Wat een week was het weer. Niet alleen omdat ik, als huis-, weiland- en keukenkatermans geniet van deze heerlijke zomer, maar ook omdat mijn personeel, zonder overleg vooraf met mij, mijn achtertuin veranderd heeft. En daar vind ik toch wel wat van.

Thuis

Om bij het begin te beginnen, ik ben deze week maar een paar uurtjes per dag thuis geweest. Om te eten, te drinken en de dagelijkse knuffels en aaien en lieve woordjes te krijgen en een beetje met m’n personeel te spelen. Want die oudjes hebben toch hun dagelijkse beweging hard nodig om gezond te blijven, dus dat is een taak die ik graag op me neem. En dan zal ik niet ontkennen dat hierin ook een beetje eigenbelang meespeelt, want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ze nog jarenlang m’n blikjes met kip of tonijn met kaas van de bovenste plank uit m’n voorraadkast kunnen blijven pakken.
Maar goed, er is nu buiten genoeg te beleven. Ik weet inmiddels alle koele, schaduwrijke plekjes in m’n buurt te vinden. Al moet ik dan wel direct na m’n ontbijt weer naar buiten, want anders zijn de mooiste plekjes al bezet door de buurtkatten.
En eerlijk gemauwd, hoewel we prima met elkaar door een kattenluik kunnen, houden we met de warmte van de afgelopen weken liever wat afstand van elkaar. Voor de broknodige ventilatie.

Saame

Omdat ik gewend ben om tussen de middag twee cupjes kattenmelk of een blikje soep als lunch te krijgen, ga ik begin van de middag graag weer even naar huis. Want m’n personeel zegt dat ik goed moet blijven drinken met dit weer, en ik weet inmiddels dat ze het ook fijn vinden wanneer ik af en toe m’n neus thuis laat zien.
En als ik m’n lunch op heb scherp ik nog even m’n stiletto’s aan de krabpaal naast de bank voordat ik weer naar buiten ga. Per slot van rekening, ik weet natuurlijk nooit of ik ergens eind van de middag nog een tuin- of achterpadmuis tegenkom, en dat zijn altijd smakelijke voorafjes. Want met dit mooie weer ga ik voor m’n avondeten ook wat later terug naar huis, en dan lig ik daarna gezellig nog even in m’n eigen stoel in de tuin. M’n personeel zit daar dan ook nog vaak als ‘t alweer donker is, met zo’n stinkkaars op de tuintafel tegen de muggen. Dat is altijd gezellig, zo saame.

Nacht

Wanneer m’n personeel op zulke avonden dan eindelijk naar hun mand gaat, loop ik mee naar binnen omdat ik weet dat er dan voor mij altijd nog iets lekkers uit m’n snektrommel komt. En als ik daarna geen nachtdienst buurtcontrole heb, dan ga ik altijd nog even op het grote bed tussen hunnie in liggen en kijk ik op de telefoon even mee met de filmpjes die ze bekijken. Daarna is het tijd voor knuffels en kopjes en kroelen en aaien, net zo lang totdat ik er genoeg van heb omdat ik wil gaan slapen.
Maar tegen een uurtje of drie wil ik toch wel weer naar buiten.
Soms wacht ik geduldig, omdat ik weet dat Junior of Senior ‘s nachts altijd nog wel even naar hun bak moeten, en dan kan ik in één moeite door via de voordeur weer naar buiten.
Maar soms slapen ze stug door, en dan wandel ik eerst over de een en daarna over de ander om aan te geven dat ik de deur weer uit wil. En als dat geen succes is, dan ga ik gewoon alle liedjes mauwen die ik van m’n moeder geleerd heb toen ik nog beebiekittenkatertje was. Omdat ik weet dat dát zeker werkt…

Achtertuin

En dan nu nog even over m’n achtertuin. Toen ik woensdagavond in het donker weer onder het tuinhek door tijgerde om te komen eten, liep ik nietsvermoedend voorbij de schuur richting de achterdeur, die nog open stond omdat m’n personeel nog in de tuin zat. Ik mauwde ze gedag en tikte even met m’n staart tegen het been van Senior, om aan te geven dat er opgediend kon gaan worden.
Nietsvermoedend draaide ik me nog even om, en zag tot m’n grote schrik dat mijn buitenbak tegen de schuur zo’n beetje gehalveerd was! Stel je voor, van m’n eigen bak in m’n eigen tuin tegenover de achterdeur, waar ik al vanaf dag één dat ik naar buiten ging m’n geurvlaggen uitgezet heb was nog maar een strookje over, waar ik hooguit nog net dwars in pas. Natuurlijk moest ik, voordat ik kon gaan eten, nog even controleren of er nog wel iets over was gebleven om te bemesten en bewateren, en dat was er gelukkig nog. Maar om nou te mauwen dat ik er blij mee was…

Terras

Gelukkig is er ook wel wat poesitiefs aan de verandering in m’n tuin, want donderdag heeft Senior het terras aangepast, m’n tuinstoel bij de achterdeur gezet en eindelijk stond m’n nieuwe barbeknoei ook in de tuin. Met een beschermhoes eroverheen die helemaal tot op de grond komt, dus daar kan ik dan lekker rustig in de schaduw onder gaan liggen zonder dat iemand me ziet. En dat heeft ook zo z’n voordelen.
Maar dat er niet eerst even overleg met mij is geweest over zo’n grote verandering in m’n tuin, daar is het laatste woord natuurlijk nog niet over gemauwd. Al heb ik daar eigenlijk niet veel haast mee, want voorlopig heb ik ook nog een tweede buitenbak aan de andere kant van de schuur, met allemaal fruitboompjes en struiken dus daar kan ik voorlopig prima mee uit de poten. En anders heb ik nog altijd een enorm weiland naast de deur.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep