Categorie archieven: Doerak en Bliksem

🐾 Bliksem en de verdwenen maathouder

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
In het huis in Doetinchem, waar de zon ’s ochtends altijd net iets te vroeg naar binnen keek, lag ik met mijn zacht zwarte vacht heerlijk op de vensterbank. Mijn maag gedroeg zich als een bodemloze put.
Overdag ben ik voornamelijk vooral bezig met één ding: eten. Brokjes, snacks, kruimels die misschien op de grond waren gevallen. Ik heb het talent om alles te vinden. Zelfs dingen die er niet lagen, daar kon ik dan wel naar zoeken voor de zekerheid.

Meester-slapert

Maar in de avond gebeurt er altijd iets merkwaardigs. Zodra de schemering invalt verander ik ineens in een meester-slapert. Ik vind dan mijn favoriete deken, draai een keer rond, alsof ik een perfecte spiraal wil worden, en floep….in slaap. En niet zomaar slapen, diepe dromerige, bijna mystieke slaap die uren kan duren. Vroeger duurde het soms zo lang dat Doerak even kwam checken of ik nog wel ademde.
Mijn mensen vinden mij heel lief, maar soms ook een beetje…tsja onhandig. Vooral als het ging om eten. Want ik kan soms gewoon geen maat houden. Helemaal geen. Mijn interne maathouder, het stemmetje dat tegen je zegt dat je genoeg hebt gehad…..leek bij mij soms volledig verdwenen.
En toen kwamen mijn mensen met een plan.

Snack

Toen ik na een intensieve dag van zes dutjes en drie extra snackrondes eindelijk in de avond in slaap was gevallen, sloop mijn man mens naar mij toe.
“Bliksem” fluisterde hij zachtjes in mijn oor, ik denk dat jouw maathouder is zoekgeraakt. Ik opende slaperig mijn ogen. Maathouder? Wat is dat…een snack? Nee zuchtte mijn man mens. Het is een ding in je hoofd dat zegt: Ho, stop! Genoeg gegeten. Jij hebt die. Alleen hij is waarschijnlijk met pensioen gegaan. Ik knipperde twee keer met mijn ogen, geeuwde zo wijd dat mijn man mens bang was erin gezogen te worden, en mompelde: Kan ik een nieuwe bestellen? Mijn man mens glimlachte. Misschien hoeven we geen nieuwe te bestellen. Misschien vinden we de oude gewoon terug.

Zoektocht

En zo begon het avontuur. De zoektocht. ’s Nachts, wanneer ik normaal gesproken snurkte alsof ik een klein motortje had ingeslikt, trok ik door het huis. Ik keek onder de bank, daar vond ik alleen oude spelletjes en verdwenen sokken. Ik zocht in de keukenkastjes, daar vond ik vooral afleiding. Ik keek zelfs in de jungle, waar alles nog heel stil was.
Ook aan Roover vroeg ik of hij misschien mijn maathouder had gezien. Roover krabde zich achter het oor. Hmmm… ik heb wel iets horen piepen naast de grote struik. Ik riep: een snack???
Nee zei Roover. We gaan kijken. In de struik zagen we iets kleins, glinsterends… een piepklein lichtgevend bolletje. Daar is die! riep Roover. Bliksem dat is jouw maathouder!
Ik keek er aandachtig naar. Hij is klein zei ik. Dat klopt zei Roover en je moet er goed naar luisteren. Het bolletje tikte zachtjes tegen mijn neus en rolde toen terug op zijn plek. Ergens onder de struik.
Ik voelde meteen iets nieuws. Een soort rustig gevoel. Een stemmetje dat zacht fluisterde: Misschien later nog wat… nu even genoeg.

Eten

Vanaf die dag… at ik nog steeds graag. At ik nog steeds zo veel? Zeker. Maar nu wist ik net op tijd te stoppen. En elke keer als dat lukte keek mijn man mens trots toe. Goed zo! Zei hij dan.
Ik glimlachte tevreden, dook die avond extra diep in mijn deken, en sliep als een held die die een groot avontuur had volbracht.
En ome Doerak? Die zag vanuit zijn ster dat het goed was gekomen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksems plannen voor 2026

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Ik zat op mijn plek op de vensterbank, mijn staartje netjes om mijn pootjes gevouwen. Buiten was het nog winter, maar in mijn hoofd waaide al een zachte lentewind. 2026 voelde als een bijzonder jaar. Een jaar vol plannen, dromen en nieuwe avonturen.

