Elke keer als Bert ook maar het kleinste mankement aan zijn gezondheid had, maakte ik een gezondheidsplan, als ware het een businessplan.
Er stond in wat het doel was, ik noteerde het plan om het doel te bereiken en calculeerde de risico’s in. Dat had ik van de laatste jaren met Tim geleerd. Mijn kleine rode kater kreeg gebreken, zeker vanaf zijn dertiende jaar, en verwachtte van mij een oplossing. Dat laatste is eigenlijk te hoogmoedig gezegd. Tim accepteerde de situatie zoals die was, in tegenstelling tot ondergetekende. Elke keer formuleerde ik het doel: Tim is gezond en gelukkig. Ik visualiseerde dat vervolgens. En daarna dacht ik: hoe komen we daar. Zo kwam elke keer het plan tot stand. Ik voelde me verantwoordelijk.
Plan
Die ervaring kwam me dus goed van pas bij Bert. In augustus 2024 stelde de dierenarts was dat hij nierproblemen had, de waarden lagen boven de grens, niet veel maar toch.
Bij mij kwam het harder aan dan bij Bert. Want Tim had chronisch nierfalen en op de laatste dag acuut nierfalen. Het kwam allemaal weer terug voor mijn geestesoog.
Dus mijn plan bestond uit twee delen: omgaan met Bert en omgaan met mezelf.
Doel
Het doel was: ‘Bert heeft zijn tevreden gezicht, hij eet met smaak en hij kan gemakkelijk doen wat hij wil’.
Daar zaten dus de problemen in. De laatste tijd had hij zo moeilijk gekeken, eten lukte haast niet en hij was hangerig op de verkeerde manier.
Voor mezelf was het doel: ‘Ik ben sterk en stabiel, Bert kan op mij leunen en steunen.’ Want ja, hij had weinig aan een vrouw die de hele tijd bang naar hem keek. Ik ging dus buitenshuis huilen, tijdens het fietsen, zodat de angst min of meer uit mijn systeem was en ik me kon richten op sterk en stabiel zijn. Elke dag weer.
De middelen om het doel voor Bert te bereiken waren overzichtelijk: ander eten. Cerenia tegen de misselijkheid. Eventueel homeopathie. Me inlezen op nierziekte, spierzwakte, calcium-supplementen en wat ik allemaal meer ontdekte al lezend. Middelen waren ook wat ik noteerde om te onthouden en te praktiseren:
- Aaien is ook medicijn
- Nabijheid is ook medicijn
- Praten is ook medicijn
- Lieve woorden zijn ook medicijn
Opluchting
Na een poosje gingen we terug naar de dierenarts voor nieuw bloedonderzoek. De nierwaarden lagen weer onder de grens, aan de goede kant dus.
Bert nam het op zoals het was. Lekker, weer gewoon eten.
En ik moest weer gaan fietsen en bijhuilen, van angst en opluchting over het voorbijgaan van de dreiging, emoties die een lange geschiedenis hadden.
Hoi Mevrouw Bert,
Je doet er alles aan om het voor Bert zo comfortabel mogelijk te maken, en om er voor te zorgend at het beter gaat.
En bij Bert heeft het toen goed uitgepakt als ik het zo lees!
Jullie waren een 2 eenheid dat was gewoon zo mooi om te zien, de liefde spatte van het scherm.
Pootje van Tommy en groetjes van Annelieke
hoi Tommy en Annelieke, dat is waar dat deed ik, wetend dat hij ouder werd, dat klemde me toch steeds om het hart, temeer daar ik nog steeds voelde dat ik Tim had verloren,
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert, Oudere katten hebben vrijwel allemaal een chronische ziekte; nierklachten, artrose, schildklier, noem maar op. En daarmee komt het besef van kwetsbaarheid. Dat in combinatie met de herinneringen aan de eerdere katten die ook zoiets hadden maakt het moeilijk om niet in paniek te raken. Wat zeg ik: ik raak al in paniek als Kever een keer vreemd kijkt, en dat was bij Pop, Mol, Beer en Bolle net zo. En toch gaat het meestal goed, en knapt de kat weer op. Net als Bert. Gelukkig zijn ze het zelf dan snel weer vergeten. Bij hun mens duurt dat veel langer… Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever en co, dat gevoel is precies zo: samengesteld uit herinneringen en daarbij een element angst, dat is meteen een verlammend pakket emotioneel gezien. Het helpt dan gelukkig een beetje dat de kat in kwestie in het hier en nu leeft en niet meegaat met weetjenogtoen. Wij krijgen er alleen maar herinneringen bij…
mevrouw Bert
Mevrouw Bert,
Ik maak mijn altijd direct zorgen als Figo anders is dan anders. Ik ben zo bang dat hij dan iets mankeert. Gelukkig is zijn gezondheid tot nu toen perfect maar zodra ik denk dat er iets mis is ga ik naar de dierenarts. Tot nu toe gelukkig eigenlijk altijd voor niets maar Figo is nog geen senior en dat scheelt natuurlijk ook want een oudere kat krijgt net als een mens ook kwaaltjes. Wat ik zo lastig vind is dat ze zelf niet kunnen zeggen wat ze mankeren.
Mevrouw Figo
mevrouw Figo dat is het, je moet maar raden en puzzelen met alles wat je weet en vermoeden kunt, en dan is het internet nooit rustgevend, andere poezenmensen vaak weer wel. Goed dat je naar de dierenarts gaat, altijd een moeilijke gang maar o, de opluchting als er niks is of als de arts bemoedigend is, en dan het weer samen thuis zijn…
mevrouw Bert