Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Daar ben ik weer. Jullie stoere zwarte katerman met een witte bef en een witte bliksemschicht half op mijn neus en voorhoofd. Maar dat wisten jullie natuurlijk al.
Zoals het nu in de jungle is heb ik maanden van gedroomd. De winter was lang geweest, en ik lag veel luie uurtjes op de vensterbank en chagrijnig naar buiten te kijken naar de witte en regenachtige jungle.
Avontuur
Maar nu? Nu ruikt alles anders. Het rook naar verse grassprieten en ….. avontuur.
Met een luide miauw stond ik in de jungle. En wóésh, ik schoot door de jungle heen. Ik was net een opgewonden pijl.
Eindelijk, dacht ik, terwijl ik mijn nagels in de zachte aarde zette. Ik rolde over het nog frisse gras en liet mijn vacht opwarmen aan de zonnestralen. De lente was ontwaakt. De narcissen stonden als gele zonnetjes erbij en het gras was weer groen.
Ik snuffelde aan een struik. Een klein groen blaadje was tevoorschijn gekomen. Ik tikte er voorzichtig tegenaan met mijn poot. Het blaadje bewoog mee, alsof ze zei: Welkom terug Bliksem!.
Plotseling hoorde ik een bekend geluid. Tsjilp tsjilp. Op de schutting zat een brutaal vogeltje. Normaal was ik er achter aan gegaan, maar vandaag liet ik hem maar zitten. Ik gaf de vogel een knipoog, draaide me om en maakte een sprong in de lucht.
Tevreden spinnend zocht ik mijn favoriete plekje op: de tuinstoel. Die stond nu vol in de zon. Ik vouwde mijn poten onder mijn lijf en sloot mijn ogen. Het was tijd voor een lente tukje. Ik rook de lente, voelde de warmte en wist één ding is zeker: het leven in de tuin was weer helemaal goed.
Ineens zag ik een schaduw op de schutting. Het was Roover, die eigenwijze kater van de buren, met een blik die altijd op kattenkwaad stond.
Hé Bliksem miauwde hij. Lente vieren op een bankje is voor kittens. Kom mee, we gaan het dak op!
Koning
Ik opende één oog en rekte mij langzaam uit. Roover had gelijk. De lente was niet alleen om te zonnen, maar ook om de wereld van bovenaf te bekijken. Met een soepel beweging sprong ik van de tuinstoel en volgde Roover naar de schutting.
De klim: via de schutting en een flinke sprong bereikte we de dakgoot.
Het uitzicht: Eenmaal op de warme dakpannen van het huis keken we samen uit over de hele buurt.
De geuren: Vanaf het dak rook de lente nog sterker. Overal waren de mensen in de tuin bezig en rook je alle bloemen. Kijk zij Roover de hel wereld is weer wakker en in de tuinen bezig.
Ik spon zo hard dat mijn hele lijf trilde. Hier, boven de tuinen, voelde ik mij de koning van de lente. Samen met Roover liep ik behoedzaam over de nok van het dak. Balancerend als koordansers. De koele wind speelde door mijn snorharen, terwijl de zon aan de hemel stond.
Toen hoorde ik mijn mensen roepen dat het tijd was voor eten. Maar ik bleef toch nog even samen met Roover zitten. De lente was officieel begonnen, en vanaf het dak was het uitzicht op mijn koninkrijk prachtig. Als Roover nu maar wel van de seizoen knoppen afblijft. Maar daar ga ik goed op letten!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ook in de jungle was ik snel. Zwoesj en weg was ik. De wind floot om mijn oren. Ik rende over de schutting, vloog de andere tuin in, checkte daar de vijver, en was in een paar seconden weer terug. Ik hoorde iets, het geluid van een vogel. Ik keek omhoog en daar zat de ekster die ik Sjors noemde. In één flitsende beweging klom ik de boomstam op. Tikte naar Sjors, die net op tijd wegvloog, en ik was alweer beneden op de grond voordat Sjors kra kra kon zeggen.
Zodra ik het warme, pluizige dekentje zag, veranderde ik van een razendsnelle jager in een spinnende katerman. Dan rolde ik mij op tot een perfect rond bolletje, met mijn staart netjes om mij heen geslagen. Mijn ogen vielen half dicht, en je hoorde alleen nog een tevreden prrrr prrrr prrrr.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
droeg een kippenpak zo geel dat Roover dacht dat de zon was terug gekomen.
Toen de muziek stopte, bukte het piratenmeisje dat haar hoedje was kwijtgeraakt. Daar ben je zei ze, en ze tilde heel voorzichtig het hoedje van Roover zijn kop. Toen aaide ze hem. Roover vond het super stoer. En langzaam liep de groep door.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ik begon bij de voordeur. Rook aan de mat, en aan de schoenen. Onderzoek afgerond. Niets gevonden. Verdachte nummer 1: de duif. Ik sprong op de vensterbank. De duif zat er weer. De duif keek terug, ik keek terug naar de duif. Er was stilte. Toen sprong de duif op en vloog weg. Verdachte nummer 2: Roover. Ik liep op hoge poten richting Roover. Roover lag heerlijk op zijn stoel zoals alleen hij dat kan. Ik ging voor hem staan en staarde hem aan. Roover staarde terug. Ik miauwde: heb jij mij een kaart gestuurd? Roover likte rustig zijn poot, draaide zich om en ging vervolgens verder met relaxen. Het antwoord was duidelijk. Roover was niet zijn geheime Valentijn.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Maar wie bedienen nu die knoppen vroeg Roover? Ik zie hier nooit niemand riep ik. De weerwachters zijn er ook niet. Dus wij kunnen zelf wel de knoppen gaan bedienen. Het kan maar zo zijn dat de muizen die hier rondlopen op de sneeuwknop hebben gedrukt. Dat willen we dus niet meer. Ik klom op de plank en bekeek de knoppen. Roover was onder de indruk van zoveel gezag van mijn kant.