Voorbeeld

Ik ga dit jaar door met bloggen. Dat is in ieder geval zeker. Niet zomaar bloggen. Ik wil wilde verhalen maken. Over nachten waarin de maan laag stond over alle paadjes in de jungle. En over alles wat je alleen maar ziet als je goed kijkt. Mijn blogs zijn er voor iedereen die wil meelezen met een nieuwsgierige kater.
Natuurlijk komen er ook echte avonturen. Ik ken de jungle –anderen noemen het de tuin – inmiddels goed, maar controleren moest toch echt elke dag. Of het nu regent, vroor of bruine blaadjes over de grond rolden. Ik neem die taak heel serieus. De paden, de heg, de schaduwrijke hoekjes: alles moet veilig blijven.
Ik wist dat ik niet meer het kleine kitten was dat alles nog moest leren. Dit jaar wilde ik het grote voorbeeld zijn, net zoals Doerak dat voor mij geweest is. Rustig blijven als het spannend werd. Slim handelen. En soms gewoon even laten zien hoe je waardig op een muurtje zit, alsof niks je kan raken.
Tussen al die plannen door kijk ik vooral uit naar de lente en de zomer. De eerste warme zon op je vacht. De geur van gras. Lange middagdutjes doen en korte, snelle avonturen in de schemering. Dat zijn de momenten waarop ik het gelukkigst ben.
En heel zacht, bijna alsof ik het geheim niet hardop durf te zeggen, dacht ik aan iets nieuws.
Misschien……
Misschien zou er dit jaar wel een baby kitten bijkomen. Iemand om verhalen aan te vertellen. Om te laten zien waar de veiligste slaapplek is. Om mee te delen hoe spannend en mooi de wereld kan zijn.

Egeltje

Terwijl ik dit vertel vond ik de jungle te stil. Veel te stil. Bladeren ritselden zonder wind. Een tak kraakte, terwijl er niets te zien was. Ik bleef staan, mijn snorharen trilden. Dit moest onderzocht worden. Het is tenslotte mijn jungle.
Ik bewoog me soepel, ik dacht aan Doerak die me geleerd had: Kijken zonder gezien te worden.
Ik hoorde weer iets. Wie is daar miauwde ik. Geen antwoord.
Heel langzaam liep ik verder, achter de struiken onder de oude blaadjes zag ik iets bewegen. Iets kleins, iets ronds. Iets wat duidelijk geen gevaar was…. Maar wel bang.
Een egeltje keek mij aan. Hij trilde een beetje maar rolde zich niet op Ik ging rustig voor hem zitten. Groot maar rustig. Dit is veilig gebied zei ik. De jungle staat onder mijn toezicht. Gelukkig begreep het egeltje het.
Ik bleef nog even zitten, wachtend tot het egeltje tussen de struiken verdwenen was. Toen stond ik rustig op en keek om mij heen. Alles klopte weer
Toen ik terug liep over het pad voelde ik mij groter dan ooit. Niet omdat ik iets had bevochten, maar omdat ik het had begrepen. De jungle is geen plek om te overheersen, maar om te bewaken..
Ik kneep mij ogen tevreden dicht.
Wat er ook zou gebeuren in 2026: Ik ben er klaar voor!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en het fluisterende sneeuwlandschap

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Toen ik van de week vroeg in de ochtend mijn neus tegen het koude raam drukte, wist ik het meteen: Dit wordt een mooie witte dag. Buiten in mijn jungle lag alles onder een dikke, witte deken. Mijn tuin was veranderd in een stil sprookje, waar elk geluid zacht klonk, alsof de sneeuw zelf de wacht hield.

Kou

Zodra de deur een kiertje open ging, glipte ik naar buiten. De kou kriebelde aan mijn snorharen, maar ik liep gewoon door. Integendeel, mijn ogen glansden. Met een voorzichtige poot tikte ik de sneeuw aan. KOUD! Maar ook spannend. Ik zette nog een stap, en nog één, tot mijn pootafdrukken als kleine bliksemschichtjes achterbleven in het wit.
Plotseling sprong ik op ……een sneeuwvlok was recht op mijn neus geland. Ik schudde met mijn kop en rende achter de dwarrelende vlokken aan, alsof het spelende insecten waren. Ik maakte rare sprongen, rolde door de sneeuw en kwam weer overeind met een snuit vol witte stipjes. Voor één keer leek ik zelf wel een sneeuwkat.

