Bert was in de kracht van zijn leven, nog maar iets ouder dan tien jaar, toen me begon op te vallen dat hij wat veranderde. Als het regende, lag hij lang in zijn mand, en was er met vleien en knuffels niet uit te krijgen.
Ook zag ik dat het traplopen anders was. Zijn gewone springerigheid die hem altijd op een hertje deed lijken, had plaats gemaakt voor een bedachtzame manier van trede voor trede afgaan. Soms keek hij me moeilijk aan.
Ik herkende het. Artrose. Precies wat mijn vorige kater Tim ook gehad had. En dan is het tijd voor pijnstillers. Bij de dierenarts kocht ik Onsior, naar ik las het minst belastend voor de nieren, en ’s avonds vijzelde ik een pil fijn, verborg het in een hapje en serveerde het als feestmaaltijd. Hij at knapte op. Meteen vond ik dat de artrose nu eigenlijk niet meer bestond.
Toch kwam het terug.
Bert liep strammer.
De eerste avond dat hij het avondhapje met Onsior niet lustte, presenteerde ik het van mijn vingers. Lauw, langzaam, liefe woordjes, het ging. De tweede avond dat hij wegkeek van het schoteltje, had ik een voorraad blikjes en hapjes opgebouwd zodat ik aantrekkelijke smaken kon aanbieden.
Bert nam de artrose op als een feit des levens.
Regende het, dan sliep hij.
Langzaam op de trap was ook op de trap.
Kon hij moeilijk eten, dan at hij gewoon wat minder.
En ik stelde het leven samen bij. Meer aaien, voor de gelukshormonen en tegen de pijn. Oorzalf in huis ingeval hij echt te weinig at. Andere brokjes voor de mobliteit. We probeerden Solensia, het wondermiddel dat per injectie een maand pijnvrij zou brengen, maar Bert ging er dusdanig raar van uit zijn ogen kijken, dat ik wist: dit niet meer. CB-olie lustte hij niet.
Het moeilijke van artrose was voor Bert het ongemak en voor mij het weten dat ik dit niet van hem kon wegnemen. Alleen verzachten. Dat deed ik dan ook. Kussens, dekens, mandjes, de huiskamer werd een halve ziekenboog. In mezelf had ik verdriet dat Bert niet meer ’s morgens over de trap rende naar de slaapkamer, ik had zijn pootjes zo gezellig horen roffelen altijd, dat geluid waardoor ik wist dadelijk zie ik zijn kop, nog even en ik kan hem weer aaien en hij mij. Dat was voorgoed voorbij, ook al wilde ik het niet, ik wilde het vasthouden, dat hele gezellige van ons samen.
Maar nu wist ik, hij is beneden, wegens zijn stramme pootjes, dus nu hoort hij mij over de trap komen en hij weet, dadelijk komt de knuffel, dan is ze er weer.
Zo deden we het dan maar, ons samen concentreren op wat er allemaal wel kon, en dat was best veel, en het was ook best goed, al moest het nu allemaal op een andere manier.
Hoi Mevrouw Bert,
Het is een heel proces die je samen met Bert hebt doorgemaakt, maar samen vonden jullie er een weg in die voor beide goed en fijn voelde.
De liefde voor elkaar dat is het aller belangrijkste verbinding die jullie samen hebben, vond het altijd zo mooi om te zien hoe jij en Bert samen tot een mooi oplossing kwamen.
Pootje van Tommy!
hoi Tommy, ja daar heb je gelijk in, het was een heel proces en elke keer kwamen we samen in het stadium rust en vrede, en Bert kwam daar elke keer weer als eerste aan, wat logisch was, want van ons tweetjes was hij de verstandigste,
mevrouw Bert
Hallo mevrouw Bert,
Wat verdrietig dat Bert zo’n last kreeg van stramme pootjes. Maar Bert heeft het wel getroffen met jouw als zijn vrouwtje want je deed er alles aan om het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken. Jullie waren min of meer een eenheid en dat vind ik zo fijn en mooi om te lezen.
Lieve groet van mevrouw Figo en natuurlijk ook van Figo🐈⬛
Precies dat soort dingen van ‘andersom denken’ leerde ik van Bert, en door mijn verlangen de rust en zachte vrede die we samen hadden te bewaren, zo kwam ik van de ene gedachte op de andere en Bert vertrouwde me, dat voelde ik ook.
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Hoe mooi dat wij ons dan aanpassen en alles aanpassen om het zo comfortabel mogelijk te maken.
Andersom denken en dan toch genieten samen van heel veel mooie dingen!!
Ondanks het leed dat ervan is.
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽🐔🐔😘
Precies dat soort dingen van ‘andersom denken’ leerde ik van Bert, en door mijn verlangen de rust en zachte vrede die we samen hadden te bewaren, zo kwam ik van de ene gedachte op de andere en Bert vertrouwde me, dat voelde ik ook.
mevrouw Bert
Dag mevrouw Bert,
Dank voor weer een prachtige herinnering aan Bert.
Ja, oudere katten – het is moeilijk om te verdragen dat ook het leven van een kat eindig is.
Ook lijken ze er vrij makkelijk mee om te gaan, met alles wat ze ineens niet meer kunnen, het is toch ook voor henzelf wennen. En pijn is natuurlijk nooit prettig.
Gelukkig dat er pijnstilling bestaat! Hoe je die
naar binnen krijgt bij de betreffende kat is weer een ander verhaal. Om nog maar niet te spreken over bijwerkingen.
Aan de andere kant is niets zo vertederend als een oudere kat (vind ik). En dat ze op je durven te leunen en afhankelijk durven te worden is een groot compliment.
Konden ze maar eeuwig leven…
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever en co, Van de Onsior en Bert kan ik melden: hij at het. En bijwerkingen waren misschien alleen een invloed op de nieren maar dat directe gevolg heb ik nooit zo waargenomen. Ber werd wijs en zachtmoedg toen hij ouder werd, het leek of dat de echte Bert was, maar de spelende jonge Bert was er natuurlijk ook. Nu ik doro mijn herinneringen ga, kom ik die Bert ook weer tegen,
mevrouw Bert