Wat gaat de tijd toch snel… ‘t Lijkt wel alsof ik vorige week m’n allereerste blog op de pagina van Bert mocht schrijven, en nou is dit alweer m’n twintigste!

Bloggen

De aanleiding dat ik begon met bloggen was eigenlijk wel heel erg verdrietig. Een week eerder was Kater Bram, die op zaterdag bij Bert altijd zijn verhalen mocht mauwen, over de Regenboogbrug gegaan omdat zijn leef-tijd op was. En toen voelde ‘t ineens heel erg leeg, terwijl ik Bram pas kort daarvoor had gevonden op FB. Hij was heel wijs en had heel veel kattenkennis, en als kitten had ik graag nog een hoop van hem willen leren…
Daarom heb ik echt wel even getwijfeld toen Bert me vroeg of ik de Brammiezaterdagblog wilde overnemen. Bram had voor hij vertrok gemauwd dat ‘ie al een echte Joepsaurus in me zag, maar ik heb hem nooit meer kunnen vragen wat dat nou precies betekende. Misschien bedoelde hij dat ik, net als hij al zo lang gedaan had, ook blogs kon gaan schrijven?
Dus ik besloot ja te mauwen tegen het aanbod van Bert. Omdat ik wist dat goed zou komen, want Brammiesaurus zit voor altijd in m’n hart.
Toch vond ik het in ‘t begin best wel een beetje eng hoor, om zo’n blog zelf te maken. Want waar moest ik ‘t over hebben?

Begin

Sinds m’n personeel en ik Bert z’n pagina’s gevonden hadden kreeg ik elke dag wel een blog voorgelezen van de schrijvers die al zóveel meer ervaring hadden als ik met verhalen mauwen, dat ik daar best wel een beetje stil van werd. Maar ik vond het ook een hele eer om als kitten van nog geeneens een jaar oud tussen al die ervaren bloggers te mogen staan, en dan ook nog ‘s op de zaterdag!
De allereerste blog was achteraf ook best wel makkelijk, want ‘t is altijd wel zo netjes om jezelf even voor te stellen als je ergens nieuw bent. En toen ik eenmaal begonnen was ging het eigenlijk vanzelf. Ik mauwde Junior de oren van d’r hoofd, zij vertaalde alles en tikte dat braaf in. Maar dat werden best lange blogs omdat ik gewoon niet van ophouden wist want ik wilde gelijk al zó veel delen met jullie…
Gelukkig heeft Bert als ervaren schrijver me daarmee kattastisch geholpen, en nu voelt ‘t alsof ik nooit anders gedaan heb dan schrijven. En vooral, wegstrepen. Want tegenwoordig komt soms nog maar de helft van wat ik wil mauwen ook écht in m’n blog terecht. Ik heb veel geleerd in twintig weken, en hoop nog heel lang elke zaterdag met jullie te mogen delen wat er allemaal in m’n koppie omgaat. Zoals ik ook graag elke dag op de pagina van Bert lees wat jullie allemaal weer meegemaakt hebben…

Buurpoes

De afgelopen week begon lekker rustig.
Ik vond dat ik na m’n eerste week vakantie best nog wel een tweede week vrij had verdiend, want het is nog steeds heel stil in de straat vanwege de vakantie en de buurpoes die mijn rondes heeft overgenomen verveelt zich eigenlijk een beetje te pletter. Dus af en toe komt ze gezellig even langs en dan mauwen we wat met elkaar. Ze is ook een hele beleefde poes, want ze blijft netjes op ‘t achterpad zitten terwijl ik bij de schutting in m’n tuin lig. Altijd leuk, en ze woont maar drie deuren verderop dus we komen elkaar regelmatig tegen.
Maar soms heeft ze geen tijd of zin voor een kletsmauwtje en blaast ze alleen even naar me terwijl ze voorbij loopt. In ‘t begin schrok ik daar best wel van, maar dat zal haar manier wel zijn om aan te geven dat ze liever even alleen op pad gaat. En dan laat ik ‘r maar met rust. Want ik snap nog helemaal niet veel van poezendames, maar ik weet al wel wanneer ik beter uit de buurt kan blijven.

Feesten

Wisten jullie trouwens dat er alweer een tweede Weilandfeest aankomt? Deze keer organiseert mijn vriend Ropi ‘t, ergens in september. En omdat ik toch nog vakantie had en al wat ervaring heb met feesten heeft hij gevraagd of ik wilde meehelpen. Veel van onze vrienden zijn ook weer van de partij om workshops te geven, Chef Tiga komt met z’n grill en de Hibatsjie en Japie zorgt dat al dat lekkers ook deze keer weer piepend vers door de Chef kan worden omgezet naar heerlijk hapjes.
Natuurlijk ontbreekt ook de grote wokkelglijbaan deze keer niet, maar die eindigt nu op een groot springkussen in plaats van in de sloot, dus de feestneuzen met watervrees durven er nu misschien ook van af.
Maar het mooiste is toch wel dat met dit Grote Weilandfeest van Ropi een donatie actie wordt gestart. Nee, we gaan geen toegangskaartjes verkopen of met een collectebus rond. Het plan is om zoveel mogelijk mooie, lieve, leuke of spannende verhalen van jullie eigen poot te verzamelen. Dat mogen je eigen belevenissen zijn of iets dat je helemaal uit je wolfsklauw zuigt, ‘t mag een kort verhaal zijn of heel lang, dat maakt niet uit.
Het vrouwtje van Ropi maakt daar dan een heel mooi digitaal boekje van, dat daarna te koop is voor maar twee eurootjes. ‘t Geld dat daarmee dan binnenkomt gaat allemaal naar de Stichting DierenDonatie.nl, voor dieren die het hard nodig hebben.
Dus zet je personeel of baasjes achter de peecee, teblet of telefoon en mauw of blaf je eigen verhaal. En zoek er een mooie foto van jezelf bij om mee te sturen!
Op het feest van Ropi kun je, als je dat wilt, je verhaal dan voorlezen onder de Verhalenboom, maar dan niet het einde verklappen hè, want hoe beter het boekje gaat verkopen omdat iedereen wil weten hoe ‘t afloopt, hoe meer geld we naar de Stichting kunnen overmaken…
Zelf vind ik dat een kattastisch idee, want ik hou van schrijven en help graag mee voor het goede doel. ‘k Moet er alleen nog even voor gaan zitten om een mooie foto voor bij m’n verhaal te zoeken…

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Nou, nog één keertje dan, en dan hou ik er echt over op… Maar ik ben zó blij dat iedereen op ‘t Eerste Grote Weilandfeest 2024 het zo enorm naar hun zin heeft gehad!

Heel eerlijk gemauwd, het heeft me best wat slapeloze nachten gekost. Want een feest voor katten én honden, zou dat echt wel goed gaan? Waar was ik aan begonnen?
Maar vanaf ‘t moment dat het grote hek naar ‘t weiland open ging, was het even snuffelen aan elkaar en daarna barstte het feest los. Er zijn oude vriendschappen aangehaald en nieuwe vriendschappen voor het leven ontstaan. Hapjes en drankjes werden samen gedeeld, we hebben samen gespeeld, gelachen, gegeten, gehuild, gezongen, gedronken en gedanst. Zelfs aan de workshops is door kat én hond samen deelgenomen en we hebben heel veel van en met elkaar geleerd.
Ik wil jullie daarom allemaal bedanken dat je erbij was, want we hebben samen een knalfeest neergezet dat zeker voor herhaling vatbaar is…

Vrienden

Natuurlijk vergeet ik de vrienden niet die van het feest mede een groot succes gemaakt hebben en wil met name Japie, Chef Tiga, Leootje, Kever, Loesje en Ropi bedanken voor het vele werk dat zij voor, tijdens en na ‘t feest verzet hebben.
En dan natuurlijk ook niet te vergeten, iedereen die een workshop heeft gegeven. Jullie waren fantastisch, geduldig en behulpzaam waardoor ontelbaar veel vrienden met een diploma of een certificaat van deelname naar huis gingen. Er zijn angsten overwonnen, nieuwe talenten ontdekt en iedereen hielp elkaar een pootje als dat nodig was…
Op zulke momenten moest ik echt even een graspolletje opzoeken om een traantje te kunnen wegpoten, zó mooi vond ik ‘t.
Oopa Dorus krijgt een extra hele grote dank je wel, want hij is met z’n Kanaariegeele Autoboes toch maar weer ‘t hele land doorgereden om de feestneuzen op te halen en was precies op tijd voor de opening van ‘t feest.
En ik ben trots op iedereen die aanbood om anderen op te halen en samen te reizen, of dat nou met eigen vervoer, een Über, trein, bakfiets of een gewone taxi was. Iedereen was er en is zondag ook weer veilig thuisgekomen…
Ook was ik verrast door de grote hoeveelheden Specialiteiten die jullie van huis mee hadden genomen. De partytent die daarvoor was opgezet was al snel veels te klein, maar dat loste zich in de loop van de dag vanzelf weer op toen er meer en meer schalen en bakken leeg raakten. En ik heb bijna al het lekkers geproefd, van de Echte Limburgse Catnipvlaai tot de Bitterse Ballen naar oud familierecept en alles daar tussenin. ‘t Was allemaal heerlijk!

Nazomerfeest

En nu kunnen we uitkijken naar het Grote Nazomerfeest dat Ropi gaat organiseren, want hij heeft de smaak nu écht te pakken. En ik weet zeker dat ook dit weer een knalfeest gaat worden, maar dan helemaal in Ropi-stijl.
Er is nog geen datum bekend, maar ik heb gehoord dat ‘t ergens in september gaat gebeuren. Op een nog geheime plek, maar tegen die tijd zullen alle vrienden wel weer precies weten waar ze naar toe kunnen…
Eigenlijk wilde ik de maandag na het feest een snipperdag nemen, maar ik besloot dat een weekje vakantie (m’n eerste in 15½ maand) eigenlijk beter zou zijn. ‘k Heb veel gedut en geslapen, een beetje gedreuteld van de voor- naar de achtertuin, lekker in m’n pot onder de kersenboom gelegen en veel geknuffeld met m’n personeel, die ervoor zorgde dat ik met de warmte van de afgelopen week genoeg likwit sneks, milkies en soepies kreeg. Want dat vonden ze belangrijker dan eten, hoewel ik met m’n brokjes en natvoer ook zeker niks tekortgekomen ben.
Ik kreeg donderdagavond zelfs stukjes kip die in wat kokosolie gebakken waren, en dát was lekker! Mogen ze van mij best wel wat vaker op ‘t menu zetten… Ik heb ook nog watermeloen en blauwe bessen geproefd, maar daar doe je me écht geen plezier mee. ‘t Was wel lekker koel om even aan te likken, maar daar is dan ook wel alles mee gemauwd…

Vakantie

M’n vakantie beviel de afgelopen week zó goed, dat ik vandaag besloten heb om er nog maar een weekje bij te nemen. Het is de komende tijd toch rustig in de straat, want er zijn veel buren van huis gegaan om ergens anders hun vakantie te vieren. Dat snap ik niet helemaal, want zelf heb ik het thuis en in m’n eigen buurt heerlijk naar m’n zin. Ik weet waar m’n drink- en etensbakken staan en er zijn geen vreemde luchtjes waar ik aan moet wennen. De kattilators in m’n huis staan allemaal aan en op ‘t grote bed kan ik heerlijk koel m’n dutjes doen. Wat wil een jonge kater nou nog meer in z’n vakantie?
Nou ja, misschien dat ik nog wel een dagje strand ga doen, gewoon om lekker te wandelen door de duinen en pootje te baden in de branding. Voorlopig hoef ik niet op jacht want m’n vriezer ligt nog vol met muizenburgers, -fileetjes en -satee, in de vriezerdoos tussen de krentenbollen en de ijsjes. Geen betere raad dan voorraad!