Struik

Bij de oude struik bleef ik even staan. Onder de sneeuw hoorde ik iets ritselen. Was het de wind? Of misschien ….de egels, diep verstopt en dromend van de lente? Ik sloop dichterbij, stap voor stap, mijn staart laag maar ontspannen. Ik blies zachtjes tegen de struik, als of ik wilde zeggen: slaap maar rustig verder, en wandelde toen trots verder.
Aan het eind van de tuin vond ik mijn favoriete plekje, nu bedekt met sneeuw. Ik draaide een paar rondjes en ging zitten, rechtop, als een wachtersbeeld. De wereld was stil, fris en nieuw, en ik voelde mij er helemaal thuis. De sneeuw maakt mij niet bang ….ik kreeg het gevoel dat elke pootstap een avontuur kon zijn.
Ineens hoorde ik een bekend geluid. Krraap..krraap. Dit geluid kende ik maar al te goed:
Roover.
Roover zijn vacht licht opgezet tegen de kou, zijn ogen scherp en onderzoekend. Hij keek mij aan en zei: kom mee, dit moet je zien.
Samen glipten we door de sneeuw. Die lag er nog net zo stil bij als eerder die dag. Maar omdat het al begon te schemeren leek het net of in de tuin duizend sterren aan het fonkelen waren in de sneeuw. Ik stapte zonder aarzelen de sneeuw in, terwijl Roover eerst voorzichtig een poot neerzette.
Ik rende vooruit en liet zien dat sneeuw helemaal geen probleem was. Ik sprong, gleed, en maakte scherpe bochten alsof de wind mij achterna zat. Roover keek toe en kon een glimlach niet onderdrukken. Maar volgde mij rustig en bedachtzaam.
Bij de schutting ontdekten wij vreemde sporen. Geen vogelpootjes. Geen kat, iets kleins, met een slingerende lijn. Roover en ik begonnen gelijk te snuffelen.
De sporen leiden naar een hoekje in de tuin, waar de sneeuw hoger lag en het stiller was dan elders. Hier bleven we staan. Geen van ons maakte een geluid. Wij wisten het allebei, hier hoorde je zacht te zijn. Hier sliep de winter.
Roover ging zitten, zijn staart netjes om zijn poten. Ik deed hetzelfde. Samen hielden we de wacht. Twee katten in een witte wereld, jong en iets ouder, vriendjes.
Toen tikte Roover zachtjes zijn kop tegen die van mij aan. We wisten genoeg. Geen woorden nodig. We keerden terug naar huis. Onze pootafdrukken naast elkaar in de sneeuw.

Witte velden

Toen ik later weer naar binnen ging, koud maar tevreden, kroop ik op mijn zachte deken. Met half gesloten ogen en een diepe zucht viel ik in slaap, terwijl buiten de sneeuw bleef vallen. En in mijn dromen rende ik verder, door de eindeloze witte velden, waar elk spoor liet zien: hier ben ik geweest.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Het eindejaar verhaal 2025 van Bliksem


Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is alweer bijna het einde van het jaar, en terwijl ik op mijn favoriete deken lig, je weet wel die zachte waar ik tegenwoordig zo graag op slaap, kijk ik terug op alles wat 2025 heeft gebracht. Het was een jaar vol avonturen, kattenkwaad, nieuwe ontdekkingen, verdriet en vooral: samen zijn en vriendschap.
Een jaar met het afscheid van Doerak.
Doerak blijft natuurlijk mijn grote voorbeeld. Het maakt niet uit hoeveel ik al heb geleerd van hem, vergeten doe ik hem nooit. Hij nam mij eens mee op nachtpatrouille door de tuin. Hij zei: Bliksem, als je echte nachtkat wilt zijn, moet je leren luisteren naar wat je niet ziet.
Ik luisterde… en hoorde van alles: het zachte ritselen van bladeren, het gezoem van nachtkevers, en ja … de egelfamilie die nog steeds af en toe langskomt. Doerak keek me aan met die stoere, wijze blik en knikte goedkeurend. Dat voelde fijn. Het mooie was ook dat Doerak het allemaal geleerd had van tante Fleur. Nu zijn zij samen 2 van de mooiste sterren. Dat zie ik nu elke avond als ik in het donker naar buiten kijk.

Roover

Dan hadden we Roover.
Roover blijft de meest roekeloze van ons allemaal. Hij sprong dit jaar weer op plekken waarvan ik dacht: nee joh, dat kan echt niet. Maar Roover heeft een manier om altijd nét goed te landen.
Een keer, in de zomer, daagde hij mij uit om samen op het tuinhuisje te klimmen. Kom op Blik, jij kan dat ook. Ik twijfelde, maar deed het. En wow…. Het uitzicht! De hele tuin lag onder ons, alsof wij de wachters van de nacht waren. Ik voelde me zo vrij.

