De ene kater is de andere niet en dat is wennen voor een vrouw. Ik bleef hopen dat Bert toch op schoot zou komen, net zoals Tim dat voor hem had gedaan. Een stille wens, die ik heel af en toe onder de aandacht bracht, en een wens die op een vreemde manier werd vervuld.
Spanning
Het gebeurde dat ik van mijn werktafel opkeek en dacht: wat staat Bert toch raar. Gespannen, met zijn achterpoten wat krom en uit elkaar, zo stond hij anders nooit.
Hij ging naar de bak, ik typte weer verder.
Hij kwam terug, ik keek en zag weer dat rare staan. Dan het wat rondlopen. Weer staan. Ik had zoiets nooit eerder gezien dus ik begreep het niet. Het was avond dus ik wist: straks begint de dienst van de nachtkliniek en die is een heel eind ver met de taxi. Ik wist ook, Bert raakt overstuur van taxi’s. Alle gedachten aan even-aanzien verdwenen toen Bert vreemd begon te miauwen.
Schoot
Een uur later zaten we bij de dierenarts die dienst had, ik nog half in de pyama, de taxi was sneller geweest dan ik verwachtte.
De dierenarts betastte Bert overal. Duwen, trekken, in de bek kijken, dingen die je als vrouw-van vanzelf wel uit je hoofd laat maar die dan opeens nodig zijn.
Toen diende Bert te lopen, laten zien hoe stabiel hij was. Daarom moest ik in de hoek van de behandelkamer gaan zitten, zodat hij naar me toe zou lopen.
Ik er zitten: “Kom maar hoor Bertje.”
Bert liep naar me toe en klom alsof het vanzelf sprak op schoot en ging er liggen. Ik aaide hem voorzichtig, hopend dat dit positief was en niet een signaal van foute boel.
De dokter zei niks raars te zien. Hij diende infuus toe.
Warm
In de taxi terug, met het reiskorfje op schoot, begreep ik het vreemde staan van Bert eerder op de avond. Want door de bodem van het korfje heen, voelde ik de handdoek daarin opvallend warm worden en ook dat er een stukje ontlasting in gelegd werd.
Eenmaal thuis ging Bert tevreden slapen. De obstipatie was verholpen.
Ik keek naar het kleine stukje en dacht, dat ís honderden euro’s waard, gezien alles wat ik vanavond heb afgerekend. Misschien moet ik er een kunstwerk van maken.
Dat ik het niet deed, spijt me nog steeds een beetje. Zo’n kostbare herinnering immers aan die ene keer dat Bert op schoot kwam.
Hoi Mevrouw Bert,
Ach gossie arme Bert dat hij zo last heeft gehad van obstipatie, dat kan volgens mij ook flink pijn doen.
Gelukkig maar dat je zo alert was en naar de dierenarts ging, met als katdo dat Bert op schoot kwam zitten.
En inderdaad een dure kunstwerk heeft Bert gemaakt in zijn reismandje, maar het was eruit en daar gaat het om toch.
Pootje van Tommy!
dag Tommy, ja, gelukkig gingen we en het was weer een heel avontuur met een onverwacht kado, en inderdaad, goed dat Bert geen obstipatie meer had,
pootje van Ollie
mevrouw Bert
Och lieve mevrouw Bert,
Ik moest even een traantje wegpinken. Het doet me zo denken aan de enige keer dat Bob, mijn zielenmaatje tevens grondlegger van BBB, bij me op schoot kwam liggen. Het was zijn afscheidscadeau aan mij vlak voor hij een ✨ werd.
Mijn wollige grijzige Brits Korthaar Kater was 15 jaar eerder mijn hart in gedenderd om daar nooit meer weg te gaan. In al die jaren kwam hij niet op schoot, tot dat allerlaatste moment. Het was de keuze van Bob zelf om daar zijn aardse jasje uit te trekken. Ondanks alle verdriet koester ik warme herinneringen aan dit bijzondere moment.
Dank voor het delen van de memoires aan je lieve Bert.
Liefs van mevrouw Bob
ach mevrouw Bob wat moet dat een diep ontroerend moment zijn geweest, dat Bob wist hoe belangrijk het voor je was en het toen, op juist dat moment, aan je gaf, dat hele intieme samenzijn, ik kan me voorstellen dat je zoiets nooit meer vergeet, zo dierbaar.
mevrouw Bert
Mevrouw Bert,
Wat zijn katten toch bijzonder gevoelig. Bert dacht vast ik moet bij mijn vrouw zijn want daar ben ik veilig en kan mij niets gebeuren. Solo, Figo’s voorganger voelde altijd aan als ik verdrietig was en sloeg dan altijd zijn pootjes om mijn nek. Figo zit soms tot vervelends op mijn schoot en kan ik b.v. nauwelijks koffie drinken omdat ik het sneu vind om hem eraf te zetten. Maar toch vind ik het fijn dat hij een schootkat is.
Ik vind het zo fijn om iedere donderdag uw herinneringen aan uw bijzondere Bert te lezen.
mevrouw Figo, zou een draagtas iets zijn? Als Figo dat wil. Ze zijn er speciaal voor katten die heel graag bij hun vrouw willen zijn. Maar misschien zijn er dan helemaal geen grenzen meer 🙂 Ja, Bert wilde naar mij toe, daar was hij veilig. Ik voelde me altijd waakzaam over hem.
mevrouw Bert
Ik zou het eens kunnen proberen maar ben bang dat hij dat niet wil. Ik ken zo’n draagtas trouwens niet.
Lieve mevrouw Bert,
Dank weer voor de mooie herinnering, en de geweldige foto van Bert.
Zo herkenbaar, die stress elke keer dat er voor het weekend iets onverwachts gebeurt… Maar beter een keer te veel naar de spoedarts, dan een keer te weinig. En zo heb je Bert toch op schoot gehad!
Hier was alleen Mol een schootkat. Maar ze kon dan ook uren blijven liggen en zelfs in slaap vallen. Heerlijk!
Het was wel zo dat Pop er aan moest wennen en het eerst niet goed vond dat Mol op schoot zat. Niet dat hij dat zelf wilde, maar toch.
Kever heeft op de eerste avond op schoot gezeten, maar daarna nooit meer.
Pop heeft zowel bij mij als bij meneer Kever op schoot gezeten, toen hij hier nog niet woonde. Soms heb ik het vermoeden dat dat een soort verkooptruc is geweest…;-)
Katten zijn geweldig, juist omdat ze allemaal uniek zijn. Elke kat is weer een totaal ander persoon.
Er was en is maar één Bertje. En die met bij jou Saame gewoond.
Mevrouw Kever&et.al.
lieve Mevrouw Kever&et.al, ja, iedere kat is anders en wel in die mate, dat al het aangeleerde normaal van de vorige kat opeens alleen bj die kat hoort en je kunt weer openieuw beginnen met: hoe gaat dat, samenzijn. Dat van Pop geloof ik meteen. Mol lijkt me iemand waardoor je dan ook blijft zitten.
Kever heeft het toch ook maar gedaan!
mevrouw Bert