Ergens op een website had ik gelezen dat de ouder worden katerman extra verzorging nodig had, naar lichaam en geest.
Dat van het lichaam begreep ik. In de keuken stond een uitgebreid assortiment eten, verschillend van smaak en structuur, want Bert moest als senior zijnde wel blijven eten, en hij kon nogal eens plotseling van smaak veranderen.
Ook had ik een voorraad Onsior, de pijnstiller vanwege de artrose.
Reserve-hapjes waren zeer ruim voldoende aanwezg, mijn keuken bood nauwelijks ruimte aan iets anders dan de voedselvoorziening gericht op de oudere katerman zijnde Bert.
Maar zorgen de geest?
Tot ik de berichten las, verkeerde ik in de veronderstelling dat een aanbod van speelgoed, goede gesprekken en gezellige knuffels voldoende was. Eens te meer, omdat Bert ook eigen hobby’s had ontwikkeld zoals scheuren met de krant en draden trekken uit een kluwen wol, toch bezigheden waar je bij moet nadenken.
Ik las dat de meeste mensen dat dachten, dat wat ze deden genoeg was, maar dat was het juist niet.
Daarom begon ik me te oriënteren op het fenomeen denkspeelgoed.
Het denkspeelgoed bestond, kort gezegd, uit ingewikkelde toestanden die een kater voor elkaar moest zien te krijgen met als beloning een snack of snoepje. Het deed me denken aan een attractie op de kermis, minus dan de herrie.
We begonnen dus eenvoudig.
Een doos uit de supermarkt die helemaal dicht kon. In het karton maakte ik grote en kleine openingen, ook zulke kleine waar hij niet met zijn poot in kon, die waren om te kijken. Strategie, dat was denken. Tactiek.
In de doos een snack.
“Kijk eens, Bert.”
Bert keek.
Eerst naar de doos.
Dan naar mij.
Ja, en daarmee was eigenlijk de hele situatie gewogen en te licht bevonden:
dacht ik nu werkelijk dat hij met zo’n rare doos ging spelen? (niet meer)
“Sorry Bert,” zei ik beduusd. De doos ging uit het zicht, naar de keuken. Het was hoog tijd voor een goedmaak-knuffel.
Het denkspeelgoed is het huis niet meer ingekomen.
Hoi Mevrouw Bert,
Volgens mij wist Bert heel goed wat hij wel niet wilde qua speelgoed, wat dat betreft had Bert een sprekend koppie.
Tommy kan dat soms ook zo goed, je aankijken met een blik van “wil je nu echt dat ik hier mee ga spelen?”
En knuffelen is altijd goed toch, gewone knuffels, goedmaak knuffels als het maar knuffels zijn.
Pootje van Tommy!
hoi Tommy dat is waar, Bert wist het heel goed maar soms wilde hij toch iets proberen als ik het heel graag wilde, alleen geen denkspeelgoed, dat ging hem te ver; ik heb het Ollie nog niet durven aanbieden…
mevrouw Bert
Hallo mevrouw Bert,
Ik heb helaas altijd katten gehad die niet van spelen hielden en Figo houdt er ook niet van. Alleen achter het rode lichtje aanrennen vindt hij nog wel leuk. Na veel oefenen begreep hij eindelijk de snacktoren nadat mijn zusje toen ze bij ons logeerde het met engelengeduld met hem geoefend had. Ik had ook nog een ander denkspel gekocht en daar keek hij helemaal niet naar dus maar met mijn zusje meegegeven voor haar kat. Figo is meer een Zwaan Kleef Aan kat waar ik ben is hij ook😹😹
Katten weten volgens mij precies wat ze willen en volgens mij Bert helemaal.
Lieve groet mevrouw Figo
halo mevrouw Figo, gelukkig dat er toch nog iets is om samen te spele: het rode lichtje en toch ook de snacktoren, die lijkt me best moeilijk maar Figo kan het toch maar. Misschien komt het nog op latere leeftijd; toen ontdekte Bert ook pas wat een hobby kon betekenen,
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Gelijk had Bert, dat hij niet uit denkspeelgoed wilde eten. Hij dacht al genoeg na!
Hier wilde NIEMAND ooit met dat soort speelgoed spelen. Beer keek alleen maar, zuchtte heel diep terwijl hij mij aankeek en liep weg. Mol rende luid toeterend weg. Pop gooide altijd alles gewoon omver, of ondersteboven. Bolle was er meestal bang voor dus gaven we hem dat soort dingen niet meer.
Alleen Kever heeft even onder begeleiding met zijn eten gepuzzeld. Dat leek wel redelijk te gaan, totdat hij na twee dagen maar BLEEF proberen de gaatjes die in een puzzel zaten op te eten, en heel gefrustreerd raakte dat dat niet lukte. Denkspeelgoed was toch te hoog gegrepen 😉
Zo is het volgens mij meestal: óf katten zijn er te dom voor, óf te slim.
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever,
ja, nu begin ik toch te vermoeden dat het denkspeelgoed iets voor mensen is die de kat er graag mee zouden zien spelen. Kever deed nog zijn best. De anderen trokken een grens. Dat zet je toch eh… aan het denken.
mevrouw Bert