 

Luna

En dan was er Luna, zacht en mysterieus.
Luna was er ineens in mijn jungle dit jaar. Zij is zo een kat die heel stilletjes ergens verschijnt, je aankijkt en dan precies weet wat je voelt. Toen ik aan het eind van het jaar even niet zo lekker in mijn vel zat, kwam ze naast me liggen. Geen woorden, gewoon warmte. Later liet ze me zien dat zelfs de stilste kat soms verrassend dapper kan zijn. Ze joeg zonder aarzelen een brutale merel uit de tuin. Ik wist geeneens dat ze zo snel kon sprinten!
2025 was een jaar voor mij van volwassen worden. En daar heeft de wijze kater Bert mij de afgelopen jaren veel bij geholpen op Facebook. Ome Doerak volgde Bert al heel lang, toen ik er nog niet eens was. En als ik zo naar buiten kijk, naar de winterlucht, die net iets zilverachtigs heeft, voel ik me klaar voor wat er komen gaat.
Met mijn vrienden om me heen kan ik alles aan.
En als straks om 24.00 het vuurwerk begint, dan sluit ik even mijn ogen en denk aan Doerak, Bert en al mijn kater en poezen vrienden.
Zo wil ik ieder jaar beginnen – samen – met hen.

Samen

Mijn wens voor 2026:
Meer avonturen – meer leren – meer samen.
En misschien… een nog zachtere deken. Maar goed…. Dat zien we volgend jaar wel.
Met een zwiep van mijn staart en heel veel kopjes, wens ik jullie allemaal een mooi en gezond 2026 toe.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en de Magische Deken…

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn lievelingsdeken, en hoe dat zo kwam.
Ik had vroeger een duidelijke regel: Slapen doe je overal, behalve op een deken. Waarom zou ik ook? De vensterbank had zon, de bank had uitzicht, en het bed van mijn mensen had precies genoeg ruimte om niet in de weg te liggen. Al ging dat laatste toch wel vaak mis.
Maar op een dag, ergens in het midden van een rustige avond, gebeurde er iets dat alles veranderde.

Doerak vertelde

Mijn man mens, zo vertelde Doerak het later aan mij, had een zachte deken over de stoel gelegd om even uit te waaien. De deken rook naar huis, naar warmte…. En een klein beetje naar Doerak en mij. En dat vond ik best wel vreemd.
Ik liep er toevallig langs. Ik wilde er eigenlijk overheen springen, zoals altijd, want dekens zijn alleen maar een obstakel voor serieuze katten. Maar ineens bleef ik stokstijf staan.
Er was iets bijzonders aan deze deken. Het leek net of deze deken mij zachtjes riep.
Voorzichtig tikte ik met mijn poot tegen de deken. Zacht, warm, aantrekkelijk dus.
Nog een tik. Nog zachter. Nog warmer.
En toen, heel onverwachts, liet ik mijzelf zakken. Eerst met mij staart, toen met een poot, toen de andere…. En tot mijn eigen verrassing lag ik ineens helemaal op de deken. Alsof ik erin gesmolten was.
Het voelde alsof deze deken speciaal voor mij gemaakt was. Alsof de deken mij omsloot met een soort magische warmte. Die fluisterde: Bliksem … jij hoort hier.
Even later kwam Doerak aangelopen, hij zag mij liggen en miauwde zachtjes. Nou nou zei Doerak zachtjes tegen mij, dus de Bliksem “ik slaap overal behalve op een deken” is nu eindelijk om?
Ik reageerde niet eens.
Ik deed mijn ogen dicht, duwde mijn neus in de deken, en zuchtte tevreden. Het was de beste slaap die ik in weken had gehad.

Verandering

Vanaf die dag veranderde er iets. De deken lag nooit op dezelfde plek.
Lag de deken op de stoel, dan lag ik op de stoel. Lag de deken op de bank, dan lag ik op de bank. Werd de deken gewassen? Dan wachtte ik geduldig naast de wasmand, alsof ik toezicht hield op een heel belangrijk iets.
En als er iemand, per ongeluk natuurlijk, op mijn deken ging zitten? Dan kwam ik ernaast zitten, heel dicht bij, met grote ogen die precies zeiden: Je weet toch wel dat je verkeerd zit he!
Sindsdien is de deken een vast onderdeel van mijn dag.
Niet zomaar een stuk stof, maar mijn troon, mijn wolk, mijn veilige haven.
Een kleine, zachte plek, waar zelfs ik als stoere katerman, soms gewoon even kitten mag zijn.
En dat allemaal dankzij mijn grote voorbeeld ome Doerak.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem