Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn lievelingsdeken, en hoe dat zo kwam.
Ik had vroeger een duidelijke regel: Slapen doe je overal, behalve op een deken. Waarom zou ik ook? De vensterbank had zon, de bank had uitzicht, en het bed van mijn mensen had precies genoeg ruimte om niet in de weg te liggen. Al ging dat laatste toch wel vaak mis.
Maar op een dag, ergens in het midden van een rustige avond, gebeurde er iets dat alles veranderde.
Doerak vertelde
Mijn man mens, zo vertelde Doerak het later aan mij, had een zachte deken over de stoel gelegd om even uit te waaien. De deken rook naar huis, naar warmte…. En een klein beetje naar Doerak en mij. En dat vond ik best wel vreemd.
Ik liep er toevallig langs. Ik wilde er eigenlijk overheen springen, zoals altijd, want dekens zijn alleen maar een obstakel voor serieuze katten. Maar ineens bleef ik stokstijf staan.
Er was iets bijzonders aan deze deken. Het leek net of deze deken mij zachtjes riep.
Voorzichtig tikte ik met mijn poot tegen de deken. Zacht, warm, aantrekkelijk dus.
Nog een tik. Nog zachter. Nog warmer.
En toen, heel onverwachts, liet ik mijzelf zakken. Eerst met mij staart, toen met een poot, toen de andere…. En tot mijn eigen verrassing lag ik ineens helemaal op de deken. Alsof ik erin gesmolten was.
Het voelde alsof deze deken speciaal voor mij gemaakt was. Alsof de deken mij omsloot met een soort magische warmte. Die fluisterde: Bliksem … jij hoort hier.
Even later kwam Doerak aangelopen, hij zag mij liggen en miauwde zachtjes. Nou nou zei Doerak zachtjes tegen mij, dus de Bliksem “ik slaap overal behalve op een deken” is nu eindelijk om?
Ik reageerde niet eens.
Ik deed mijn ogen dicht, duwde mijn neus in de deken, en zuchtte tevreden. Het was de beste slaap die ik in weken had gehad.
Verandering
Vanaf die dag veranderde er iets. De deken lag nooit op dezelfde plek.
Lag de deken op de stoel, dan lag ik op de stoel. Lag de deken op de bank, dan lag ik op de
bank. Werd de deken gewassen? Dan wachtte ik geduldig naast de wasmand, alsof ik toezicht hield op een heel belangrijk iets.
En als er iemand, per ongeluk natuurlijk, op mijn deken ging zitten? Dan kwam ik ernaast zitten, heel dicht bij, met grote ogen die precies zeiden: Je weet toch wel dat je verkeerd zit he!
Sindsdien is de deken een vast onderdeel van mijn dag.
Niet zomaar een stuk stof, maar mijn troon, mijn wolk, mijn veilige haven.
Een kleine, zachte plek, waar zelfs ik als stoere katerman, soms gewoon even kitten mag zijn.
En dat allemaal dankzij mijn grote voorbeeld ome Doerak.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Plotseling hoorde we een zacht miauwtje. Uit een boom kwam Luna naar beneden geklauterd, haar vacht glanzend in het daglicht.
Saame
Hallo katermannen en kattenpoezen,
zonnestralen op de vensterbank, zachte dekens op koude dagen, en de stille taal van liefde die geen woorden nodig heeft.
Doerak
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Je hoeft het niet alleen te doen vriend, riep Roover. Wij zijn er om je te helpen.
Pluim
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Uit de struiken kwam een klein stekelig bolletje tevoorschijn. Een jonge egel, nog wat onhandig op zijn pootjes. Hij snuffelde wat onhandig aan een slakkenhuisje. Achter hem volgde een grote egel, zijn moeder denk ik. Daar achter liepen nog 2 kleine egeltjes en een grote vader egel. Een nest riep ik tegen Bliksem. Volgens mij wonen ze onder de heg.
Nu is het herfst, en op een avond toen de bladeren al begonnen te vallen kwam de moeder egel naar mij toe. Dank je Doerak zei ze zacht, jullie hebben geholpen om de kleine egels groot te laten worden. Nu gaan we ons klaar maken voor de winter. We komen voorlopig elke avond nog wel tevoorschijn. Maar we gaan bouwen aan ons nest om slapend de winter door te komen. En dan zijn we in het voorjaar er weer.