Hopelijk gaat het de komende week wat minder warm worden en van mij mag het ‘s nachts ook best lekker hard gaan regenen. Ik vind het nooit erg om nat te worden als ‘t buiten nog warm is, en de tuin ruikt dan altijd zo lekker.

‘t Liefst lig ik dan, na een nachtje buiten te zijn geweest, op de tuinstoel of op m’n grote kussen op tafel, te wachten tot m’n personeel wakker wordt, de deur voor me open doet en m’n ontbijt komt serveren. Want ontbijten doe ik sinds ‘t Grote Weilandfeest maar weer gewoon thuis, omdat na ‘t succes van de laatste workshop ‘Muizen vangen in ‘t donker’ vorige week zaterdag nu geen Weilandmuis meer te vinden is.

Of zouden die ook gewoon met vakantie kunnen zijn?

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Wat is de tijd toch snel gegaan…
‘t Lijkt wel of ik pas gisteren m’n allereerste Weilandfeest heb aangekondigd, en nu staan er 150 partytenten in ‘t weiland, met daarachter een hele grote container met dozen in verschillende formaten voor de vrienden die blijven slapen.

De koelunits van Muisbezorgd staan al tot aan het dak gevuld met de piepend verse Zachte Zilte Zeemuizen die Japie en ik donderdag gevangen hebben, er liggen sappige knoken en vlezige botten bij en de proeverijtent wordt terwijl ik dit allemaal mauw ingericht met hapklare snacks, kleinverpakkingen brokjes en natvoer om zelf uit te proberen. Er is ook een speciale tent waar iedereen zijn of haar zelf meegebrachte specialiteiten aan anderen kan laten proeven, maar dat is natuurlijk zolang de voorraad strekt en op is op. Met een beetje geluk kun je ergens het recept van bemachtigen, maar er zijn ook hapjes die al generaties in de familie zijn en heel geheim blijven.

Weiland

Straks komen Chef Tiga en zijn broers met de trein aan. Ik ga ze maar ophalen met de kruiwagen en een pootje helpen, want ze hebben héél veel spullen bij zich… De Chef is dágen bezig geweest met het bedenken en voorbereiden van heerlijke recepten, waarover je donderdag al in Leootjes blog hebt kunnen lezen.
De feestverlichting voor vanavond is al uitgetest en opgehangen, er worden nog stoelen en banken in diverse tenten en in ‘t weiland neergezet en het podium voor de livemuziek staat ook al klaar, met aan elke kant een bartent waar de taps voor de catnipwijn, het bottenbier en vers water al doorgespoeld zijn en de 0.0% wijn- en bierflessen staan koel. De slingers zijn opgehangen bij de ingang van het weiland en in de tent waar je kunt inschrijven voor één of meer van de vele workshops is de leptop al aangesloten.
O, en de eerste ploeg kattenvrijwilligers van de lokale EHBK afdeling is er ook al, dus mocht iemand te veel hebben gegeten of iets te diep in het catnip- of bottenbier glas gekeken hebben dan zijn ze in goede poten.

Wokkelglijbaan

O, en gisteravond is de Wokkelglijbaan gebracht. Nou heb ik helemaal geen verstand van glijbanen, maar het was wel heel erg veel materiaal dat ineens in het weiland aan de rand van de sloot lag. Ik zal heel eerlijk toemauwen, er was even een lichte paniek. Maar de poes van de sponsor van de glijbaan, die gezellig haar kater had meegekomen, legde me uit dat zij het hele idee van een weilandfeest zó goed vonden dat er op het laatste moment een andere glijbaan is geregeld. En wat voor één, nou ja, eigenlijk twee, maar dat zien jullie straks wel als je hier bent. Ik heb ‘m samen met de poes van de sponsor en haar kater gisteravond al een paar keer uitgetest. De eerste keer op de korte vond ik het best wel een beetje eng want ‘t is een hele snelle baan, maar het werd steeds leuker en daarna ben ik vanaf de hoge gegaan. En ik kan je mauwen, die is écht hoog!
Vanmorgen vroeg ben ik nog even naar boven geklommen en heb over het weiland uitgekeken. Het ziet er allemaal feestelijk uit met al die slingers en tenten en stoelen en banken en iedereen die nog druk bezig is om alles vóór elf uur af te krijgen. Want omdat we vanmorgen al zo vroeg begonnen waren komt m’n personeel om die tijd met koffie en broodjes voor de tweebeners en lekkere snekkies voor ons. En dan moeten ze samen met de andere tweebeners uit het weiland zijn voordat de kat van de burgemeester het feest komt openen. Want het is een feest voor miauwers en woefers, die tweebeners maken er zelf maar een leuke dag van met elkaar.

Praaivussie

Zodra Leootje op het weiland is aangekomen gaat hij gelijk beginnen met het testen van de videoverbindingen die we voor de thuisblijvers hebben gemaakt. Als je hebt aangegeven dat je daar gebruik van wilt maken kun je maar 1x inloggen en je kunt ‘m niet terugkijken. Dat heeft iets met praaivussie of zoiets te maken. Maar als je bij binnenkomst toestemming geeft kan er van de opnames misschien wel een dvd worden gemaakt, leuk ook als herinnering aan het Eerste Weilandfeest 2024. En dan kunnen de gasten die écht niet in beeld willen uit de buurt van Leootje blijven. Of misschien een grote zonnebril opzetten. Of we blurren ze gewoon in de montage voor de dvd…

Nou, ik moet nu echt even opdracht aan m’n personeel gaan geven om de parkeerplaats nog aan te vegen voordat de bussen, taxi’s, Cattilac, Ubers en bakfiets komen. Vanaf de brug naar de ingang van het feest wordt straks de rode loper nog uitgerold en dan is het wachten op de lintenknipper en de start van het feest.

Ik hoop jullie straks allemaal te zien, doe voorzichtig als je nog onderweg bent en tot zo!

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

De laatste dagen heb ik vaak liggen denken of ik nou écht niks vergeten ben want nog een hele week (dat is nog zeven nachtjes slapen) en dan is het eindelijk zo ver…
Het Eerste Grote Weilandfeest!
Wekenlang ben ik bezig geweest met onderhandelen, regelen en organiseren, maar het is geloof ik allemaal gelukt. Vrijdag wordt alles geleverd en klaargezet en dan is ‘t zaterdag wachten op de eerste feestneuzen.
Jullie dus.

Hoe het kwam

‘t Idee voor een feestje kwam eigenlijk nadat ik (niet helemaal vrijwillig) tot twee keer toe in de sloot naast het weiland terecht was gekomen en toen bleek dat ik een hele goeie zwemmer was. Ik vond ‘t ook eigenlijk best lekker om baantjes te trekken, maar ik wilde meer.
Zwemdiploma A was zo gehaald, net als B en C. Maar ik wist niet van ophouden en ging door voor m’n diploma’s Snorkelen, Zwemvaardigheid, Springen, Kunstzwemmen, Nostalgische zwemslagen en Survival. En die waren nog geen twee weken later ook allemaal binnen.
Omdat ik er zoveel lol in had, heb ik ook nog even de Binnenslootwater- en Reddend zwemmendiploma’s gehaald, en toen vond ik het even genoeg.
Snorkelen werd al snel m’n favoriete watersport, want dan kon ik behalve op Weilandmuizen ook op Slootvissen gaan jagen. De doos in de vriezer, die ene tussen de krentenbollen en de ijsjes, werd al snel te klein voor al m’n vangsten.
Omdat ik m’n nieuwe hobbies graag met anderen wilde delen maakte ik de workshop ‘Snorkelen voor beginners’. En daar was zóveel belangstelling voor dat ik besloot om een dagje cursus te geven, met daarna een feest voor iedereen die de workshop had gedaan.
Nou, dat heb ik geweten! Want er waren nog veel meer katten én honden die iets bijzonders konden en dat graag ook aan anderen wilden leren. En zo is Het Eerste Grote Weilandfeest er gekomen!

Weiland

Ik ga natuurlijk nog niet te veel verklappen over welke workshops je volgende week allemaal in het weiland en de sloot ernaast kunt volgen, maar om 12.00 uur precies komt de kater die bij de burgemeester van ons dorp inwoont het weiland feestelijk openen. Daarna is er nog een korte speech door de hond van de voorzitter van de lokale winkeliersvereniging (die het feest een beetje gesponsord heeft) en dan kan het écht beginnen.
Naast de workshops kun je ook meedoen aan verschillende behendigheidsspelletjes, wedstrijdjes, muziek luisteren (of zelf maken) en tot 17.00 uur is de proeverijtent geopend, waar je de laatste nieuwe snekkies en brokken kunt proeven die nog niet in de winkel te koop zijn.
Er is catnipwijn voor de mauwers, maar die mag alleen geschonken worden aan de feestgangers die ouder zijn dan anderhalf jaar. En er is bottenbier voor de blaffers die ouder zijn dan 2½ jaar. Daar moet ik wel streng in zijn, want anders ben ik m’n vergunning kwijt en is het feest snel afgelopen…
Natuurlijk is er ook 0.0% catnipsiroop, bottenlimonade en vers water verkrijgbaar voor iedereen die geen wijn of bier lust, of gewoon nog te jong is.

Dieet

Om 19.00 uur zal Japie, de hoofdsponsor van het feest, samen met Chef Tiga, de Topkok van de avond, het buffet openen. Behalve de Zachte Zilte Zeemuizen van Muisbezorgd zullen er verse Weilandmuisribbetjes van de grill op het menu staan en voor de grotere eters onder de feestneuzen liggen er verse knoken met veel vlees klaar om lekker op te kluiven.
Als je een speciaal dieet volgt en dat nog niet naar me hebt doorgemauwt of -geblaft, dan kun je dat nog tot donderdagavond via de chat op FB doen. We doen trouwens niet aan vago… voga…nou ja vegetadinges die avond, maar als je dat écht wilt zijn er altijd nog wel ergens wat groentenbrokjes te vinden.

Eten

Weet je waar ik ook heel erg naar uitkijk? De lekkere hapjes en drankjes die sommige gasten zelf gaan maken en mee nemen. Dus heb je nog iets waarvan je vindt dat een ander dat ook écht moet proeven? Neem het lekker mee, dan kunnen we ‘t met z’n allen delen.
Er rijden speciale bussen vanuit ‘t hele land die de weg naar het feest weten te vinden, er wordt samen een taxi gedeeld of een compleet treinstel en er rijdt zelfs een speciale bakfiets vanuit Leiden via de Belgische kust naar hier. Mooi om te horen hoeveel dat vrienden én onbekenden voor elkaar over hebben…
Voor de feestneuzen die te ver weg wonen of nog niet naar huis willen na het feest heb ik 365 kartonnen dozen in verschillende maten geregeld. Je moet dan alleen zelf wel een dekentje of kussen mee nemen, want die waren vanwege de higidinges niet te huur. En voor ontbijt wordt natuurlijk gezorgd, de proeverijtent gaat om 10 uur zondagmorgen weer open met brok- en natvoer, maar als je trek hebt in een verse Weilandmuis is dat natuurlijk ook mogelijk, want die zullen na zo’n feest makkelijk te vinden zijn.

Ik ga nog maar wat dutten, want dit is de laatste rustige zaterdag van deze maand. En daar ga ik dus nog even flink gebruik van maken.
Hopelijk zie ik jullie allemaal volgende week!

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Ken je dat? Lig je net lekker te slapen, hoor je ineens ‘ahhh’… En dan voel je dat er weer een foto gemaakt gaat worden, omdat je er zo lief bij ligt.

Foto

Ik ben me op dat soort momenten helemaal nergens van bewust want ik lig gewoon altijd zoals ik ‘t lekkerste lig. Maar m’n personeel kan dan tijdenlang vertederend naar me kijken en knipt de ene foto na de andere, om later dan de leukste te bewaren. Zeggen ze.
Maar waar ‘t op neerkomt is dat ze al zóveel foto’s van me hebben gemaakt sinds ik op mezelf woon dat ze door de bomen ‘t bos niet meer zien…
Ik ben het intussen wel gewend, dat paparazzi gedrag van m’n personeel. Heel eerlijk vind ik het ook eigenlijk best wel leuk, want ik weet inmiddels precies dat er samen met die ooohhh’s en aaahhh’s ook extra veel knuffels en aaien loskomen. En dat vind ik heerlijk. Vooral onder m’n kin, over m’n wangen, achter m’n oren. Eigenlijk m’n hele kop, m’n nek, hals, rug, zij, pootjes, buik… Soms lig ik zó te genieten van al die aandacht dat ik gewoon alle vier m’n poten in de lucht gooi en m’n kop achterover leg. Kom maar op, denk ik dan.

Polona

Maar soms heb ik er ook dagen bij dat ik even geen pola… polina… nou ja, polonadinges aan m’n lijf wil. Ik draai me dan al snel op m’n zij en begin met m’n achterpoten tegen de onderarm van degene die kriebelt te trappen (zonder nageltjes hè, want ik wil m’n personeel niet beschadigen), sla m’n voorpoten om de hand heen en begin dan zachtjes te bijten. Maar wel héél zachtjes, want m’n moeder heeft me vroeger geleerd dat ik nooit de hand moet bijten die m’n drink- en etensbak vult. ‘t Is ook meer een beetje dollen dan vechten, want na twee of drie hapjes begin ik die hand te likken. M’n personeel weet dan dat ze me daarna even met rust moeten laten, ‘t kan natuurlijk niet de hele dag feest blijven. Zeker nu ik sinds een paar dagen ook weer buiten de nachtcontrole doe, heb ik m’n dutjes overdag hard nodig…

Bakjes

‘t Liefst lig ik dan helemaal opgekruld, en dan weet m’n personeel dat ik even met rust gelaten wil worden. Vaak lig ik te slapen met m’n achterpoten onder m’n voorpoten en m’n kop daar dan bovenop. Maar dat lukt eigenlijk alleen nog op de bank, of op ‘t grote bed. Want als ik in de vensterbank op m’n kleedje lig hangt er altijd wel minstens één poot omlaag. Gewoon omdat die vensterbank de laatste maanden veels te smal is geworden. En zo is er wel meer in huis dat gekrompen is.
Ik pas niet meer in m’n villa, maar ik kan gelukkig nog wel op ‘t dakterras liggen. Ik kijk nu makkelijk over m’n puzzeltoren heen, ik moet bijna bukken om de snekkies van de onderste verdieping te pakken te krijgen.
En als ik me uitrek kom ik met m’n voorpoten makkelijk bij de rand van het aanrechtblad, dat al 20 centimeter hoger ligt dan op een gewoon keukenblok omdat Senior zo lang is.
M’n etensbakjes zijn ook veel kleiner geworden. Terwijl m’n personeel blijft volhouden dat het nog precies dezelfde zijn als toen ik op mezelf ging wonen, maar hoe kan het dan dat ik er toen makkelijk in kon gaan liggen als ze leeg waren, terwijl ik er nu alleen nog maar met m’n kop in kan?

Hoog

En over etensbakjes gesproken…
Van de week kreeg ik een nieuwe voor m’n natvoer, terwijl ik nog een hele stapel stenen bakjes heb staan. Maar dit is een bijzondere, want hij staat op een voetje en is aan de achterkant hoger dan aan de voorkant. En ik moet mauwen, ik ben er heel erg blij mee want ‘t eet een stuk gemakkelijker. Zo’n bak wil ik eigenlijk ook wel voor m’n brokjes. En voor m’n water. En dan nog eentje in reserve, misschien zelfs wel twee.

Of ben ik nu een klein beetje aan het overdrijven?

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep