Van mezelf ben ik een frolijke jongen, daar hoef ik niet veel voor te doen, het gaat eigenlijk vanzelf, mijn letters zijn ook meestal frolijk, en dat is logies want ze komen uit mijn eigen hoofd, maar fandaag heb ik iets ernstigs, het is moeilijk en het gaat over een vriend van mij, gelukkig niet over mezelf want ik word al nerfeus als ik er aan denk.
Mikkie
Jullie kennen toch mijn Mikkie?, mijn tuinvriend, een zoon van kater Bolle die hier voor mij woonde?, Mikkie komt al jaaren elke dag langs op het dak van het schuurtje, vaak zit hij stiekum in de tuin van de buuren, achter mijn gaaas, en als het lekker warm is liggen we allebei te dutselen in de planten, vlak naast elkaar, ik find het heel gezellig dat hij er elke dag is, met zijn zus Juultje, en natuurlijk komt Pokon ook nog, en als iemand een dag niet komt maaken mijn mensen en ik ons zorgen.
Forige week zag mijn vrouw Mikkie door mijn gaaas, en ze schrok heel erg: hij liep heel moeilijk en hij was gewond – er zat een gat op zijn hoofd!, mijn man is meteen een reismand gaan pakken van zolder, en mijn vrouw is in de tuin van de buuren en later nog een tuin ferder gegaan om Mikkie te lokken en te fangen, de eerste keer ging het faut, maar de tweede keer kon ze hem optillen en in de mand zetten, en daarna hebben mijn mensen Mikkie naar zijn eigen huis gebracht.
Zijn mensen zijn met hem naar de dokter gegaan, en daar is hij nou nog steeds, hij is keihard gebeeten door een niet gekatsre… gekestraa… gekastraatsiede gekater, dat weeten ze bij de dokter omdat alleen die katers zo keihard bijten, en nau moet Mikkie pillen tegen apsessen en ook tegen de pijn natuurlijk, zijn hoofd moet steeds gewassen worden en misschien moet hij ook nog worden geopereerd.
Het is heel ernstig, mijn mensen waren er ferdrietig van, en Mikkie’s eigen mensen natuurlijk ook, mijn mensen hebben het me uitgelegd, maar helemaal snappen doe ik het niet… want waar is mijn Mikkie nau?, waarom is hij niet in de tuin van de buuren?, ik ga steeds kijken maar ik zie hem niet, alles is stil, en ik find er niets aan.
Jongenspoes
Mijn vrouw zei dat je hierdoor weer kan zien hoe belangrijk het is dat jongenspoesen geopereerd worden, als dat niet gebeurt ben je als jongen echt keigefaarlijk voor andere jongens, niet geopereerde katerjongens worden in het wild maar een jaar of twee, door alle wonden worden ze ziek en dan is het vaak al te laat, want sommige van die ziektes gaan nooit meer over.
Een jongenskater met alle onderdeelen kan ook steeds kindjes maken bij meisjespoesen, of die dat nau willen of niet, en zo komen er steeds meer katten bij, terwijl de asiels al fol zitten met beebiekittens die geen huis hebben!
Fechten
Volgens mijn vrouw was ik foordat ik in het asiel kwam zelf ook zo een katerman met kerstballen, ik kan me dat niet herinneren hoor, en ik ben blij dat ik nau gewoon Kever ben!, mijn vrouw heeft me alle litteekens aangeweezen van het fechten: mijn ooren zijn helemaal kapoo, over mijn neus loopt een groot litteeken, en oferal op mijn hoofd kan je zien dat ik klappen en beeten heb gekreegen… en vast ook gegeefen, ik kan het me haast niet foorstellen en toch is het zo.
Ik hoop maar dat die andere kater geopereerd wordt, want wat heb je aan fechten?, helemaal niets, er komt alleen maar fedriet van, ik heb veel liefer dat we gewoon weer allemaal vrienden zijn in de tuinen, dat is veel fijner, ik mis mijn Mikkie.
****
Ik blijf tetteren voor vreede, het is keihard noodig!!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Forige week had ik geschreefen dat iedereen zijn of haar eigen hoofd heeft, en dat dat hoofd presies goed is zoals het is, en dat is natuurlijk ook zo!, alleen zau ik soms weleens een kat willen zijn die alles durft en alles snapt, maar dat is lastig met mijn eigen hoofd… misschien zau ik met een ander hoofd veel meer durfen en begrijpen?
Met het troopiese weer heb ik een paar nachten buiten in mijn tuin geslaapen, op mijn stoel, de lucht was zo heerlijk zacht dat dat prima kon, en ik durf dat ook best, wat kan me gebeuren in mijn eigen tuin waar ik elk blaadje en takje ken?, ik foel me in mijn tuin net zo feilig als in mijn huis, maar dat is niet altijd zo geweest.
steeds!
Als ik in mijn tuin in mijn gras lig denk ik na over het leefen, over het leefen in het algemeen en ook over mijn eigen leefen, dat is het leefen dat ik het beste ken omdat ik het zelf leef, het is mijn Keverleefen, zo heeft iedereen zijn of haar eigen leefen, en het leefen van iemand anders kan je fanaf de buitenkant zien, maar je weet nooit presies hoe diegeene het zelf erfaart.
Wat een boel lieve en mooie letters kreeg ik forige week van iedereen, dankjulliewel, ik was er helemaal stil van geworden en dat gebeurt niet vaak, ik fond het zo biesonder en ik foelde het allemaal heel diep in mijn hart, het was echt Saame, dat is zo een mooi en groot gefoel dat ik niets meer heb te tetteren.
Behalfe tuinkater Kever ben ik ook huiskater Kever, dat beteekent dat ik zorg voor mijn mensen en ons huis, in de zomer staat dat op een laager pitje (zo zeg je dat toch?) omdat ik fooral bezig ben met tuinonderhaud, maar deze week had ik het er ineens druk mee.
Bij moeilijke gefoelens is er één ding dat altijd helpt: knuffels!, dus ik zet mijn toeter aan, op de zachtste stand, dan klink ik heeel hoog, alsof ik een beebiekitten ben, ik loop naar mijn vrouw toe en ga naast haar zitten, ze zegt Ach Keef, jij merkt het ook hè?, en gaat met me op de grond liggen om te knuffelen, ik geef kusjes en likjes en kopjes en neusjes, alles wat ik kan bedenken, en zo doe ik dat honderd keer per dag.
Steun