Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ik staarde naar buiten. Alles was nat, grijs en vooral…saai!
Zon
Hoe durft de zon zo lang weg te blijven? Roover bromt al wekenlang dat zijn vacht gemaakt is voor warme stoepen en tuinen en niet voor koude vensterbanken. En Luna…. Ja Luna komt terug van een vakantie die ze niet eens wilde, en dan komt ze terug in… grauwheid. Dat helpt natuurlijk ook niet.
Dit duurt allemaal te lang, mopperde ik. De zon vindt ons zeker niet meer leuk. Roover knikte traag. Als de zon nog lang wegblijft ga ik hem zelf ophalen. En dan mag ze niet meer weg.
Op dat moment sprong Luna de jungle in. Ze schudde haar poten en liet duidelijk merken dat ze het niet eens was met het weer. Bliksem heeft gelijk, waar blijft die lente nou!
We verzamelden ons met zijn drietjes in een cirkel om een kattenoverleg te beginnen. Ik zei dat we misschien de lente gewoon moeten roepen. Roover dacht: zou dat werken? Bij eten roepen werkt het altijd zei ik. Dus we begonnen met zijn drieën te miauwen.
Een zachte wind ging door de jungle. De wolken schoven even uit elkaar.
Het werkt dus, zei ik. Het gaat alleen te langzaam. Roover zei dat het nu eenmaal zo gaat. Het is net als met grassprietjes. Luna dacht: als Bliksem ongeduldig wordt gaat er iets gebeuren. Let maar op.
En ja hoor Bliksem sprong plots overeind. Als de lente niet opschiet dan ga ik haar zelf helpen. En hoe ga je dat dan doen zei Luna nieuwsgierig? Door te doen wat de lente ook doet zei ik.
Warm
En ik begon dus aan mijn missie. Warmte maken. Ik klom op de schutting en riep: warme zon kom maar. Roover dacht dat lukt niet. En toen gebeurde er iets wonderlijks. Een straaltje zon brak door de wolken. Zie je wel! Riep ik. Het werkt! En nu ga ik de groeisprint doen. Ik rende naar de groen sprietjes en ging er naast zitten. Jij moet groter worden, zei ik streng maar liefdevol. Want de lente rekent op je. En ik blies zachtjes tegen de sprietjes. Een snippertje aarde naast het sprietje liet los waardoor het net ietsjes groter leek. Ik riep: Het groeit, het helpt echt. Luna kneep met haar ogen en zei: dat was de wind Bliksem,
maar misschien helpt het wel.
Het laatste wat ik nog ging doen was de lente oproepen. Dus ik sprong op de stoel en miauwde zo hard als ik kon. Er verscheen ineens een merel op de schutting en die begon prachtig mooi te fluiten. Echt een lente melodie. Zie je wel zei ik, dit is het eerste lenteconcert van het jaar. Luna en Roover konden niet ontkennen dat de tuin ineens een beetje levendiger voelde.
En toen alsof de natuur zelf naar mij had gekeken, brak er een breder stuk zonlicht door. Het sprietje leek iets groener. De lucht rook frisser.
Lente
De lente was dus begonnen te bewegen. Misschien heel klein. Misschien heel stil. Maar dankzij onze inspanningen voelde het alsof ze écht dichterbij was gekomen.
Goed gedaan zei Luna zacht. Roover knikte langzaam. Misschien hebben jouw rare plannen wel geholpen Bliksem.
Ik glom, nog helderder dan de zon.
En dit, zei ik trots, was pas dag één.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Doerak even kwam checken of ik nog wel ademde.
Eten
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
grote voorbeeld zijn, net zoals Doerak dat voor mij geweest is. Rustig blijven als het spannend werd. Slim handelen. En soms gewoon even laten zien hoe je waardig op een muurtje zit, alsof niks je kan raken.
Een egeltje keek mij aan. Hij trilde een beetje maar rolde zich niet op Ik ging rustig voor hem zitten. Groot maar rustig. Dit is veilig gebied zei ik. De jungle staat onder mijn toezicht. Gelukkig begreep het egeltje het.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Aan het eind van de tuin vond ik mijn favoriete plekje, nu bedekt met sneeuw. Ik draaide een paar rondjes en ging zitten, rechtop, als een wachtersbeeld. De wereld was stil, fris en nieuw, en ik voelde mij er helemaal thuis. De sneeuw maakt mij niet bang ….ik kreeg het gevoel dat elke pootstap een avontuur kon zijn.
Witte velden
Dan hadden we Roover.
Luna