Categorie archieven: Joep

Joep over zijn vaste gewoontes

Ken je dat, dat je eigenlijk het liefste binnen wilt blijven, ondanks dat je personeel in ‘t grote bed elke nacht weer alle bomen in de wijk ligt om te zagen? Want geloof me, het is nog steeds geen voorjaar als de dag voorbij is.

Knuffels

Meestal ga ik na m’n diner even naar buiten om m’n ontbijt en lunch weg te brengen. Dat moet dan gewoon gebeuren, en dan mauw ik buiten op de tuintafel voor het grote woonkamerraam als ik daarna weer naar binnen wil voor knuffels, aaien, kinkriebels en kroelen.
Wel van m’n eigen personeel natuurlijk, want ik laat echt niet zomaar elke tweebenervoorpoot door m’n vacht gaan. En als ik daar dan genoeg van heb nestel ik me lekker in de mand van m’n cactus zolang het rolgordijn nog niet naar beneden is, en dan kijk ik naar de lichtjes achterin m’n weiland of zwaai naar alle sterrenvriendjes die hoog boven me schitteren, als er geen wolken in de lucht zijn.

Warm

Of ik ga ergens in huis in een vensterbank liggen, vooral wanneer de kachel aanstaat. Dan draai ik af en toe, zodat de ene keer m’n poten en de andere keer m’n rug en staart lekker warm worden. Met m’n ogen dicht stel ik me dan voor dat ik heerlijk in de zomerzon lig te dutten terwijl m’n jas lekker warm wordt.
En af en toe ga ik op ‘t grote bed voor een dut, lekker tegen een kussen aan. Da’s iets dat ik graag voor m’n personeel doe, hun bed opwarmen. Alleen hebben zij de pech dat ze met z’n tweetjes een heel stuk groterderer zijn dan ik, dus ‘t lukt me nooit om het hele bed voor ze op temperatuur te krijgen. Soms komt Junior of Senior gezellig bij me liggen en dan krullen ze zich helemaal om me heen en dan dutten we even samen.
Maar zij houden dat overdag nooit zo lang vol als ik.

Snekkies

Ergens tussen een uurtje of tien en elf ‘s avonds ben ik weer een beetje uitgedut en weet ik dat ‘t tijd is voor snekkies want dan gaat ‘t rolgordijn naar beneden en maakt m’n personeel zich klaar om te gaan slapen. Da’s elke avond een vast ritueel waar ik inmiddels wel aan gewend ben, want dan stoppen ze een borstel in hun mond en trekken een andere vacht aan dan dat ze overdag dragen.
Ik ga dan alvast naast m’n snoeptoren zitten omdat ik weet wat er komen gaat. M’n personeel pakt m’n snektrommel uit de kast en daar hoeven ze niet eens mee te rammelen omdat ik ze heel goed in de gaten hou. Zodra het deksel er af is, vliegt het eerste snekkie al door de keuken. En dat is eigenlijk de leukste training om een dag mee af te sluiten, want als ik die snek op heb volgen er meer, dat weet ik. Door de donkere gang, de woonkamer, onder de eettafel, ik krijg ze altijd allemaal te pakken door er achteraan te rennen en dan BAM, gewoon m’n poot erop te zetten. Of ik vang ze uit de lucht met m’n voorpoten. Dat kan ik heel goed, omdat ik ‘t elke avond oefen sinds ik op mezelf woon.
Als afsluiting van de avondtraining gaan er ook nog drie of vier snekkies in m’n snoeptoren, maar die bewaar ik meestal tot de volgende ochtend, als behendigheidstraining na m’n ontbijt.

Nacht

Daarna breng ik m’n personeel naar ‘t grote bed en wacht net zo lang totdat ze bijna slapen. Dan is ‘t voor mij tijd om over ze heen te lopen, of gewoon bovenop ze te gaan liggen en heel zachtjes te mauwen dat ik naar buiten wil. Soms duurt het even voordat ze reageren, maar als ik steeds harder ga mauwen staan ze voor hun doen best nog wel redelijk snel naast ‘t bed. Ik loop dan alvast naar de voordeur, maar als die open gaat kijk ik altijd eerst even wat voor weer ‘t is voordat ik een poot over de drempel zet. Want als ‘t heel hard waait of errug koud is dan draai ik me gewoon om en ga weer terug naar ‘t grote bed, en dan bij voorkeur op de plek die al opgewarmd was door Senior of Junior.
Maar dat is de afgelopen weken niet gebeurd, want ik laat me door mist en regen en kou echt niet tegenhouden om naar buiten te gaan omdat ‘t, ondanks dat ik een luxe kattenbak met lekker vers grit in de badkamer heb staan, heel dankbaar werk is om m’n eigen tuin te bemesten en te bewateren.
Of de gemeenteperkjes rondom m’n huis, of breeduit in het weiland, om daar gebied terug te veroveren dat door de andere buurtkatten eerder al was gemarkeerd. Zo houden we elkaar elke nacht lekker bezig, tussen het trainen, buurtwachten, uitmauwen van de laatste nieuwtjes, dutten en spelen door.

Vaste gewoonten

M’n nieuwe dag begint ‘s morgens bijna altijd op de tuintafel in m’n achtertuin, want daarvandaan kan ik van buitenaf goed in de gaten houden wanneer m’n personeel uit bed komt. Meestal hoef ik niet eens te mauwen dat ik er weer ben, want zodra ze van hun eigen bak afkomen lopen ze naar de tuindeur om die open te maken zodat ik naar binnen kan.
Nadat ik dan goeiemorgen heb gemauwd loop ik direct door naar m’n krabpaal naast de bank om m’n stiletto’s bij te scherpen. En als ik te vroeg ben voor m’n ontbijt knabbel ik eerst wat brokjes van de avond ervoor weg en doen we daarna wie weer ‘t eerst terug is in ‘t grote bed.
Meestal laat ik m’n personeel winnen, want dan kan ik daarna op de beste plek gaan liggen om m’n knuffels en kroelen te krijgen. Voorspelbaar? Jazeker. Want ik ben nou eenmaal een katermans met vaste gewoontes. En m’n personeel weet dat als geen ander.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over het eten uit en thuis

Nee, ik ga ‘t niet weer over het weer hebben, want vorige keer dat ik mauwde zo blij was met de zon verdween ze ineens voor een paar dagen en was het weer nat en grauw en grijs…

Dus ik wacht deze week na m’n ontbijt en m’n dut, m’n knuffels en m’n aaien gewoon op wat gaat komen, want aan het weer kan ik toch niks veranderen…

Uitzicht

De nieuwe plek van m’n krabpaalkaktus, die nu bijna voor het grote raam in de woonkamer staat, daar ben ik nadat ik vorige week nog even duidelijk liet merken dat ik helemaal niets van al dat geschuif met m’n meubels moet hebben, inmiddels toch wel heel erg blij mee.
Achteraf gemauwd heb ik vanuit de mand die hoog in de paal hangt een prima uitzicht over m’n hele achtertuin, een stukje van ‘t achterpad en een stukje van m’n weiland. Dus ik lig als ik binnen ben meestal daar met één oog open wat te dutten, want ik blijf alert. Zelfs als ik geen straatcontroledienst heb.
‘t Is alleen een beetje jammer dat m’n personeel zo nodig een schutting om m’n tuin wilde zetten, want anders had ik vanuit m’n kaktusmand een nog groterderder uitzicht gehad. Maar als ik meer wil zien dan kan ik altijd lekker naar buiten om op m’n catwalk te gaan liggen, want vanaf dat punt is ‘t uitzicht werkelijk nog steeds kattastisch.

Buiten

Buiten begint er ook steeds meer beweging te komen. Niet alleen van blaffers die met hun tweebener aan de lijn langslopen of buurtkatten die weer aan de wandel zijn, maar ook vogeltjes. En die heb ik een hele tijd niet gehoord. Ze zitten allemaal in de bomen langs de rand van ‘t weiland, waar genoeg te eten is voor ze. Bij mij in m’n tuin komen die kleintjes niet, want daar zitten alleen van die hele grote witte die enorm hard kunnen krijsen, of van die glimmende zwarte, en daar zijn ze bang voor.
Die grote blauw met wit en zwarte vliegers heb ik nog niet gezien, maar dat zal denk ik ook niet zo lang meer duren. En dan hou ik ze allemaal weer scherp in de gaten, want ze zitten op m’n catwalk of op ‘t randje van ‘t  schuurdak en proberen me uit te dagen. Daar trapte ik nog wel ‘s in toen ik wat jongerderder was, maar tegenwoordig laat ik ze lekker druk zijn tegen elkaar. Al storen ze me wel met hun herrie wanneer ik door m’n weiland sluip, want de muizen schieten dan alle kanten op. En probeer dan nog maar ‘s met een goede vangst thuis te komen…

Tegenvaller

Gelukkig ben ik niet afhankelijk van wat ik buiten vang, want als luxe katermans heb ik altijd wel een gevuld bakje in m’n keuken staan. Tenzij ik natuurlijk m’n portie brokjes in korte tijd opknabbel, maar dat doe ik alleen maar uit protest, omdat ik het geserveerde natvoer als ontbijt of diner niet lekker vind. Zoals gisteren, toen Junior een nieuw merk blikje opentrok waarvoor ze een reclame had gezien in haar favoriete kattenblad.
‘t Was zonder allerlei toevoegingen die ik niet nodig heb, en er zat tonijn in. En m’n personeel weet dat ik stapelgek op tonijn ben. En er zat een gele fruitsoort in die ik ook best wel lust. Dus toen ze het blikje uit m’n voorraadkast pakte en opentrok, kwam ik alleen al door die verukkulukke geur uit m’n cactus en liep hoopvol naar m’n etensbak. Maar wat een tegenvaller, zeg.
Die tonijn met fruithap zat in gelei, en als ik iets echt niet lust dan is ‘t wel gelei. Brrr, dat drillerige goedje eet m’n personeel zelf ook niet, dus waarom zou ik dat dan wel doen? Junior had vast haar leesbril niet op toen ze het blikje kocht en had voor het serveren nog geprobeerd om dat vieze spul door de tonijn heen te prakken, maar ik liet me toch echt niet voor de gek houden.

Nou gebeurt ‘t wel vaker hoor, dat ik voor ontbijt of diner iets krijg waar ik op dat moment geen trek in heb, en dan laat ik m’n natvoer gewoon staan. Maar als ik dan een uurtje later ofzo een knorrend gevoel in m’n maag voel dan eet ik vaak toch nog datzelfde bakje in een paar keer leeg. Want ik ben gek op natvoer, en ik hou van de variatie die ik elke dag krijg. ‘k Moet er niet aan denken om dag in, dag uit hetzelfde geserveerd te krijgen.
Nou ja, een uitzondering zijn natuurlijk m’n droge brokjes die ik afgemeten naast m’n natvoer krijg, want dat zijn nog steeds dezelfde soorten brokjes die ik al eet sinds ik beebiekittenkater af ben. En ik vind ze nog steeds heerlijk. M’n personeel mengt die zelf uit vier grote zakken met verschillende smaken, elke keer als m’n gebruiksvoorraad op is. Ze zijn ook lekker knapperig, zelfs als ze al een halve dag in m’n brokjesbak zitten. En dat is volgens m’n personeel heel goed voor m’n gebit, maar dat interesseert mij niks. Ik vind ze gewoon lekker.

Poot

Ik zal eerlijk toegeven dat ik een verwende katermans ben, dat weet ik. Maar ik moet het ook gewoon doen met wat ik in m’n etensbak geserveerd krijg, want eten weggooien in mijn huis gebeurd zelden. Behalve dan wanneer m’n personeel niet goed opgelet heeft en er iets met gelei opengetrokken wordt. Dat hoef ik dan ook echt niet op te eten, al duurt het soms wel ‘s een heel half uur voordat ik een bakje met ander natvoer krijg.
Maar omdat ik dan heel zielig kan kijken krijg ik daarna dan iets dat ik wel veel lekkerderder vind. Want als volwassen katermans moet je wel je poot stijf houden om geen gelei te willen eten. En een beetje inspelen op ‘t schuldgevoel van je personeel. Dat werkt hier in huis altijd prima.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep gaat om met veranderingen

Jaaaaa, het lijkt er echt op dat mijn vriend Kever helemaal gelijk had toen hij in z’n blog mauwde dat hij de lente al voelde aankomen. Ik heb volop kunnen genieten van het lekkere warme weer van de afgelopen paar dagen na al die miezer nattigheid met behoorlijk wat wind eerder deze week.

De dag

Want nu ik ook het voorjaar voelde, ging ik ‘s morgens na m’n ontbijt al gelijk op de leuning van de grote stoel bij de voordeur liggen wachten tot de zon boven het dak van de overburen uitkwam, en daar bleef ik dan lekker liggen totdat de warmte om de hoek van m’n huis verdween.
Vervolgens strekte ik rustig de  rug en poten, om daarna op m’n gemak naar ‘t achterpad te wandelen en daar dan weer lekker op ‘t bankje achter de schuur te gaan liggen.
Na de lunch klom ik dan lekker op m’n catwalk om wat in beweging te blijven, en daar bleef ik dan uiteindelijk net zo lang liggen tot de zon weer achter de bomen verdween en het tijd werd om naar binnen te gaan om te kijken of m’n diner al klaar was om geserveerd te worden.

Weiland

Het waren dus een paar kattastische eerste dagen met de zon, en ‘t voordeel van m’n plekje op de catwalk is dat ik een heel mooi uitzicht heb over m’n weiland omdat ik daar lekker hoog lig.
En ik moet mauwen, er komt zelfs overdag nu steeds meer leven in ‘t weiland. Ik zag in een dag al meer muizen rennen dan ik dit hele jaar gezien had, en ook de hazen joegen met scherpe bochten achter elkaar aan door ‘t gras. Ik vraag me trouwens af hoe haas van de barbeknoei smaakt, want daar heb ik nog geen enkele ervaring mee. Misschien dat iemand van Muisbezorgd daar tips voor heeft? Ik weet in elk geval al zeker dat er geen mol op ‘t feestmenu komt, want daar hou ik zelf niet van. Hopelijk zijn er begin juli wel alweer verse knoeperts te vangen in de tuin van vriend Kever.
Tegen die tijd zal denk ik ook de feestboekpagina van Muisbezorgd wel klaar zijn, zodat de katmunicatie over met wie, hoe, waar en wanneer we aan ‘t werk gaan soepeltjes verloopt.

Straatcontroles

In m’n geheugen staan nu in elk geval al alle plekjes waar de muizen zitten gegrift, zodat ik weet waar ik later deze nieuwe maand de potten pindakaas strategisch voor ze kan neerzetten. En daarna moet ik waarschijnlijk nog een maandje of twee goed observeren voordat ik met m’n vriend Japie en de catlega’s van Muisbezorgd de eerste proefexemplaren kan gaan vangen. En wanneer die dan helemaal goedgekeurd zijn dan heeft m’n personeel nog tot half juli de tijd om op hun gemak hun eigen voorraad uit de lades van m’n grote vriezer op te eten, want ik denk dat dit jaar alle ruimte nodig is voor de voorraad muizen voor het Derde Grote Weilandfeest die dan, gemarineerd en wel, krakend vers ingevroren kunnen worden tot de grote dag.
Maar voorlopig kan ik nog even lekker genieten zolang de zon schijnt en de temperaturen in de nacht ook in de dubbele cijfers blijven. Want nu is ‘t weer een feest om ‘s nachts de straatcontroles te doen zonder kouwe poten te krijgen. M’n buurtvrienden komen ook weer langzaam maar zeker bij de kachel vandaan, en we hebben na zoveel weken winter ook best veel bij te mauwen terwijl we door de wijk wandelen.

Verandering

Een nieuwtje dat ik in elk geval kan delen is dat er weer ‘s een verandering in m’n woonkamer is geweest.
Ik heb het daar nooit zo op wanneer m’n personeel iets anders neerzet, want ik hou niet van veranderingen. En zeker wanneer ze m’n kaktuskrabpaal ineens ergens anders in de woonkamer neerzetten kan ik daar best een beetje sjagadinges van worden. Want stel je voor, je gaat ‘s middags nietsvermoedend even naar buiten om de plantjes in je tuin te bewateren en bemesten, maakt nog even een ommetje door de wijk, doet wat katditietraining in ‘t weiland en komt voor het avondeten terug om je hele kaktus ineens aan de andere kant van de tuinkamerdeur terug te vinden. Zonder een mauw van overleg of toestemming van mij, gewoon zomaar verplaatst…
Je snapt natuurlijk dat ik duidelijk heb laten merken dat ik het met die hele gang van zaken absoluut niet eens was, en ik heb een paar dagen lekker niet naar die kaktus omgekeken, gewoon uit protest.

Verbetering

Totdat Senior me gisteren van divagedrag beschuldigde en ineens oppakte om me in ‘t mandje van m’n kaktuskrabpaal te zetten. Nou, dat heeft ‘ie geweten hoor want ik heb uit alle macht geblazen naar ‘m, en met ingetrokken stiletto’s een paar flinke tikken op z’n hand gegeven. Want personeel beschadigen, daar ben ik niet zo’n voorstander van. M
aar ik moest als katermans des huizes natuurlijk wel even duidelijk maken dat ik het helemaal niet eens was met de gang van zaken.
Toch ben ik ‘t mandje blijven liggen, omdat het eigenlijk een prima uitkijkpunt is om te zien wat er in de keuken en de woonkamer gebeurt. En als ik me omdraai heb ik ineens een veel beter uitzicht naar de tuin en een deel van ‘t weiland dan vanaf de plek waar de kaktus eerst stond.
Dus al met al is de verplaatsing een verbetering gebleken, al heb ik dat natuurlijk nog niet laten merken aan m’n personeel. Want anders loop ik misschien de kans dat ik een volgende keer bij binnenkomst m’n eigen woonkamer niet meer herken omdat alles weer ergens anders staat, en daar hou ik gewoon niet van.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over het personeel thuis

Nou, ik kan je mauwen, ik had wel een heel ongewoon begin van de afgelopen week hoor…
Dat begon eigenlijk al op zaterdagmiddag.

Na de gebruikelijke wekelijkse jachtpartij, waarvan m’n personeel weer met 2 tassen vangst terugkwam, ben ik op de leuning van de bank gaan zitten om alles goed in de gaten te houden. Vanaf daar kan ik heel goed in de keuken en op ‘t aanrecht kijken, want tassen controleren die binnenkomen doe ik eigenlijk zelden meer, behalve als ik iets heel erg lekkers ruik zoals verse gebakken vis. Maar dat zat er deze keer jammer genoeg niet bij.
Ik keek hoe m’n personeel alles uitpakte en opborg in de voorraadkast, de koeling en de vriezer. Af en toe kreeg ik, als ze langsliepen, een kriebel of een knuffel maar daar liet ik me natuurlijk niet door afleiden in m’n controlewerkzaamheden.

Bubbles

Pas toen allebei de tassen leeg en weer opgeborgen waren ben ik lekker op ‘t grote bed gaan dutten. Want controlewerkzaamheden van tassen, da’s best slaapverwekkend.
Ik werd pas weer wakker toen ik stemmen hoorde en rook dat Bubbles, mijn nieuwe buurblaffer van de hoek, samen met z’n baasjes binnen was gekomen. Altijd gezellig, al spelen we eigenlijk nooit samen want hij is al heel oud en hij zit bijna altijd op de arm van één van z’n baasjes. Hij is ook wat kleinerderder dan dat ik ben, heeft hele dunne pootjes en een spitse snuit met heel veel kleine scherpe tandjes. Maar hij is opgegroeid met katten en snapt dus heel goed dat wanneer ik lekker rustig op ‘t grote bed lig, dat ik dan eigenlijk niet gestoord wil worden.
En daarmee is hij ook een heel stuk minder opdringerigerder dan de twee buurtblafvriendinnetjes die ik heb, want die springen gewoon bovenop ‘t grote bed als ik daar lig, of eten m’n bakjes leeg als ik even niet in de buurt ben. Het enige wat bij die dames dan helpt om wat rust te krijgen is om lekker hoog in ‘t mandje van m’n kaktus bij de tuindeur te gaan liggen kijken hoe ze me overal zoeken. Want ze denken er nooit aan om even omhoog te kijken, dus ze vinden me nooit…
Eigenlijk ben ik best op m’n rust in huis gesteld, en mijn nieuwe oude vriend Bubbles, die snapt dat gelukkig helemaal.

Ongewoon

Toen ik zondagmorgen vroeg weer na m’n buurtcontrole de achtertuin binnenkwam zag ik dat m’n personeel al op was, want er brandde al licht in de keuken. Ik vond dat een beetje vreemd, want als Junior niet vroeg weg hoeft om brokjes te verdienen op zondag dan slaapt m’n personeel lekker uit. Tenzij ik natuurlijk mauw dat ik naar binnen wil, want dan komt er altijd eentje uit bed om de deur open te maken en ontbijt te serveren voor me. Daar heb ik tenslotte personeel voor in dienst.
Maar nu stonden zowel Junior als Senior al helemaal gewassen en aangekleed in de woonkamer. Er was iets gaande, dat voelde ik aan m’n snorharen, maar ik kon m’n poot er niet opleggen. Gelukkig was Senior al druk bezig met m’n ontbijt, kip in kaassaus, dus ik liet ‘t maar even zo. Want na een paar nachtelijke uurtjes hard werken en bijmauwen met de buurtkatten had ik best wel trek gekregen.

Alleen

Na m’n ontbijt vertrok ik naar het grote bed voor de ochtendwasbeurt en een dutje, maar daar kwam even weinig van terecht want ik kreeg een heleboel knuffels en Junior vertelde dat ik de rest van de dag en de hele maandag op ‘t huis moest passen omdat Senior ging klussen bij vrienden en zij twee dagen brokjes moest gaan verdienen. En dat de baasjes van mijn blafvriend langs zouden komen om me eten, drinken en knuffels te geven, dus ik zou niks tekort komen.
Vol ongeloof onderbrak ik m’n wasbeurt. Een uurtje of wat alleen thuis was ik wel gewend wanneer m’n personeel op jacht ging, of op bezoek bij anderen. Daar had ik helemaal geen moeite mee, want dan ging ik gewoon lekker slapen tot ze weer thuiskwamen om m’n volgende maaltijd of snekkies voor ‘t slapen gaan te serveren.
Maar anderhalve dag alleen? Waren ze nou helemaal van hun tweebenersbak getrokken?

Baasje

Je snapt wel dat ik m’n personeel vanaf dat moment geen blik waardig meer gunde, hoeveel lieve woordjes en kriebels ik ook kreeg. Ik heb ze ook niet uitgezwaaid toen ze weggingen, want ze hadden een uitgebreide lunch voor me klaargezet, met een heerlijk soepie en een knabbelstaafje. En m’n brokjesbak zat vol, dus ik had eigenlijk helemaal niks te klagen. Maar toch.
Om half zes hoorde ik de sleutel in ‘t slot en stapte het baasje van m’n blafvriend binnen. Ik kreeg aaien en knuffels, en een heerlijk diner. En ‘s avonds laat werd m’n snoeptoren met snekkies gevuld, en kreeg ik nog meer aaien en knuffels. En dat herhaalde zich de volgende dag weer, met ontbijt, lunch en diner. Zelfs de snekkies werden niet vergeten, m’n drinkwater werd ververst en m’n brokjes werden tussendoor bijgevuld. En m’n kattenbak werd ook nog schoon geschept, dus over verzorging en aandacht had ik helemaal niks te mauwen, maar toch…
‘t Was anders dan dat ik gewend was.

Sleutel

Om 11 uur ‘s avonds hoorde ik Senior de sleutel in de voordeur steken. En ik weet van jullie verhalen dat ik op dat moment moest laten merken dat ik het er niet mee eens was dat ik anderhalve dag aan m’n lot was overgelaten, maar ik was zo opgelucht om ‘m weer te zien dat ik luid mauwend kopjes gaf tegen z’n benen. Net zolang totdat Senior z’n jas aan de kapstok hing en ik werd opgepakt, in z’n armen lag en heel veel knuffels en kriebels kreeg terwijl ik lag te spinnen van blijdschap dat ‘ie eindelijk weer terug was.
Want om op dit moment goed nieuw personeel te vinden, da’s echt nog niet zo gemakkelijk voor een volwassen katermans denk ik.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep begint misschien een sportschool

De hele afgelopen week zag ik al overal hartjes als m’n personeel ‘s avonds voor de kijkkast op de bank zat. Die vorm herken ik namelijk uit duizenden, want af en toe komt m’n natte ontbijt of diner ook uit een hartje en zeker nu er hartjes met kalkoen of rund met kaas in m’n voorraadkast staan hou ik die natuurlijk scherp in de gaten zodra het etenstijd is.

‘t Gekke was dat je die hartjes op de kijkkast helemaal niet open kon maken, ze dwarrelden alleen over ‘t scherm of kwamen groot in beeld. Nou, ik kan je mauwen dat ik dan toch wel heel snel m’n interesse verlies om verder te kijken want hartjes zonder inhoud, da’s gewoon een lege verpakking.
M’n personeel vertelde me vanmorgen vroeg toen ik binnenkwam dat het vandaag Falentijn z’n dag is. Nou ken ik helemaal niemand die Falentijn heet dus voor mij is ‘t gewoon een zaterdag hoor, al waren de extra knuffels en aaien wel heel errug lekker. Maar dat kwam meer omdat het buiten nog steeds best heel koud is voordat de zon opkomt en dan zijn een paar warme handen over m’n jas en m’n oren en m’n staart altijd prima om snel weer wat op te warmen zodra ik weer thuis kom.

Warm

Over opwarmen gemauwd, ik heb deze week trouwens een nieuwe manier gevonden om de achterpoten en de poezelige billetjes weer lekker snel op temperatuur te krijgen en dat is gewoon door tegen dat ribbelding in de keuken op de grond te gaan liggen. Die staat toch nooit vol aan, en dan kan ik gelijk mooi in de gaten houden of m’n personeel al met m’n eten bezig is. Da’s dan twee muizen in één klap slaan. Maar na ‘t eten ga ik toch liever weer in een vensterbank op m’n kleedje liggen, en dan laat ik de warme luchten van dat ribbelding eronder lekker langs me heen gaan. Af en toe draai ik me even om, zodat m’n rug of m’n poten lekker weer op temperatuur komen. Want intussen ben ik wel helemaal klaar met dat kouwe weer buiten. Niet dat ik me binnen verveel hoor, want ik ben stapelgek op lekker lang en vooral lui te dutten. Daar kan ik hele dagen mee vullen als ik de kans krijg. Maar ik begin m’n buurtkattenvrienden nou toch wel een beetje te missen na al die weken, want zij komen met dit weer zelfs ‘s nachts niet meer naar buiten om saame buurtcontrole te gaan doen.

Blessures

Gelukkig kan ik me thuis dus ook prima vermaken. Soms pas ik even op ‘t huis wanneer m’n personeel op jacht gaat, of brokjes moet verdienen. Dan lig ik met één oog open in de vensterbank, en iedereen die m’n voortuinpad op komt hou ik in de gaten totdat ik het bromblik van m’n personeel weer aan hoor komen. Want dan is mijn werktijd weer voorbij en is ‘t tijd om te spelen en te rennen door ‘t huis. Want omdat ik deze wintermaanden niet zoveel buiten kan trainen als in de zomer, moet ik toch m’n catditie op peil houden en tussen het dutten door zorgen dat m’n jas niet te klein is geworden wanneer ik over een tijdje weer meer buiten ben dan binnen.
En laat ik daar nou de afgelopen week ook weer iets op gevonden hebben, want voordat ik m’n binnenshuistraining start doe ik tegenwoordig eerst een paar goede rek- en strekoefeningen om blessures te voorkomen. Precies zoals ik die tweebeners in de sneeuw op die kijkkist heb zien doen de afgelopen dagen.
Meestal doe ik dat het liefst wanneer m’n personeel even ergens anders in huis bezig is, maar gisteren kwam Junior net de woonkamer in toen ik m’n voorpoten helemaal lang uitrekte tegen het tuinraam aan. Ze liet gelijk alles uit haar handen vallen en begon foto’s te maken, dus toen was de lol er voor mij alweer een beetje af en ben ik maar weer lekker verder gaan dutten.

Sportschool

Dit weekend ga ik ‘s nadenken om een sportschool aan huis te beginnen, om ook m’n vrienden weer in een goeie katditie te krijgen zodat we, als de eerste warme zon weer tevoorschijn komt, door ‘t weiland of over ‘t achterpad kunnen rennen zonder dat iemand na de eerste tien meter sprint al hijgend tegen een hek of schuurtje moet gaan zitten om op adem te komen. Nou weet ik dat dat makkelijk gemauwd is voor een jonge katermans, maar de Weilandmuizenstand ziet er nu al goed uit, dus ‘t belooft een hele mooie zomer te gaan worden. En zodra het weer lente wordt gaan ook de eerste potten pindakaas ’t weiland in en ik weet zeker dat hele families muis daarvan gaan genieten.
Maar voor nu ga ik eerst nog even dutten, want dat moet ik als sportkater natuurlijk ook goed bijhouden.
Ik wens jullie allemaal een hele mooie hartjesdag vandaag, met heel veel knuffels en aaien en lieve woordjes. En snekkies, want die trainen we er de komende weken dan saame wel weer af.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep