Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn avontuur met een krekel. Die kwam echt waar zomaar op mijn pad.
Het was op een zwoele zomeravond in mijn jungle in Doetinchem. De tuin van tante Fleur leek echt op een jungle: varens zo groot als paraplu’s, klimop die als lianen over de schutting hingen. En overal het zachte geritsel van nachtelijke dieren. Ik, als avontuurlijke rode kater, sprong behendig op de schutting om mijn avondronde te beginnen.
Terwijl ik mijn evenwicht hield op de smalle rand, hoorde ik een vreemd geluid: tsjirrrr – tsjirrrr – tsjirrr. Het kwam van een klein, glanzend groen wezentje dat op een takje zat, net boven de klimop. Ik spitste mijn oren.

Kri-kri

Wie ben jij? Vroeg ik nieuwsgierig.
Ik ben Kri – Kri zei de krekel trots. De nachtzanger van deze tuin.
Ik ging zitten en zwiepte met mijn staart langzaam heen en weer. Zanger? Wat zing jij dan vroeg ik.

Kri – kri lachte en zei: Ik zing over de geheimen van de nacht. Over de maan die danst op de vijver, over de slakkenrace in het gras en over de vuurvliegjes die hun lichtjes aan elkaar laten knipperen als groet.
Dat vond ik allemaal maar raar. Hoe kan een krekel nou zingen.
Het klinkt gewoon heel mooi, maar alleen voor wie durft te luisteren zei de krekel.

Jungle

En dus bleef ik op de schutting zitten, terwijl de jungle om mij heen tot leven kwam. Ik hoorde het zachte geritsel van de bladeren, het getik van de egel die langs de heg liep, en het ritmische gezang van Kri – Kri, dat klonk als een geheim dat alleen de nacht kende.
Vanaf die avond, elke keer als ik op de schutting sprong, keek ik eerst of Kri – Kri er was. En als hij er was, luisterde ik. Want de jungle – tuin van Tante Fleur was elke nacht een nieuw verhaal, en Kri – Kri was de zanger ervan.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
🐾 Poot van Doerak

🐾 Doerak op jacht met Tante Fleur – ook in het donker!
Hallo allemaal,
Vandaag vertel ik jullie over een van mijn favoriete avonturen met Tante Fleur. Het was een dag zoals geen ander: de zon scheen, de vogels floten, en de jungle achter ons huis ruiste van geheimen. Ik zat op mijn tuinstoel, mijn snorharen trilden van spanning. Tante Fleur kwam naast me zitten en fluisterde: “Doerak, ik heb iets gehoord in de struiken…”
Nou, dan weet je het wel. Als Tante Fleur iets hoort, dan is er écht iets aan de hand. Samen sluipen we naar de rand van de tuin. Ik voelde de aarde onder mijn poten, rook de geur van de bladeren, en hoorde het zachte geritsel van iets kleins. Tante Fleur was al ouder, maar haar oren werkten nog als een radar. “Links!” fluisterde ze. En ik ging.
We waren een perfect team. Ik ging laag over de grond, mijn staart strak achter me. Tante Fleur hield de wacht. We zagen een muisje – klein, bruin, en razendsnel. Maar wij waren sneller. Nou ja… bijna dan. Het muisje glipte onder de schutting door, maar dat maakte ons niet uit. Het ging om de jacht, om het samen zijn, om het avontuur.
Maar het spannendste kwam pas later… toen het donker werd.
Als de zon ondergaat, verandert de jungle. Alles klinkt anders, ruikt sterker, en voelt geheimzinniger. Tante Fleur en ik hielden van jagen in het donker. Dan waren we echt op ons best. Ik kon dan nóg beter ruiken en voelen. Mijn snorharen vingen elk zuchtje wind op, en mijn poten wisten precies waar ze moesten stappen.
We gingen samen op pad, heel stil. Soms hoorden we een egeltje scharrelen, soms een kikker plonzen in de vijver. En soms… ja soms… zagen we een muisje dat dacht dat niemand hem zag. Maar wij zagen hem wel. Of nou ja, Tante Fleur zag hem eerst, en ik rook hem. En dan begon de jacht. En zo leerde ik jagen van Tante Fleur
Na zo’n nachtelijke missie lagen we samen in de tuin, onder de sterren. Tante Fleur gaf me een lik over mijn kop en zei: “Je bent een echte junglebaas, Doerak.” En ik voelde me trots. En met Tante Fleur aan mijn zijde ben ik nooit alleen.
Dat was ons avontuur. En zo werd ik een stoere jonge katerman. Ik werd ouder en groter maar ook Tante Fleur werd ouder. Mijn grote voorbeeld die mij zoveel heeft geleerd. Er gingen dingen veranderen. Bij mij maar ook bij Tante Fleur dat voelde ik.
Daar ga ik de volgende keer over vertellen. Dan komen er weer letters op papier.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
🐾 Poot van Doerak

🌙 Doerak en het geheim van de nacht

Het was een stille, zwoele zomeravond. De zon was net onder gegaan en de lucht kleurde paars en goud. Ik zat op mijn favoriete plekje in de tuin, mijn snorharen bewogen zachtjes in de avondbries. Tante Fleur kwam naast me zitten, haar ogen glinsterden. “Het is tijd,” zei ze. “De nacht roept.”
We slopen samen de tuin in. Alles rook anders in het donker. De geur van de bloemen was sterker, de aarde voelde koel onder mijn poten. We hoorden het zachte getik van een kever, het geritsel van een muisje, en ergens in de verte… een vreemd geluid. Een soort zacht gezoem.
“Wat is dat?” fluisterde ik. Tante Fleur spitste haar oren. “Dat komt van achter de poort,” zei ze. “We moeten voorzichtig zijn.”
We gingen op onderzoek uit. Ik volgde mijn neus, Tante Fleur volgde haar instinct. En toen… zagen we hem. Een grote nachtvlinder, met vleugels zo breed als mijn kop. Hij fladderde rond een oude lantaarnpaal die nog net een beetje licht gaf. “Die moeten we vangen,” zei Tante Fleur. “Maar voorzichtig, hij is snel.”
We sprongen, doken, draaiden, en renden. De vlinder was slim, maar wij waren slimmer. Uiteindelijk landde hij op een tak, en ik sloop ernaartoe. Net toen ik wilde springen… hoorde ik een zacht miauw.
Bliksem!
Hij was ons gevolgd, stiekem. “Ik wilde mee,” zei hij. “Jullie hebben altijd de spannendste avonturen.” Tante Fleur zuchtte, maar ik moest lachen. “Kom dan maar,” zei ik. “Maar stil zijn, hè?”
Met z’n drieën gingen we verder. We vonden geen muis, geen vlinder meer, maar wel een geheime plek achter de struiken waar de egels slapen. We bleven daar even zitten, luisterden naar de nacht, en keken naar de sterren.
“De nacht is van ons,” zei Tante Fleur. En ik wist: dit was weer zo’n avontuur dat ik nooit zou vergeten.
🐾 Poot van Doerak