwachtig waren maar dat ze het nog meer werden omdat ze wisten dat ik het eng zau finden.

Ik had natuurlijk al gemerkt dat mijn mensen druk bezig waren, en dat er in mijn tuin en bij mijn hek steeds planten weg gingen zodat ik op een dag zo naar de tuin van de hond kon kijken!, die tuin had ik nog nooit gezien, en juist daarom had ik er ook geen intresse er in, wat moet ik zien in een tuin die ik niet ken?!, mijn vrouw zei meteen dat ik een praktiese jongen ben en dat ze blij is dat ik niet zo afontuurlijk ben, maar soms ben ik dat ineens wel hoor, dat leezen jullie straks wel!

Feilig

Op een ochtend stonden mijn mensen heeeeeel froeg op, ik snapte het niet helemaal, maar na een tijdje hoorde ik de bel van de deur, daarna was er een hoop lawaai en gedoe, ik was al meteen achter het bed onder de sprei gekropen, dat is nog feiliger dan gewoon ONDER het bed, want daar kan iemand misschien gaan zoeken, en ik weet zeker dat niemand achter het bed kijkt, daar ferwacht je toch niemand?, dus fanaf die plek luisterde ik naar alles wat er gebeurde.

Er waren mannen in mijn tuin, en ze liepen ook steeds door mijn huis, ze bleefen de heele ochtend en ook een stuk van de middag, daarna was het stil en ben ik foorzichtig gaan kijken, eerst in huis en daarna in mijn tuin, ik mocht maar een klein stukje de tuin in, er stond gaaas, net als toen ik hier nog maar kort woonde, ik zag meteen dat mijn hek weg was en dat er allemaal haut en masjienes in de tuin stonden.

Pokon was er ook, hij is oferal gaan kijken, hij durft dat, ik ben gewoon achter mijn gaaas gebleefen, ik snapte meteen dat er de folgende dag weer mannen zauden zijn, dat was moeilijk, en inderdaad waren de mannen er de folgende ochtend weer, ik lag weer achter het bed, maar Pokon durfde zelfs te gaan kijken toen de mannen er waren, mijn vrouw riep nog dat mijn mensen nu op TWEE katerjongens moesten letten!

Mijn man was steeds bij mij op de slaapkamer en mijn vrouw kwam me vaak knuffelen, maar toen ik die middag weer naar buiten mocht kon ik bijna niet meer loopen, mijn beenen waren helemaal in de kramp, zoveel stress had ik, toen ik probeerde te loopen fiel ik zó op mijn bips terug, het lukte me niet, ik heb het steeds opnieuw geprobeerd maar ik kon mijn beenen niet beweegen, mijn mensen masseerden zachtjes mijn foeten, maar daar moest ik keihard van piepgillen, het enige dat ik foelde was PIJN, zoooveel pijn, pas uuren later kon ik weer loopen.

Nieuw hek

En toch zauden de mannen weer terug komen, mijn hek moest gemaakt worden fanwege de hond naast mij, we waren alledrie helemaal ferdrietig, het waren heel erg moeilijke daagen, echt waar, maar gelukkig gingen ze foorbij.

Mijn nieuwe hek is keimooi geworden, flakbij het hek zijn alle plantjes kapoo en kan ik nu perfekt liggen, het is alsof het allemaal spesjaal voor mij gemaakt is!, en dat is ook zo folgens mijn man, want de mannen hebben het hek tot aan de grond gemaakt zodat ik er niet onder door kan kruipen, het waren vriendelijke mannen hebben mijn mensen me ferteld, en dat geloof ik best maar toch heb ik zoiets liefer nooit meer.

Mijn kramp was meteen over toen mijn huis en tuin weer gewoon van mij waren, o wat was ik blij!, mijn tuin is groter geworden en dat find ik leuk, en omdat ik helemaal heppie was ben ik een keer op afontuur gegaan, mijn man was alleen thuis en kwam me knuffelen in de tuin, maar hij kon me niet finden, hij had oferal in de tuin gezocht op plekken waar ik altijd ben, maar ik zat BOOFEN op het hek!!, eerst was ik op een taafeltje gesprongen en toen kon ik zo op het hek klimmen, hoe finden jullie dat?, mijn man heeft me er af getild en het taafeltje weg gehaald, dat fond ik prima, want ik was al weer klaar met dat boofen op het hek loopen, ik blíj́f niet aan de gang met nieuwe dingen en afonturen.

***

Fergeeten jullie niet dat jullie lid kunnen worden van de klup?, het hoeft niet hoor, maar het mag altijd!

***

Naast mijn nieuwe hek tetter ik weer keihard voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes!

Al toen ik voor het eerst in mijn tuin kwam rook ik dat er naast mij een hond woont, hij woonde daar ook al toen Bolle hier woonde, het is een hele grote hond met lange haaren en scherpe tanden, de hond haudt niet van katten maar wil ze juist bijten, en hij gaat keihard blaffen als hij Mikkie op het dak van het schuurtje ziet, of als ik tetter, ik trek me daar ferder niks van aan, want ik find dat ik in mijn eigen tuin mag doen wat ik zelf wil.

O, en de hond woont daar trauwens niet alleen hoor!, hij heeft ook mensen, een vrouwtje en een mannetje, net als ik, en onze mensen kennen elkaar al best heel lang.

Een soort hek

Er zit een soort hek tussen de tuin van de hond en mij, aan dat hek zit ekstra gaaas zodat ik er niet onderdoor kan kruipen (alsof ik dat ooit zau doen!), en daar oferheen zitten stukken stof, en daar zitten weer stokjes tegenaan, dat heet riet folgens mijn vrouw, zodat de hond mij niet kan zien, ik kan hem dus ook niet zien maar ik weet gewoon dat hij er is, en ik poeps vaak presies bij het hek, zodat hij kan ruiken dat er een gefaarlijke tijger naast hem woont.

De laatste weken waren mijn mensen steeds heel druk bezig bij dat hek, ze haalden allemaal planten weg die er aan groeiden, en achterin de tuin schoofen ze de stoelen opzij en toen kon mijn vrouw zomaar ineens naar de tuin van de hond en weer terug naar ons en weer naar de hond en weer naar ons, ik zag het allemaal maar ik kwam niet te dichtbij, ik fond het een beetje eng dus ik had me ferstopt in de planten en lag daar te kijken, mijn vrouw legde me uit dat het hek achterin helemaal kapoo is en eigenlijk niet eens een hek meer is.

Mijn mensen hebben alles weer dichtgemaakt, en de mensen van de hond ook, dus de hond en ik kunnen niet naar elkaars tuin, gelukkig maar.

Omdat er allemaal planten weg zijn is mijn tuin ineens groter!, ik heb helemaal achterin een soort klein terrasje, onder de appelboom, ik heb er al een paar keer gekeeken en gezeeten, ik find het biesonder want ik was daar nog nooit geweest, het ruikt er naar haut en aarde en dingen die eigenlijk onder de grond hooren te zitten maar nu boofen de grond zijn, het is een aude lugt, en ik steek mijn neus in de kieren die er zitten om die lugt goed op te kunnen snuffen.

Mannen

Nau hebben mijn mensen me ferteld dat er mannen met masjienes komen om een nieuw hek te maken in mijn tuin, en dat ze steeds door ons huis moeten, wel fier daagen lang!, ik kan het haast niet geloofen en mijn mensen zijn er ook nerfeus van zeggen ze, maar het is belangrijk want er MOET een hek zijn, zodat ik niet de weg kwijt kan raaken of dat de hond in mijn tuin komt, en zelf kunnen ze geen hek maken omdat er allemaal steenen in de grond zitten.

Ik wil niet ferdwaalen en ik wil al heleMAAL niet dat de hond in mijn tuin komt, dus dan moet het maar, ook al weet ik nau al dat ik me de hele dag ga ferstoppen onder het bed, mijn vrouw zegt dat ze er misschien wel bij komt liggen als die mannen hier door het huis loopen, en dat lijkt me een feilig gefoel.

****

Ik tetter natuurlijk weer voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes!